Andrésa nie ułaskawiono.
Chcę udowodnić, że za tym wszystkim stoi Bazán,
a Belén Martín powróci ze świata umarłych.
Żyjesz.
Ty też.
Pomóż mi udowodnić, że Laura oszalała.
Simoneta!
- Simoneta! - Dobry Boże!
- On mi ją dał! - Javier, czemu oddałeś moją lalkę?
Fortunę odziedziczy moja matka. To koniec usługiwania innym.
Od teraz to tobie będą służyć.
Kim jesteś? Skąd znasz Diega?
Kobieta ze zdjęcia,
Marta Santos,
była miłością mojego życia i żoną Diega.
Zabił ją z zimną krwią.
Dlatego przyjechałem do Grand Hotelu.
Nie mogą wiedzieć, że tu jesteś.
Jestem kochankiem Alicii.
Julio!
Nie!
Jeśli umrze, zabiję cię.
Wybacz mi.
Wiem wszystko. Byłem w kościele, Sofía.
Po separacji
powiemy wszystkim.
Odjeżdża.
Sofía!
Zatrzymaj samochód.
Tu jesteś, kochanie.
- Czekaliśmy na ciebie z obiadem. - Kochanie.
Skłamał.
Mamo, ten szczurek mnie okłamał.
Zadzwonił po tych złych, zadzwonił po złych lekarzy!
Laura, skarbie.
Posłuchaj mnie.
Ci lekarze nie przyjechali do ciebie.
Przyjechali do Simonety. Spójrz.
Nie sądzisz, że potrzebuje pomocy?
Zabierzemy ją gdzieś i naprawimy.
Ale ty też musisz pojechać.
Simoneta nie może jechać sama.
Nie.
Pojadę z tobą.
- Simoneta musi wyzdrowieć. - Tak.
Tutaj jej się nie polepszy. Nigdy.
- Wyglądasz elegancko i uroczo, mamo. - Dziękuję.
- Nie musisz iść? - Nie, to twoja noc.
Nigdy cię takiej nie widziałem.
Nigdy wcześniej nie piłam tego ziołowego likieru.
Gdybym wiedział, jako dziecko wlewałbym ci go do kawy.
Oszczędziłoby mi to paru reprymend.
Co też mówisz!
Niektórzy próbują spać.
Ale was to nie obchodzi.
O co chodzi?
Co się stało?
Nawet nie zauważyłeś, że wyszłam.
Jesteś okropnym egoistą.
Myślisz tylko o sobie i swojej ukochanej matce.
- Pamiętasz jeszcze, co mi obiecałeś? - Belén!
- Obudzisz cały hotel. - Teraz przeszkadza ci hałas?
Porozmawiamy później.
Nie, matka może iść sama. Wejdź i porozmawiajmy teraz.
- To absurd. - Teraz, Andrés.
Synu, mogę...
Muszę wybierać?
W porządku.
Pożałujesz tego.
Wszystko w porządku, synu?
Przejdzie jej.
Nie jest łatwo wyjść bez szwanku z tego, co przeżyłeś.
Dlatego chcesz, żebym była damą
i walczysz o związek z Belén.
Ale gdy widzę was razem, to rozumiem.
Andrés, nie kochasz Belén,
ale wspomnienie po niej.
To, co było między wami już nie istnieje.
Powiesz mi, że nie powinnam się wtrącać,
ale alkohol rozwiązał mi język.
Nie, mamo.
Może masz rację i nic nie będzie już takie, jak kiedyś.
Andrés...
Ayala zabronił mi mówić ci,
póki nie zdobędziemy dowodu,
ale uważa, że to Belén stoi za tym, co ci się przytrafiło.
Detektyw uważa, że była po stronie Bazána.
Zatarła ślady i pozwoliła, by Bazán wziął winę na siebie.
Chciała cię zabić, by odziedziczyć po tobie spadek.
Wkrótce będziemy daleko stąd.
Obiecuję.
Alicia, na pewno nie chcesz, żebym z tobą jechała?
Nie, lepiej zaopiekuj się Juliem.
Wiem, że nie podoba ci się to wszystko.
Gdybyś jednak kochała kogoś tak bardzo, jak ja jego,
zrozumiałabyś.
Wszystko będzie dobrze.
Tu detektyw Ayala.
Mam informacje o miejscu pobytu Diega Murquía.
Kto mówi?
Pani Murquía i jej przyjaciele skłamali.
Alicia uwięziła swojego męża niedaleko hotelu.
A więc zebrał się pan na odwagę,
by się ze mną skontaktować.
Myli się pan, detektywie. Nie boję się.
Proszę się ze mną spotkać.
Przyznaję, że jestem ciekaw.
Jest pan moim największym wyzwaniem.
Cieszę się.
To wielki zaszczyt usłyszeć takie słowa z ust nieomylnego detektywa Ayali.
- Chce pan wiedzieć, gdzie jest Vera? - Nie nabierze mnie pan.
Wiem, że to tylko gierki.
Może tak, a może nie.
Jest pan gotów zaryzykować i nigdy nie poznać prawdy?
W klifie są jaskinie.
Adrián Vera jest w nich uwięziony.
Rozmowa z panem to był zaszczyt.
Doña Alicia.
Przepraszam, Jesús. Nieco się śpieszę.
To nie zajmie długo. Jak tam nasz pacjent?
Lepiej.
Musi odzyskać siły.
Właśnie o tym chciałem porozmawiać. Znam pewien lek, który może pomóc.
Halo?
Jest tu kto?
Czy jest tu kto?
Potrzebuję pomocy.
Proszę.
Alicia.
Co robisz?
Diego?
Czy to ty, Diego?
Wszystko w porządku?
Ani kroku, pani Murquía. Proszę upuścić pistolet!
- Ayala, nie wierzy pan chyba... - Wierzę w to, co widzę.
Co się stało?
Zamknęła mnie i właśnie próbowała mnie zabić.
Przysięgam, że to nie tak.
Hernando, skuj panią Murquía.
To pomyłka. To nie mój pistolet. Nie wiem, czemu tu jest.
Jest pani aresztowana pod zarzutem próby zabójstwa męża.
- Moja noga. - Spokojnie.
Proszę poczekać, jeszcze nie skończyłem.
Nie mam na to czasu.
Musi pan odpoczywać albo ból się pogorszy.
- Daj mi coś, by go uśmierzyć. - Musi pan odpocząć.
Słyszałeś mnie?
To morfina.
Należy bardzo ostrożnie się z nią obchodzić.
- Zwołałeś spotkanie? - Tak.
- Kogoś brakuje. - Espinosy.
- Gdzie on jest? - Nie mam pojęcia.
A wy?
Ktoś z was na pewno wie,
gdzie jest Espinosa.
- Czemu odwracasz wzrok? - Wstydzi się.
Nie.
Myślę, że wie, gdzie jest Espinosa.
Ale nie jest pewien, czy mi powiedzieć.
Widzisz? Mam rację.
Nie wiem, gdzie on jest.
A teraz?
Wciąż nie wiesz?
Przysięgam...
Zabierz mnie do pokoju Espinosy.
- Co się stało? - Taberna nic nie zrobił.
Nie mogą nas tak traktować.
Są tu jego rzeczy.
Nie może być daleko.
Nie w tym stanie.
Co ma pan na myśli?
Jest ranny.
To mam na myśli.
Pan też nie wygląda najlepiej.
Może ja to zrobię.
Czy mogę zapytać,
dlaczego interesuje pana Espinosa?
Nie twój interes.
Więcej!
To może pana zabić.
Rób, co mówię.
Co się dzieje?
Nic, proszę pana.
Pomóż mi go wyciągnąć.
Cisneros powiedział, że to może mu zaszkodzić.
Inaczej zaszkodzi mu Diego.
Diego jest zamknięty w jaskini.
Nic nie wiem o jaskiniach, ale Diego jest w hotelu.
Widziałem go.
A Alicia?
Pomóż mi.
- Dokąd mnie zabierasz? - Diego uciekł.
Idzie po ciebie.
- Diego wie, że to kochanek Alicii. - Zabije cię.
Maite.
Maite, otwieraj. Wiem, że tam jesteś.
- Maite, otwieraj. - Otwórz.
Gdzie kelner?
Który kelner?
Ten, który sypia z twoją przyjaciółką. Może z tobą też. Gdzie on jest?
- Nie wiem. - Jego krew poplamiła moje łóżko.
- Gdzie on jest? - Nie wiem.
Maite nigdy nic nie wie.
Pozwolę więc sobie
podzielić się z tobą moją wiedzą:
Alicia spędzi resztę życia w więzieniu.
Nie uda ci się to.
Sama to zrobiła.
Ona to zrobiła.
Strzelała, by zabić.
To nie może być prawda.
Ale jest. I w końcu znajdę waszego kelnera.
Co stało się z Alicią? Muszę wezwać Alayę.
Jeśli Diego cię znajdzie, zabije cię.
Wygląda na to, że mi pan nie wierzy.
Czy to ma znaczenie?
Komu uwierzy sędzia? Pani czy pani mężowi?
Naprawdę utrudniła pani sytuację.
Zastawili na mnie pułapkę.
Załóżmy, że tak było.
Załóżmy,
że wpadła pani prosto w pułapkę.
Nie zastanawia pani powód?
Nie.
Działała pani z przyjaciółmi na własną rękę.
Trzeba było przyjść z tym do mnie.
Zamierza pan mnie pouczać?
Niestety, w świetle dowodów nie pozostaje mi nic innego.
Przyznaje się pani, że uwięziła męża.
Trzymała pani broń,
a on bez mrugnięcia okiem mówi, że to pani go postrzeliła.
Mam się z tym pogodzić?
Telefon, detektywie.
To panna Rivelles.
- Przyjaciółka doñii Alicii... - Na miłość boską, Hernando.
Przez ten charakterek zawsze będzie sam, jak moja ciotka Angustias.
Całkiem sama.
Chciałaś ze mną rozmawiać?
Tereso...
Alicię aresztowano i oskarżono o próbę zabójstwa Diega.
Mój Boże.
Wszystko świadczy przeciwko niej. Znaleźli ją z bronią w ręku.
Diego przysięga, że to ona.
Los Alicii jest w rękach Diega.
Moja córka jest stracona.
Jeśli Diego przedstawi oskarżenie przed sądem...
Alicię skażą na wiele lat, Tereso.
- Co powiesz sędziemu? - Prawdę i tylko prawdę.
Posłuchaj.
Wiem, że zawsze kochałeś Alicię.
Proszę, nie rób nic, czego mógłbyś żałować resztę życia.
Próbowała mnie zabić.
Karmiłeś jej nienawiść, Diego.
Gdyby nas ktoś słuchał, pomyślałby, że twoja córka to biedna ofiara,
a ty nie masz
z tym nic wspólnego.
Wczoraj
przyszłaś do mojej celi
i, o ile sobie przypominam, chciałaś, żebym podpisał
dokumenty twojej córki.
Dla ciebie liczy się tylko odzyskanie hotelu.
Posłuchaj...
Myślisz, że interesuje mnie, co masz do powiedzenia?
Zwłaszcza ty.
Alicia
zgnije w więzieniu.
Przykro mi, naprawdę.
Ale nie zawahała się przed postrzeleniem mnie.
Jeśli oskarżysz ją przed sądem,
zniszczysz jej życie.
Moja żona próbowała mnie zabić.
To właśnie powiem sędziemu.
Kupiłaś bilety?
Nie zaczynaj, Clara. Nie zabiję go, dopóki nie złoży zeznań.
Chcę, by poczuł, co to znaczy stracić miłość swojego życia.
Dostanie to, na co zasłużył.
Tylko wtedy te 12 lat oczekiwania będzie miało sens.
Ja ciebie też, siostro.
Słyszałem o twojej córce.
Złe wieści rozchodzą się tu szybciej niż dobre, zawsze tak było.
Diego mówi, że moja córka próbowała go zabić.
Jeśli powie to sędziemu, na pewno zostanie skazana.
Jaki masz plan?
Nie możemy siedzieć z założonymi rękami.
Nie będzie lepszej okazji, byś się zemścił.
Pozbądźmy się go, zanim złoży zeznania i uratujmy moją córkę.
Dzień dobry.
Przyszedłem się przebrać.
Spałeś z matką?
Prawie nie spałem.
Ja też.
Andrés...
Szukałam cię, żeby przeprosić.
Wiesz, jaka jestem uparta.
Przepraszam.
Nie powinnam była tak mówić.
Obiecałam ci, że będzie inaczej. I będzie.
Przysięgam.
Przejdziemy się?
Jeśli chcesz.
Widziałam kilka sukienek w nowym sklepie w Cantaloa.
Chcę kupić coś bardziej eleganckiego, żebyś był dumny ze swojej żony.
Centrala?
Proszę połączyć mnie ze sklepem doñii Brigidy w Cantaloa.
Doña Brigida, tu pani Alarcón.
Tak, wezmę te dwie sukienki, które przymierzałam.
Proszę zadzwonić, gdy będą gotowe.
Tak, w Grand Hotelu. Mój numer to
2-5-2.
Bardzo dziękuję.
Miłego dnia.
- Nie zadzwoniłaś. - Co?
Gdy mieli mnie stracić. Czemu?
Znasz numer, mogłaś zadzwonić i nie wszedłbym na szafot.
Kochanie, ja...
Denerwowałam się i, szczerze mówiąc, zapomniałam.
Wiedziałam, że muszę wrócić i wróciłam.
Mieliśmy o tym nie rozmawiać.
Mieliśmy zacząć od nowa.
Liczy się nasza teraźniejszość.
Wspólna.
Masz rację.
Nowy początek.
Te pieniądze już do mnie nie należą.
Zostawię je tutaj dla was.
Są dla tego, kto wskaże mi miejsce pobytu Julia Espinosy.
W dowód mego zaufania,
zostawię je tutaj.
Wiem, że jesteście uczciwi.
Nikt ich nie weźmie bez powodu.
To wszystko, możecie wracać do pracy.
Ángela.
Usiądziesz z nami?
Proszę nie czuć się w obowiązku.
Nalegam.
Dziękuję.
Ta pularda jest niemal zimna.
Zabierz ją.
Oczywiście. Poproszę, by ją podgrzano.
Wykluczone. Ma być gorąca, a nie odgrzewana.
Biorą do obsługi ludzi z ulicy.
Stąd te problemy. Mój świętej pamięci mąż powiedziałby:
„Odległość między panem a sługą jest większa,
niż między koniem pociągowym a sługą”.
Pani świętej pamięci mąż miał kontrowersyjne poglądy.
Przepraszam.
Proszę wybaczyć.
Doña Ángela, one nie chciały cię obrazić.
- Nie przejmuj się. - Z czasem zrozumiesz,
że ludzie z naszej klasy nie mogą tolerować niedbałości służących.
Z czasem? Widziałam to w czasie mojej służby, don Alfredo,
i nigdy tego nie rozumiałam. Szczerze mówiąc,
to będzie bardzo trudne do zaakceptowania.
Rozumiem. Co konkretnie?
To, że niektórym nie wystarcza to, że urodzili się w klasie wyższej
i są obsługiwani od rana do wieczora.
Nie wolno poniżać tych, którzy nie mieli tyle szczęścia.
Poniżać?
Pracownicy Grand Hotelu otrzymują dobrą pensję i darmowy opierunek.
Ich warunki pracy są przyzwoite.
Czy aby na pewno, don Alfredo?
To, co państwo odsyłają od stolików, na dole jest ucztą.
Chodźmy.
Spróbuj.
Dobry Boże! Co to jest?
Kleik. Dzisiejszy posiłek.
Nie zawsze jest kleik, czasem służący dostają ziemniaki ze smalcem.
Tu śpią kelnerzy.
Zapewniam, że łóżka nie są tak wygodne, jak twoje.
Wypróbuj je.
Mógłbyś tu spać?
Bierzemy życie, jakie jest.
Nie przeczę jednak,
że trudniej jest, gdy wiodło się dwa różne życia.
Nie wiedziałem o tym, Ángelo.
Teraz już wiesz i możesz coś zmienić.
Zawsze możesz coś zmienić. W końcu jesteś zarządcą.
Ja pójdę, Julio. Diego może cię zobaczyć,
a nie jesteś w odpowiednim stanie.
Muszę zobaczyć się z Alicią i wysłuchać jej wersji.
Już ci mówiłam.
Nie postrzeliła Diega.
Miała swoje powody i wiem, że tego nie zrobiła.
Porozmawiam z nią i powtórzę jej, co zechcesz.
To nie to.
Muszę się z nią zobaczyć.
Gdzie jest Julio?
Poszedł zobaczyć się z Alicią. Nie dało się odwieść go od tego pomysłu.
Czemu grzebiesz w moich papierach?
To dokumenty dotyczące mojej sprawy, więc należą też do mnie.
Myślisz, że Belén była niewinna?
Nie.
- Potrzebuję przysługi. - Co zechcesz.
Chcę to przeczytać. Muszę wiedzieć, co się wydarzyło.
Dziękuję.
Ukochany. Czekałam cały dzień.
Wszystko w porządku? Nic ci nie jest?
Musisz powiedzieć mi prawdę.
Możesz mi wszystko powiedzieć.
Powiedziałam prawdę.
Poszłam do jaskini, Diego był ranny. Leżał na podłodze, obok niego broń.
- Trzeba było jej nie dotykać. - Wiem. Była jeszcze ciepła.
Wystrzelono z niej minutę wcześniej.
Ale nikogo nie widziałam.
Nie mamy czasu, Alicia.
Co możemy zrobić?
Wciąż nie wiemy nic o kobiecie z pokoju Cisnerosa.
Nie figuruje w księdze gości. Nikt nie pasuje do twojego opisu.
Słuchasz mnie?
A jeśli Diego nie kłamie?
Kłamie. Nie postrzeliłaś go.
Co, jeśli Diego wierzy, że naprawdę coś takiego widział?
To by wyjaśniało tajemniczą kobietę z hotelu.
Sugerujesz...
W ciemności Diego musiał pomyśleć, że to ja.
To musiał być ich plan.
Żeby plan zadziałał,
ktoś musiał upewnić się, że dotrzesz tam
tuż po strzale.
Cisneros... przyszedł porozmawiać i zatrzymał mnie.
Mówił o twoich obrażeniach tuż przed tym, jak poszłam do jaskini.
Detektywie!
To ja. Chciałbym przypomnieć, że to ja jestem detektywem,
a nie pan.
Czemu poszedł pan do hotelu? Skąd wiedział pan o jaskini?
Chwilę wcześniej otrzymałem telefon.
Kto dzwonił?
Nie podał nazwiska, ale to z pewnością ten sam człowiek,
który informował nas
o pani Murquía. Nasz tajemniczy mężczyzna.
Już nie na długo pozostanie tajemnicą.
- Do rzeczy. Kogo podejrzewacie? - Cisnerosa.
Maitre d'hotel z Grand Hotelu.
Co wiecie? Muszę mieć powód, by go aresztować.
Przedtem musi pan znaleźć jego wspólniczkę, blondynkę.
Ja też jej poszukam.
Co to za blondynka?
- Jak się ma Alicia? - A jak myślisz?
Nie możesz więcej wychodzić, Julio.
Diego zaoferował pracownikom pieniądze za wskazanie, gdzie jesteś.
- W takim razie ty musisz się tym zająć. - Czym?
Musisz dowiedzieć się, czy ktoś widział blondynkę. Musimy ją znaleźć.
Nie, panienko. Szczupła blondynka w tym wieku?
- W którym była pokoju? - W tym problem: w żadnym.
Na pewno nikogo takiego nie widziałyście?
Na pewno.
- Czy są tu wszystkie pokojówki? - Prawie.
Nie ma Natalii, ale przyjdzie. Inaczej będzie miała kłopoty.
Już idzie.
- Poprosił cię? - Tak.
Panienka chce wiedzieć, czy nie widziałyśmy
około dwudziestopięcioletniej, szczupłej blondynki.
- Brzmi jak doña Alicia. - Właśnie.
Przyszłość doñii Alicii zależy od tego, czy znajdziemy tę kobietę.
Alicię aresztowano za coś, czego nie zrobiła.
- Nie została aresztowana. - Zapewniam, że tak się stało.
Widziałam ją dziś rano na stacji.
Mój narzeczony wysiadał z pociągu, a ona do niego wsiadała.
Na pewno? Dokładnie się jej przyjrzałaś?
Byłam dość daleko, ale jej włosy i sukienka...
To mogła być podobna sukienka.
Nie, przyszywałam lamówkę do kołnierza tej sukienki.
Nie ma drugiej takiej.
Dziękuję. To potwierdza,
że ta blondynka postrzeliła Diega.
Diego wziął ją za Alicię. Miała na sobie jej sukienkę.
Tego się domyśliliśmy. Co nam po tym, skoro wyjechała?
Nigdy jej nie znajdziemy. Może być wszędzie.
Alicia widziała ją w pokoju Cisnerosa.
Jeśli tam wejdziemy, może znajdziemy wskazówkę.
Nie możesz wychodzić.
Don Jesús?
„Muszę dziś wyjechać i wiem, że tak trzeba...
Tak trudno mi cię opuszczać...”
Nie mogę przestać myśleć o Alicii.
Nie możemy dłużej trzymać jej w zamknięciu.
- Byłaś u niej? - Pójdę jutro.
Chcę przekazać jej dobre wieści.
Będzie tak, jak obiecałem. Dotrzymuję słowa.
Ale nie dlatego przyszedłem.
Julio.
Idź do holu i powiedz Ayali, by przyszedł jak najszybciej.
Cisneros zamierza wyjechać.
- Ma kochankę... - Tę blondynkę? Znalazłeś ją?
Cisneros i doña Teresa są kochankami.
Na co czekasz?
Na więcej szczegółów.
Wezwij Ayalę.