Cieszę się twoim szczęściem.
Twój problem oznaczał staropanieństwo.
Dr Hermo? Potrzebuję oficjalnej diagnozy do uzyskania unieważnienia.
Proszę, nie odchodź. Obiecuję trzymać się z daleka.
Wybacz mi.
Byłem w kościele, Sofía.
Wiem wszystko.
Chcę, by wszystko odziedziczyła matka.
Nadszedł czas, by to oni służyli tobie.
Kim ona jest? Skąd znasz Diega?
Kobieta na tym zdjęciu to Marta Santos.
Była miłością mojego życia i żoną Diega.
Zabił ją z zimną krwią.
Nazywam się Samuel Arriaga. Teraz już wiesz, po co tu przybyłem.
Kocham innego.
- Powiedz kogo? - Bo co?
Zabijesz mnie, jak swoją pierwszą żonę?
Jestem kochankiem Alicii.
- Podejdź. - Julio!
Jeśli umrze, zabiję cię.
Maite, nie miałem okazji podziękować ci za to,
co zrobiłaś, gdy byłem w więzieniu.
Robiłam swoje.
Cieszę się, że żyjesz.
Julio też się pozbiera.
Jest silny.
Nigdy nie opuściłby Alicii.
Tak...
To wspaniały mężczyzna.
Alicia to szczęściara.
Wszystko dobrze?
Coś nie tak?
Nic takiego.
Zrozumiem, jeśli nie zechcesz powiedzieć.
Wszyscy mamy swoje sekrety.
To normalne, że nie chcesz ich zdradzać.
Ledwo się znamy.
Julio zawsze mówił, że potrafię słuchać.
Zakochałam się w niewłaściwej osobie.
Rozumiem...
Stąd łzy.
Nie chcę się wtrącać, ale ty i Belén...
To nie jest kobieta dla ciebie.
Wszyscy tak mówią.
Gdy byłem za kratkami
i myślałem, że ją straciłem,
zrozumiałem, że jest dla mnie wszystkim.
Nie obchodzi mnie, co myślą inni.
Liczą się moje uczucia.
Ta osoba,
w której się zakochałaś...
Czy on znaczy dla ciebie wszystko?
Nie...
Nie sądzę.
Usiądź na łóżku.
Będzie ci wygodniej.
Alicia...
Wypuść mnie stąd.
To bez sensu.
Zabawne. To samo pomyślałam, gdy ty mnie uwięziłeś.
Jestem poważnie ranny.
Chyba mam złamane żebra. Potrzebuję lekarza.
Pozwól mi odejść.
Słyszałeś.
Podpisz dokument i wyrzeknij się mnie, a będziemy wolni.
Nie mogę cię stracić.
Nigdy nie byłam twoja.
Niewdzięcznica.
Kłamczucha.
Traktowałem cię jak królową.
Dałem ci wszystko, co miałem. W zamian żądałem tylko uczucia.
Kochałem cię, jak nikt inny. Tak mi się odpłacasz?
- Nie wiesz, co to miłość. - A twój kelner wie?
To tylko zauroczenie. Gdy ci przejdzie, zrozumiesz...
Alicia...
Pamiętasz tę noc, gdy się kochaliśmy?
- To potwierdziło moje... - Podpisz dokument, to cię uwolnię.
- Nie chcę! - Więc nigdy stąd nie wyjdziesz!
To nieprawda.
Ktoś zauważy, że zniknąłem.
Prędzej czy później ktoś mnie uratuje.
Tylko, jeśli ktoś będzie chciał cię znaleźć.
Ale jesteś sam.
Nigdy nie pozwolę ci odejść.
Jesteś moja, słyszysz?
Moja!
Jesteś moja!
Alicia?
Jesteś tu?
Ale mnie nastraszyłaś!
Jak poszło?
Podpisze. Wie, że nie ma wyboru.
Pójdę już.
Muszę przygotować dokument.
Dzięki, że się nim zajmujesz.
Julio...
Wreszcie będziemy wolni.
Nie możesz mnie teraz zostawiać, słyszysz?
Nie możesz.
Jeśli mnie słyszysz, to wiesz...
Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem.
Julio.
Jak się czujesz?
Byle kula nas nie rozdzieli.
- Ostrożnie. - Przepraszam.
Przepraszam.
O co chodzi?
Sprawa musi być poważna.
Kelner wypuścił Alicię Alarcón i jestem przekonany,
że trzymają Adriana w zamknięciu.
Jeśli go uwolnimy, zabije ją.
Nie zrobił tego, gdy ją więził.
Nie oskarżą go o śmierć Alicii,
tak jak nie oskarżyli o śmierć Marty.
Samuelu...
Wiesz, że kochałam Martę,
ale to zbyt skomplikowane.
Teraz nie możemy się już wycofać.
Czekałem na to 12 lat.
Jeśli nie potrafi zabić swojej prawdziwej miłości,
nigdy jej nie dostanie.
- Jak to? - Dożywocie.
Alicia zostanie oskarżona o usiłowanie zabójstwa.
Dopilnuję, by ją oskarżył.
Jak zamierzasz to zrobić?
Z twoją pomocą.
Na razie nie wychodź stąd.
Nie mogą cię tu zobaczyć.
Pracowałam cały ranek. Nie zostanę na popołudnie.
- To był mój wolny dzień. - To nie moja wina.
Nasza też nie.
To ty ustawiłaś zmiany.
Skopiowałam tylko to, co zrobiła doña Ángela. Nie rozumiem...
Mądrali wydawało się, że praca gospodyni to bułka z masłem.
- Nie mów tak do mnie. - Przestańcie!
To kuchnia, a nie targowisko.
Zdublowałaś zmiany i nie wzięłaś pod uwagę
wolnych popołudni.
Dlaczego nie wymieniono kwiatów przy wejściu?
Nie miałam czasu...
Wymówki. Carmen, Beatriz.
Mają być świeże jak zwykle.
Wracajcie do pracy.
Natalia da wam znać, gdy wszystko będzie gotowe.
Nie jesteś już gospodynią.
Nie tak dawno,
na ślubie dona Javiera,
powiedziałeś, że jestem duszą tego hotelu.
Myślałam, że mówisz to tylko, by mnie rozbawić.
Teraz rozumiem, że duszą hotelu jest jego gospodyni,
a ja byłam jego gospodynią przez wszystkie te lata.
Nie tylko.
Byłaś matką.
Najlepszą.
Musisz zrzucić ten żałobny strój. Pójdziemy na zakupy.
- Później. - Mamo...
Nie, boli mnie głowa.
Wiesz, że na to pomaga tylko porządna drzemka.
- Mamo... - Położę się.
Porozmawiamy później.
Julio? Kiedy...?
Jakąś godzinę temu.
Czuje się dużo lepiej.
Dobrze to słyszeć.
Masz?
Wszystko gotowe.
Jeśli podpisze to oświadczenie, złożysz je w archidiecezji
i małżeństwo będzie unieważnione.
Diego się nie zgodzi.
Ta świnia myśli tylko o sobie.
Ale teraz jest skazany na naszą łaskę.
Zostawię was samych.
Maite.
Dziękuję.
Chcę, byś była szczęśliwa.
Jeśli ten głąb cię uszczęśliwia, to dobrze.
Żadnego telefonu przez cały dzień.
- Nie sądzisz, że to... - Wspaniałe.
Wreszcie trochę spokoju.
Zasługujemy na niego po całym tym rozgardiaszu.
Oczywiście.
Zawsze to miło mieć trochę wolnego.
No, dobrze.
To jak leci?
- Słucham? - Jak leci?
Jak tam życie? Jak sprawy rodzinne?
Chyba dobrze.
Choć właściwie, to nie. Po co zaprzeczać?
Moja żona narzeka, że za dużo czasu spędzam w karczmie.
- Mówię, że jest pan wymagający... - To niedorzeczne.
Nikt nie dzwoni, nie pisze.
Siedzimy tu i nic nie robimy. Nikt nie dzwoni.
Czy to nie jest...
nieznośne?
Nie.
Lubię ciszę.
Nie wydaje ci się to dziwne?
- Co? - Zachowanie doñii Alicii.
Twierdzi, że wycieczka się odbyła.
Teraz jej mąż zniknął.
Nie widziałem go. A ty?
I gdzie jest pan Olmedo?
Powiedziała, że jest chory.
- Skłamała? - Nie pierwszy raz.
Ta trójka coś knuje.
Może po prostu się nudzisz i coś sobie wmawiasz.
Sprawdźmy to.
- Dokąd idziemy? - Wolny czas nie jest dla mnie.
Witaj.
Co tak patrzysz?
Wyglądasz inaczej.
Jak...?
Jak się czujesz?
Lepiej.
Przepraszam, że nie byłam sobą.
Nie byłam z tobą szczera.
Mam problem.
Czasem miewam napady.
Widziałeś jeden z nich.
Czasem jestem niestabilna.
Zauważyłem.
Zaczęło się w młodości.
Łapałam obsesje bez powodu, błędnie interpretowałam wydarzenia.
Wyobraź sobie, że myślałam, że ten twój kolega
to psychiatra.
Co też wymyślasz.
Mam nadzieję, że nie przestaniesz mnie kochać?
Jak mógłbym?
Olmedo nie jest u siebie. Obsługa go nie widziała.
Nie wymyśliłem sobie tego.
To bardzo podejrzane.
- Alicia. - Podda się.
Ma mnóstwo czasu na przemyślenia.
Zrozumie, że to jedyne wyjście.
Tu detektyw Ayala, pani Murquía. Musimy zamienić dwa słowa.
- Co robimy? - Wyważymy drzwi. Ktoś tam jest.
- Ja mam to zrobić? - Przecież nie ja, Hernando.
Detektywie, panie władzo.
Przepraszam za zwłokę.
Zdawało mi się, że słyszałem rozmowę.
Rozmawiałam przez telefon z przyjaciółką.
W czym mogę pomóc?
Jak by to ująć?
Rozumiem, że instynkty mogą utrudniać pani racjonalne myślenie,
ale może powinniście być nieco ostrożniejsi?
Pan Murquía może panią zabić.
Co będzie, jeśli wróci wcześniej?
A może to pani nie niepokoi?
- Powiedziałam panu, że Julio jest chory. - Tak było.
Gdyby jednak spotkała pani pana Olmedo...
Tak?
Proszę mu powiedzieć, by nie działał pochopnie.
Uważam, że skrywa informacje,
bez których nie będę w stanie ochronić żadnego z was.
Powtórzę mu.
Dziękuję.
Coś jeszcze?
Spyta go pani, czy ma mój pistolet?
Pistolet?
- Zgubił go pan? - W dniu, gdy odwiedził nas pan Olmedo.
Z pewnością nie ma to nic wspólnego z nagłym zniknięciem pani męża.
Wie pani równie dobrze, jak ja,
że pan Olmedo bywa... impulsywny.
Wie pan także, że nie jest mordercą.
Nie dziwi mnie też, że zgubił pan swój pistolet.
Dziwi mnie tylko, że tyle to zajęło.
Z pewnością są panowie zajęci,
a ja naprawdę muszę odpocząć. Dziękuję.
Coś jest na rzeczy.
Nie wątpię. Widział pan tę parę gołąbeczków?
Dziwniej by było, gdyby nic się nie stało.
Polej mi brandy.
- Zaraz zamykamy. - Polewaj.
I tym razem nie żałuj.
Proszę, Alfredo...
Przyszli nas tylko nastraszyć.
Wkrótce o tym zapomnimy.
Powinienem wracać do siebie.
Jeśli ktoś się dowie, że tu byłem...
Powiem im prawdę.
Że nie byłeś dla mnie tylko kelnerem.
I że jesteś jedynym, z którym powinnam dzielić łoże.
Następnym razem przyjdziesz tu nie jako kelner,
ale jako osoba,
którą kocham.
Chwileczkę.
Zajmę się tym.
Dziękuję.
W samą porę, umieram z głodu.
Musiałbym zjeść ciebie.
Nie gadaj, tylko jedz.
Co ci jest?
Julio.
Zawołam pomoc. Zaraz wracam.
Maite!
Otwórz!
Maite!
- Co się dzieje? - Maite.
- Mamo, chodzi o Julia. - Co się stało?
Julio potrzebuje pomocy.
Rana krwawi.
- Co się stało? - Rozmawialiśmy, nic mu nie było.
- Zaczął kaszleć krwią. - Krwotok wewnętrzny.
- Co? - Don Jesús obawiał się tego.
- Jak to? - Studiował na akademii wojskowej.
Co teraz?
Zawołaj go. Zajmę się Juliem. Ruszaj!
Don Jesús!
- Jesús. - O co chodzi?
- Julio. - Pogorszyło mu się.
- Odzyskał przytomność? - Nie, wciąż kaszle.
Rana jest obok tętnicy.
W płucach mogła się zebrać krew.
Uciskaj mocno.
Stracił dużo krwi.
Na pewno wiesz, co robisz?
- Czy on umrze? - Musimy zatamować krwotok.
Co robisz?
Potrzebuję ognia, by kauteryzować żyłę.
Nie możemy go ruszać, to niebezpieczne.
Inaczej umrze.
Musimy zabrać go na dół.
Wszyscy wynocha.
- Proszę pani... - Powiedziałam wynocha.
Szybko.
Mam.
Szybko, nie ma czasu do stracenia.
Jesteś pewien?
Zaufaj mi. Jestem waszą jedyną nadzieją.
Musisz trzymać brzegi.
Sam nie dam rady.
Igła i nić.
- Zdezynfekowane. - Ja pójdę.
Pójdę z tobą.
Czy on przeżyje?
Dowiemy się dziś w nocy.
Czy nie powinien się już obudzić?
Żyje, ale nie wiem, kiedy odzyska przytomność.
Przepraszam, muszę iść.
Nie mamy gospodyni, więc muszę wszystko nadzorować.
Nie wolno mu się ruszać.
Musi odpoczywać, nawet po przebudzeniu.
Daj znać, że się ocknął.
Poczekaj, Jesús.
Jestem wdzięczna za to, co zrobiłeś dla Julia.
Dziękuję.
Nie znam Espinosy tak dobrze, jak ty, ale...
to dobry chłopak.
Ma zadatki na maître d'hôtel.
Byłoby szkoda, gdyby hotel musiał sobie radzić bez niego.
Oczywiście.
Wszystko będzie dobrze.
Cisneros kłamie.
Co masz na myśli?
Nie był sam.
Był z kobietą, która mnie porwała.
Jesteś pewna? To poważne oskarżenie.
Wtedy nie byłam pewna,
ale teraz jestem.
Zatem kim...
Kim on jest?
Mamo, chcę ci kogoś przedstawić.
Pedro Herrera z Herrera Collections.
Herrera Collections? Nic z tego.
Twoja żona bardziej się z tego ucieszy.
Potrzebujesz sukni godnych pani domu.
Don Pedro ma w tym pomóc. Urządzamy dziś przyjęcie.
Wiem dokładnie, od czego trzeba zacząć.
Marta, Claudia.
Niebiosa!
Mamo...
wyglądasz wspaniale.
- Zostaw. - Nie.
- Laura, kochanie. - Oddaj to.
To Simoneta.
Zabrała ci ją.
Powiedz jej coś.
Nie żartuj.
Nie chcesz się bawić, kochanie?
Weź ją i baw się, ile chcesz.
- Proszę, to prezent. - Teraz to już jej nie chcę.
Cieszę się, że lepiej się czujesz.
Mamo.
Odświeżę się i zaraz wracam.
Widziałaś? Nie mogę w to uwierzyć.
Czyżby wróciła do siebie?
Choroba zmieniła ją w inną osobę.
Leki sprawiają, że się nie emocjonuje.
Możliwe, że jej się poprawi.
Nie miałem pojęcia.
Gdybym wiedział...
Wiem, że w głębi serca ją kochasz.
Spróbuj zrozumieć jej chorobę,
tak jak ja to robię.
Co podać?
Sałatkę owocową, szynkę i jajka,
croissanta i czarną kawę.
Apetyt pani dopisuje.
Nie, ja poproszę suchego tosta.
Reszta jest dla męża.
Niedługo zejdzie.
Don Alfredo już jadł, obsługiwałem go.
Podać pani tosta?
Nie.
Nie pakujcie olejów, dopóki nie powie wam, które chce wziąć.
Tu jesteś, najdroższa.
Nic nie mówiłaś, więc kazałem pokojówkom cię spakować.
Coś nie tak?
Wyglądasz na zaskoczoną.
Dajcie nam chwilę.
- Myślałam, że po wczorajszej nocy... - To nic nie zmienia.
Nie?
- Skoro to nic nie znaczyło, odejdę. - Dobrze.
Powinniśmy zachować się jak cywilizowani ludzie.
Powiem, że wyjechałaś do Tuy zażywać wód.
Ogłosimy separację, gdy będzie po wszystkim.
Co ty na to?
Jak chcesz.
Coś jeszcze, czy mogę przywołać pokojówki z powrotem?
Będę czekał na ciebie o 11.00.
Jeżeli była tam ta kobieta, to za tym wszystkim stoi Cisneros.
Nie możemy tego zignorować.
Jeżeli mści się na Diegu, po co się wtrącać?
Stoi za atakiem bombowym, za twoim porwaniem.
Uratował życie Julia, choć nie musiał.
Czego on chce?
To zbyt ryzykowne.
- Jeśli wezwiemy Ayalę... - Nie chcę.
Chcę tylko wyjechać stąd z Juliem.
Nie oglądając się na nikogo i na nic.
Spójrz na niego.
To moja wina.
Zmuszę Diega, by to podpisał.
A potem wyjadę z Juliem.
Wiesz, że tego nie zrobię.
Nie puszczę cię.
Zatem umrzesz tu.
Nie odważysz się.
No to patrz.
Sytuacja się zmieniła.
Kłamiesz.
Jeśli nie podpiszesz papierów do wieczora, zobaczysz, że nie kłamię.
Nie podchodź za blisko ani do światła,
to Adrián pomyśli, że jesteś Alicią.
Traf, ale nie zabij go.
Jesús?
Musimy porozmawiać. Otwórz drzwi.
Chciałam ci tylko podziękować.
Miałeś rację z tą kulą.
Tak, niestety.
Nie mogę powiedzieć, żeby to była spokojna noc.
Dobrze się skończyła.
Gdyby umarł, moja córka byłaby załamana.
Chcę tylko, by była szczęśliwa.
Nawet ze zwykłym kelnerem?
Gdzie się podziała kobieta, którą poznałem po przyjeździe?
Co się zmieniło?
Uratowałeś mnie.
Byłam zimna, zgorzkniała. I co z tego miałam?
Straciłam hotel, moje dzieci mnie nienawidziły.
Dzięki tobie zrozumiałam swój błąd.
Dzięki tobie znów poczułam, że żyję.
Mogę odkupić hotel.
Gdy namówię Diega do sprzedaży,
będziesz mógł się zemścić.
Co ty na to?
To doskonały plan.
Przepraszam...
muszę podać obiad.
Oczywiście.
Kocham cię.
Najpierw uratowałeś chłopaka,
teraz masz romans z tą kobietą. Oszalałeś.
Rozgryzła mnie.
Nie martw się, siostro. Panuję nad wszystkim.
Póki mam ją po swojej stronie, nic nie zepsuje.
Na pewno o to chodzi?
Nie zawahasz się po tym, co ci właśnie obiecała?
Nie.
Dziś rozpoczynamy zemstę za śmierć Marty.
Nikt i nic nie stanie mi na drodze.
Widzę, że moja córka tu była.
Jaki sens ma walka, kiedy przegrałeś bitwę?
Ona cię nie kocha.
To moja żona.
I upierasz się, że ma nią pozostać.
Jeśli jej serce należy do innego...
podpisz dokumenty.
Żeby mnie zostawiła?
Odeszła z nim?
Nie.
Nie opuści cię. To ty opuścisz ją.
Na twoje szczęście mogę odkupić to, co odebrałeś mi podstępem.
Czemu myślisz, że chcę ci to odsprzedać?
Będziesz miał wystarczająco dużo pieniędzy, by zacząć nowe życie.
Jak kiedyś, Diego.
Czy raczej: Adrián?
Przemyśl to.
Zawsze byłeś rozsądnym człowiekiem.
Podpisz to, o co prosi Alicia.
- Mateo. - Tak?
Psychiatra nie odpowiada. Pewnie jest w drodze.
- Mam coś przekazać? - Tak.
Jego pomoc nie jest już potrzebna.
- Przepraszam za niedogodności. - Dobrze.
Proszę pozwolić, że pomogę.
Przepraszam, w którym pokoju mieszka don Javier Alarcón?
W pokoju 47.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Witam.
Jest pan przyjacielem mojego męża.
Widziałam, jak rozmawialiście.
Kiepsko się wtedy czułam. Nazywam się Laura.
Miło panią poznać,
jednak byłoby z mojej strony nadużyciem, gdybym przedstawił się
jako przyjaciel pani męża. Jestem doktor Hermo.
Lekarz.
Don Javier wezwał mnie w charakterze psychiatry, a nie przyjaciela.
Wie pani, gdzie go znajdę?
Wróć za tydzień.
Powiemy twojej rodzinie.
Sam wyjadę z Alejandro.
Jesteś pewien, że tak będzie najlepiej?
Nie sądziłam, że spotka nas coś takiego.
Alfredo...
Opiekuj się nim.
Odjeżdża.