Cieszę się twoim szczęściem.
Z twoim problemem, na zawsze miałaś pozostać panną.
Sole litu...
Proszę nie odchodź, będę trzymać się z daleka.
Wybacz mi.
Kocham innego mężczyznę.
- Kto to jest? - Co mi zrobisz?
Zabijesz mnie, jak swoją pierwszą żonę?
Była tak poruszona tą tragedią, że wyjechała na kilka dni.
Skąd znasz Diego? Kim ona jest?
To Marta Santos.
Była miłością mojego życia.
- Nie wiem, co zrobiłem.. - Jest pan aresztowany.
Wszystko będzie dobrze.
Jutro zostanie stracony.
- A jak miałbym nie płakać? - Ty żyjesz?
Chcę, by matka wszystko odziedziczyła.
Nastał czas, by oni ci służyli.
Pani Ángelo, gość z pokoju 23...
Nie słyszał pan jeszcze?
Chyba tylko pan nie wie.
To wiele o panu mówi.
Nie jestem już nadzorczynią.
Będę mieszkać w hotelu z synem.
- Przepisał na mnie wszystkie swoje prawa. - Rozumiem.
Cieszę się.
Zgodziłam się tylko dla niego.
Ostatnie wydarzenia bardzo nim wstrząsnęły.
Ale nie będę się czuła tam na piętrze jak u siebie.
Nasze miejsce jest tutaj, na dole.
Oni nie różną się tak bardzo od nas.
Nigdy nie spotkałem kobiety tak eleganckiej i dystyngowanej jak pani.
Będziemy pani z przyjemnością służyć.
Nie musi pan mi schlebiać...
ale dziękuję.
Nie zatrzymuję pana. Moja rezygnacja panu nie pomaga.
Proszę się nie martwić, damy sobie radę.
Pani Ángelo.
Jesús.
- Zjem dziś w pokoju. - Jak pan sobie życzy.
- Coś jeszcze? - To wszystko.
Pojedziemy do miasta kupić ci ubrania. Coś zagranicznego.
Żywe i kolorowe ubrania.
A co jest złego w czerni, synu?
Nie będę kłamał, na początku trudno jest się przyzwyczaić.
Poza wstawaniem.
Budzę się bardzo wcześnie rano.
Tego nie zmienimy.
Ale miło będzie
podziwiać brzask, siedząc w hotelowym ogrodzie.
Wychodzi pan, inspektorze?
Tak.
Mam coś do zrobienia w miasteczku, ale wrócę.
Wybrał pan sobie najgorszy moment.
- Dlaczego? - Mamy kolejnego mordercę na wolności.
- Co takiego? - Jeśli Belén Martín żyje,
to kim jest ta kobieta, którą znaleziono?
Ona została zamordowana.
Może pan się myli.
Może Andrés Alarcón pomylił ją z Belén
i ją zabił.
Jego żona mówiła, że był pijany, prawda?
To by tłumaczyło zakrwawione ubranie.
Mam inną teorię.
Myślę, że sfingowała własną śmierć,
by pogrążyć męża
i przejąć jego spadek, ale nie mogła tego zrobić sama.
Proszę słuchać uważnie, to będzie ciekawe.
Myślę, że znała młodego inspektora, który lata temu rozwiązał tu pewną sprawę.
Musiała znać jego ciemne oblicze,
bo udało jej się namówić go, by zabił kobietę i sfałszował dowody.
Miał doprowadzić do egzekucji Andrésa Alarcóna
w zamian za część spadku.
Co pan sugeruje?
Proszę pamiętać, że jestem pana przełożonym.
Nie ma pan żadnych dowodów.
Proszę mnie oskarżyć, a zniszczę pana.
Proszę się nie martwić, udowodnię to.
Nie myślałam, że jest tak późno.
Wychodzisz?
Obiecałem, pani Urrutia, że się z nią pożegnam.
Do dobra znajoma mojej matki.
Postaram się zaraz wrócić.
Skończyłam, proszę pani. Z dzieckiem wszystko w porządku.
Jak on to zrobił?
Słucham?
Zakochałaś się.
Co w nim widziałaś?
Nie bój się, nic ci tutaj nie grozi.
Możesz mówić otwarcie.
Wiedziałam, że tak nie można, bo to ksiądz.
Ale przez to było jeszcze bardziej...
Kusząco?
On jest taki dobry dla wszystkich.
Trudno go nie kochać.
Gdy mówi i się uśmiecha, to jakby...
znał moje myśli,
jakby umiał opisać wszystko to, co czuję, gdy jesteśmy razem.
Wiem, że jest księdzem, ale powiedział, że mnie nie opuści.
Tak powiedział?
Wierzę mu. Proszę spojrzeć.
Podarował mi to.
Zawsze mam to przy sobie. Powiedział:
„Gdy go to trzymasz w dłoni..."
„będę obok ciebie".
Skąd pani wie?
Nie tylko pani podarował
święty medalik.
Nie spowiada ksiądz parafianek?
Co tu robicie? Chodźmy do...
Poprosił ksiądz, by mój mąż najął tę biedną dziewczynę
- do pracy w moim domu. - Ktoś może cię usłyszeć.
- Tylko to cię obchodzi. - Nie.
Przysięgam, że nie wiedziałem.
- Jak mogłeś? - Na miłość boską, mów ciszej.
Jej też powiedziałeś, że ją kochasz?
- Nie płacz, chodźmy do... - Nigdzie nie idę.
Niech się dowiedzą. Mam dosyć wytykania mnie palcami.
Przynajmniej nie jest w ciąży.
Nie.
Ile medalików rozdałeś?
Ile masz jeszcze kobiet?
Wynoś się z miasta.
Dopilnuję, byś nigdy więcej nie założył sutanny
i byś nie oszukał już żadnej kobiety.
Byłem dziś w pani pokoju. Chciałem porozmawiać.
Byłam z Laurą. O co chodziło?
Cóż...
Zdziwiły mnie pewne sole...
jakby lekarstwo.
Grzebałeś w moim pokoju?
Nie, byłem tylko zaniepokojony.
To były sole litu.
Nigdy o nich nie słyszałem, pomyślałem, że to coś poważnego.
Używam ich od czasu do czasu.
- To nic poważnego. - Używa pani litu?
Słyszałem, że to lekarstwo na choroby psychiczne.
Nie wiedziałem, że cierpi pani na coś takiego.
Przyjmuję je, zapobiegawczo, ale...
cierpię na...
tiki nerwowe.
To nic,
- ale potrafią być denerwujące. - W rzeczy samej.
Myślałem, że te sole są dla Laury.
Ostatnio zachowuje się jakoś dziwnie,
więc zacząłem się zastanawiać.
- Matko... - On plecie bzdury, kochanie.
- Lady. - Dobry wieczór.
Chciałam się przywitać i przedstawić wam tego aniołka.
To Raquel, moja prawnuczka.
Spędzi ze mną kilka dni.
To małe słoneczko,
a ja czuję się taka stara.
Jaka jest słodka. Podejdź bliżej, kochanie.
Jaka śliczna lalka.
Miałam taką samą, ale ją straciłam.
Daj jej spokój.
Mogę pani pożyczyć, mam jeszcze jedną.
Zgoda.
Spójrz, to moja lalka.
Simoneta. To Simoneta.
- To moja lalka. - O Boże.
To moja lalka!
Oddaj mi ją!
On mi ją dał...
Proszę mi pomóc.
- Oddychaj. - Dlaczego jej ją dałeś?
Moją lalkę?
Dlaczego dałeś jej moją lalkę?!
Dobre wieści, detektywie.
Nie musisz mówić. Znalazłeś swoją broń.
Nie, to inne wieści.
Nowy raport koronera.
Musimy pójść do internatu.
Natychmiast.
Nie mieliśmy się tutaj spotykać.
Myślisz, że wyjedziesz i nie oddasz mi pieniędzy?
Zapłaciłam, byś zabił Andrésa.
Myślisz, że pieniądze są teraz ważne?
- Ayala wie. - Nie ma dowodów...
przynajmniej nie przeciwko mnie.
Nie wezmę winy na siebie.
Nie znam cię. Wczoraj spotkałam cię po raz pierwszy.
Ty pieprzona dziwko!
Ty to zaczęłaś. Obydwoje za to zapłacimy.
Puść ją.
To koniec, Bazán.
Nowy raport wiele wyjaśnia.
Ciało, które znaleźliśmy, to nie Belén Martín.
Przykro mi, proszę pani,
to była pani przyjaciółka, Nuria Garrido,
prostytutka, która pracowała w tawernie i której sprzedała pani pierścionek.
Na pewno cierpi pani, słysząc to.
Gdy widziano ją po raz ostatni, Alarcón był już w areszcie.
To oznacza, że po okolicy grasuje zabójca.
W porządku, Ayala.
- Jutro o tym porozmawiamy. - Nie, teraz.
Znaleziono to w pańskim pokoju.
To należało do zmarłej.
To fałszerstwo będzie cię drogo kosztować.
Sędzia ci nie uwierzy.
Uwierzy, gdy usłyszy zeznania właściciela tawerny.
Według niego, byłeś jej ostatnim klientem.
Zatem zrozumiesz, gdy powiem,
że jesteś aresztowany
za zamordowanie Nurii Garrido.
Hernando.
Zatrzymaj go.
To jej sprawka!
Obiecała mi pieniądze, jeśli ją zabiję.
Twoje słowo, przeciwko słowu Belén Martín.
Przykro mi, ona była bardziej przebiegła.
Zabrać go.
- Dziękuję. - Proszę mi nie dziękować.
Zatrzymam i panią.
Nikt mnie nie zatrzyma, detektywie.
Jeszcze pan o tym nie wie?
- Przepraszam, pani Ángelo, ja... - Nie martw się.
Pokój jest idealny.
Mam swoje małe przyzwyczajenia. Dziękuję.
Naprawdę jest pani zła.
Możecie odejść.
Co mówiłaś?
Wiem, co pani zrobiła.
Zmusiła pani Andrésa, by wszystko przepisał na panią,
żeby mogła pani się mnie pozbyć.
Niczego takiego nie zrobiłam.
Andrés sam zadecydował. Nie miałam nic do powiedzenia.
Ale nie martw się,
dowiodę, że stoisz za jego egzekucją.
Możesz na to liczyć.
Nie chcę, by mój syn był z kimś takim, jak ty.
- Jesteś jak trucizna. - A pani jest naiwna.
Niczego pani nie udowodni. Jestem niewinna.
Wiem tylko, że mnie kocha,
a to życie nie jest dla pani.
Pani miejsce jest na dole, wśród służby.
Uważasz się za damę?
Jestem od pani lepsza.
Przekona się pani.
Jesús.
To dla pana.
Przepraszam, zapomniałem to panu dać.
Nic nie szkodzi Nie miałbym czasu jej otworzyć.
Oczywiście.
Proszę.
Posiłek dla pana, tak jak pan prosił.
Postaw tutaj.
Przyniosłem panu papierosy.
Mam nadzieję, że nie byłem niedyskretny.
Wszystko w porządku.
Palę więcej, niż myślałem.
- Coś jeszcze? - Dziękuję, to wszystko.
Alicia jest teraz sama. Jeśli tam jest, znajdę ją.
Na pewno tam jest. Pospieszcie się, będę uważać na Diego.
Poczekaj.
A jeśli to pułapka?
Przestań, Maite.
Muszę tam pójść.
Co masz na myśli?
Jest tam sama.
Nie ważne, co powiesz, idę tam.
Dobrze. Ja będę na straży.
- Antonio. - Tak, proszę pani?
Poproś Mateo by mi powiedział, gdy pan Marquia opuści swój gabinet.
Ale Mateo jest w jego biurze, proszę pani.
Diego?
Co to wszystko znaczy?
Pan Murquía...
kazał, bym włączył lampę i czekał tu na niego.
Proszę pani...
Nie wiem dlaczego.
Tereso.
Dlaczego tu jesteś? Co z Alicią?
- Co z tobą? - Diego zniknął.
Nie było go tutaj. Coś jest nie tak.
Proszę tu zostać. Gdy zobaczy pani Diego, proszę krzyczeć.
Maite?
Julio?
Alicio...
Julio.
W końcu cię odnalazłem, ukochana.
Bo on tak chciał, to pułapka.
Nie dbam o to. Wyciągnę cię stąd.
Alicio...
Alicio.
Chyba Diego nadchodzi.
- Widziałaś go? - Nie, ale musisz się ukryć.
Proszę, rób, co mówi.
Gdzie on jest?
Co zrobiłeś?
- Kompletnie oszalałeś. - Gdzie on jest?
Widziałem cię, był z tobą mężczyzna.
Moje uczucia, to moja sprawa.
Mów, gdzie jest kochanek mojej żony.
Nie rób jej krzywdy.
Alicio...
Chcę tylko...
żebyś mi powiedziała, gdzie on jest!
- Przestań! - Jesteś tchórzem.
Maite.
Jestem do twojej dyspozycji.
To mnie szukasz.
To ja jestem jej kochankiem.
Diego...
proszę, nie rób mu krzywdy.
Słyszysz mnie?
Diego.
Nie rób mu krzywdy.
Proszę.
Chciałbym, żebyś tak samo błagała o moje życie.
Jeśli choć w połowie jesteś tym, za kogo się uważasz...
rzuć broń.
Mylisz się co do mnie, „kelnerze."
Zawsze byłem tchórzem.
Podejdź bliżej.
Julio!
Nie. Julio.
Julio.
Nie! Przestań, proszę!
Julio...
- Puść mnie! - Idziemy.
Zostaw mnie! On umrze!
Wejdź do celi.
Powiedziałam, wejdź do celi!
Alicio...
Oddaj mi broń.
Do celi.
Wejdź do celi.
Już!
Masz rację.
Twój kelner umiera.
Jeśli umrze, przysięgam, że cię zabiję.
Zabiję cię!
Julio, Julio...
Kochanie, wszystko będzie dobrze.
Zobaczysz.
- Bedzie dobrze. - Alicio, córko...
Wiem, co chcesz powiedzieć, ale to nie jest odpowiedni moment.
Potrzebuje lekarza.
Jak go przeniesiemy do hotelu?
Nie damy rady. Potrzebujemy pomocy.
Ja pójdę.
Jesús, Jesús.
Alicia żyje.
Potrzebuje twojej pomocy. Chodźmy.
Chodźmy.
Powiedzieliście, że to wypadek na polowaniu,
a to rana postrzałowa.
Musi pan być dyskretny.
Wynagrodzimy to panu.
- Jesús... - Trzeba pozamieniać zmiany.
Zajmę się tym.
Dziękuję.
Jak on się czuje?
Żaden organ nie został uszkodzony,
ale muszę usunąć kulę.
Przepraszam, doktorze...
czy to jedyne wyjście?
Pierwszy raz szef kelnerów wątpi w moje umiejętności.
Kiedyś musi być ten pierwszy raz.
Proszę mu wybaczyć, jest nerwowy.
Proszę robić, co pan uważa.
Proszę pójść ze mną.
Co to było?
Chcesz, by wszyscy się dowiedzieli?
Lekarz się myli.
- Dlaczego? - Kula nie stanowi niebezpieczeństwa.
Usunięcie jej w tym stanie może spowodować komplikacje.
Na przykład, krwotok wewnętrzny.
- To dobry lekarz. - Jeśli chodzi o przeziębienia.
- Widziałem rannych żołnierzy. - Ani słowa więcej.
On wie, co robi.
Mam nadzieję, że tak,
Gdzie jest Diego?
Zachowujecie się tak, jakby już miał nie wrócić.
Położyłyście kelnera w jego łóżku.
Powiedz mi prawdę.
Diego nie jest już zagrożeniem.
To niebezpieczny człowiek.
Nie ufasz mi?
Wprowadzę zmiany w dyżurach.
Powiem, że pan Murquia jest w podróży.
To ja.
Przyjedź do Cantaloi tak szybko, jak to możliwe.
W sprawę zaangażował się kelner.
Musimy zmienić plany.
Będę czekał.
Pora obiadu...
a ty się spóźniasz. Nie ma się z czego śmiać.
Nie może nam pani rozkazywać.
Jako właścicielka hotelu,
mogę poskarżyć się kierownikowi.
Tego chcesz?
Dobrze się pan czuje?
Tak, nie ma powodu do zmartwień.
Za dużo pracy?
Mogę pomóc.
Nie, wszystko w porządku.
Byłem gdzie indziej myślami.
A pani dlaczego tutaj jest?
Powinna pani jeść srebrnymi sztućcami i ocierać usta jedwabnymi serwetkami.
Żelazo i bawełna to mój styl.
Po czterdziestu latach trudno zmienić zwyczaje.
Mogę się przyłączyć?
Wszystko jest w porządku.
Dobry Boże.
Jest pan w pracy.
Ángelo, jeśli to nie kłopot,
czy jedna z pokojówek mogłaby podać mi podwieczorek do pokoju?
Wystarczająco dużo już dzisiaj chodziłam.
Pani Ángela nie jest już nadzorczynią.
Teraz jest prawdziwa damą.
- Damą? - To matka Andrésa Alarcóna.
Andrés wspaniale się mną opiekuje.
Kto teraz zaopiekuje się hotelem?
Znajdziemy kogoś odpowiedniego.
Musi odpoczywać. W tym wieku, tak jest dla wszystkich lepiej
Nie pozwólmy, by syn na panią czekał.
Tyle mu pani zawdzięcza.
Pójdźmy.
Sama mogę to zrobić.
To było niegrzeczne, matko.
- I ta suknia. - Andrés.
Nie mów tak.
Jeszcze nie wie, jak się zachować.
Ty zamierzasz mnie uczyć?
Jeśli pani chce.
- Chcę stąd iść. - Proszę.
Zostań z nami. Napijesz się kawy?
Już piłam.
Musisz pozbyć się tej sukni nadzorczyni.
Inaczej ja kupię ci ubrania.
Dobre wiadomości. Aresztowali go.
Bazán idzie do więzienia. To już pewne.
Miał pan rację, jak zawsze. Napijmy się.
Nie. Ważne zdarzenia trzeba celebrować drogimi trunkami.
Myślałem, że trzyma pan tam nierozwiązane sprawy.
Tyle czasu czekałem, by ją otworzyć.
Co robisz?
Nadal nie znalazłem pistoletu.
Pomyślmy. Pamiętasz, kiedy go ostatnio widziałeś?
Kilka dni temu. Zanim pan Olmedo pana szukał.
Szukał mnie? Czego chciał?
- Nie było pana i poszedł. - Więc to tak.
I zaraz potem zniknął twój pistolet?
Tak przypuszczam.
Nie szukaj go tutaj.
Poszukaj w hotelu. No już.
Co za strata...
Nie martw się, wyzdrowieje.
A Diego?
Nie możemy go tam przetrzymywać.
To właśnie chciał ze mną zrobić.
Ale ty się do tego nie zniżysz.
Chcę, by Julio wyzdrowiał.
To pewnie ktoś z obsługi.
Niczego nie zamawiałam.
- Kto tam? - Detektyw Ayala.
Ja będę mówić. Zamknij drzwi.
- Nie spodziewałam się pana. - Możemy wejść?
Oczywiście, zapraszam.
W czym mogę pomóc?
Pan Olmedo chciał ze mną wczoraj rozmawiać.
Domyśla się pani, czego chciał?
Może chodziło o mój wyjazd?
Po śmierci Andrésa musiałam wyjechać na kilka dni.
Wróciłam, gdy dowiedziałam się, że żyje.
Jestem panu taka wdzięczna.
Wypełniałem tylko swoje obowiązki. Tak samo, jak teraz.
Mam tylko jedno pytanie.. Skoro wyjechała pani w podróż,
dlaczego mnie szukał?
O niczym mu nie powiedziałam.
Musiał się o mnie martwić.
Z panią też się nie pożegnała?
Nie, była bardzo zdenerwowana.
To zrozumiałe.
Tak pani myśli?
Człowiek nie przewidzi swoich reakcji.
Oczywiście.
Chciałbym zamienić słówko z panem Olmedo. To formalność.
Cierpi na zatrucie pokarmowe i źle się czuje.
Musi odpoczywać, polecenie lekarza.
Też się kiedyś zatrułem. To okropne.
Chciałem zostać sam i nikt nie chciał ze mną przebywać.
Dobrze.
Jeśli go pani zobaczy, proszę mu powiedzieć, że życzę mu zdrowia.
- Oczywiście, dziękuję. - Do widzenia.
Niech o siebie dba.
To było nieporozumienie, Czuję się spokojniejszy.
Czułbyś się spokojniejszy nawet podczas bombardowania.
Powinnyśmy były mu powiedzieć.
Po co?
Żebyśmy musiały uwolnić Diego?
Ayala jest praworządny.
To policjant. To, co zrobiłyśmy jest nielegalne.
Diego pierwszy ciebie uwięził.
I strzelał do Julio. Gdybyśmy mu o tym powiedziały...
Kazałby go uwolnić i postawiłby go przed sądem.
Póki jest zamknięty, nie stanowi dla nas zagrożenia.
Lub gdy umrze, bo tak może się to dla niego zakończyć.
Wypuszczę go.
Ale wtedy, gdy będę wiedziała, że możemy być wolni
i nikt nas nie powstrzyma.
Nie dlatego nam pomagałaś?
Tak. I nadal będę wam pomagać.
Przygotowałam dokument, w którym się ciebie wyrzeka.
Przekonaj go, by to podpisał i będzie po wszystkim.
Andrés.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Ja też.
Jesús o wszystkim mi opowiedział. Gdzie on jest?
W pokoju. Jest nieprzytomny, ale czuje się lepiej
Mogę wejść?
Oczywiście. Maite, mogłabyś?
Muszę się z kimś spotkać.
To wszystko się zawali.
Kogo to obchodzi?
Co cię trapi?
Nie jesteś sobą.
Oszukiwałaś mnie.
Byłem w kościele, Sofio.
Wiem o wszystkim.
Najlepiej będzie, jeśli odejdziesz.
Też tak uważam.
Nie myśl, że wyjedziesz zanim dowiesz się, co mam do powiedzenia.
Wiesz, co zrobiłaś?
Popełniłam błąd.
Oszukałaś mnie...
poniżyłaś mnie, naśmiewałaś się ze mnie za plecami.
Nie planowałam tego...
ale tak wyszło.
To moja wina.
Nie powinnam była cię zdradzać.
Teraz straciłam cię na zawsze.
Ciebie i dziecko.
Istotnie.
Pozbieram swoje rzeczy...
i jutro wyjadę.
Wiesz, co najbardziej boli?
- Nie zrobiłabym tego, gdybym kochała. - Nie!
Nie próbuj mnie obwiniać.
Nie to miałam na myśli.
Zawładnęła nami rutyna.
A kiedyś, było tak...
że i my byliśmy kochankami
Teraz jesteśmy niczym.
Zamówię dla ciebie samochód.
Alicio.
Jak on się czuje?
Nadal jest nieprzytomny.
Wyzdrowieje.
Nawet go nie znasz, matko.
Nie udawaj, że cię obchodzi.
Obchodzi, odkąd dowiedziałam się, że go kochasz.
Kocham go od dawna. Dłużej, niż możesz sobie wyobrazić.
- Moja droga... - Jestem ci wdzięczna...
ale ci nie wybaczyłam.
Gdy myślę o złych czasach, myślę o tobie.
Dlatego z nim odchodzę.
By żyć swoim życiem.
Mercedes, co za niespodzianka.
- Nie spodziewałam się ciebie. - Nie planowałam tego...
zostałam zmuszona.
Co się stało?
Okłamałaś mnie.
Nasza umowa była prosta.
Nie wspomniałaś o chorobie.
Wiem.
Podam to.
Naprawdę mi przykro.
Za późno. Małżeństwo jest nieważne.
- Nie możesz tego zrobić. - Nie waż się mi grozić.
To ty popełniłaś błąd.
Ona jest w nim szaleńczo zakochana.
Nie wątpię.
Gdyby musiała od niego odejść...
umarłaby.
On chciał ją zostawić.
Jeśli tego nie zrobił, to dzięki mnie.
On jej nie kocha.
Ona o tym nie wie.
Gdy zażywa leki, dobrze się czuje.
Znowu mogą być szczęśliwi.
On będzie szczęśliwy z kimś innym.
Szczęśliwy...
i biedny.
Co to znaczy?
Nie oszukujmy się.
Pozwoliłaś mu ją poślubić dla pieniędzy, nie z powodu miłości.
- Niewiele tych pieniędzy. - To się może zmienić.
Obchodzi mnie tylko jej szczęście.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy,
nawet, gdybym miała oddać ci cały posag.
Przecież tego chciałaś.
- Javier, proszę... - Nie.
Bądź rozsądny.
Nie chcę być z nią,
szczególnie teraz, gdy mam powód.
Tak będzie lepiej dla nas wszystkich.
Najlepiej dla ciebie.
Tobie tylko zależy na jej pieniądzach, a to ja jestem jej mężem.
Mercedes obiecała nam cały posag.
- Moglibyśmy odzyskać hotel. - Po co?
Żebym z nią tam mieszkał? Miał dzieci?
Zabierał je na spacer, gdy ona bawi się lalką?
Wolę mieszkać pod mostem.
Wolałbym umrzeć biedny, ale sam... w szczęściu.
Doktor Hermo? Mówi Javier Alarcón.
Dobrze... Bez zmian.
A właściwie gorzej.
Robi sceny publicznie.
Dlatego pana potrzebuję.
Kościół i biurokracja.
Oficjalna diagnoza, by uzyskać unieważnienie.
Jutro?
Byłoby wspaniale.