Cieszę się twoim szczęściem.
Z twoim problemem, na zawsze miałaś pozostać panną.
Udowodnij, że jest szalona.
- Nie zrobię tego. - Widziałem, jak całujesz się z księdzem.
Nie czekałaś na mnie? Kto to jest?
Była tak poruszona tą tragedią, że wyjechała na kilka dni.
Skąd znasz Diego? Kim jest ta kobieta?
To Marta Santos,
miłość mojego życia.
Co?
Jest pan oskarżony o morderstwo.
Znajdzie dowody, gdy ich będzie potrzebować.
To oznacza dwie rzeczy:
jest bystrzejszy niż my
albo jest zaangażowany w podejrzane interesy.
Wszystko będzie dobrze.
Jutro będzie martwy.
Tak bardzo cię kochałem.
A jak miałbym nie płakać?
Ty żyjesz?
To Belén.
Żyjesz.
Ty też!
Gdy czekałem w celi,
myślałem tylko o tych chwilach, które spędziliśmy razem.
Ale nie o tych złych.
Rozpamiętywałem tylko te dobre.
Nigdy nikogo tak nie kochałem jak ciebie.
Co się stało? Jesteś niespokojny.
Źle znoszę pogrzeby.
Ale nikogo nie pochowaliśmy.
Wiesz, że trumna była pełna kamieni.
Tak, ale przypomniała mi się ciotka Angustias.
Niech spoczywa w spokoju.
Wierzysz, że ludzie mogą powstać z martwych?
Właśnie jedna taka osoba weszła do hotelowej kuchni.
Belén?
Miał pan rację. Przywiódł ją zapach pieniędzy,
wróciła z samego piekła.
Nie była aż tak daleko.
Proszę pani,
proszę przyjąć moje kondolencje,
Mam nadzieję, że rozumie pani, iż pełniłem swoje obowiązki.
Nie, nie rozumiem.
Proszę sobie oszczędzić kondolencji.
Andrés Alarcón żyje.
Sfingowałem jego śmierć, by wskazać
prawdziwego winowajcę.
Co pan zrobił?
Pani Salinas poinformowała mnie,
że Belén Martín wróciła.
Aresztuję was.
Nie słyszał pan? Ona żyje.
Andrés jest niewinny. Ale skoro jest pan moim przełożonym,
może pan skorzysta na moim małym podstępie.
Inspektorze, detektywie, Hernando.
Panie Alarcón, cieszę się, że przybyliśmy na czas i wszystko ustalimy.
Proszę wejść.
Dobrze się pani czuje?
Nie kaszle pani, ból głowy ustał
- nie cierpi pani na niestrawność? - Nie.
Martwiliśmy się stanem pani zdrowia.
Pani mąż prawie przypłacił to życiem.
Żałuję, że naraziłam go na niebezpieczeństwo.
Dziękuję Bogu, że w porę przybyłam.
Nie,
przybyła pani po egzekucji.
- Ani minuty wcześniej. - Pomogę panu
to wszystko wyjaśnić.
Wystarczy.
Wytłumaczy się pani później.
Jutro wysłuchamy pani zeznań.
Do widzenia pani.
Do widzenia panu.
Przepraszam, detektywie.
O co w tym wszystkim chodzi?
Trudno to wyjaśnić.
Niebawem będę dysponował szczegółami
tego niefortunnego wypadku,
który prawie przypłacił pan życiem.
Proszę się nie martwić.
Udowodnię, że była w to zamieszana.
Ja również, proszę pani.
Jestem panom niezmiernie wdzięczna.
Lepiej nie mówmy o tym Andrésowi.
Jest taki naiwny, wątpię, by nam uwierzył, jeśli nie przedstawimy dowodów.
Andrés żyje dzięki panu.
Nigdy nie zdołam się panu odwdzięczyć.
Będę z panem wiernie współpracować.
To pana również dotyczy.
Ángelo.
Wszyscy mówią o duchach.
Wiedziałam, ale i tak mnie oszukałaś.
Powinnaś była mi powiedzieć.
Okłamała mnie pani,
mówiąc, że uratowała mu życie, a nie kiwnęła pani palcem.
Musiałam sobie sama radzić.
Próbowałam ci pomóc.
Tyle razy mnie pani oszukała.
To już się więcej nie powtórzy.
To jedyny twój błąd?
Andrés żyje, żaden spadek cię nie uratuje.
Pora się rozstać.
Tak pani myśli?
Pani zbrodnie wiążą nas na zawsze.
Możesz to zabrać.
Resztę zostaw.
Dlaczego Bóg pokarał nas, kimś takim jak ty?
Myślałam, że twoje serce złagodniało.
Choć to niemożliwe, przeszłaś samą siebie.
Pragnęłaś jego śmierci z czystego interesu.
Co takiego? Kocham pani syna.
Pragniesz jego spadku.
Jesteś z nim tylko dla pieniędzy, nie z miłości.
Straszne jest to, że on ci wierzy.
Wątpię, czy jeszcze gdzieś żyje, ktoś tak naiwny, jak mój syn.
Nie musi pani zachowywać się tak dramatycznie.
Proszę mi wierzyć, mam czyste intencje, zmieniłam się,
ale najwyraźniej, pani nie.
Proszę się postarać.
Mam nadzieję, że się nie kłócicie.
Wszystko się ułoży.
Zaufaj mi.
Przychodzi notariusz
w sprawie testamentu.
Trzeba uzupełnić dokumenty.
Wszyscy o tym mówią.
Dwoje ludzi powstało z martwych tego samego dnia.
Przynajmniej on żyje.
Ta makabra zacznie przyciągać uwagę.
To ostatnia rzecz, której potrzebujemy.
- Słyszeliście nowiny? - Właśnie o tym rozmawialiśmy.
Powinniśmy powiedzieć Alicii.
- Przyniesie jej to ulgę. - Oczywiście.
Gdy się dowie, że on żyje...
Powiem jej, gdy będę z nią rozmawiać.
Może do niej zadzwonię?
- Bardzo bym chciała. - Nie martw się. Ja do niej zadzwonię.
- Pozwól, że to zrobię. - Nie wyraziłem się jasno?
Alicia jest moją żoną. Zajmę się tym.
To dosyć dziwne.
Ukrywasz ją przed nami?
Diego spełnia tylko życzenia żony. Prawda?
- Chciałeś go pobić? - Nie całkiem.
Ale to lepsze niż twój sposób
i udawana uprzejmość.
Nie możesz się ujawnić.
Wyda się, że jesteś z jego żoną.
To Alicii nie pomoże.
Przeszukamy jego pokój, może znajdziemy jakieś wskazówki.
W porządku.
Ale jeśli niczego się nie dowiemy,
zaczniemy działać po mojemu.
Historia twojego przyrodniego brata brzmi jak powieść.
Może ktoś powinien ją spisać?
Dałbym radę się tego podjąć?
Nie wiem.
Chociaż to ty jesteś
bardziej utalentowanym pisarzem.
Dlaczego tak uważasz?
Czytałem twój list.
Wiem.
Nie będę cię nim zamęczać.
Rozumiem.
To nie było proste.
To nie tak, jak myślisz.
Wiesz, że nie mam wyobraźni.
Nigdy nie napisałbym więcej niż kilka linijek.
A już na pewno nie powieść.
To nie było nic poważnego.
Nigdy go nie kochałam.
Ja tylko...
czułam się zagubiona, zdezorientowana.
To przeze mnie.
Ale chciałbym wiedzieć,
czy zostaniesz ze mną.
Zawsze wyobrażałem sobie,
że spędzimy resztę życia razem.
Lauro!
- Witaj, mój drogi. - Gdzie byłaś?
- Poszłam na spacer... - Z Simonetą.
Ależ skąd.
- Czekaliśmy. - Nie chciałam wam przeszkadzać.
Chciałem go przedstawić.
Mówiłeś, że to stary przyjaciel, którego od dawna nie widziałeś.
- Po co to zamieszanie? - Bo to ważne.
Musimy porozmawiać.
Dobry Boże...
Nie jest mi łatwo, ale...
Matko!
Kochanie...
- Kochanie... - Wspaniale, że jesteś.
Dziękuję, że przyjechałaś.
Witaj.
Wspaniale cię widzieć.
Nie wiedziałem, że pani przyjeżdża, Mercedes.
Chciałam tylko zobaczyć, jak się macie.
Po tym, co się stało musiałam przyjechać.
Nawet nie dokonałam rezerwacji.
Proszę się nie martwić. Wszystkim się zajmę.
Raz... dwa... trzy...
Nie tutaj, kochanie. Nie tutaj.
Alicia wróciła?
Nie, nie wiem, gdzie jest.
Diego powiedział, że do niej zadzwoni.
Mogła daleko wyjechać.
Masz pani rację.
Pospieszmy się, Diego zaraz wróci.
Czego szukamy?
Wszystkiego, co zwróci naszą uwagę.
Jej ubrania nadal są w szafie.
Czy to nie dziwne?
Wyjeżdża
nie zabrawszy swoich rzeczy? Coś musiałaby ze sobą zabrać.
Mówiłem, że on kłamał.
- Gdybym się tym zajął... - Siedziałbyś w więzieniu.
I nigdy nie odkrylibyśmy prawdy.
Musimy powiedzieć Ayali. Będzie wiedział, co robić.
Jesús.
Wiesz coś o pani Murquía?
O pani córce? Słyszałem, że wyjechała w podróż.
Jesús,
strasznie się o nią martwię.
Szczególnie po tym, co mi powiedziałeś.
Zawsze go podejrzewałam, ale nie myślałam, że jest do tego zdolny.
Tereso...
Nie mogę przestać myśleć, że moja córka...
Ten mężczyzna jest potworem.
Alicia może być w niebezpieczeństwie.
Szczególnie teraz, gdy nie zależy mu już na nazwisku.
Przybyłem tu, by się z nim rozprawić i tak będzie.
Zrobimy to razem.
Proszę się nie martwić.
Jestem pewien, że pani córce nic nie grozi.
- Jeśli to wszystko, proszę pani. - Dziękuję.
Chcę pomówić z Ayalą.
Prowadzi przesłuchanie.
To pilne.
Nie wolno mu przeszkadzać.
Jutro będzie po przesłuchaniu, i będzie wypoczęty...
To nic ważnego.
Wrócę jutro.
Jak powiedziałem.
Proszę wrócić jutro.
A potem powiedzą, że nie szanuję...
Proszę.
Pański posiłek i papierosy, o które pan prosił.
Dobrze.
- Możesz odejść - Tak jest.
Pan pali?
- Od niedawna. - Dziwne.
Palacze zaczynają wcześnie.
To nałóg, tak jak brak dyskrecji.
Przepraszam, jeśli zakłóciłem pański spokój.
Zakłóciłeś. Odejdź.
Oczywiście.
Pomocy, proszę! Pomocy!
Nikt cię nie słyszy.
Ochrypniesz.
To nie są najlepsze warunki do delektowania się posiłkiem.
Ale możesz to zmienić.
Powiedz mi, kto to jest, a uwolnię cię.
Myślisz, że ci zaufam... Adriánie?
Kto to jest?
Nigdy ci nie powiem.
Nigdy...
„Nigdy..."
to bardzo długo.
Twoja determinacja stopniowo osłabnie.
Wiesz, gdzie Diego spędził noc?
Jeśli pojechał po żonę, muszę jej powiedzieć,
że Andrés żyje.
Nie wiem. Nic mi nie powiedział.
Porozmawiam z jego szoferem.
Nie ma potrzeby, panienko.
Pan nie prosił o samochód. Mam klucze.
Może poszedł na spacer.
Po tym co zaszło, nikt z nas nie może spokojnie zasnąć.
- To wszystko? - Dziękuję.
Proszę.
W kuchni jest dym, proszę pana.
Bojler musi być wyłączony.
Potrzebujemy ogrzewania i gorącej wody. Gdzie jest Cisneros?
To jego działka.
Nie mogę go znaleźć. Dlatego przyszedłem do pana.
Pootwieraj drzwi i okna, by wypuścić dym!
Pomóż mi!
Mogę panience w czymś pomóc?
Wiesz, gdzie jest Espinosa?
Nie może być daleko.
W kuchni jest dym!
Nie trzeba po nikogo dzwonić.
Dlaczego tu jeszcze jesteś? Idź.
Gdzie byłeś, Cisneros? Wyłącz piec!
Tak jest.
To było głupie.
Espinosa!
Słucham.
Otwórz okna.
Skąd masz broń?
- Jesteś szalony! - Chciałem go zmusić do mówienia.
- Był naładowany? - Tak.
Co by było, gdyby wypalił?
Gdybyś go zastrzelił?
Jak odnaleźlibyśmy Alicię?
To by oznaczało jej koniec.
Diego nie nocował w hotelu.
Nie wziął samochodu. Myślę, że ją gdzieś zamknął.
- Julio! - Możesz zostawić mnie samego?
Nie mogę cię pocałować,
Ale każdy papieros będzie moim pocałunkiem.
Każdy papieros, który weźmiesz
będzie odwzajemnionym pocałunkiem.
Będziemy się całować,
obejmując się.
I nikt nie będzie o tym wiedział
tylko ty i ja.
No dobrze...
Gdzie jest mój pistolet?
Wszystko leży na stole.
Wczoraj ostatnio go widziałem.
- Słuchasz mnie? - Co takiego?
Boże, poszukaj go w domu!
Najpierw zadzwoń do sądu.
Potrzebuję ponownej autopsji tego ciała, o którym myśleliśmy, że to Belen.
Tak jest.
Z przyjemnością, jak zawsze.
Gdzie jest Alicia?
Nie było jej na cmentarzu, a Andrés jest dla niej bardzo ważny.
Nigdy nie pojmę dlaczego.
Gdzie jest moja córka?
Chyba u przyjaciółki.
Była bardzo zdenerwowana i potrzebowała czasu, by się ze wszystkim oswoić.
O mały włos bym zapomniał, zostawiła to dla pani.
Dlaczego czekałeś, by mi to dać?
Myślę, że miała rację wyjeżdżając i szukając odpoczynku.
Pani powinna zrobić to samo.
Przydałby się pani odpoczynek.
Być może tak zrobię.
Powinnam pojechać do niej i powiedzieć, że Andrés żyje.
Gdzie ona jest?
Sam chciałbym wiedzieć...
Nie martwi cię to?
Jest moją żoną, ufam jej.
Takie kobiety jak ona są szczególnie wrażliwe
i zmienne.
Jestem pewien, że niebawem zmieni zdanie
i ucieszy się, wiedząc, że jej brat żyje.
Jak pani myśli?
Matko,
wyjeżdżam na kilka dni.
Śmierć Andrésa bardzo mną wstrząsnęła.
Ufam, iż zrozumiesz mój nagły wyjazd.
Z wyrazami miłości. Twoja córka, Alicia.
Proszę księdza.
Dziękuję, że pan się ze mną spotkał.
W czym mogę pomóc?
Pewnie pan już słyszał nowiny.
Wie pan o tej młodej dziewczynie.
Wiem więcej, niż bym chciał.
Potrzebuję pomocy, ona oczekuje dziecka.
Rodzicie się jej wyrzekli.
Chcę jej pomóc,
ale pomyślałem, że może pan...
Jak ksiądz śmie o to prosić?
Prosił mnie pan o pomoc i udzieliłem jej panu.
To pański obowiązek, nieprawdaż?
Jako bożego wysłannika.
Nawet jeśli pan nie ma szacunku...
dla tego określenia.
Jestem człowiekiem proszącym o pomoc.
Przyszedł pan do mnie uzbrojony.
Nie oceniałem pana. Pomogłem panu z pańską żoną.
Nawet uważałem pana za przyjaciela. Proszę tylko,
by mnie pan nie oceniał. Proszę dla tej kobiety
- i jej biednego dziecka... - Dobrze.
W porządku.
Potrafi ksiądz posługiwać się słowami.
Szkoda, że używa ich ojciec w niewłaściwym celu.
Niech ta nieszczęsna kobieta przyjdzie do mnie.
- Dziękuję... - Proszę mi nie dziękować.
Proszę pomyśleć o opuszczeniu miasteczka.
Nie zasługujemy na takiego księdza.
Mogę prosić o szklankę wody?
- Denerwuje się pani? - Jestem spragniona.
Hernando.
Zacznijmy od ostatniej nocy przed pani zniknięciem.
W swoim zeznaniu pani Alarcón mówi, że się pokłóciliście.
To prawda. To było w hotelu.
Mój mąż był pijany.
Wydaje mi się, że państwa małżeństwo już nie istniało.
To prawda.
Dlatego się pokłóciliśmy.
Chciał, bym opuściła hotel.
Dziękuję.
Co pani zrobiła?
Co miałam zrobić?
Błagałam go.
Przypomniałam mu o tym, co wspólnie przeżyliśmy,
ale Andrés
nie myślał,
nie chciał mnie słuchać.
Zrobiłam to, co mogłam:
opuściłam hotel.
Poruszające.
To pani jest tutaj ofiarą.
Proszę się śmiać, jeśli pan chce,
ale tak było.
Więc jeszcze tej samej nocy opuściła pani hotel?
Tak,
ale pociąg miałam dopiero następnego ranka.
I potrzebowałam pieniędzy.
Poszłam do Cantaloi, żeby poszukać koleżanki z tawerny.
Zawsze podobał się jej mój pierścionek, więc jej go sprzedałam.
Wystarczyło mi pieniędzy na bilet i na rozpoczęcie
nowego życia.
Wsiadłam w pociąg do Santander
i chciałam nigdy więcej tutaj nie wrócić.
Była tam pani przez cały czas?
Tak,
ale chciałam jechać do Francji,
do Bordeaux i tam zacząć od początku.
Daleko stąd.
Ma pani może ten bilet kolejowy?
Niestety nie.
- Jaka szkoda. - Dlaczego pani wróciła?
Na stacji, gazeciarz wykrzykiwał wiadomości.
Gdy poszłam kupić gazetę, nie mogłam uwierzyć...
w to, co zobaczyłam.
Miał zostać stracony!
Zamiast pojechać do Bordeaux,
wróciłam do Cantaloi.
Nie pomyślała pani, by pójść na policję,
lub zatelefonować?
Cały dzień byłam w podróży.
Myślałam, że zdążę.
Myliła się pani.
Wystarczy, Ayala!
Wierzę pani.
Wierzy jej pan?
A pan nie?
Proszę posłuchać,
jeśli ma pan dowody, które pozwolą ją zatrzymać,
proszę je ujawnić.
- Może pani odejść. - Dziękuję.
Proszę.
Chciała się pani ze mną widzieć. Jakieś nowiny?
Z Alicią wszystko w porządku. Dostałam to. To jej pismo.
Nie jesteś zadowolony.
Ależ skąd. Jestem zachwycony, Tereso.
Mówiłem, że wszystko będzie dobrze.
Nie zniosę obecności tej kanalii.
Musimy coś zrobić.
Już niebawem, pani Tereso.
Wkrótce.
Muszę iść.
Adrián nie zrobił tego, co należało. Jego żona żyje.
Nie, ale może zabić ją nieświadomie
i za to zapłacić.
Słuchaj uważnie,
musisz mi coś przysłać.
Otwórz to.
Otwórz.
To należało do kogoś, kogo bardzo kochałem.
Do niej, prawda? Do Marty?
Nie zmusiłem jej, by mnie kochała.
Oddała mi swoje serce i duszę,
a potem zdradzała mnie z innym.
Jestem taka sama.
To masz na myśli?
Nie...
Jesteś miłością mojego życia. Chcesz wiedzieć, skąd wiem?
Ciebie nie mógłbym zabić.
Nie mogłem tego zrobić.
Nie powinnaś tyle palić.
Tylko to mi zostało.
Nikt nie uwierzy, że wyjechałam.
Będą mnie szukać.
- na pewno już mnie szukają. - Wątpię.
Twój list ich uspokoi. Pewnego dnia
pokochasz mnie tak, jak jego.
To wszystko będzie
tylko wspomnieniem.
Ja ci wybaczę,
a ty mnie pokochasz tak,
jak jeszcze nigdy nikogo nie kochałaś.
Nigdy nikogo nie pokocham tak, jak kocham jego.
Więc nie powiesz mi, kim on jest.
- Co masz zamiar zrobić? - Ja?
Nic...
Maite to za mnie zrobi.
Ona wie, kto to jest.
Jak się dowie, gdzie jesteś, powie mu.
A on przyjdzie tutaj, aby uwolnić swoją ukochaną.
Zabiję go własnymi rękoma.
Nie... Diego!
Nie, Diego! Błagam, nie rób tego!
Proszę, nie rób tego!
Chciałeś się ze mną zobaczyć?
Usiądź, proszę.
Obydwoje martwimy się o Alicię.
Dosyć tego, Diego.
Gdzie ona jest?
- A jeśli nie wiem? - Wiesz.
Zamknąłeś ją.
Co za pomysł!
Ale częściowo masz rację.
Ona jest więźniem samej siebie.
Co to znaczy?
Ma klucz do powrotu, ale nie chce go wykorzystać.
Powiedz mi, gdzie ona jest.
Powiedziałem, że nie wiem.
Ale nie martw się. Nic jej nie grozi.
Według tego, co pisze w listach, ma piękny widok na morze.
- W listach? - W tych, które do mnie pisze.
Niestety nie ma na nich adresu ani znaczka.
Prawdziwa zagadka.
W co ty grasz?
„Gram"?
Gdyby mi powiedziała, co ją trapi,
mogłaby wrócić. Możesz jej pomóc.
Możesz mi pomóc.
Może ty znasz odpowiedź.
Nie ma żadnej tajemnicy, Diego.
Zapłacisz za to.
Dla twojego dobra, lepiej, żeby nie znajdowała się w grobie.
Masz trochę racji,
jest pod ziemią...
i ma widok na morze.
Nie może być daleko.
Maite,
- w końcu cię znalazłam. - O co chodzi?
Wiem, że się martwisz. Chodzi o list od Alicii.
Pisze, że wszystko z nią w porządku, ale potrzebuje czasu.
- List? - To jej pismo.
To niczego nie dowodzi.
Na pewno Diego dał go pani.
Poza tym,
- pokłóciłyście się... - To chyba...
Wiem, że to nie moja sprawa. To jest teraz nieistotne.
Zważywszy na okoliczności, czy nie uważa pani, że to trochę dziwne?
„Z wyrazami miłości. Twoja córka, Alicia".
To wołanie o pomoc.
W rzeczy samej.
Masz rację.
Ufam jej uporowi bardziej, niż jego słowom.
Może nie jest w tak dobrej kondycji, jak pisze,
a Diego zmusił ją, by to napisała.
Zamknął ją gdzieś niedaleko.
Niedaleko?
Dwukrotnie nie nocował w hotelu. Rozmawialiśmy dziś rano.
Zachowywał się, jakby chciał mnie sprowokować.
Mówi, że Alicia dobrze się czuje.
Ma widok na morze, ale jest pod ziemią...
Nie podoba mi się ta zagadka, pani Tereso.
Wiem.
Wiem, gdzie ona jest.
Hotel został wybudowany na tunelach używanych przez szmuglerów.
Alicia je odkryła, kiedy była mała.
To była jej kryjówka.
Jak można się tam dostać?
Wejście znajduje się na klifie. Chodźmy.
Poczekajmy. Diego może nas zobaczyć. Musimy się przygotować.
Jej życie może być w niebezpieczeństwie.
Masz rację. O czym ja myślałam?
Chciałam, żebyś działał rozważnie, a co ja robię?
Zadziałało.
Mamy przewagę.
Diego chodzi tam nocami.
Poczekamy całą noc.
Gdy wyjdzie, wejdę tam i uratuję ją.
Jesteś tu nowa?
Mam na imię Maria, proszę pani.
Jestem wdzięczna za to, co pani dla mnie zrobiła.
Widzę, że poznałaś nową pokojówkę.
Za co jest nam taka wdzięczna?
Chwileczkę.
Pamiętaj o naszym chrześcijańskim obowiązku pomocy
- potrzebującym. - Alfredo.
To ta kobieta z miasteczka, która jest w ciąży z księdzem.
- Spotkał się ze mną. - Niewiarygodne.
Przepraszam, że nic nie powiedziałem.
Ojciec Grau może nie dotrzymał swych ślubów,
ale wiele zrobił dla tych ludzi.
Pomógł nam, jesteśmy mu to winni.
Oczywiście, ja...
zażądałem, by opuścił miasteczko.
Im dalej, tym lepiej.
Pani Mercedes?
Sole litu...
Dzwoni Javier Alarcón, doktorze.
Nie. Wiem, że nie będzie pan rozmawiał z moją żoną.
Dzwonię, ponieważ...
przepisano jej sole litu.
Co to za lekarstwo?
Na dolegliwości psychiczne?
Oczywiście. Jak najbardziej.
Ależ skąd, dlaczego miałbym być z tego zadowolony?
Oczywiście.
Bardzo panu dziękuję, doktorze.
Jeśli udowodnię, że te sole należą do niej...
- Nie mam teraz czasu. - Chodzi o tego księdza?
- Mów ciszej. - Dlaczego?
Ta kobieta...
Alfredo ją najął, by pomóc księdzu.
Wszyscy mówią o niej... i o księdzu.
Co?
Ona też?
Nie patrz tak na nią.
Zaszła z nim w ciążę.
Ten ksiądz jest niesamowity.
Tutaj nic.
Tutaj też nic. Tutaj pierwsza naiwna.
- A tu rozczarowana żona... - Natychmiast przestań!
Dobrze.
Chcesz udowodnić, że Laura jest szalona?
Niech nie zażywa leku.
Póki sole działają, nic nie wskórasz.
Ale jak? Jak to zrobić?
Nie wiem.
Być może jest jakiś sposób.
To pierwszy testament, jaki odczytuję w obecności żywego zmarłego.
Nie mogę powiedzieć, by mi było przykro z tego powodu.
Będę potrzebował pańskiego podpisu, by unieważnić
dokument pana i pańskiej matki.
Chcę, by zostało tak, jak jest.
Słucham?
Chcę, by matka wszystko odziedziczyła.
Co masz na myśli?
Cóż...
to nie jest stosowana praktyka, ale może pan przekazać matce darowiznę.
Będę musiał sporządzić akty i pozostałe notarialne dokumenty.
- Nie pozwalam na to. - Zasługujesz na to bardziej niż ja.
Myślałem o tym, to nie w porządku.
Zasługujesz by się cieszyć tym, co należy do ciebie.
Nigdy nie będę damą.
Pomimo uniformu, zawsze nią byłaś.
Musisz to dla mnie zrobić, matko.
- Ale, synu... - Nie chcę, byś tu pracowała.
Chcę, byś odpoczywała w jednym z tych pokoi.
To koniec.
Koniec z praniem cudzych brudów i przygotowywaniem posiłków.
Koniec z prasowaniem i usługiwaniem innym.
Nastał czas, by oni ci służyli.
Synu...
Przekonał ją, by przestała pracować.
W tym tempie niebawem nie będzie wolnych pokoi!
Musimy porozmawiać.
Za późno.
Wiem, dlaczego tu jesteś. Wszyscy wiedzą.
Chciałem, żeby pani pierwsza się dowiedziała.
Podjąłem decyzję.
- Posłuchaj... - Nie, przykro mi pani Tereso.
Posłużę się tymi pieniędzmi, by zapewnić mojej matce lepsze życie.
Mylisz się.
Masz te pieniądze dzięki mnie.
Zgodziłam się dać ci nasze nazwisko.
Jesteś jak niewdzięczne dziecko.
Nie, proszę pani.
Jestem bezmiernie wdzięczny, ale mojej matce.
Powinna być na pani miejscu.
- Jak śmiesz... - Oddała temu hotelowi życie.
Nastał czas, by mogła się nim cieszyć...
i bym ja był traktowany z należytym szacunkiem.