Twoja żona cię zdradza.
Kim jest jej kochanek?
Udowodnij, że Laura jest szalona.
- Nie zrobię tego. - Widziałem, jak całujesz się z księdzem.
Adrián Vera Celande, poszukiwany jako główny podejrzany
w sprawie śmierci swojej żony, Marty Santos.
Diego to Adrián Vera Celande.
Zbliżam się, Adriánie. Ale do czego?
Wezwanie na świadka.
Świadka?
Jako podejrzany w sprawie o morderstwo Celii Velledur.
Co takiego?
Jest pan aresztowany.
Zaginęła zaraz po rozmowie z panem.
Twierdzi pan, że to ciało tej dziewczyny, a nie Belén?
To jest więcej niż prawdopodobne.
Co powiemy sędziemu.
Przysięgam, że zrobię wszystko co w mojej mocy,
by uratować mu życie.
Proszę podpisać wyznanie.
Jeśli Andrés umrze, upublicznię je.
Miałeś rację.
Ona oszalała.
To moje życie. Scena po scenie.
Teraz chce dzieci. Dziecko z tą szaloną kobietą?
Przysięgam, że zrobiłam wszystko, co mogłam.
Nie zdziw się, jeśli będzie czekać w negliżu.
Co mam zrobić?
Wiesz, że jestem słaby.
W sypialni jest równie szalona.
Wiesz...
Znam pewnego psychiatrę.
Leczył mnie po wybuchu.
Małżeństwo zostanie anulowane, gdy udowodnisz, że jest szalona.
Musimy być pewni, że ją zbada.
Dziękuję Sofío. Wiedziałem, że mogę na tobie polegać.
Ekscentryczna? Ależ skąd.
Doktorze, ona jest szalona.
Postradała zmysły.
- Skąd pan wie. - Zacznijmy od tego,
iż jest szaleńczo zazdrosna.
Wpada w histerię.
Zatem pańska żona nie lubi, gdy przebywa pan z innymi kobietami?
To może nic dziwnego, ale ona ma obsesję.
Chce, abym pracował.
Nie życzy sobie widzieć pana w towarzystwie innych kobiet
i chce, by pan zarabiał na życie.
Nie, nie wyraziłem się jasno.
Laura, moja żona...
rozmawia z Simonetą.
- Kim jest Simoneta? - Lalką, którą dostała od ojca.
Podarował jej ją, gdy była dzieckiem...
- Intrygujące. - Nie, przerażające.
Traktuje ją jak dziecko.
Zabiera ją na przechadzki. A teraz pragnie dziecka.
Całkiem możliwe...
że to rozwiązałoby problem lalki.
Twierdzi pan, że powinienem mieć z nią dziecko?
Czy to coś dziwnego?
Nie, jeśli pan to tak ujmuje, ale...
Przepraszam, że będę szczery,
ale czy myślał pan o terapii?
Twierdzi pan, że jestem szalony?
Przyzna pan, że jego zachowanie jest raczej ekscentryczne.
To wszystko jej wina!
Gdy się jej pozbędę, poczuję się lepiej.
Muszę udowodnić, że ona jest szalona. Dlatego pana potrzebuję.
Rozumie pan?
Mateo. Przepraszam.
Z kim rozmawia mój mąż?
Z psychiatrą, który leczył panią Sofię po wybuchu.
- Z psychiatrą? - Tak.
Dobrze się pani czuje?
Tak, nic mi nie jest.
Proszę księdza!
Przyłączy się ksiądz do nas?
- Proszę usiąść. - Jak mógłbym odmówić?
Pani Sofío.
Co sprowadza księdza do hotelu?
Sprawy kościelne?
O cóż innego chodziłoby księdzu?
Jeśli parafianie nie przychodzą do kościoła,
wysłannik boży musi przyjść do nich.
Wspaniale wiedzieć, że jest ksiądz tak oddany.
Naprawdę tak myślę.
Musimy przestać się spotykać.
Obydwoje wiedzą, że masz kochanka.
Grau jest bardzo przyjemnym mężczyzną.
To dobry człowiek.
Szkoda, że parafianki nie myślą w ten sposób.
Mówią, że nasz drogi ksiądz ma kochankę.
Słyszałam, jak grupka kobiet mówiła o tym w kościele.
Nie słuchaj plotek.
Nie ma dymu bez ognia.
Nigdy by tego nie zrobił.
Skąd ta pewność?
Ufam mu.
Proszę.
Przyniosłem posiłek, proszę pani.
Możesz odejść.
Niech pani pozwoli.
- Sama to zrobię - Nalegam.
Powiedziałam, że...
Mogę? Proszę pozwolić...
Tak...
Już.
Wszystko w porządku...
To powinno pomóc.
Wygląda na głęboką ranę.
Proszę mi pozwolić obejrzeć.
Trzeba będzie to zszyć.
Jeśli to konieczne, proszę zawołać lekarza.
Nie ma potrzeby.
Wiem, że to boli.
Nie musi pani być dzielna.
Urodziłam troje dzieci.
Przepraszam, że na pana nakrzyczałam.
To był ciężki dzień.
Ostatnio każdy dzień jest ciężki.
Potrafisz szyć.
Nie znam szefów służby hotelowej tak sprawnie posługujących się igłą.
Nauczyłem się szyć w wojsku.
W wojsku?
Gdzie?
W akademii wojskowej.
Gdzie?
W Valladolid.
Uczono nas tam pielęgniarstwa.
Dlaczego opuścił pan wojsko?
i został szefem służby hotelowej...
a nie porucznikiem?
Bo wtedy
pewnie nigdy byśmy się nie spotkali.
Ángelo, powinnaś odpocząć.
Zajmę się wszystkim.
Dziękuję, ale nie odpocznę, dopóki się tym nie zajmę.
Proszę się o mnie nie martwić.
Dobrze.
Pani Ángelo...
Tak bardzo mi przykro.
Żałuję, że nie byłem z nim do samego końca...
Wiem.
- Muszę go ubrać. - Oczywiście.
Ángelo.
- Proszę. - Nie powinna się pani przejmować.
Pomogę pani.
Nie po raz pierwszy ubieram martwego człowieka.
Możecie odejść.
Przygotujcie pogrzeb, mszę, nekrolog...
- Jest tyle do zrobienia. - Oczywiście.
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna
Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami
i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża,
módl się za nami grzesznymi
teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
Jak widzisz, zrobiłam, o co prosiłaś.
Teraz chcę to wyznanie.
Nie poczeka pani nawet, aż pochowają mojego syna.
Święta Maryjo, Matko Boża,
módl się za nami grzesznymi
teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
Proszę.
Może pani już iść.
Święta Maryjo, Matko Boża,
módl się za nami grzesznymi
teraz i w godzinę... - Proszę już iść.
śmierci naszej. Amen.
Nekrolog będzie gotowy jutro.
Dziękuję.
Wyrazy współczucia.
Julio.
O co chodzi?
- Potrzebuję cię. - Ja również, ale nie mogę cię mieć.
Rozmawialiśmy o tym tysiąc razy.
Myślisz, że mi się to podoba?
Nie w tym rzecz.
- A w czym? - Nie potrafisz tego zakończyć.
Andrés nie żyje.
Życie jest zbyt krótkie.
Żyj pełnią życia.
Co mam robić?
Nic.
Julio.
Alicio.
Potrzebuję...
Szukałem cię.
Gdzie byłaś?
Lepiej wyglądasz. Jak się czujesz?
Prawdę mówiąc długo spałem. Być może za długo.
To dla pani.
Dziękuję.
Musimy natychmiast spotkać się w naszym pokoju. Julio.
Przepraszam, sprawa niecierpiąca zwłoki.
Tak żona żegna się z mężem?
Nie czekałaś na mnie?
Może poczekamy na twojego kochanka.
O co ci chodzi?
Tak tylko myślałem.
Zaprzeczasz temu od jakiegoś czasu,
a w głębi duszy śmiejesz się ze mnie.
To jest to miejsce?
Tutaj twój ojciec spotykał się ze swoimi dziwkami.
Jesteś żałosny, Diego.
Tak myślisz?
Ja myślę, że twój ojciec był tak samo żałosny jak ty.
Nie...
Proszę, zaprzeczaj dalej.
Obydwoje wiemy,
że czekałaś na niego. Może wejdzie przez te drzwi.
Kto to jest?
Na kogo czekasz?
Kto to jest?
Nie.
Powiedz, kto to jest.
Nie będę powtarzać.
Co mi zrobisz, jeśli...
Adrián?
Zabijesz mnie?
Tak, jak zabiłeś swoją pierwszą żonę, Martę?
To zamierzasz zrobić?
To nie wina Alicii.
- Powiedziała ci? - Nie było takiej potrzeby.
Nie powinieneś być dla niej taki surowy.
Już to słyszałem.
- Może to prawda. - Nie mogę tego znieść!
- To mnie doprowadza do szaleństwa. - Co ona ma powiedzieć?
- Myślisz, że nie wiem? - Nie zaczynaj.
Zawsze ją bronisz.
- Zawsze ją wspierasz. - Proszę...
Zostaw mnie w spokoju!
Przepraszam.
Wybacz.
Proszę.
O co chodzi?
Słyszałem waszą rozmowę.
To mi pomaga.
Oczywiście.
Jest pani potrzebna na dole.
Wszystko gotowe, ale musi pani podpisać.
Proszę się nie martwić. Zostanę tu z nim.
Dziękuję, chłopcze.
Nie wpuścili mnie.
Już za późno, ale chciałem, żebyś wiedział.
Zostałbym z tobą do końca,
ale mi nie pozwolili.
Nadal nie wierzę, że nie żyjesz.
Co ja bez ciebie zrobię?
Bracie...
Z nikim się tak nie śmiałem, jak z tobą.
Tak bardzo cię kochałem.
Tak bardzo!
On płacze...
A jak miałbym nie płakać?
To najmilsza rzecz, jaką w życiu słyszałem.
Ty... żyjesz!
Nie miej do mnie pretensji.
To był pomysł inspektora Ayali.
Dlaczego nic nie powiedziałeś? Wiesz, przez co przeszedłem?
Nie mogłem.
Ayala powiedział, że im mniej osób się dowie, tym lepiej.
Możesz coś dla mnie zrobić?
Oczywiście, co takiego?
Od dawna nie jadłem, jestem głodny jak wilk.
- Mogą być smażone jajka? - Tak.
Zaraz wracam.
- Szybko... - Udawaj martwego!
- Lady... - Pan Molins.
Cieszę się, że pana tu znalazłam.
Chciałem wyrazić kondolencje
z powodu tego, co spotkało pana przyjaciela.
To nieszczęście dla nas wszystkich.
Taki dobry chłopak, taki uczciwy.
Wie pan,
Nigdy nie słyszałam, by kłamał.
Panie Olmedo, nie wiem, co powiedzieć...
Ayala...
Bardzo panu dziękuję.
Co pana tak cieszy? Stracono pańskiego przyjaciela.
Przestań, Hernando. Sądząc po reakcji,
- zna nasz plan. - Jak pan na to wpadł?
Nigdy nie wierzyłem, że pan Alarcón jest winny.
Nie mogłem znieść myśli o jego egzekucji,
ale małe kłamstewko wytrzymałem.
Hernando.
Opróżnij kieszenie, to dla dobra sprawy.
Załóż kaptur.
Pan Alarcón został uprzedzony i wie, kiedy ma udawać.
Przekręć uchwyt garoty,
wykonaj tylko dwa obroty, inaczej umrze.
- Zrozumiałem. - Dwa obroty i koniec.
Oczywiście. Myśli pan, że jestem idiotą?
Ależ skąd.
Bardzo pana lubię, przyjacielu.
Dwa obroty.
Na szczęście można mu ufać i zrobił, co powiedziałem.
Dwa obroty.
Resztę już znasz.
Jest pan niesamowity.
Już dobrze. Ja go tylko przywróciłem do życia.
Teraz chodzi o pańską posadę.
Udowodnię, że Bazán stoi za tym wszystkim
i Belén powróci do życia.
Dokąd pan idzie?
Powiedzieć Alicii.
Ale tylko jej, dobrze?
Tylko jej!
- Widziałaś Alicię? - Nie.
Andrés żyje.
Ayala to uknuł, by Belén upomniała się o spadek.
Muszę powiedzieć Alicii.
Za kilka godzin rusza procesja pogrzebowa...
będziemy mieć czas, by jej powiedzieć.
To niedorzeczne.
Czego się spodziewasz? Że zastaniesz ich gołych?
To kościół, nie internat!
Nie płacz. Uspokój się.
Jak mam się uspokoić?
Kocham cię.
Kocham, a ty mówiłeś, że to odwzajemniasz.
Bo to prawda.
- Nie powiedziałaś nikomu? - Nie.
Ale w końcu się dowiedzą.
Jestem w czwartym miesiącu.
Wszystko będzie dobrze.
Nie pomożesz mi?
To ty jesteś ojcem.
Nie opuszczę cię.
Masz rację.
Kto by pomyślał, że Grau jest...
degeneratem?
Ale myliłaś się co do Sofíi.
Najbardziej boli mnie to, że w nią zwątpiłaś.
Wybacz mi, synu.
To nie mnie powinnaś przepraszać.
Tak?
Sofío? To ja, Elisa.
Wiem, że tam jesteś.
Chcę z tobą porozmawiać. To ważne.
Sofío?
Przepraszam, że cię nachodzę.
Nachodzi mnie pani?
Ależ skąd, pani Eliso.
O co chodzi?
Chyba zgubiłaś list. A ja go mam.
Szukałam wachlarza i znalazłam go na podłodze.
Wstydzę się przyznać, ale go przeczytałam
i myślałam, że mężczyzna, do którego piszesz, jest twoim kochankiem.
- Myśleliśmy, że... - „My"?
Alfredo i ja.
Nie zataiłabym tego przed nim.
Jaką byłabym matką?
Byłam przekonana, że to ksiądz Grau.
Alfredo, jak zwykle
stanął w twojej obronie, biedny zakochany człowiek.
Kto by pomyślał, że ma rację?
Przepraszam, że w ciebie zwątpiłam,
ale to, co przeczytałam w liście
i plotki w miasteczku przesłoniły mi wszystko.
Nie musimy zaprzeczać, że się nie lubimy.
Wiejskie plotki nigdy nie były wiarygodnym źródłem.
Nigdy nie słyszałam takiej, która byłaby prawdą.
W takim razie ta będzie pierwsza.
Widziałam go z inną kobietą.
Jest w ciąży z tym księdzem.
To nie możliwe.
Zapytaj Alfredo.
Też słyszał, jak rozmawia z tą biedaczką.
W każdym razie, przyszłam porozmawiać o twoich wątpliwościach.
Wiem z doświadczenia,
że małżeństwo nie jest bajką, ale nadal masz czas,
by wszystko między wami naprawić.
Małżeństwo jest święte,
pobłogosławione przez Boga i pięknego synka.
A to jest o wiele silniejsze, niż cielesne pożądanie.
Ja...
doceniam pani przeprosiny
i będę miała na uwadze pani słowa.
Teraz chciałabym zostać sama.
Oczywiście. Jak sobie życzysz, moja droga.
List z akademii wojskowej w Valladolid?
Nie znacie Jesúsa Manzano Cisnerosa.
Mógłby pan sprawdzić jeszcze raz?
Zaczekam.
Tak, słucham.
Musiała zajść jakaś pomyłka.
Bardzo dziękuję.
Szukałam pana.
Czy to pilne?
Nie bardzo.
Proszę, by przeprowadził pan inwentaryzację w magazynie.
Wyprawiam przyjęcie i nie chciałabym, by czegokolwiek zabrakło.
Z pani ręką już lepiej?
Tak, dziękuję.
Wyślę dwóch kelnerów, by się tym zajęli.
Wolałabym, żeby pan to zrobił. Nie chcę żadnych błędów.
Ale mam inne obowiązki.
To jest ważniejsze.
Jak sobie pani życzy.
Ciężko będzie mi udawać.
Wyobraź sobie, że nie żyje.
Co z Alicią?
Zaraz przyjdzie.
Najszczersze kondolencje, Ángelo.
Nie dołączę do was na cmentarzu.
Dziękuję za troskę.
Dlaczego nie ma Alicii?
Ona również przeprasza. Była tak poruszona tą tragedią,
że wyjechała na kilka dni. Odwiozłem ją na dworzec.
- O niczym mi nie powiedziała. - To nic osobistego.
Jego śmierć była dla niej ogromnym ciosem.
Muszę już iść, obowiązki czekają.
Jeśli potrzebujesz kilku dni wolnego, powiedz.
Dziękuję panu.
Kim jesteś?
Widziałam zdjęcia. Kim jest ta kobieta?
Proszę odłożyć broń.
Jesús Manzano Cisneros
nigdy nie przebywał w akademii wojskowej.
Sądząc po tym, co pan zrobił, myślę, iż jest pan lekarzem.
- Proszę posłuchać, Tereso. - Proszę tak do mnie nie mówić.
Odkąd tu przybyłeś, tylko kłamiesz.
Dlatego mnie uratowałeś?
Lekarz nie może pozwolić na śmierć.
Myli się pani...
Nie waż się więcej kłamać.
To nie ty?
Żyłeś jak dżentelmen.
Zaprzeczysz, że przez niego tu jesteś?
Skąd znasz Diego?
I kim jest ta kobieta?
Ma pani rację.
We wszystkim.
Nie jestem służącym i nigdy nie byłem.
Całe życie byłem oddany medycynie
i zemście na Diego Murquíi.
Ta kobieta na zdjęciu
to Marta Santos.
Była miłością mojego życia
i jego żoną.
Ale...
Diego jest mężem mojej córki.
Mówię o tym, kim był, kim naprawdę jest:
to Adrián Vera Celande.
Proszę się przyjrzeć.
Widzi pani, co ma na sobie?
To jego ślub.
Ale teraz Marta nie żyje.
Zamordował ją z zimną krwią.
Udało mu się zniknąć
i rozpocząć nowe życie jako ktoś inny.
Jako Diego Murquía, którego pani zna.
Wszystkich was oszukał.
Teraz za to zapłaci.
Nazywam się Samuel Arriaga,
już pani wie, dlaczego przybyłem do hotelu...
i może mi pani pomóc.
Wiem, że nienawidzi go pani, tak samo jak ja.
Razem możemy pozbyć się go na zawsze.
Już wkrótce będziesz mogła spoczywać w spokoju, Marto.
Niebawem.
- Do pokoju pani Teresy, ja muszę... - Nie martw się, zabiorę to.
Dzień dobry, pani Ángelo.
Nie dla wszystkich dobry.
Proszę.
- Tereso... - Nie mogę przestać myśleć o tej kanalii.
Nie powinienem był pani mówić,
ale nie chciałem być pani wrogiem.
To moja wina.
Mój mąż zawsze uważał, że nie można mu ufać, że jest nieuczciwy.
Nie zauważałam tego.
Wpuściłam go do rodziny i teraz...
Pozbędzie się go pani raz na zawsze.
Zrobimy to razem.
Nie jest pani sama.
Dlaczego się pan uśmiecha?
Nie muszę udawać kogoś, kim nie jestem.
Jestem z tego powodu szczęśliwy.
Alicia nigdy nie opuściłaby jego pogrzebu.
Oczywiście, że nie.
Ta świnia wciąż łże.
- Dokąd idziesz? - Dowiem się prawdy.
- Nawet gdybym musiał go zabić. - Tak chcesz pomóc?
Chcesz, by cię aresztowano za morderstwo?
Zajmę się tym.
Dokąd to niesiesz?
Do kredensu.
Pomogę Rosie czyścić srebra.
Nie jadłaś rosołu?
Dziękuję. Poczekam do obiadu.
O czym ty myślałaś, dziewczyno?
Przyszłam od razu.
Chciałam zadzwonić...
Andrés nie żyje, proszę pani.
A ja się spóźniłam.
Mój Boże...
Przybyłam za późno.
Matko, o co chodzi?
O Belén. Ona żyje.
- Co takiego? - Dotykałam jej.
Żyje?
Uspokój się.
Jak mogłaś o tym nie słyszeć?
Chciałam uciec i o wszystkim zapomnieć,
i wtedy przeczytałam, że Andrés ma zostać stracony.
Dowiedziałam się o wszystkim, co się stało.
- Przysięgam, że... - Belén!
- Andrés... - Słodki Boże...
Mój Boże...
Myślałem, że już cię nigdy nie zobaczę.
Żyjesz!
Naprawdę żyjesz.
Ty też!