Twoja żona spotyka się z innym.
Pocałunek jest nieważny.
Ważne jest, kim jest ten mężczyzna.
Pomóż mi udowodnić, że Laura jest szalona.
- Nie pomogę Ci. - Widziałem, jak całowałaś ojca Grau.
Jesteś pijany!
Wziąłem Belén siłą. Detektywie, zabiłem moją żonę.
Jest bardziej przebiegły od nas lub gra nieuczciwe.
Wszystko poszło dobrze. Jutro Andrés Alarcón będzie martwy.
Niedawno rozmawiałaś z innym mężczyzną.
Jeśli istnieje, zabiję go.
Adrián Vera Celande jest poszukiwany pod zarzutem morderstwa
swojej żony, Marty Santos de Vera.
- To ona. - Kto?
Kobieta, którą widziałam na obrazie. Widziałam ją w czasie porwania.
- Ale później... - Diego to Adrián Vera Celande.
Bardzo ją przypominasz.
Kobieta opuściła hotel bez płacenia.
Wiesz, kto to był?
Marta Santos.
Witaj.
Co czytasz?
To nie jest twoja obrączka.
Była ciasna, więc zaniosłam ją do jubilera do poszerzenia.
Co to za pierścionek?
Jubiler mi go pożyczył.
Nie chcesz, bym była bez pierścionka.
Mogliby mnie uznać za pannę.
Żadne z nas by tego nie chciało.
Oczywiście, że nie.
Synu...
Matko...
Czy wiesz, co tu się dzieje?
Nie.
I nie powinieneś sprawdzać.
Ciekawość to zła cecha.
Myślę, że to narzędzie kata.
Żal mi tego, kto musi na tym siedzieć.
Ale nie będziesz to ty.
- Skąd ta pewność? - Nie pytaj.
Wyjdziesz stąd. To wszystko co musisz wiedzieć.
Obawiam się, że to niemożliwe.
- O czym ty mówisz? - Sędzia wydał już wyrok.
Pan Alarcón zostanie stracony jutro po południu.
Ale to niemożliwe...
Wybacz, Doña Ángela. Robiliśmy co w naszej mocy,
ale sędzia...
Mój syn jest niewinny! Nie obchodzi mnie sędzia!
Tylko to się liczy.
Nie teraz, Bazán, proszę.
Matko, proszę, nie płacz.
Jesteś silną kobietą.
Najsilniejszą jaką znam.
Nie jestem. Gdybym była,
mogłabym temu zapobiec.
Też cię kocham, matko. Nie zapominaj o tym.
Chciałbym porozmawiać z księdzem.
Chcę się wyspowiadać.
Matko!
Doña Ángela, co się stało?
Zabiją mojego syna.
Zabiją go.
To nie może być prawda.
Tutaj jest, ojcze.
Wybacz mi, ojcze,
gdyż zgrzeszyłem.
Julio, czemu jesteś tak ubrany?
Spełniam obietnicę. Mamy mało czasu.
Nie. Jutro będę martwy.
Jak zawsze optymista. Posłuchaj, musisz zrobić to, co powiem.
Połóż się na łóżku i krzycz, jakbyś konał z bólu.
- Julio, nie, nie zrobię tego. - Zrób to albo cię uderzę.
Straż, ten człowiek jest chory!
Przed chwilą był zdrowy.
Jeśli mam rację, może umrzeć za chwilę.
Niewiele to zmienia. Jutro ma być stracony.
Tylko Bóg może decydować o jego losie. Nie ja czy ty.
Otwórz drzwi. Musimy go zabrać do lekarza.
Powiadomię więziennego medyka.
Julio, to szaleństwo.
Chodź.
Nie widzieli mojej twarzy, gdy wchodziłem .
Jesteś ojcem Aurelio z Zakonu Świętej Cristiny.
- Co się z tobą stanie? - Nic gorszego niż śmierć.
Już wychodzisz ojcze?
Detektywie, proszę go puścić. Wiecie, że jest niewinny.
Sprawiedliwości nie osiąga się łamaniem prawa.
To jest niesprawiedliwość!
Wystarczy, Olmedo!
- Nie! - Julio, nie!
Przestań!
To koniec.
Wyświadczę panu ogromną przysługę, panie Olmedo.
Pozwolę, by pański przyjaciel wziął na siebie konsekwencje ucieczki
i zapomnę o pańskim udziale.
Zapomnę również o napaści na funkcjonariusza!
- Nie mam nic do powiedzenia. - Ale ja mam.
- To ważne... - Julio, proszę.
Cały dzień próbowałem ci powiedzieć
jeśli nie zrobię tego teraz, to może już nigdy.
Niedawno coś zaszło między mną a Diego.
A ja nie potrafiłam odmówić.
Bałam się i nie protestowałam.
Dlatego byłam zdystansowana, Julio.
Nie wiedziałam, jak zareagujesz.
Wybacz.
Nic nie powiesz?
Julio, powiedź coś, proszę.
Proszę.
Jutro zabiją Andrésa.
Nie ma odwołania od wyroku.
A Julio? Co z nim?
Powtrzymać go!
Szybko!
Uspokój się!
Przestań!
Nie sądziłam, że przyniesiesz mi posiłek.
Kelner miał niespodziewaną sprawę do załatwienia.
Nie ma w tym hotelu takich spraw. Tylko błędy.
- Jeśli ktoś inny ma się tym zająć... - Tego nie powiedziałam!
Zupa jest zimna. Podgrzej ją.
Wedle życzenia.
Nic nie powiesz?
Nie przeprosisz.
To nie ma nic wspólnego z jedzeniem.
Proszę się nie martwić, mogę podgrzać.
Nie chodzi o jedzenie, tylko o mnie.
Nie życzę sobie takiej postawy.
Powinieneś przeprosić
gdy dotknąłeś mnie na oczach ludzi w restauracji.
Dlatego traktujesz mnie w ten sposób.
Traktuje cię tak, byś pamiętał, kim jestem.
Nie chcę przeprosin ani nieporozumień
- Tamtej nocy... - Nie ma żadnych nieporozumień.
Znam swoje miejsce.
- Wykorzystałeś mnie! - Nie chciałem tego.
Naprawdę? A co chciałeś zrobić?
Oboje wiemy, że tamta noc nic nie znaczy
dla żadnego z nas.
Co masz na myśli?
Ty byłaś zagubiona,
a ja zachowałem się niestosownie.
Zrobiłeś to z litości?
Nie, wtedy byłaś zagubiona,
znalazłem cię samą w wieży
zapłakaną i...
Nie dotykaj mnie znowu.
Powstrzymaj mnie...
albo będzie za późno.
Mam zostać?
Rób, co uważasz.
Mówiłem do Alicii.
Idiota. Mogłeś zginąć!
To moja decyzja.
Jakby to miało pomóc Andrésowi.
Przestań, nie wiesz, jak to jest.
A ty wiesz?
Synu, jesteś naiwny.
Wierzyłeś, że żona ci się przyzna?
Nie musimy do niej iść.
A z kim mogę porozmawiać o czymś takim?
Masz szczęście, że twoja matka tu jest.
To moje życie, mamo.
Pozwól mi je przeżyć.
Ja się tylko o ciebie troszczę.
Mamo...
Kto wie, czego potrzebuje jej chłopiec?
- Mamo... - Kto?
Ty.
- Wybacz mi ojcze, gdyż zgrzeszyłam. - Z czego się wyspowiadasz?
Nie chcę wyznać grzechów, lecz porozmawiać o mojej synowej.
Chyba nie rozumiesz idei tego sakramentu.
Nazywa się Sofía Alarcóna, a ojciec jest jej spowiednikiem.
Złożyłem śluby milczenia.
- Nie rozmawiajmy o błahostkach. - Nie obrażaj Boga w tym domu!
Dobrze. Chcę się wyspowiadać.
Czym zgrzeszyłaś?
Jestem gotowa zrobić wszystko, by mój syn nie cierpiał. Nie zasługuje na to.
- To szlachetne. - Moja synowa ma kochanka.
Ciszej na miłość boską!
Ojciec ją spowiada. Kim jest jej kochanek?
Oszczerstwo też jest grzechem.
Posłuchaj mnie ojcze.
Niech padnę trupem, jeśli kłamię.
Łatwo kogoś oczerniać, to nie po chrześcijańsku.
Sofía ma kochanka, a to jest dowód.
- Czyj to list? - Mojej synowej.
Dała ci go?
To nie jest ważne.
Kradzież to też grzech.
Udzielam rozgrzeszenia.
Nie będzie pokuty, ojcze?
Nie grzesz i nie osądzaj, to jest twoja pokuta.
...bo zgrzeszyłem.
- Mówię ci, to prawda. - Ojciec Grau? Niemożliwe.
Nie pierwszy raz ksiądz wszedłby w relację z kobietą.
Ksiądz Cabrales wydawał się być święty.
Ojciec Grau jest taki sam. Mówię ci, że ma kochankę.
Udowodnię, że mam rację.
Ojciec Grau! Matko, postradałaś zmysły?
Uspokój się synu.
Nigdy nie lubiłam Sofíi. Miałam rację.
Ale...ojciec Grau... To niemożliwe.
Czy mówiłabym tak, gdybym nie miała dowodów?
Pamiętasz list Sofíi? Mówiła o zakazanej miłości.
Nie ma bardziej zakazanej miłości niż ta.
Krąży też plotka, że ojciec Grau spotyka się z kobietą.
I nie odmawia różańca.
Nie wierzę w to.
Sofía by mi tego nie zrobiła.
Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli.
Ty taki nie jesteś.
Na własne oczy zobaczysz grzechy swojej żony.
Skarbie, jesteś gotowa?
Wszystko w porządku?
Nie skarbie.
Nie zauważyłeś, że ostatnio jestem...?
Jesteś...?
Inna.
Powinnam była tobie powiedzieć.
Nie było powodu milczeć.
Już wiem, co było nie tak.
Myślę, że ty też wiesz.
Cokolwiek to jest, powiedz mi.
Javier, chcę mieć dziecko.
Co? Dziecko... Ze mną?
Oczywiście, że z tobą. Bardzo tego pragnę.
Simonetta też tego chce.
Lauro, to chyba nie jest odpowiedni czas.
Javier, nie chcę czekać! Poprosiłeś mnie o rękę
i nadszedł czas, by stać się rodziną!
Musisz mnie zrozumieć...
Chcę tu być.
Tylko ciebie pragnę
i nic nas nie rozdzieli.
Czy Laura jest w ciąży?
Tak się zachowuje, kiedy czegoś chce...
- Może to jedynie fanaberia. - Nie.
Widziałem, jak oglądała się z poduszką na brzuchu.
- Nawet jeśli... - Próbuje karmić piersią Simonette.
Javier, proszę!
Czego chcesz ode mnie?
Porozmawiaj z nią.
Ty z nią porozmawiaj.
Jesteś matką i jak skończyłaś? W łóżku księdza!
Sofío, musisz z nią porozmawiać.
Spójrz na tę buzię. Mały aniołek.
Dziękuję za wspólny spacer.
Nudzę się, kiedy usypia.
Przyzwyczaiłaś się do tego.
Mogę?
Oczywiście.
Jest taki uroczy!
Javier mówił, że chcecie założyć rodzinę.
Tak, to najwyższy czas.
Chyba mnie coś ominęło.
Posiadanie dzieci jest cudowne.
W odpowiednim czasie. Nie musicie się spieszyć.
Ciesz się byciem ciocią. Same przyjemności i brak zmartwień.
Mówisz tak jako matka.
Oczywiście.
Kiedy pojawia się dziecko, wszystko się zmienia.
Nie boję się zmian.
Powinnaś.
Wszystko się komplikuje.
Nie rozumiem, jak założenie rodziny może coś komplikować.
Jesteś jeszcze młoda.
Ciesz się życiem.
Brzmi, jakbyś żałowała zostania matką.
Słucham?
Lauro, to nie tak.
A może nie chcesz, bym miała z Javierem dziecko?
O to chodzi?
- Lauro, proszę. - Dość.
Nie chcesz, byśmy byli szczęśliwi, bo ty sama nie jesteś.
Widziałam, jak na nas patrzysz.
- Lauro... - Mylisz się.
Javier i ja jesteśmy inni, ponieważ wzajemnie się kochamy.
Dlatego zasługujemy by mieć dziecko.
Zasługujemy na dziecko, bo oboje się kochamy.
Co mam powiedzieć? To nie wygląda na trudne.
- Wygląda zwyczajnie. - Proszę...
Niektórzy ludzie nie powinni mieć dzieci.
Lauro, proszę!
Proszę!
To koniec.
Bardzo przepraszam.
Synu...
Synu, ubierz się.
Drżysz. Przeniosę koc.
Nie powinni cię tak trzymać.
Nie martw się o mnie.
A jeśli zachorujesz?
Wezwę kogoś.
Mamo, nie jestem chory.
Boję się.
Nie chcę umierać.
Synu...
Powiedź, że ułaskawiono mojego syna.
Synu.
Widziałaś Julia?
Unika mnie przez cały ranek.
Trzykrotnie zamawiałem herbatę.
- Bez skutku. - Jak może być takim egoistą?
Mógł zginąć ostatniej nocy.
Po tym wszystkim nie chce tobie pomóc.
Taki już jest.
Oby nie zrobił czegoś szalonego.
Już niedługo nie będziemy mogły go kontrolować.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, Ángelo.
Odwiedziłam syna.
Jak się czuje?
Ángela...
Tak mi przykro.
Julio!
Julio, otwórz drzwi. To ważne.
Julio, otwórz drzwi!
Julio!
Nie sądziłem, że to powiem, ale nie chcę cię widzieć.
Wybacz.
Wybacz, że zadałam ci tyle bólu.
Nikt nie zadaje więcej bólu niż ja.
- To co stało się z Diegiem... - Stało się.
Ułaskawienie Andrésa odrzucono.
To była ostatnia nadzieja.
Teraz możemy już tylko...
być tam, gdy...
Nie chcę oglądać śmierci przyjaciela.
Zostawisz go samego?
- Pomyśl o nim. - Oddałbym za niego życie.
Ale nie pójdę tam.
A Andrés?
Pomyślałeś, czego on by chciał?
Czy o tym pomyślałeś?
Julio...
Wejdź.
Ángelo.
Dziś stracą mojego syna. Pomyślałam, że chcesz wiedzieć.
Ángelo, tak mi przykro. Nie wiem co powiedzieć.
Cisza jest lepsza niż kolejne kłamstwo.
Rozmawiałam z gubernatorem, ale mnie okłamał
Dość! Proszę.
Miałam dwóch synów i obu straciłam.
Nic mi nie zostało.
Robiłam, co mogłam, naprawdę.
Chcesz...
się jedynie wyspowiadać.
Ta spowiedź przyniosłoby tylko więcej cierpienia tej rodzinie.
Wystarczy już tego.
Wiem,
dlatego przyszłam coś ci dać. W zamian za przysługę.
Oczywiście.
Nie chcę, by ciało mojego syna było w więzieniu.
Ten hotel był...
jest jego domem.
Chcę by tu był.
Oczywiście.
Chcę, by pochowano go pod nazwiskiem Alarcón.
Obok jego ojca.
Chcesz, by spoczął w rodzinnym mauzoleum?
Mówiłam Ci, że przyszłość mojego syna i twoja są połączone.
Jak sobie życzysz.
Przygotuję wszystko.
Dostaniesz to dopiero, gdy mój syn się tam znajdzie.
- Herbata dla pana Murquía. - Tak.
Pańska herbata.
Dobrze się czujesz?
Nie, nie wiem, co mi jest. Źle się czuję.
Mają stracić Andrésa.
Wyrok zapadł.
Przykro mi, Alicio.
- Przyszłam się przygotować. - Poczekaj, pójdę z tobą.
Diego, nie możesz. Zostań tu.
- Nie chcę, byś szła sama. - Andrésa nie można zostawić samego.
Nie mogę w to uwierzyć.
Nie poczekamy na Julio?
On nie idzie.
Chciałabym pokój.
Proszę się wpisać do rejestru.
- Właśnie tak. - Mateo
zaprowadzę panią do pokoju.
- Tak jest. - Proszę za mną.
Alicio?
Alicio, czy to ty?
Marto...
Przyszłam po ciebie.
Ty nie żyjesz.
A jednak.
- Jest lepsza ode mnie? - Odejdź.
Zostaw mnie.
Nienawidzi cię, tak jak ja.
Może zrób jej to samo co mi?
Nie będę cię słuchać.
Kochają się tutaj. Wyobrażasz sobie jej płonące pożądanie?
Zamknij się!
Przy tobie tego nie zaznała.
Zamknij się!
Najpierw Belén a teraz Andrés.
W tym tempie zabraknie miejsca w gazecie.
Andrés powinien zostać opisany. Jest mordercą.
Dzięki Bogu, dosięgła go sprawiedliwość.
Zasługuje na śmierć i piekło.
Co powiedziałaś?
Słyszałeś.
Powiedz mi to w twarz.
Belén była moją przyjaciółką od kiedy trafiłam do hotelu.
- A Andrés ją zabił. - To kłamstwo!
Julio, przestań proszę.
Nie dotykaj mnie!
Nic nie zrobi. Co zamierzasz?
To samo, co twój kolega zrobił Belén?
Dość!
Julio, dość!
Zabiję ją!
Wyjdź.
Chodź.
Chodź, Espinoso. Wyrzuć to z siebie.
Walcz ze mną.
Espinoso...
To zostanie między nami.
Chodź, walcz.
Nie wycofuj się. Co się dzieje?
Boisz się mnie uderzyć?
Słyszałem o twoich bójkach w lokalu, ale...
chyba ludzie przesadzali.
Nie wycofuj się. Niech mój wiek cię nie zmyli.
Kiedyś byłem mistrzem.
Dużo lepiej. Walcz, Espinoso.
Dalej. Brak ci serca do walki?
Walcz.
Bardzo dobry cios.
Dobry cios, walcz dalej!
Ruszaj się!
Dalej!
Brak techniki nadrobiłem skutecznością.
Dobry cios we właściwym momencie to podstawa.
Wiem, jak ciężko jest patrzeć na śmierć bliskiej osoby.
Nie chcę patrzeć, jak umiera.
Przemyślałeś to?
To bolesne, ale jeśli nie pójdziesz
nigdy sobie tego nie wybaczysz.
Uwierz mi.
Żadnych wizyt.
Zabiją mojego przyjaciela.
Nie możesz wejść. Drzwi są już zamknięte.
Już dobrze. Proszę.
Wybacz. Nie bądź głupi. Jedna śmierć wystarczy.
Andrés!