Cieszę się twoim szczęściem.
Obie wiemy, że z twoim problemem
byłaś skazana na staropanieństwo.
Nie wyjeżdżaj, a obiecuję, że będę się trzymać z daleka.
Wybacz mi to, co zamierzam zrobić.
Zabiłem swoją żonę.
- Nie wiem, co zrobiłem. - Jesteś pijany!
Zaciągnąłem tam Belén siłą.
Albo jest od nas bystrzejszy, albo zachowuje się nieuczciwie.
- Od jak dawna nie miałaś wieści? - Kilka tygodni.
- Chcę kupić Grand Hotel. - To kobieta, którą pocałuję.
Bez obaw.
Czy coś się stało?
Nie, Ángela, wszystko w porządku.
Widziałam was.
A gdyby sędzia się o tym dowiedział?
Prosiłam tylko o pomoc dla syna.
A ja odmówiłam.
Czego pani chce?
Też nie możesz spać.
Raczej nie z tych samych powodów.
Nie jestem bez serca. Też martwię się o twego syna.
To kłamstwo.
Odmówiła pani pomocy Andrésowi, gdy Alicia o nią poprosiła.
Martwi się pani tylko o siebie.
A ty niby jesteś miła, szlachetna i bezinteresowna...
- Nigdy tak nie myślałam. - Doprawdy?
Nawet wtedy, gdy wpełzłaś mojemu mężowi do łóżka?
Gdy zaszłaś z nim w ciążę, nie raz, a dwukrotnie?
Przyszła mi pani wytykać, że jestem gorsza?
Lepsza nie jesteś.
Nie mam krwi na rękach.
Ale będziesz miała.
I to własnego syna.
- Zamilcz. - Prawda boli.
Uwzięłaś się, by mnie zranić, zamiast myśleć o nim.
Zamilcz, powiedziałam. Nie mogę go uratować.
Ale ja mogę.
Naturalnie, w zamian za coś.
Zastanów się, co powiesz sędziemu.
Daję ci słowo, że zrobię co w mojej mocy,
by uratować twego syna.
Pani słowo jest nic niewarte.
Musisz mi więc zaufać.
Nie.
Przyzna się pani do winy.
Co?
Napisze pani, że jest odpowiedzialna za morderstwo panny Velledur.
Jeśli Andrés umrze, opublikuję pani zeznanie.
Jeśli go pani uratuje, nikt się o tym nie dowie.
Teraz pokazujesz, na co cię stać.
Sądzisz, że podpiszę coś takiego?
Wasze losy są splecione. Ma pani wybór:
wolność lub śmierć dla pani i mego syna.
Daj mi papier i pióro.
- To nielegalne! - Nie krzycz na mnie.
Poprosił pan, by przysłano akta Bazána z Madrytu.
Dochodzenie przeciwko niemu jest nielegalne.
Ale nie jest bezprawne.
Proszę mi nie mącić.
Nie ma nic złego w tym, że inspektor poprosił o własne akta.
Czemu Bazán miałby to robić?
Na Boga, Hernando. To jasne, że tego nie zrobił.
Ja to zrobiłem w jego imieniu.
To tym bardziej nielegalne!
Tak jak skazanie niewinnego człowieka. Jeśli do tego dopuścimy,
nie tylko będzie to w naszych aktach, ale także na naszym sumieniu.
A teraz przepraszam, mam dużo pracy.
Gotowe.
Jeszcze podpis.
Już.
Obyś dotrzymała słowa.
Ja nie jestem panią.
Proszę wiedzieć, że jeśli coś mi się stanie
albo dowiem się, że coś pani planuje,
dokument zostanie upubliczniony. Zrozumiano?
W głębi duszy zawsze byłaś bezczelna.
To się nazywa godność. Pani już dawno ją straciła.
Dobrej nocy.
Jesús?
Rosa!
Twój wielbiciel znów tu jest.
Znowu ten dziwak...
Co robisz?
Nie.
Proszę, przestań.
Chcę, byś ją założyła.
Nie podarujesz mi jednej z tych sukienek?
Usiądź.
Wyglądasz jak ona.
To czemu mnie nie dotykasz?
Mogę jednego?
Nie wiem, co się dzieje z Alicią.
Nie wychodzi z pokoju, nie chce ze mną rozmawiać.
Jest nas dwoje. Poszedłem do niej popołudniu
i ledwo na mnie spojrzała.
Wtedy wszedł Diego...
Czy to ma znaczenie?
Kiedy kobieta nie chce rozmawiać...
Wy mężczyźni myślicie, że wszystkie kobiety są takie same.
- Tego nie powiedziałem. - Ale pomyślałeś.
Czemu kobiety zawsze są takie defensywne?
Chcesz odpowiedzi? Nie mam ich.
Chcesz pomóc? Kiepsko ci to wychodzi.
Przyszłam zapalić. Ale mogę to robić gdzie indziej.
- Przepraszam, Maite. - Wiesz, na czym polega twój problem?
Jesteś samolubny.
Alicia nie robi tego, bo jest kobietą.
Robi to, ponieważ cierpi, jak my wszyscy.
Gdybyś przestał przejmować się sobą,
a zaczął nią...
dużo byś się nauczył.
Pomóż mi dowieść, że Laura jest szalona.
- Javier, co z tobą? - Chcę unieważnić swoje małżeństwo.
- Dopiero co wziąłeś ślub. - To wariatka.
Powinieneś się wstydzić.
Czyżbyś już się nią znudził?
Nie, nie, musisz mi uwierzyć.
Laura...
Cóż...
Laura rozmawia z lalką.
O wszystkim jej opowiada.
Chodzi na spacery, myje ją, jakby była naszą córką.
Nie wygaduj bzdur.
Ma na imię Simoneta.
Czasem mnie przeraża.
- Simoneta? - Nie, nie ona.
Chociaż ona też. Mam na myśli moją żonę.
Nie potrafię z rozmawiać. Mam nerwy w strzępach.
Nigdy nie wiem, co zrobi!
- Mówisz o mnie? - O tobie?
Mój brat martwi się, czy nie jesteś tu zbyt samotna.
Myślałam, że nie potrafię żyć z daleka od Santander.
Ciężko było zostawić za sobą rodzinę i przyjaciół...
Ale rozumiem sytuację waszej rodziny i hotelu.
Moje miejsce jest tu, przy Javierze.
Jak mogłeś w tym stanie zejść do jadalni?
Wyglądasz jak łachmyta.
Wybacz, Sofia, nie jestem przyzwyczajona...
Idź na górę się przebrać.
No dalej, pysiaczku.
To ty tu jesteś szalony. Twoja żona ma rację.
Jesteśmy w trudnej sytuacji. Więc przestań pleść bzdury.
Doceniam pana wizytę, gubernatorze.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Podejrzewam, że wie pan, skąd to zaproszenie.
Przechodzimy ciężki okres.
Znał pan mojego męża,
a ród Alarcón zrobił wiele dla dobra tego regionu.
Pani mąż był praktycznym człowiekiem.
Wiedział, jak pomagać przyjaciołom
i odwdzięczać się za przysługi.
Dlatego chcę, by interweniował pan w sprawie Andrésa Alarcón.
Jest pan gubernatorem regionu,
z pewnością ma pan wpływ na wyrok.
Może mu pan uratować życie.
Koniec końców, to wciąż Alarcón.
Hotel jest ważny, ale rodowe imię...
Nie ma już tej wagi, co kiedyś.
Co ma pan na myśli?
Czasy się zmieniają, podobnie jak sponsorzy.
Wiem, że hotel nie należy już do pani,
a nowy właściciel zachęca mnie do współpracy.
Pan Murquía?
Musimy być praktyczni.
To kwestia przetrwania.
Don Diego jest bardzo przekonywujący.
- I nie jest pani przychylny. - Gubernatorze...
Przykro mi, ale nie mogę spełnić pani prośby.
Ani tej, ani żadnej innej.
Don Diego był w tej kwestii nieugięty.
Jeśli pani pozwoli...
Jesteś łajdakiem!
Pani też zapomniała o dobrych manierach.
Chcesz zniszczyć mi życie i nie spoczniesz, póki tego nie zrobisz.
Nie wiem, o co pani chodzi, ale odpowiedź brzmi „tak”.
Rozmawiałam z gubernatorem.
A więc o to chodzi.
Rozumiem.
Zrozumiała pani, że pani czas dobiegł końca.
Nie ujdzie ci to na sucho. Nie pozwolę...
Ja nie pozwolę sobie grozić.
To jedyne na co mnie stać.
Odbiorę ci wszystko, co osiągnąłeś, aż zostaniesz z niczym.
Mam pani dość. Proszę wyjść.
Jak mogłam pozwolić, byś ożenił się z Alicią.
Nawet nie wiesz, jak żałuję, że wydałam córkę za takiego drania.
Prosiłem grzecznie...
Wiesz, co mnie cieszy?
Myśl, że ona nigdy cię nie pokocha.
Masz stąd wyjść. Wynocha!
Bo co, uderzysz mnie, tak jak ją?
Skoro tak myślisz, czemu nie zrobiłaś nic, by to powstrzymać?
Ciesz się swoją chwilą chwały. Wkrótce ją stracisz.
Jestem tego pewna.
Podsłuchujesz wszystkie rozmowy?
Chcę wiedzieć, co z moim synem?
Idę do biura sędziego,
ale wpierw chcę wiedzieć, czy wstawiła się pani za moim synem.
Gubernator obiecał wpłynąć na wyrok. Twój syn nie umrze.
Mam taką nadzieję. Zarówno dla jego dobra, jak i dla pani.
Cynizm? Myślałam, że będziesz szczęśliwa.
Będę, gdy syn wyjdzie żywy z więzienia.
Jak się masz?
Co tam słychać w hotelu? Jak się ma Alicia?
Chciałbym to wiedzieć. Ostatnio ze mną nie rozmawia.
Wszystko się ułoży. Zawsze tak jest.
Mam nadzieję.
Ostatnio mam wrażenie, że kobiety wszystko komplikują.
Ale ty już to wiesz.
Miałem dziwny sen o twojej znajomej, Maite.
Jest... dziwną kobietą.
Jest piękna, prawda?
Wiesz, że nie o to mi chodziło.
Mówisz tak, jakby to było coś złego.
Doceniam, co dla mnie zrobiła.
Nie należy się poddawać, choć to na nic.
Nie mów tak, słyszysz?
Koniec wizyty!
Już idę.
Nie chcę, byś tak mówił.
Andrés...
Wyciągnę cię stąd.
Musisz iść. No dalej.
Już, idę.
Wszędzie cię szukałyśmy. Gdzie byłeś?
U Andrésa.
Co z nim?
Źle.
Dobija mnie każda chwila, którą tam spędza.
Nie dopuszczę, by go skazali.
Nie pozwolimy na to. Wiemy, że Bazán coś knuje.
Musimy pomówić z Ayalą.
Raczej iść do pensjonatu i przejrzeć pokój inspektora.
On coś ukrywa. Cokolwiek to jest, trzyma to pokoju.
Spotkajmy się za parę godzin na drodze do pensjonatu.
Dobrze.
Nie wiem, czy dam radę.
Diego bacznie mnie obserwuje.
Nie zdołam się go pozbyć.
Od kiedy obchodzi go to, co robisz?
- Coś się stało? - Nie.
Nie mogę się szwendać bez wiarygodnej wymówki.
Będziesz ją miała.
Od przyjazdu nie miałam czasu zwiedzić starego miasta.
Ktoś musi być moim przewodnikiem.
Poradzimy sobie z Diego. Spotkamy się na miejscu.
Dzień dobry, Sofia. Jest z tobą mój syn?
- Nie. - Powinniście jeść razem śniadanie,
inaczej ludzie sobie pomyślą, że coś jest nie tak.
- Powiedz mu, żeby zszedł. - Sama niech mu pani powie.
Muszę pomówić z matką.
Muszę się stąd wydostać. Ta kobieta mnie śledzi, jak szpieg.
Po co przyjechała?
Nie wiem. Krytykować moje małżeństwo, jak zawsze.
Słuchasz mnie, mamo?
- Wszystko w porządku? - Niestety nie.
Przykro mi to słyszeć. Czy mogę jakoś pomóc?
To ciebie nie dotyczy.
Chociaż...
Szukałam cię wczorajszej nocy i nigdzie cię nie było.
Musiałem wziąć inną zmianę.
Bez mojej zgody? Gdzie byłeś?
Mamo...
Bez obaw, proszę pani.
Byłem w swoim pokoju.
Nie sądziłem, że muszę pani pytać, czy to dla mnie właściwe miejsce.
Nie bądź bezczelny.
Przepraszam, nie miałem takiego zamiaru.
Odejdź.
Nie sądzę...
Chcesz mi mówić, jak mam traktować służbę?
Mam pilniejsze rzeczy do zrobienia.
Przestań się tak przejmować.
Jesteś na tyle inteligenta, by sobie z nią poradzić.
I ze swoim mężem, jeśli będzie trzeba.
Nie byłby to pierwszy raz, gdy Alfredo wyrzuca ją z hotelu.
Obyś coś miał, Hernando, bo więcej tego nie zniosę.
Bazán ma lepszy przebieg służby niż pan...
To nam nie pomaga. Potrzebujemy czegoś wręcz przeciwnego.
Czegoś, co bezpośrednio łączy go z Belén Martín.
Jakiegoś dowodu.
Póki nie przeszukamy jego domu,
nic tu raczej nie znajdziemy.
Hernando.
Zawsze mnie zaskakujesz, ale tym razem jest to pozytywne zaskoczenie.
Co ma pan na myśli?
Bazán mieszka w Pensjonacie Cantaloa?
Tak, czemu?
Właśnie tam się udamy,
gdy wyjdziemy od sędziego.
Musimy pomóc Doñi Angeli złożyć zeznania w sprawie Celii Velledur.
Na posterunku mówiła pani co innego!
Twierdziła pani, że panna Velledur opuściła hotel o 22.30,
a nie o 20.00, tak jak twierdzi pani teraz.
Słyszała też pani, jak Doña Teresa i pewien mężczyzna
rozmawiają o pannie Velledur.
To miało miejsce dzień później, gdy dowiedzieliśmy się o jej śmierci.
Pani Alarcón chciała mieć pewność, że jej śmierć
nie wpłynie negatywnie na hotel.
Czyli nie słyszała pani, jak Doña Teresa
zleca morderstwo panny Velledur?
Oczywiście, że nie.
Pan detektyw musiał mnie źle zrozumieć.
Albo ja się źle wyraziłam.
Hernando.
A ta torebka?
Nie znalazła jej pani w pokoju Doñi Teresy?
Oczywiście, że tak. To jej torebka.
Wysoki Sądzie...
Świadek zmienił zeznania. Chciałbym wiedzieć dlaczego.
Czy zeznania zostały spisane?
Oświadczenie nie jest ważne bez podpisu.
Wiem, Wysoki Sądzie.
Nie posiadam takowego.
- Nie mam więcej pytań. - Ja mam.
Jako prawnik rodziny Velledur, chcę zadać świadkowi kilka pytań.
Pan Ayala twierdzi, że zmieniła pani zeznania.
Powiedziałam tu prawdę. Wcześniej się myliłam.
To nie pierwszy raz, kiedy się pani myli.
Utrata pamięci, zapominalstwo... Mam rację?
Wysoki Sądzie!
Zmieniła zeznania, które obwiniały panią Alarcón o zbrodnię.
Ma problemy psychiczne. Biorąc to pod uwagę,
wnoszę by usunąć ją, jako świadka.
Twoje zeznania są bezwartościowe. A mieli zamknąć sprawę.
Zrobiłam to, co obiecałam.
Zostałaś wyśmiana. Tego mi nie obiecałaś.
Nie wywiązałaś się - wciąż jestem oskarżona. Chcę odzyskać swoje zeznanie.
Dopiero, gdy mój syn będzie bezpieczny.
Gubernator miał się za nim wstawić.
Chyba nie musimy się o to martwić?
Dzięki Bogu.
Wszystkie małżeństwa przechodzą trudny okres...
Mamo...
Dobra żona powinna być roztropna i nie robić niepotrzebnie szumu.
Zwłaszcza, jeśli mąż nie zrobił nic złego.
Sądzę, że Sofia się tak zachowuje,
bo chce żebyś czuł się winny,
- gdy jedyną winną jest... - Co ty niby wiesz?
Kim ty jesteś, żeby mnie osądzić?
Czy jestem dobrą żoną, czy nie jestem...
Od samego początku mieszasz się w nasze sprawy
i mnie oceniasz. Dłużej nie będę tego znosić.
Sofia, muszę z tobą pomówić.
Chciałem tylko porozmawiać z Sofią...
Pójdę jej poszukać. Przepraszam.
Czemu musisz się we wszystko wtrącać?
Dokąd jej tak śpieszno?
Do kościoła, na Boga!
Pomaga w kościele.
Organizują zbiórkę ubrań dla sierot.
Skoro tak twierdzi...
Mamo, przestań! Moje małżeństwo to moja sprawa.
Wiedziałem, że przyjdziesz.
Przemyślałeś to?
Modliłem się.
Mogę zdobyć pieniądze.
Zabiorę syna i możemy wyjechać.
Czemu musimy się tak spieszyć?
- Ależ kochany... - Musimy to przemyśleć.
Dłużej nie wytrzymam.
Coś się stało?
Przyjechała moja teściowa.
A Alfredo próbuje...
naprawić sytuację.
Co masz na myśli? Czy to coś zmienia?
Nie.
Ale musimy jak najprędzej wyjechać.
Najdalej, jak to możliwe.
Jest w pokoju numer trzy.
Zabierz to do pana Bazán. Jest w pokoju numer cztery.
Nie miał być w trójce?
Tak trudno zanieść jeden list?
Ma dwa pokoje.
Numer trzy i cztery.
Nie ma klucza do czwórki.
Co pani tu robi?
Panie Olmedo! Co pan tu robi?
Czego pani szuka?
Nie słyszę.
Nie ma pani nic do powiedzenia?
- Co pan robi? - Maite!
Ayala, w samą porę.
Myślałby kto, że mnie śledzicie.
Pani prawnik wstąpiła na ścieżkę nieprawości.
Przyłapałem ją na włamaniu.
Zjawił się pan w samą porę.
- Co pan jej zrobił? - Raczej, co ona tu robiła?
Po co tu przyszliście?
Usłyszeliśmy krzyk.
I akurat przechodziliście w pobliżu?
Ayala?
Czemu pani krzyczała, panno Ribelles?
Myślałam, że zrobi mi krzywdę.
Powinienem cię aresztować.
Naprawdę chce pan to zrobić?
Mamy rozpocząć w tej sprawie śledztwo?
Wynocha!
Wszyscy.
Tak, proszę pana. Idziemy.
Mieliście nie robić nic nielegalnego.
- Może mieli powody? - Hernando ma rację.
Ale nic nie znaleźliśmy.
Mamy to.
Znalazłam to w jego szufladzie.
Wyglądało podejrzanie, więc to zabrałam.
Widziałem to już.
U Belén?
Należy do dziewczyny z zajazdu, która dała mi list.
- Jesteś pewien? - Całkowicie.
Zniknęła na krótko po tym, jak z nią rozmawiałeś.
Co?
Od tamtej pory nikt jej nie widział.
Cóż...
Sądzę, że mogliśmy ją widzieć
na stole autopsyjnym na posterunku.
Co?
Twierdzi pan, że ciało, które zidentyfikowali
jako Belén, to tamta dziewczyna?
Jest to wysoce prawdopodobne.
Dowiodła pani, że odnalezione ciało nie należy do Belén Martín,
choć Bazán ukrył tę informację przed sędzią.
Ten naszyjnik łączy Bazána ze śmiercią dziewczyny.
Jest groźniejszy, niż sądziliśmy.
Dopuścił się morderstwa, by wrobić Andrésa.
Ale czemu?
Sądzę, że wiem, ale...
Musimy znaleźć związek między dziewczyną, a ciałem,
które odnaleziono i mylnie zidentyfikowano.
Może uda nam się uratować Andrésa.
Być może.
Będziemy musieli oskarżyć Bazána o morderstwo.
Chłopcze, od kiedy te ulotki tu leżą?
Od rana. Ojciec Grau jest zostawił.
Zbiórka ubrań dla sierot jest jutro?
- Zgadza się. - Myślałam, że dzisiaj.
Nie, proszę pani. Proszę spojrzeć na datę.
Poza tym, ojciec Grau nalegał,
bym przypomniał kilku damom, że obiecały mu pomóc.
Dobrze.
Daj mi klucz do pokoju syna. Zostawiłam tam wachlarz.
Oczywiście.
Sofia, czekaj! Muszę z tobą pomówić.
Nie mam w tej chwili czasu.
Sofia, błagam. Musisz mi pomóc z Laurą.
A ty znowu o tym? Nie pomogę ci.
Widziałem, jak całujesz ojca Grau.
Widziałem cię.
W kościele.
- Myślisz, że to normalne? - Widzę lalkę w wózku.
Tak, ale ona do niej mówi.
Też się tak bawiłam, gdy byłam mała.
Właśnie, mała. A Laura to dorosła kobieta.
To niezwykłe, ale może w ten sposób zapewnia sobie rozrywkę?
To nic poważnego.
Moja żona to wariatka, a ty mówisz, że to nic poważnego.
To ja z nią muszę być, póki śmierć nas nie rozłączy...
Liczyłem na to, że mnie wesprzesz.
Sądząc po tym, co widziałem, obie jesteście szalone.
Ustaliliśmy, że moja relacja z ojcem Grau to moja prywatna sprawa.
Więcej o tym nie wspominaj.
Dobrze, ale musisz mi pomóc.
Obiecaj, że nikomu nie powiesz.
Witaj, Sofia. Co ty tu robisz?
Przyszłam cię zaprosić na lunch.
Widziałam twoją lalkę.
Śliczna. Jest z porcelany?
Simoneta.
Co?
To nie jest lalka.
To Simoneta. Przedstawię cię.
To jest Sofia. Witaj, Sofia!
Czyż nie jest śliczna?
Witaj, Simoneta.
Drogi przyjacielu... Pozwól, że tak cię nazwę.
Nie mogę pogodzić się z myślą, że wyjeżdżasz z mojego powodu.
Obawiasz się, że ten pocałunek
jest początkiem zakazanej miłości, która nam obojgu nie jest na rękę.
Nie obawiaj się. Błagam, zostań.
Jestem gotowa wyrzec się swoich uczuć,
w nadziei, że przestaną mnie dręczyć.
Przysięgam ci to, ale proszę, nie wyjeżdżaj.
Nie poświęcaj swego życia
dla czegoś, co więcej się nie powtórzy.
Na zawsze twoja, Sofia.
Mówiłem, że masz się nie wtrącać. Potrafię sam zadbać...
Ona cię zdradza.
Co?
Twoja żona spotyka się z innym.
Patrząc po liście, to coś więcej niż zwykły romans.
Skąd to wzięłaś?
To nieistotne. Musisz się dowiedzieć, kto to.
Nie mam pojęcia. Pocałowała innego.
Pocałunek jest nieważny. Istotne jest kto to.
Tu jest o pocałunku... i o tym, że wyjeżdża...
Czemu jesteś taka nieufna?
Czemu jesteś taki naiwny? Pomogę ci odkryć prawdę.
Skoro nie wiesz, kto to, pomyśl, komu mogła powiedzieć.
Zostaw mnie w spokoju.
Mówiłeś, że spędza dużo czasu z księdzem.
On musi wiedzieć.
Może Sofia wyznała to na spowiedzi.
Oczywiście...
I myślisz, że ojciec Grau powie, co ktoś mu wyznał na spowiedzi?
Tobie nie powie.
Ale może znajdę sposób, by powiedział mnie.
Wejść.
Don Diego, ktoś opuścił hotel nie płacąc rachunku.
Wiesz kto?
Marta Santos.
Oto rejestr.
Była sama? Mateo ją rejestrował?
Tak, ale to ja zaprowadziłem ją do pokoju.
- Widziałeś ją? - Zgadza się.
Możesz ją opisać, Jesús?
Oczywiście.
Średniego wzrostu, brązowe włosy związane z tyłu...
Miała pieprzyk nad górną wargą.
- Czy mam wezwać ochronę? - Nie, sam się tym zajmę.