Kocham innego.
W porównaniu do niego,
wypadasz żałośnie.
Adrián Vera Celande jest poszukiwany jako główny podejrzany o morderstwo
Marty Santos de Vera, swojej żony.
Diego to Adrián Vera Celande.
Jestem już bliżej, Adrián. Ale gdzie?
Jesteś naszym jedynym ratunkiem. Musisz jak najszybciej ożenić się z Laurą.
Cieszę się twoim szczęściem.
Obie wiemy, że z twoim problemem byłaś skazana na staropanieństwo.
Wybacz mi to, co zamierzam zrobić.
- Nie wiem, co zrobiłem. - Jesteś pijany!
Zaciągnąłem tam Belén siłą.
Zabiłem swoją żonę.
- Chcę kupić Grand Hotel. - To kobieta, którą pocałuję.
Bez obaw.
Czy coś się stało?
Nie, Ángela, wszystko w porządku.
Nie tylko okradłaś pannę Velledur,
ale także kazałaś ją zamordować.
Co za bzdury.
Zabawa w detektywa pomieszała ci w głowie.
Wiem, że stoisz za jej śmiercią
i mogę tego dowieść.
Dzięki tej torebce.
Mam też świadka.
Rozmawiałaś z Ángelą.
Ufam jej bardziej, niż tobie.
Tobie już dawno przestałam.
Zawsze walczyłam dla was.
Jak możesz tak mówić?
Dobrze wiesz, że nie zawsze.
Co? Kiedy?
Pozwoliłaś mi wyjść za Diego,
wiedząc, jakim jest człowiekiem.
Ten twój idealny zięć
jest mordercą, tak jak ty.
Bestią.
Uderzył mnie.
Wiedziałaś o tym.
Mamo.
Spójrz na mnie i powiedz, że nie wiedziałaś.
Tak, tak, wiedziałam, ale...
nic nie mogłam z tym zrobić.
Nie jesteś już moją matką.
Cicho, kochanie.
Nie wiem, co z nim jest.
A ty?
Wszystko w porządku?
Masz już dosyć?
Sądzisz, że nie wiem, jak się czujesz?
Mam oczy, Alicio.
Twoje serce nie należy do Diego.
Nie chcę rozmawiać.
Przyszłam, bo usłyszałam dziecko. Chciałam sprawdzić, czy nic mu nie jest.
Przemilczanie tego tematu nie sprawi, że on zniknie.
Nie poddawaj się.
Bycie kobietą nie oznacza, że musisz być nieszczęśliwa.
Jeśli zrobisz ten krok...
wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Chciałeś wyjechać z miasta.
Zróbmy to razem.
To nie takie proste.
Ja mogę wszystko stracić. Czemu ty nie?
Wyjedźmy
i nigdy nie wracajmy.
Ego te absolvo in nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti.
Ruszaj dalej.
Dokąd idziesz?
Doña Sofía musiała wyjść i prosiła, bym się nim zajęła.
Nie przestaje płakać.
Chodź tu.
Powietrze dobrze mu zrobi.
Masz sporo pracy. Ja się nim zajmę.
Dobrze, Doña Ángela.
Mamo,
nie sądziłem, że przyjdziesz.
Tęskniłam za tobą.
Poprosiłam o dzień wolny.
Pierwszy raz od lat, po to, by przyjść tutaj.
Wkrótce będziesz w domu.
Istna perełka.
Dzięki dobremu wychowaniu. Jest piękny.
Hej, maleństwo.
Jak się masz?
Zawsze miałeś podejście do ludzi.
Każdy człowiek jest inny.
Teraz mnie nie rozumiesz,
ale nie mogę czekać, aż podrośniesz.
Masz dobrą mamę,
która cię kocha
i będzie cię uszczęśliwiać.
Brzmisz, jakbyś się z nim żegnał.
Ale nie zapominaj, że miałeś inną mamę,
prawdziwą mamę,
która kochała cię ponad wszystko
i wciąż będzie cię kochać z Nieba.
Wybacz mi.
Już, już.
Uspokój się, malutki.
No już.
Widzisz...
wszystko w porządku.
Nie pocałujesz matki?
Czemu płaczesz, mamo?
Mówiłaś, że wkrótce będziemy razem.
Niedługo stąd wyjdziesz.
Ostatnio jestem bardzo wrażliwa.
Twoja matka, zawsze taka twarda.
A teraz co chwila płaczę.
Dalej.
Zabierz go stąd. To nie miejsce dla dzieci.
Do widzenia, synku.
Do zobaczenia.
Zaśnij już
Słodkie dziecię
Wstaniesz rano
Me dzieciątko
Zaśnij już
Dla mej miłości,
od Marty Santos.
„Miłości moja,
opuściłam cię ledwie parę godzin...”
Miłości moja,
opuściłam cię ledwie parę godzin temu i już za tobą tęsknię.
Niczego innego tak nie pragnę, jak być z tobą.
Teraz mogę tylko czekać.
Patrzy na mnie i nie podejrzewa, że jestem twoja,
że czekam, by móc się z tobą zobaczyć,
pozwolić się dotknąć, całować,
posiąść mnie całą.
Czasem korci mnie, by powiedzieć mu prawdę.
Boję się jednak, jak zareaguje.
A jednak
bardziej się boję, że cię stracę.
Z wyrazami miłości,
Marta
Przesadziłam z zazdrością.
Ale nie dotknęłam jej stóp. Ta kobieta to kłamczucha.
Nie zaczynaj!
Nie, masz rację.
Ale spójrz na to z mojej strony, pysiaczku.
Weszłam i zobaczyłam was razem...
Doprowadzałem się do porządku.
Musisz się nauczyć mi ufać.
Masz rację.
Ona jest bezczelna, ale w ciebie nie powinnam wątpić.
Nie chcę się z tobą kłócić.
Już więcej tak nie będę. Wybaczasz mi, pysiaczku?
Oczywiście, Claro.
To znaczy Lauro.
Pomyliłem się.
Przepraszam, nie chciałem. Przysięgam, to nic nie znaczy.
Oczywiście, Lauro.
Zostaw mnie!
Laura, proszę!
Mój klient ma prawo zasięgnąć drugiej opinii.
To niemożliwe.
Domagam się drugiej autopsji.
To naprawdę nie będzie możliwe.
Gdzie ona jest?
Spoczywa w spokoju.
- Pochowano ją. - To ją wykopcie.
Nie zrezygnujemy ze swoich praw.
Pójdę do prasy. Dowiedzą się, że sędzia zignorował sprawę,
że chirurg sądowy jest niekompetentny, a pan...
Pan jest gorszą gnidą, niż te, które teraz toczą jej ciało.
Chce pani pójść do prasy? Proszę bardzo.
Jedzą sędziemu z ręki.
Inspektorze?
Nie wiedziałem, że jest pan zajęty.
My już skończyliśmy.
Zarezerwowaliśmy panu pokój w Pensjonacie Cantaloa.
Dziękuję, Hernando.
Udam się na spoczynek.
Zasłużyłem na niego.
Pani wybaczy.
Zależy mu tylko na tym, by stracić Andrésa.
Żałuję, ale tym razem ma pani rację.
Jest tego więcej.
Nie dopuszczono mnie do sprawy.
Tam, gdzie my nie znajdujemy nic, on znajduje potrzebne dowody.
Są dwa możliwe wytłumaczenia.
Albo jest od nas bystrzejszy...
Proszę mówić za siebie.
Albo zachowuje się
nieuczciwie.
Dobrze go pan zna?
Przyznaję, że nie.
Spotkaliśmy się kilkukrotnie, ale nie pracowaliśmy razem.
Chociaż...
Myślę, że nadszedł czas, bym poznał go bliżej.
PENSJONAT CANTALOA
Wszystko się udało.
Jutro Andrés Alarcón będzie martwy.
Dobry wieczór.
Alicia, córeczko...
Proszę.
Dziękuję, Antonio.
Przyniosę pani obiad.
Poczekam na Sofię i mojego zięcia.
Prosili, by przynieść im obiad do pokoju.
Mam podać Doñie Teresie obiad?
Sam się tym zajmę.
Doña Teresa.
Taberner, widziałeś Doñię Teresę?
Chwilę temu. Szła ku schodom.
Dziękuję.
Nie tam. Szła w kierunku wieży.
Proszę pani.
Chcę być sama.
Doña Teresa.
Zostaw mnie, proszę.
Nie chce pani obiadu?
Proszę wejść.
- Zamknę okno. - Nie podchodź bliżej.
Powiedziałam, nie podchodź.
Proszę pani.
Nie wiem, co panią tu przywiodło,
ale proszę uwierzyć,
że cokolwiek to jest
nie należy o tym teraz decydować.
Proszę poczekać.
Jutro...
Jutro moje życie będzie równie bezcelowe, co dzisiaj.
Być może ma pani rację, ale...
Zawsze miałam powód, by żyć...
- Teraz go pani nie ma? - Już nie.
Ma pani miłość swoich dzieci.
Miałam ją.
Miałam i straciłam.
Miałam moją Alicię.
Nie mam powodów, by żyć.
Chcę porozmawiać.
Usiądź, proszę.
Niedawno powiedziałaś mi, że kochasz innego.
Pamiętasz?
Powiedziałaś mi wówczas,
jak się przy nim czujesz,
a także to,
że mnie nie kochasz
i nigdy nie zdołasz pokochać.
Pamiętasz?
Chcę coś wiedzieć.
Czy ten mężczyzna...
istnieje?
Bo jeśli tak, zabiję go.
Myślę sobie,
że go wymyśliłaś...
by mnie zranić.
By odpłacić się za to, co ci zrobiłem.
Ostatnie czego chcę,
to znów cię zranić.
Kochana,
muszę zejść do biura.
Wszystko w porządku?
Tak.
Coś się stało? Mój syn...
Nie, nie, spokojnie.
Potrzebuję twojej pomocy.
Chcę donieść na moją matkę w sprawie śmierci Celii Velledur.
Rozmawiałam wczoraj z Ayalą.
Powiem wszystkim, co odkryłam.
- Ale bez twoich zeznań... - Pójdę z tobą.
Jesteś bardzo odważna.
Nie chcę cię widzieć. Wszystko już sobie powiedziałyśmy.
Kocham cię ponad wszystko na świecie.
Nie oczekuję, że mi wybaczysz.
Nie potrafię.
Zawsze byłaś radością mojego życia.
Kocham cię ponad wszystko.
Wciąż jesteś tą dziewczynką, która chowała się u mnie podczas burzy,
którą zabierałam na plażę,
by szukać krabów.
Jestem też dziewczyną, którą poświęciłaś, jak rzecz.
Tak myślisz?
Przepraszam.
Chciałabym móc cofnąć czas
i zabrać ból, który ci sprawiłam.
Ale nie możesz.
Nie mogę.
Więc proszę cię o wybaczenie.
Pozwól, ja to zrobię.
Ta filiżanka jest brudna.
Musisz lepiej doglądać swoich obowiązków.
To niedopuszczalne.
Przepraszam panią.
To nic nie zmieni. Żeby mi się to nie powtórzyło.
Upraszam o wybaczenie.
Proszę mi wierzyć,
to się nie powtórzy.
Oczywiście.
Jestem gotowa.
Wejdź i usiądź. To nie potrwa długo.
Usiądź.
Wątpię by to coś dało.
Cały makijaż świata nie ukryje pani smutku.
Matka zasłużyła na karę za to, co zrobiła.
Ale to wciąż moja matka.
Trudno zrobić coś takiego własnej matce.
Równie trudno, jak własnemu dziecku.
Ángela, zaczekaj!
Ayala mnie oczekuje.
Potrzebuje moich zeznań, a nie twoich.
Ja jestem świadkiem.
Zostaw to mnie.
Dość już zrobiłaś.
Dziwię się, że Doña Alicia z panią nie przyszła.
Miała odwagę do pana zadzwonić,
ale Doña Teresa jest jej matką.
Bez obaw.
Moje zeznanie to wszystko, czego pan potrzebuje.
Proszę zaczynać.
Hernando będzie notować.
Oczywiście.
Czy wie pani, do kogo należy ta torebka?
Tak, do panny Celii Velledur.
Wraz z panią Alicią znalazłyśmy ją w pokoju Doñi Teresy.
Skąd pewność, że należała do panny Velledur?
Widziałam ją u niej w noc, gdy została zamordowana.
Tej samej nocy widziałam, jak Doña Teresa rozmawia z pewnym mężczyzną.
O czym?
Chciała, by odzyskał z torebki jakieś dokumenty.
Ma pani na myśli kontrakt na kupno hotelu
podpisany przez pana Murquía i pannę Velledur?
Prosiła go także,
by zdobył dokumenty za wszelką cenę.
Skłamała też na temat godziny, o której panna Velledur opuściła hotel.
Jest pani gotowa zeznać to przed sędzią?
Naturalnie.
Mój syn jest w więzieniu. Nie mam nic do stracenia.
Mam przypomnieć, gdzie jest pana miejsce?
Nie ma takiej potrzeby.
Usiadłem tu, by porozmawiać z tą damą.
Nie godzi się, bym to robił w swoim kąciku.
- W porządku. - Dziękuję, Doña Ángela.
Będziemy w kontakcie. Proszę za mną.
Hej, masz gościa.
Może nas pan zostawić samych?
Wrócę za kilka minut.
Co tu robisz?
Nie chciałem, byś tu przychodziła.
Nie obchodzi mnie to,
tak długo, jak mogę cię widzieć.
Jak się masz?
W miarę.
Dobrze się odżywiasz?
- Jesteś wychudzony. - Mamo, proszę.
Przyniosłam ci coś.
Chyba nie pilnik? Mogę mieć kłopoty.
Otwórz.
Pączki cynamonowe.
Wyglądają świetnie.
- Kucharz je przygotował? - Sama je zrobiłam.
Ty?
- Minęło 10 lat... - Nigdy nie jest za późno. Jedz.
Po co tu przyszłaś?
Bądź cicho i jedz.
- Witaj, kochana. - Dzień dobry.
Jak się ma mój krewniak?
- Powietrze jej służy. - Tak sądzisz?
Na problemy żołądkowe.
Simoneta powinna chodzić na spacery po jedzeniu.
- Usiądziesz z nami? - Może później.
- Dobrze się czujesz, pysiaczku? - Co? Ja?
Tak, oczywiście.
Wejść.
Julio.
Co ty tu robisz?
Przyniosłem herbaty. Sprawdzam, jak się masz.
Nie widziałem cię wczoraj ani dzisiaj.
- Nie miałam ochoty wychodzić. - Czemu?
Co się stało? Płakałaś?
Chodzi o Andrésa?
Alicia,
co się dzieje?
Alicia,
jak się masz?
- Źle się czujesz? - Nie, w porządku.
Siedzisz tu cały dzień. Powinnaś stąd wyjść.
- Musisz coś zjeść. - Nie jestem głodna.
Wiem, że ostatnio
było nam ciężko,
ale...
zeszłej nocy...
Wczorajsza noc to krok w dobrym kierunku.
Chodź, pójdziemy razem na obiad, tak jak kiedyś, dobrze?
Sama mam to przeczytać?
To wezwanie do złożenia zeznań w sądzie.
- Zeznań? - Tak.
W sprawie morderstwa panny Celii Velledur.
Ma się pani stawić przed sędzią,
jutro, o godzinie wyznaczonej na wezwaniu.
To tylko złośliwość mojej córki. Proszę to zignorować.
To nie pani córka,
ale to w tej chwili nieistotne.
Mamy świadka
i wystarczające dowody, by powiązać panią ze zbrodnią.
Jeśli macie te dowody od świadka, mogę zaręczyć, że kłamie.
Moje słowo przeciwko jej.
Ma pani rację, Doña Teresa. Ale coś mi mówi,
że tym razem pani słowo nie wystarczy. Miłego wieczoru.
Dobrej nocy.
Jesteś przekonany, że dowiedziesz zarzutów wobec pani Alarcón.
Bez obaw, Hernando. Z tobą nie grozi mi nadmierny entuzjazm.
- Detektywie. - Pani Murquía.
Dowiedział się pan czegoś o Bazánie?
Jesteśmy tu w innej sprawie.
Nic jeszcze nie wiem o inspektorze.
Rozmawiałem z paroma kolegami,
ale nie otrzymałem od nich istotnych informacji.
Uwziął się do tego stopnia, że wynajduje przeciwko Andrésowi dowody.
Twierdził pan, że coś ukrywa.
Problem w tym, że pan Bazán to człowiek prawa i mój przełożony.
- Nie byłoby stosowne... - Stosowne?
Co jest dla pana stosowne?
Zapytać wróżbitkę,
albo delficką Pytię, jeśli będzie trzeba.
Wszystko, byle uniknąć wewnętrznego dochodzenia.
Nie pomyślałem o tym.
- Może tarocistkę? - Przestań, Hernando.
Skażą mojego przyjaciela. Nie mogę stać bezczynnie.
Słyszy mnie pan?
Skoro pan odmawia, sam to zbadam.
To nie będzie konieczne.
Złamałbyś prawo. Nie rób nic nielegalnego.
Rozumiesz?
Poza tym, kto powiedział, że tego nie zbadamy?
Wybaczcie, ale muszę iść.
Czekam na dokument, który może się okazać dla nas kluczowy.
Alicia.
Na pewno nic ci nie jest?
Diego na mnie czeka.
Spotkamy się później.