Adrián Vera Celande jest poszukiwany
jako główny podejrzany o morderstwo Marty Santos de Vera,
swojej żony.
Diego to Adrián Vera Celande.
Jestem już bliżej, Adrián. Ale gdzie?
Nie wiem, co zrobiłem.
Zaciągnąłem tam Belén siłą.
Zabiłem swoją żonę.
Bez ciała niczego pan nie ma.
Chcę kupić Grand Hotel.
- To kobieta, którą pocałuję. - Bez obaw.
Czy coś się stało?
Nie, Ángela, wszystko w porządku.
- Zrobisz coś dla mnie. - Nawet na ciebie
ma prawo wpłynąć to, co przechodzi twój syn.
Nie jestem księciem.
Nie mam księstwa. Nawet moja żona tego nie wie.
Alfredo, jestem skłonna cię wysłuchać.
Zrozumieć.
Porozmawiaj ze mną.
Idę odetchnąć.
Wybacz mi, ojcze,
to, co zamierzam zrobić.
- Spodoba ci się to miejsce. - Dokąd idziemy?
To niespodzianka.
Clara.
Co ty tu robisz?
Jak się masz, Javier? Przyjechałam na kilka dni,
póki nie ma mojego męża. Nie chciałam być sama.
Wiesz, jak kocham ten hotel.
Laura,
to Clara Solis, moja stara znajoma.
Clara, oto moja żona, Laura.
Miło cię poznać.
Starzy znajomi mego męża są moimi znajomymi.
Nie jestem aż tak stara.
Miło cię poznać, moja droga.
Więc jesteś żonaty? Kto by pomyślał.
Gratulacje dla was obojga.
Najwyższa pora, żeby ktoś cię okiełznał.
Zobaczymy się później.
Pewnie masz mi dużo do opowiedzenia.
Tak, mój drogi.
Masz mi dużo do opowiedzenia, mój drogi.
O co ci chodzi?
Nazywasz ją starą znajomą.
Laura, proszę. Clara to...
Znajoma. Byliśmy w krótkim związku
lata temu, gdy byliśmy młodzi.
Widziałam, jak na ciebie patrzy.
Proszę, nie wygłupiaj się.
Nijak na mnie nie patrzy. Jest po ślubie,
tak jak ja.
Czy nie tak powiedział ksiądz?
Musiałem się przesłyszeć.
Wszystko w porządku?
Tak.
Dumałam nad czymś.
Przykro mi. Zrobiłem, co mogłem
dla ziemi Ojca Grau.
Właściciel jest bardzo uparty, nie chce ich sprzedać.
Wierz mi,
próbowałem użyć swojej pozycji.
Tylko pogorszyłem sprawę.
Był nieugięty.
Próbowałem go przekonać,
że dobrze byłoby mieć sprzymierzeńca wśród szlachty.
Przychylność księcia może być użyteczna...
Dosyć, Alfredo!
Nie jesteś księciem.
Jesteś niczym!
- Sofia... - Nie.
Żadnych więcej kłamstw.
Skąd wiesz?
Czy to ważne?
Mogłeś powiedzieć prawdę. Przecież bym zrozumiała.
Mogłeś mi zaufać, a wtedy ja nie...
Przepraszam.
To bez znaczenia.
Nie jesteś tym, kogo poślubiłam.
- Co? - Wiem, synu.
Nie sądziłeś, że mnie zobaczysz,
po tym, co mi zrobiłeś.
Wybaczam ci.
- Nie potrafię gniewać się na syna. - Co ty tu robisz?
Przedstawiam ci Víctora Alberto Muñoz de Vidals.
Mój syn, nowy książe.
- Miło mi. - Ty też już wiesz.
Bynajmniej nie od ciebie.
- Mamo, błagam... - I tak robię za ciebie wszystko,
więc znalazłam ci najlepszego herolda.
- Pan Muñoz de Vidals. - Książe,
proszę mi mówić Victor.
Mamo, proszę, nie.
- Bardzo proszę... - Nie musisz mi dziękować.
Twoje księstwo potrzebuje herbu.
Nie jestem księciem, mamo.
Nie jestem księciem, rozumiesz?
Nie wygaduj głupstw.
Spójrz na siebie. Wyglądasz jak książe.
Okłamałem żonę.
Wszystkich okłamałem.
Nie mogę sobie spojrzeć w twarz.
Dlatego nie chcę tego herbu.
Zadowolona?
Jak mam być zadowolona, usłyszawszy coś takiego?
Jaka szkoda.
Przygotowałem kilka pięknych szkiców...
Muszę za nie zainkasować.
Nie, mój drogi.
Nie mam księcia.
Bez księcia, nie ma herbu,
a bez herbu, nie ma płatności.
Brakuje kilku sztuk.
Brakuje trzech sztuk z serwisu.
To niemożliwe.
Nie pora na to.
Brakuje kilku naczyń.
Mogły się stłuc.
Znajdziemy rozwiązanie.
Powinna pani odpocząć.
- To nie to. - Wracajcie do pracy.
Proszę mnie wysłuchać.
To przeze mnie.
Miał pan rację. Coś się ze mną dzieje.
Moja matka przed śmiercią straciła rozum.
Zaczęła gubić rzeczy i...
Na Boga, Doña Ángela,
jest pani przemęczona Potrzebny jest odpoczynek.
Nie chcę, by i mnie się to przytrafiło.
Nikomu tego nie życzę.
Widziałam, jak z dnia na dzień więdnie,
znika...
Nie poznawała własnej córki.
Proszę się nie bać. Nie dojdzie do tego.
Proszę usiąść. Przygotuję herbaty.
Nie jestem głodna.
Powinnaś coś zjeść.
Maite sama nie da rady.
Co mamy robić?
Nowy inspektor nie pójdzie nam na rękę.
Musimy wymyślić coś innego.
Udam się do zajazdu.
Czyżby alkohol pomagał ci myśleć?
Pójdę z tobą.
Nie ma mowy.
Wiesz, jak tam jest?
Nie może być tak źle.
- Postawisz mi drinka? - Oczywiście.
Chcesz drinka? Chodź.
Kelner!
Chcę was zapytać o Belén. Pracowała tu przez chwilę.
Widywałem ją z wami, gdy tu przychodziłem.
Wiesz, co się z nią stało. Siadaj.
Czemu mam ci powiedzieć?
Niedawno przyjechała dziewczyna z wioski Belén.
Zapytałam o nią.
Znały się, ale od dawna nie miała od niej wieści.
Dobrze ją znałam.
Utrzymałyśmy kontakt, gdy wróciła do pracy w Grand Hotel.
Postawisz mi kolejnego drinka?
Siadaj.
Od jak dawna nie miałaś wieści?
Kilka tygodni.
Brak mi jej. Była dla mnie miła.
O czym zwykłyście rozmawiać?
O jej życiu w hotelu.
Jej dzieciach i tym, które straciła.
O tym, jak traktuje ją mąż.
- Jej mąż? - Tak, Andrés.
Przerażał ją.
Źle ją traktował.
Jesteś pewna?
To ostatni list, jaki dostałam od Belén.
Sam przeczytaj.
Hej, to mój list.
Masz klienta.
Nie tutaj. Tu masz jego adres.
Szykuj się.
Za mocny alkohol?
- Skąd taka myśl? - Wybiegłaś z zajazdu.
- Niby tak, ale... - Jesteś zielona.
Wydaje ci się.
Chodź.
Ta kobieta ci go dała?
Znała Belén, gdy ta pracowała w zajeździe.
Czemu napisała o Andrésie takie okropności?
Wiadomo, że on taki nie jest.
Naturalnie. Więc skąd taki list?
Panienko, telefon do pani. Dzwonią z posterunku.
- Tak? - Pani prokurator, mówi główny inspektor.
Witam pana.
Znaleźliśmy ciało kobiety.
Maite!
Proszę ze mną. Musi pan zidentyfikować ciało.
Psy znalazły ją kilka kilometrów od hotelu.
Została pośpiesznie pogrzebana pod stertą kamieni na wzgórzu.
Nie jest to ładny widok. Wapień wżarł się w skórę.
Nie powinno to być dla pana zaskoczeniem.
Nie wiem, czy to ona.
Miała to na palcu lewej dłoni.
- Andrés, zanim coś powiesz... -Nie, Maite.
To pierścionek Belén.
Sam jej go dałem.
Oto kopia raportu sądowego.
Dziękuję.
To co zrobiono z ciałem to jakaś potworność.
Tak, ktokolwiek to zrobił
niewątpliwie jest potworem.
Ktokolwiek?
Ma pani wątpliwości?
Jest w złym stanie, ale widać, że poderżnięto jej gardło.
Rana idealnie pasuje
do ostrza znalezionego w pokoju podejrzanego.
Dziękuję.
Miała pani rację.
Odnalezienie ciała pozwoli nam postawić zarzuty panu Alarcón.
Sędzia zarządził, by natychmiast przewieźć go do więzienia.
Panienko,
miło było panią poznać.
Mają niezbite dowody.
Według nich Andrés podciął Belén gardło,
a potem próbował spalić ciało.
To niemożliwe.
Julio ma rację.
Tak się nie robi po zwykłej kłótni.
To zimnokrwisty mord.
- Andrés nie jest do tego zdolny. - A jednak.
Musimy przyjąć, że Andrés mógł to zrobić. Tak jak się do tego przyznał.
Jak możesz tak myśleć?
- Jesteś prawnikiem. - Otóż to.
Muszę być bezstronna i spojrzeć na sprawy z dystansu.
Wcześniej tego nie zrobiłam i nie zdołałam go obronić.
Chcesz go bronić nie będąc po jego stronie?
Jestem po jego stronie. To dowody są przeciwko niemu.
Nie godzę się, byś kwestionowała jego niewinność.
Nie wyżywaj się na mnie.
Bez ciała, mieliśmy szansę.
Uznałam, że jeśli odnajdą ciało, dowiedziemy jego niewinności.
- Stało się inaczej. - Nie obchodzi mnie, co mówi raport,
sędzia, Andrés ani ktokolwiek inny.
On tego nie zrobił.
Ty z nim porozmawiaj.
Co mam mu powiedzieć? Jesteśmy zgodni.
Nawet jeśli skażą Andrésa.
Nawet, gdy go stracą.
- Bez piłek? - Tak.
- Musisz popracować nad techniką... - Ale tak bez piłek?
Spróbuj choć raz.
Ależ zabawa, spotkanie przyjaciół po latach.
Rozmawialiśmy o tenisie.
Wydaje się bardzo elegancki.
Clara tłumaczyła mi, jak się gra. Twierdzi, że już to robiła.
- Spodobałoby ci się, Laura. - Tak myślisz?
Trzeba się uganiać za piłkami. Ona to uwielbia.
To znaczy... miałem na myśli...
Ćwiczy ten sport na trawie.
Za siatką z... takim czymś...
Z rakietą.
Krzyk mody w Barcelonie.
Jakoś nie sądzę. Uganiać się za piłką
- z patelnią po trawie. - Z rakietą.
Javier, nie zachowuj się jak cham.
Pewnie nigdy w życiu nie uprawiałeś żadnego sportu.
Javier?
Moja droga, może zjeść dziś z nami obiad?
To będzie świetna zabawa.
Nie pozwolimy, byś jadła samotnie. Prawda, pysiaczku?
Oczywiście. Brzmi idealnie.
To jak?
Jesteś bardzo miła. Dziękuję za zaproszenie.
W takim razie do zobaczenia.
Z przyjemnością.
Dziękuję, że ją zaprosiłaś. To miłe z twojej strony.
Wiesz, że lubię być życzliwa.
Nawet jeśli ta kobieta jest bezczelna. Uganiać się za piłkami.
Mnie nie oszuka.
Mylisz się, Laura.
Nie widzisz, jak na ciebie patrzy?
Coś do ciebie czuje.
- Dziś tego dowiodę. - Jak?
Kolacją dla trojga.
Zabawimy się.
Muszę z panią pomówić.
Cieszę się.
Liczyłam, że przyjdziesz.
Jesteś ostatnio nieostrożna, a to do ciebie niepodobne.
Sądzę, że masz coś na swoje usprawiedliwienie.
Don Jesús może mieć rację,
że zbytnio przejmuję się moim synem.
Co zamierzasz?
Miałam nadzieję,
że pomoże pani uratować Andrésa z opresji.
Chodzą pogłoski...
że zostanie skazany...
Gdybym mogła coś zrobić...
To mój syn.
Mogłaby się pani za nim wstawić.
Jest wszystkim, co mam.
Przykro mi, ale nie potrafię pomóc.
Przyznał się do morderstwa. Wszystko wskazuje, że to prawda.
Wmówił sobie coś, czego nie mógł się dopuścić.
Znaleźli nóż, którym ją zabił.
Musi ponieść konsekwencje swoich działań.
Nie mogę się w to mieszać. Mam nadzieję, że to rozumiesz.
Nie, nie rozumiem.
- Szkoda! - Nie pozwolę pani tego zignorować.
Zamierzasz mnie zmusić?
Ty, kobieta niezdolna do liczenia sztućców?
Wszyscy popełniamy błędy.
Niektórzy częściej niż inni.
Wszyscy, nawet pani.
O czym ty mówisz?
W noc, gdy panna Velledur opuściła hotel
rozmawiała pani o niej z mężczyzną. Widziałam was.
A gdyby sędzia się o tym dowiedział?
Gdyby wiedział, że ta kobieta,
która teraz jest martwa,
opuściła hotel natychmiast,
a nie wówczas, gdy to pani sugerowała?
Nie wiem,
co by się stało,
ale spełnij swoje pogróżki,
a się przekonamy.
To pani mnie do tego zmusza.
Prosiłam tylko o pomoc dla syna.
A ja odmówiłam.
Dalej.
Spełnij swoją groźbę.
Zobaczymy, komu uwierzy sędzia,
skoro tylko ty byłaś tego świadkiem.
Wiem, co widziałam.
Coś jeszcze?
Dobrze was widzieć.
Jakim cudem was tu wpuścili?
Wysyłają cię do więzienia.
To jeszcze nic nie znaczy.
Wciąż czeka nas proces.
Tak, wiem.
Ale będę szczera.
Jesteś w skomplikowanej sytuacji.
Nie smućcie się, nie przy mnie.
Mieliśmy cię pocieszyć.
Fatalnie wam idzie.
Nie poddamy się,
słyszysz?
Nie, Julio.
Miałem dużo czasu do namysłu.
Trzeba wiedzieć, kiedy się poddać.
Rób jak uważasz, ale nie mów mi, co mam robić.
Pewnie już wiesz.
Przewozimy cię do więzienia.
Wpuściłem pańskich przyjaciół,
bo więcej ich pan nie zobaczy.
- Skąd masz te nuty? - Z nowej książki.
Dotarła dzisiaj rano.
Sześćdziesiąt partytur. Tylko jedna bez numeru.
„Zamknięty Pokój”.
- Javier dobrze o tobie mówił. - Doprawdy?
Zazwyczaj mówi dobrze tylko o sobie.
Małżeństwo zmienia ludzi, prawda, kochanie?
Małżeństwo? Tak.
Bardzo. Jestem szczęśliwy.
Teraz mówi o założeniu rodziny.
Że pora być odpowiedzialnym.
Odpowiedzialność jest świetna...
Obawiam się, że ci się znudzi.
Znudzi?
Gdzie tam, nie jest nudna.
Małżeńskie życie potrafi być takie...
ograniczające, nie sądzisz?
Ostatnio sporo o tym myślałam.
O czym, kochanie?
Czy nie byłoby lepiej, gdyby małżeństwo
nie było takie...
ekskluzywne.
Jak myślisz, pysiaczku?
Cóż, sam nie wiem...
To chyba nic złego.
Ale, Javier...
Tak, tak, Claro.
Małżeństwo bardzo mnie zmieniło...
Przestałem się wygłupiać.
- Wszystko w porządku, moja droga? - Ze mną? Tak.
A z tobą, Javier?
Ze mną? Wszystko w porządku.
Przynajmniej w tej chwili.
Obiad jest przepyszny,
towarzystwo wyborne.
A ty, jako kobieta, co o tym myślisz?
Nie sądzisz, że małżeństwo
powinno być bardziej,
że tak to ujmę, otwarte?
Nie.
Nie?
Źle się czuję. Muszę iść.
Tak dobrze się bawiliśmy. Noc jest jeszcze młoda.
Przepraszam.
Gdybyś czegoś potrzebowała, jestem pielęgniarką.
Nie przejmuj się tym.
Przepraszam.
- Pozwól, wyczyszczę. - Co chcesz wyczyścić?
Ja? Nic, ja tylko...
Laura, to był wypadek. Nie róbmy z tego afery.
Sam się wyczyszczę. Problem rozwiązany.
- Musimy porozmawiać. - Nie powinnaś tu być.
Twoja żona...
Jest zazdrosna! Nie może cię tu zobaczyć.
Przystawiała się do mnie.
Co?
W trakcie obiadu. Wpierw myślałam, że to ty.
Ja? To ty mnie zaczepiałaś.
- Żebyś przestał mnie dotykać. - Ja?
To Laura. To jej sprawka.
Wiedziałam.
Mówiłam ci, że to szmata.
Javier, powiedz coś, ja nic nie zrobiłam.
- Zwariowała! - Wiedźma!
Proszę!
Puść mnie, puszczaj,
wracaj tu!
Mówiłam ci,
że będzie się do ciebie przystawiać.
Nie mogła się oprzeć, żeby ściągnąć ci spodnie.
Co za wstyd. I to w naszej sypialni.
Wiedziałam, że tu jesteś.
Skażą go na śmierć.
Nie mów tak.
Próbuję wyobrazić sobie to wszystko bez niego
i nie potrafię.
Obejmij mnie i powiedz, że będzie w porządku.
Wszystko będzie w porządku.
KONIEC RODZINY
ANDRÉS ALARCÓN SKAZANY NA ŚMIERĆ
Wejść.
Uznałem, że będzie pani wolała zjeść śniadanie tutaj.
Dziękuję.
Widziałeś to?
To tylko plotki.
Niestety to prawda.
Dość tego czarnowidztwa.
Czemu?
Nieszczęście od dawna na nas czyhało. Nie przewidziałam tego.
Nic nie jest pewne, proszę pani.
Też tak myślałam.
Tylko śmierć jest pewna.
- Sama się obsłużę. - Proszę mi pozwolić.
Nie.
Dziękuję.
Jak pani sobie życzy. Za pozwoleniem.
O co chodzi?
Maite chyba coś znalazła.
Nie skojarzyłam, oglądając ciało,
- ale teraz coś odkryłam. - Co?
- Ciało nie należy do Belén. - Jak to?
Belén była matką.
Miała ciężki poród, dwójkę dzieci.
No i?
Kobieta znaleziona w lesie nigdy nie miała dzieci.
Na pewno nie miała tak ciężkiego porodu, jak Belén.
Chyba nie rozumiem.
- Kobiety, gdy rodzą... - Tak?
No wiesz.
Nie, nie wiem. Może mi ktoś wyjaśni.
Gdy rodzi się dziecko, dochodzi do niewielkiego rozdarcia.
Lub dużego, przy porodzie bliźniaczym.
To rozdarcie się zaszywa.
A więc martwa kobieta...
- Nie ma żadnych blizn. - Skąd wiesz?
- Nie mów, że tam zaglądałaś? - Nie, Julio.
Mówiłam, znalazłam to w raporcie z autopsji.
Wiesz, co to znaczy?
Bazán stracił jedyny dowód przeciwko Andrésowi.
- Powiem Ángeli. - Ja pójdę do inspektora.
Maite.
Zdrowaś Mario, łaskiś pełna.
Błogosławionaś ty między niewiastami
i błogosławiony owoc żywota twojego, Jezus.
Święta Mario, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi.
Teraz i w godzinę śmierci naszej, amen.
Czego chcesz? Byłam tak skupiona,
że nawet cię nie usłyszałam.
Modlitwy poskutkowały, doña Ángela.
Uwolnią mojego syna?
Mamy taką nadzieję.
To nie Belén znaleziono w lesie.
Och, dzięki Bogu.
Wam także dziękuję.
To zasługa Maite. Ona to odkryła.
Gdzie ona jest?
Chcę jej natychmiast podziękować.
Musisz poczekać, aż wróci.
Poszła pomówić z inspektorem.
Dziękuję.
Wam obojgu.
Musi być jakiś błąd.
Owszem i to pan go popełnił.
To fortunne, że ofiara miała spaloną twarz.
Podejrzewam,
że ciała użyto, by wrobić Andrésa.
Niech się pan nad tym zastanowi.
W innym wypadku macie tu kolejnego mordercę.
Ma pan przed sobą sporo pracy.
Coś jeszcze, panienko?
Sądzę, inspektorze,
że powinniśmy o tym poinformować sędziego.
Czemu poczta tu leży? Miała być zaniesiona do biura.
Późno ją dostarczono.
Przyszedł do mnie jakiś list?
Nie, proszę pana.
Sześćdziesiąt.
Hotel ma sześćdziesiąt pokoi.
Między 27 a 28.
W samą porę by uczcić Andrésa.
To dzięki wam.
Doña Ángela chce ci podziękować.
Co się stało?
Źle poszło?
Sędzia nie przyjął dowodów.
Jak to? Przecież musi.
Odrzucił je jako nieprzekonujące.
Belén mogła nie mieć rozdarcia.
- Nie rozumiem. - Tu nie ma nic do rozumienia.
Sędzia skazał waszego przyjaciela przed procesem.
Zadzwonił do prasy, mówiąc,
że sprawa jest jednoznaczna i proces to tylko formalność.
Mają wystarczające dowody, by skazać go na szubienicę.
Sędzia może to zrobić?
Można kogoś skazać bez procesu?
I powiedzieć o tym prasie?
Ten tak zrobił.
Mają nie publikować tego przed procesem.
Moja matka nic nie zrobi, więc ja się tym zajmę.
Nie chcę pani zniechęcać, ale to niewiele da.
I tak to zrobię.
Niech mi powie, czemu jest przeciwko nam,
skoro wcześniej był po naszej stronie.
Zabierz szampana, Olmedo. Nie ma czego świętować.
Nie smakował im?
Na to wygląda.
Espinosa.
Nie chcę być wścibski, ale jeśli zamierzasz zrobić karierę,
pewne rzeczy mogą być niepotrzebną komplikacją.
Nie rozumiem.
Nie godzi się, by obsługa przyjaźniła się z damą.
Wiesz, czym grozi cudzołóstwo.
Lepiej nie mieszać się w takie sprawy.
Z całym szacunkiem, skąd to podejrzenie?
Ja tylko obsługiwałem stolik.
A ja tylko myślałem na głos.
Rób dalej swoje.
Wasza znajoma już wróciła?
Tak,
ale sprawy się skomplikowały.
Nie martw się, nie wszystko stracone.
Jest pani bardzo miła.
Chcę pomówić z sędzią, ale nie mogę się dodzwonić.
Nie ma go w domu, ani w sądzie.
Pani matka zadzwoniłaby do jego wiejskiej rezydencji.
Musimy znaleźć adres.
Lepiej nie pytać pani matki.
Nie zamierzałam.
Ale...
musiała go gdzieś zapisać.
W notatniku...
Nie możemy przeglądać jej rzeczy.
Znasz jej sypialnię lepiej ode mnie.
Nic.
Nie ma tu żadnego notatnika.
Może jest w komodzie.
Tu też nic.
Ángela, co się stało?
To jest torebka
pani Velledur.
Miała ją w noc, gdy zginęła.
Co to jest?
Skąd to masz?
Wiesz skąd.
Tak samo jak wiesz, do kogo należała.
To przez sprawę z Andrésem.
Pleciesz bzdury. Nie pozwolę na to. Wyjdź.
Nie tylko ją okradłaś,
ale także kazałaś zamordować.