Adrián Vera Celande wordt gezocht vanwege de moord...
op z'n vrouw Marta Santos de Vera.
Diego is Adrián Vera Celande. -Ik ben dichtbij, Adrián. Maar waar?
Ik weet niet wat ik heb gedaan, maar ik dwong Belén mee te gaan.
Ik heb m'n vrouw vermoord.
Zonder lijk hebt u niets. -Ik wil het Gran Hotel kopen.
Het is de vrouw die ik een kus geef. -In orde.
Is er iets, mevrouw? -Er is niets aan de hand, Angela.
Je moet nog iets doen.
Doña Angela, wat uw zoon overkomt, laat zelfs u niet koud.
Ik ben geen hertog. M'n vrouw weet het niet eens.
Alfredo, ik wil naar je luisteren en het begrijpen. Vertel het me.
Ik ga een luchtje scheppen. -Vergeef me hiervoor, eerwaarde.
Ik ga je een mooie plek laten zien. -Waar?
Dat is een verrassing.
Clara? Wat een verrassing. Wat doe jij hier?
Ik kom een paar dagen logeren.
M'n man is op reis en ik wilde niet alleen thuis zijn.
Laura, dit is Clara Solís, een vriendin... van vroeger.
Clara, m'n vrouw Laura.
Wat leuk, een oude vriendin van m'n man.
Zo lang geleden is het niet. Aangenaam.
Ben je getrouwd? Wie had dat gedacht.
Gefeliciteerd. Het werd tijd om je te settelen.
Goed, we zien elkaar nog wel.
Zeker, je hebt me veel te vertellen. -Ja, schat.
Jij hebt mij ook veel te vertellen, schat.
Hoe bedoel je?
Heet dat een vriendin van vroeger? -Clara is een...
een vriendinnetje van lang geleden, toen we klein waren.
Ik zag hoe ze naar je keek. -Kom op, Laura.
Clara kijkt niet naar me. Ze is getrouwd en dat ben ik ook.
Dat zei de pastoor toch?
Of vergis ik me soms?
Sofía, gaat het wel goed? -Ja.
Ik stond even na te denken.
Sorry, ik heb gedaan wat ik kon voor dat terrein voor pastoor Grau.
De eigenaar wil het niet verkopen.
Geloof me, ik heb me als hertog laten gelden.
Maar dat maakte het bijna nog erger. De man was onvermurwbaar.
Ik heb hem erop gewezen hoe profijtelijk banden met de adel zijn.
Wie de gunst geniet van 'n hertog... -Hou op, Alfredo.
Je bent geen hertog.
Je bent niets.
Sofía... -Nee. Ik wil geen leugens meer horen.
Hoe ben je erachter gekomen? -Wat doet dat ertoe?
Als je me de waarheid had verteld, had ik het begrepen.
Als je me in vertrouwen had genomen, had ik niet...
Het spijt me.
Het maakt niet meer uit, Alfredo.
Je lijkt niet meer op de man waar ik mee getrouwd ben.
Wat... -Ja, ik weet het, zoon.
Je verwacht je moeder niet na wat je me hebt aangedaan.
Maar ik vergeef je, Alfredo Luis.
Je kunt niet boos blijven op je kind. -Moeder, wat komt u doen?
Ik wil je voorstellen aan don Víctor Muñoz de Vidals.
M'n zoon, de nieuwe hertog. -Hebt u het ook al gehoord?
Ja, inderdaad, maar niet van jou. -Moeder...
En omdat ik altijd overal aan denk, heb ik de beste heraldicus gezocht.
Meneer Muñoz de Vidals. -Zeg maar Víctor, meneer de hertog.
Moeder, niet doen...
Ik doe het graag. Je hertogdom heeft een wapenschild nodig, zoon.
Ik ben geen hertog. Hoort u me?
Wat een larie, zoon. Je ziet eruit als een hertog.
Ik heb gelogen tegen m'n vrouw. Tegen iedereen. Ik schaam me dood.
Daarom wil ik geen wapenschild.
Bent u nu tevreden? -Wat denk je, na zo'n bekentenis?
Wat jammer, en ik had nog wel zulke prachtige schetsen gemaakt.
Ik moet ze in rekening brengen.
Nee, lieverd, ik heb geen hertog. En zonder hertog is er geen wapen.
En zonder wapen is er geen geld.
Er ontbreken er een paar. Dit servies is niet compleet.
Dat kan niet. -Doña Angela, dat komt later wel.
Er ontbreekt servies, don Jesús.
Ze zijn gesneuveld of ze staan ergens anders. U moet uitrusten.
Nee, dat is het niet.
Ga verder met uw werk.
Doña Angela, luister even naar me.
Het ligt aan mij. U hebt gelijk, don Jesús, er is iets mis met me.
M'n moeder raakte in de war voor ze stierf. Ze was vergeetachtig.
Kom nou, u bent gewoon doodop en hebt rust nodig.
Ik wil niet dat mij dat overkomt. Dat wens ik niemand toe.
Ik zag hoe ze elke dag minder zichzelf werd... Hoe ze verdween.
Ten slotte herkende ze me niet meer.
Daar hoeft u niet bang voor te zijn. Ik maak een kopje lindethee voor u.
Ik heb geen trek. -Dacht ik al, maar neem toch iets.
We laten Maite nu alles doen.
Hoe moet het anders? -Die nieuwe inspecteur doet lastig.
We moeten iets meer vinden. Ik ga naar de taveerne toe.
Helpt alcohol je beter te denken?
Ik ga met je mee.
Geen denken aan. Je weet hoe ze daar op je reageren.
Zo erg is dat niet.
Trakteer je me? -Ja, hoor. Kom mee.
Een borrel? Kom mee.
Ober?
Ik kom naar Belén vragen. Ze heeft hier gewerkt.
Ik zag jullie wel eens met haar.
Ah, dus je weet wat er gebeurd is. Ga zitten.
Waarom zou ik iets zeggen?
Er is net een meisje aangekomen uit Beléns dorp. Ik vroeg naar haar.
Ze kende haar, maar men heeft daar lang niets van haar gehoord.
Ik kende haar goed en we hielden contact toen ze in het hotel werkte.
Krijg ik nog een borrel?
Ga daar zitten.
Hoelang heb je niets gehoord?
Een paar weken. Ik mis haar, ze was aardig tegen me.
Waar praatten jullie graag over? -Over haar leven in het Gran Hotel.
Over haar kinderen, over hoe slecht haar man haar behandelde.
Haar man? -Ja, Andrés. Ze was bang voor hem.
Weet je dat zeker?
Dit is de laatste brief die Belén me schreef. Lees 'm zelf maar.
Die brief is van mij.
Je hebt een klant.
Niet in de taveerne, hierop staat waar je heen moet. Maak je netjes.
Viel die borrel niet goed? -Waarom zeg je dat?
Je rende de taveerne uit. -Ik rende niet.
Je ziet een beetje groen. -Dat komt door het licht.
Kom mee.
Kreeg je 'm van die vrouw? -Ja, ze heeft met Belén gewerkt.
Hoe kon Belén zulke erge dingen zeggen over Andrés? Zo is hij niet.
Nee, maar waarom schreef Belén dit?
Juffrouw, er is telefoon voor u. Het politiebureau.
Ja? -Letrada? Met de hoofdinspecteur.
We hebben het lijk van een vrouw gevonden.
Maite. -Kom, u moet iemand identificeren.
De honden hebben haar gevonden.
Ze lag onder wat stenen begraven op een steile helling.
Schrik niet. Ongebluste kalk heeft haar vlees verbrand.
Al zal u dat niet verrassen.
Ik weet niet of ze het is.
Dit zat aan haar linkerhand.
Andrés, voor je iets zegt... -Nee, Maite.
Dit is de trouwring van Belén. Ik heb 'm haar gegeven.
Het rapport van de lijkschouwer. -Dank u.
Het is monsterachtig wat hij met het lijk heeft gedaan.
Ja, wie dit gedaan heeft, is een monster.
Wie? Twijfelt u daar nog aan?
Ondanks de slechte staat ziet u ook dat haar de keel is afgesneden.
Dat strookt met het wapen dat op de kamer van de verdachte lag.
Dus u had gelijk.
Nu het lijk gevonden is, kunnen we meneer Alarcón vervolgen.
De rechter heeft verzocht hem over te plaatsen naar de gevangenis.
Juffrouw, het was me een waar genoegen.
Het bewijs is er. -Sneed Andrés haar de keel af...
en begroef hij haar daarna met ongebluste kalk? Echt niet.
Dit gebeurde niet in een opwelling, maar het was 'n koelbloedige moord.
Het was Andrés niet. -Helaas kan het wel.
Misschien heeft hij het wel gedaan, zoals hij bekend heeft.
Hoe kun je dat denken? Je bent z'n advocaat.
Ik moet het objectief bekijken.
Misschien ben ik te onervaren om hem goed te verdedigen.
Je staat niet eens aan zijn kant. -Ik wel, maar het bewijs niet.
Je mag niet twijfelen aan de onschuld van Andrés.
Julio, val me niet aan. Zonder het lijk maakte hij een kans.
Ik hoopte nog dat het lijk hem zou vrijpleiten, maar integendeel.
Wat dat rapport ook zegt, of het bewijs, de rechter, Andrés...
Andrés heeft het niet gedaan.
Breng hem tot rede, Alicia. -Hoe? Ik denk er hetzelfde over.
Ook al zouden ze Andrés veroordelen. Of ter dood brengen.
Zonder bal? -Ja.
Hoe? -Je moet aan je techniek werken.
Maar zonder bal? -Probeer het nog eens.
Wat een gezellig weerzien. -Schat, we hadden het over tennis.
Een elegante sport. Clara legt het net uit. Ze heeft 't al gedaan.
Je zou het leuk vinden, Laura.
Je moet achter ballen aan rennen. Zij vindt het heerlijk. Ik bedoel...
dat ze die sport beoefent op het gras, met een net en een...
Met een racket. Het is erg in de mode in Barcelona.
Achter 'n bal aan rennen met een soort pan in je hand op het gras...
Wat ben je toch dom, Javier. Jij hebt zeker nog nooit gesport?
Javier?
Lieverd, eet je vanavond met ons mee? Dat zou gezellig zijn.
We kunnen haar toch niet alleen laten dineren, muisje?
Goed, dat lijkt me uitstekend.
Dat is heel aardig van je. Bedankt voor de uitnodiging.
Tot vanavond dan. -Het is me een groot genoegen.
Bedankt, schat. Dat was heel aardig van je.
Ik wil dat je vrienden me mogen.
Al is ze nog zo'n brutale meid die graag achter ballen aan rent.
Je vergist je, Laura. -Nee. Zag je hoe ze naar je keek?
Ze voelt nog iets voor je. Dat laat ik je vanavond zien.
Wat ga je doen? -Vanavond eten we met z'n drieën.
We gaan ons vermaken.
Ik moet met u praten, mevrouw.
Daar ben ik blij om. Ik verwachtte al dat je zou komen.
Ik weet dat je de laatste tijd dingen vergeet en fouten begaat.
Daar wil je vast iets over zeggen.
Wellicht heeft don Jesús gelijk en raakt de ophef om m'n zoon me.
Wat ga je eraan doen? -Ik hoopte dat u iets zou doen.
Dat u iets zou doen om Andrés uit deze situatie te halen.
Het gerucht gaat dat ze hem gaan veroordelen...
Alsof ik iets zou kunnen doen.
Hij is mijn zoon.
U hebt connecties. Misschien kunt u iets bereiken.
Hij is het enige wat ik heb.
Ik vind het erg, maar ik kan niets doen. Hij heeft een moord bekend...
en alles wijst in zijn richting.
M'n zoon heeft zichzelf overtuigd van iets wat hij niet heeft gedaan.
Het mes is gevonden. Je zoon moet de gevolgen van z'n daden dragen.
Ik kan en wil me er niet in mengen. Dat begrijp je wel.
Nee, mevrouw. En ik sta niet toe dat u zich neerlegt bij zijn lot.
Hoe ga je m'n wil ombuigen? Je kunt niet eens het bestek tellen.
Iedereen maakt fouten. -Ja, de een meer dan de ander.
We maken ze allemaal, ook u. -Waar heb je het over?
Op de avond dat juffrouw Velledur het hotel verliet...
hebt u met 'n man over haar gepraat. Ik heb u gezien.
Wat zou er gebeuren als de rechter dat wist? Als hij wist dat de dame...
die nu dood is, het hotel vlak erna verliet en niet op het moment...
dat u iedereen wilde laten geloven?
Ik weet niet wat er zou gebeuren.
Voeg de daad maar bij het woord, dan komen we er vanzelf achter.
Hopelijk hoef ik dat niet te doen. Ik vraag of u m'n zoon wilt helpen.
En dat weiger ik te doen.
Ga je gang. Voeg de daad maar bij je woord.
Zou de rechter je geloven? Niemand anders heeft iets gezien.
Ik weet wat ik gezien heb, mevrouw.
Hebt u verder nog iets nodig?
Wat fijn om jullie te zien.
Waarom mochten jullie naar binnen?
Ze gaan je naar de gevangenis overplaatsen.
Dat hoeft niets te betekenen. We hebben het proces nog.
Ja, dat weet ik.
Maar ik zal eerlijk tegen je zijn.
Het ziet er niet goed voor je uit.
Ik wil niet zulke gezichten zien.
Wij wilden jou komen opvrolijken. -Dat lukt dan niet.
We geven niet op, hoor je me?
Nee, Julio. Ik heb veel tijd gehad om na te denken.
Soms is overgave de enige weg.
Doe wat je wilt, maar zeg mij niet wat ik moet doen.
U weet vast al van uw advocaat dat u naar de gevangenis gaat.
Ik heb uw vrienden binnengelaten, want om eerlijk te zijn...
denk ik dat u ze niet meer zult zien.
Hoe komt u aan die partituur? -Dit schrift kwam vanmorgen aan.
Zestig partituren en eentje is er niet genummerd.
'De afgesloten kamer.'
Javier was vol lof over je.
Echt waar? Ik weet alleen dat hij graag over zichzelf opschept.
Het huwelijk verandert mensen.
Het huwelijk? Ja, heel veel. Ik vind het geweldig.
Javier wil een gezin stichten. Hij wil dat we verantwoordelijk zijn.
Verantwoordelijkheid is goed... -Soms denk ik dat je het saai vindt.
Nee, ik vind het echt niet saai.
Ik weet het niet, maar ik vind dat het huwelijk soms een beetje...
te gesloten is, vind je niet? Daar denk ik al een poosje over na.
Waarover, schat?
Of het niet beter zou zijn als het leven als getrouwd stel...
minder exclusief was.
Vind je niet, muisje?
Nou, ik weet niet. Dat kan natuurlijk niet slecht zijn.
Maar Javier...
Ja, ja, Clara, het huwelijk heeft me veel veranderd.
Het is afgelopen met alle onzin.
Is er iets, lieverd? -Met mij? Nee. En met jou, Javier?
Met mij? Nee, het gaat allemaal prima, hoor.
Nu tenminste wel.
Het eten is heerlijk en het gezelschap is voortreffelijk.
En Clara, wat vind jij als vrouw van wat ik zeg? Zou het huwelijk...
niet wat opener mogen zijn?
Nee. -Niet?
Ik voel me niet goed, ik ga naar m'n kamer.
We hadden het net zo gezellig en de avond is nog lang.
Sorry, ik heb een kwaaltje. -Ik ben verpleegster.
Het is niets ernstigs.
Sorry, ik zal het afvegen. -Wat ga je doen, oude vriendin?
Het was een ongelukje, Laura. Ik maak het zelf wel schoon.
Javier, luister. -Nee, je mag hier niet komen.
Er is iets raars... -Ze is heel jaloers.
Je vrouw raakte me aan. -Wat zeg je?
Ja, tijdens het eten. Ik dacht dat jij het was.
Jij raakte mij aan. -Ik wilde dat je ophield.
Het was Laura.
Ik wist het wel. Zie je hoe onbeschaamd ze is?
Nee, Laura. -Javier, zeg dan dat ik niets deed.
Ze is gestoord. -Hou alsjeblieft op, Laura.
Laat me los.
Kom hier, jij.
Zie je wel? Ik wist dat ze achter je aanzat.
Ze ging door tot je je broek uit had.
Wat schandalig, op onze eigen kamer nog wel.
Ik wist dat je hier zou zijn.
Ze gaan hem ter dood veroordelen.
Zeg dat niet.
Ik probeer me dit alles zonder hem voor te stellen...
maar dat lukt me niet.
Hou me vast en zeg dat alles goed zal komen.
Het komt allemaal goed.
het einde van een familie
Kom verder.
Ik dacht dat u hier wilde ontbijten. -Ja, dank je wel.
Heb je dit gezien? -Het zijn slechts geruchten, mevrouw.
Was het maar waar. -U moet niet het ergste vrezen.
Waarom zou ik dat niet doen?
Ik heb het niet zien aankomen.
Niets is definitief, mevrouw.
Dat dacht ik ook altijd. Dat alleen de dood definitief was.
Ik doe het zelf. -Staat u me toe.
Nee, dank je.
Zoals u wenst, mevrouw.
Wat is er? -Maite heeft iets gevonden.
Ik had 't aan het lijk moeten zien, maar ik zag het pas in het rapport.
Het is niet het lijk van Belén.
Belén was moeder. Ze had een zware bevalling van een tweeling.
Deze vrouw was nooit bevallen.
Of in elk geval niet zoals Belén. -Ik weet niet of ik het goed begrijp.
Als vrouwen een kind krijgen...
Je weet wel. -Nee, gaan jullie het nog vertellen?
De vrouw scheurt een beetje in en zeker als ze een tweeling krijgt.
En de wond wordt dan gehecht.
En de dode vrouw... -Die had geen litteken.
Dat heb je toch niet gezien? -Ik las het in het autopsierapport.
Snap je wat dat betekent? Er is geen lijk als bewijsmateriaal.
Ik ga het Angela vertellen. -Ik ga naar de hoofdinspecteur.
Maite.
Wat wil je? Ik was zo druk aan het werk...
dat ik je niet hoorde. -Uw gebeden hebben geholpen.
Gaan ze m'n zoon vrijlaten?
Dat hopen we. De dode vrouw uit het bos is niet Belén Martín.
Godzijdank.
En jullie ook bedankt. -Maite heeft deze ontdekking gedaan.
Kun je me zeggen waar ze is? Ik wil haar meteen bedanken.
U zult moeten wachten tot ze de inspecteur heeft gesproken.
Dank jullie wel.
Het moet een fout zijn. -Ja, u hebt een grote fout begaan.
Dat verbrande lijk kwam u goed uit.
Welnu, of de vrouw was al dood...
en iemand wil de verdenking op Andrés laden.
Of er is nog een moordenaar. U hebt het druk, hoofdinspecteur.
Verder nog iets, juffrouw?
Hoofdinspecteur, ik geloof dat we de rechter hierover moeten inlichten.
Wat doet de post hier? Hij hoort al op kantoor te liggen.
Hij werd te laat gebracht.
Is er geen bericht voor mij? -Nee, meneer.
Zestig... Natuurlijk. Het hotel heeft zestig kamers.
Tussen pagina 27 en 28.
Je bent op tijd om te proosten op Andrés. Dat kan dankzij jou.
Doña Angela wil je bedanken.
Wat is er? Ging het niet goed?
De rechter laat het bewijs niet toe.
Waarom niet? Dat moet hij doen.
Hij heeft het afgewezen. Belén hoeft niet ingescheurd te zijn.
Ik snap er niets van.
Die rechter heeft uw vriend al veroordeeld voor het proces.
Ze hebben de pers verteld dat hij onmiskenbaar de dader is...
en dat er genoeg bewijs is om Andrés naar de wurgpaal te sturen.
Mag een rechter dat doen? Iemand veroordelen zonder proces?
En het aan de pers vertellen? -Dat heeft hij gedaan.
Al heeft hij gevraagd niets te publiceren tot na 't proces.
Ik ga met de rechter praten. -Ik vrees dat dat weinig zin heeft.
Ik doe het toch. Hij moet me uitleggen waarom hij tegen ons is.
Dat was vroeger wel anders.
Neem de champagne mee, Olmedo, er valt niets te vieren.
Vinden ze 'm niet smaken? -Ik geloof van niet.
Espinosa, ik wil me niet met u bemoeien, maar in ons beroep...
moeten we zaken met onwenselijke gevolgen vermijden.
Ik kan u niet volgen, don Jesús.
Espinosa, bediendes horen geen vriendschap te sluiten met 'n dame.
En u weet hoe riskant overspel is.
Als u zich aan beide schuldig maakt, is dat zeer onverstandig.
Waarom zegt u dat, don Jesús? Ik bediende een tafel.
Ik dacht even hardop, Espinosa.
Ga maar verder met uw werk.
Is uw vriendin al terug?
Ja, maar het is anders gelopen.
Onze kansen zijn nog niet verkeken. -U bent heel aardig, mevrouw.
Ik zoek de rechter, maar hij is niet thuis en niet in de rechtbank.
Uw moeder belde hem wel eens op z'n buitenhuis.
We moeten weten waar dat is.
Vraag het maar niet aan uw moeder. -Nee, dat was ik niet van plan.
Ze heeft het vast ergens genoteerd, in een schrift...
We mogen niet door haar spullen neuzen.
U kent haar kamer beter dan ik.
Niets. Hier ligt geen schrift. -Misschien in de commode.
Niets. Hier ligt het ook niet.
Angela? Wat is er?
Dit tasje is van juffrouw Velledur.
Ze had het bij zich op de avond dat ze vermoord werd.
Wat is dit, moeder?
Hoe kom je daaraan?
Dat weet u best. U weet ook van wie het was, hè?
Je bent in de war door wat er met Andrés gebeurt. Ga naar je kamer.
U hebt juffrouw Velledur beroofd en haar daarna laten ombrengen.