Nie wiem, co zrobiłem.
Pamiętam, że zaprowadziłem tam Belén siłą.
Zabiłem żonę, inspektorze.
Adrián Vera Celande.
Poszukiwany jako główny podejrzany w sprawie śmierci Marty Santos de Vera,
swojej żony.
Diego to Adrián Vera Celande.
Chcę, byś kogoś dla mnie zatrudnił.
Co ma robić ta osoba?
Ochraniać mnie.
Synu!
Dwanaście lat się nie odzywałeś.
Zapiszę wszystko Diego Murquíi.
Mamo!
Ale, wasza wysokość, lordostwo to najniższy tytuł.
Jest dość adekwatny.
- Jestem księciem. - Szlachta to zamknięty krąg.
Teraz ma pan znów do niego wstęp.
Chce ksiądz, żebym przekonał markiza, by sprzedał ziemię.
Zostań, a obiecuję, że zachowam dystans.
Kto powiedział, że ja zdołam go zachować?
Drogi przyjacielu,
jeśli mogę cię tak nazwać,
nie mogę pozwolić ci odejść,
gdyż wiem, że robisz to z mojego powodu.
Boisz się, że nasz pocałunek może doprowadzić do zakazanej
i niewygodnej miłości między nami.
Nie obawiaj się. Możesz zostać.
Błagam cię.
Postaram się pozbyć uczuć do ciebie,
aż wreszcie znikną i przestaną mnie dręczyć.
Daję ci słowo. Proszę, nie odchodź.
Nie poświęcaj życia w obawie przed czymś,
co obiecuję, nigdy się nie stanie.
Na zawsze twoja,
Sofía.
Wołała mnie pani?
Tak.
Zostań z moim synem. Muszę na chwilę wyjść.
Dobrze, proszę pani.
Ojcze, proszę otworzyć tabernakulum. Wiem, że tam są pieniądze.
O nie. Nie dam ci ich.
Są na sierociniec.
Co mówiłem? Dalej!
Nie ruszaj się. Nie zmuszaj mnie do strzału.
Jeśli chcesz pieniądze, musisz mnie zastrzelić.
Naprawdę zastrzelisz człowieka kościoła?
Masz rację.
Jak śmiesz! To święte miejsce!
Ojcze, proszę zaczekać!
To ja!
Alfredo!
Wiem, nie mogłem niżej upaść.
To pieniądze na sierociniec.
Miałem cię za Chrześcijanina i przyjaciela. Dlaczego to zrobiłeś?
Nie chciałem zostawić dzieci bez sierocińca.
Zamierzałem to wynagrodzić,
naprawić w jakiś sposób
w przyszłości.
Ale spanikowałem.
Potrzebowałem więcej czasu.
Na co?
Nie jestem księciem.
Nie mam żadnej władzy, by kogoś do czegoś przekonać.
Ciężko byłoby mi interweniować w sprawie kupna ziemi.
Moja żona nie wie.
Sprawa z sierocińcem by mnie zdemaskowała.
Gdyby stracił ksiądz pieniądze, na tym by się skończyło.
Dalej byłbym księciem,
nawet jeśli to farsa.
Rozumiem.
Co ksiądz zrobi?
Pytanie, co pan zrobi.
Szczerze nie wiem.
Ja panu powiem.
Pójdzie pan do żony i powie jej prawdę.
Dziękuję, ojcze.
- To właśnie zrobię. - Bóg z tobą, synu.
Alfredo?
- Alfredo! - Tak?
Skarbie, jesteś.
Powiedziałem pokojówce, że może odejść.
Wszystko dobrze?
Mam okropny ból głowy.
Może się położysz?
Chciałbym, ale i tak nie zasnę.
Biedactwo.
Zachowywałam się niewłaściwie.
Za bardzo cię przyciskałam.
Dawałeś mi więcej, niż o to prosiłam.
Sofío...
Słucham.
Kochanie, nic, co powiesz, nie zmieni tego, kim dla mnie jesteś.
Oczywiście. Jesteś moją żoną.
Tak. Choćby nie wiem co.
Powiedz mi.
Czasem myślę, że nadchodzi koniec świata.
Nie jest tak.
Alfredo, wysłucham cię,
zrozumiem i wybaczę.
Tylko powiedz.
To prawda, że zawsze przy mnie jesteś.
Pójdę na spacer.
Dobrze mi zrobi.
- Nie bolała cię głowa? - Dlatego wychodzę.
- Inspektorze! - Pani Murquía, panno Rivelles.
- Znaleźliśmy coś. - Coś takiego!
Zaczyna mnie denerwować, że każdy chce wykonywać moją pracę.
Chce pan wiedzieć czy nie?
To musi być tam.
Wypatrujcie czegoś podejrzanego.
Dobrze się pan przygotował.
- Założymy się, że będziemy kopać? - Nie jest to w moim zwyczaju.
To znaczy, zakładanie się.
Inspektorze, świeżo zakopana ziemia.
Ostrożnie. Coś tam jest.
- To martwe ciało. - Kobieta.
To Sagrario.
Matka Diego.
To wszystko, by znaleźć ciało?
Może coś jeszcze.
Co trzyma w ręku?
„Spadek Adriána Very należy tylko do niego”.
Diego musi wrócić do bycia Adriánem,
jeśli chce spadek.
Zakładam, że pan Murquía ma coś,
co dowodzi jego tożsamości.
Dokument mówiący, kim naprawdę jest.
Bez niego nie może przejąć spadku.
Ale dlaczego jego mama nie żyje?
Przychodzi mi do głowy jedna możliwość.
Pan Murquía przekonał matkę, by zmieniła testament.
A wróg zabił ją, by temu zapobiec.
Don Diego nie mógł jej zabić.
Nie, Hernando.
Kobiety nie zabił jej syn, ale osoba, która chce się na nim zemścić.
Ta sama, która podłożyła bombę i porwała doñię Alicię.
Dokument, który posiada Diego...
Może to dowód jego tożsamości?
Musi zawierać jego nazwisko i tytuł.
Coś takiego.
Jeśli ten dokument istnieje, udowodni, że Diego jest oszustem.
Będzie musiał odpowiedzieć za śmierć swojej pierwszej żony.
Zgodnie z prawem będziesz mogła od niego odejść.
Wierzcie, że też lubię szczęśliwe zakończenia.
Ale póki co musimy rozwiązać pozostałą część zagadki.
W tym znaleźć dokument, jeśli istnieje.
Będziemy czekać, aż Diego zrobi pierwszy ruch?
- Nie zrobi tego. - Ma pani rację.
Pan Murquía nie upomni się o spadek, ponieważ nikt nie wie o śmierci kobiety.
A jeśli to rozpowiemy?
Podamy wiadomość prasie.
Będziemy obserwować reakcję Diego.
Nie, wy już nic nie róbcie.
Zrobiliście wystarczająco i policja jest wdzięczna.
Tu nie chodzi o rozwiązywanie zagadek. Zamieszani są martwi ludzie.
A także psychopatyczny morderca.
Zostawcie to profesjonalistom.
Powinien pan coś wiedzieć.
Prasa opublikuje wiadomość, że znaleziono ciało blisko hotelu.
Ciało.
Znaleźli ciało Belén, żony Andrésa?
Raczej nie.
Kobieta jest na razie niezidentyfikowana.
Prasa mówi na nią „kobieta od szkatułki”.
Co takiego?
Myślą, że to kobieta, która kupiła na aukcji szkatułkę.
Policja na pewno się tym zajmie.
Zapomnij o tym.
Musisz coś dla mnie zrobić.
Oczywiście. Co takiego?
Idź do banku w Cantaloa.
Potrzebuję dokumentu ze skrytki.
Daj kierownikowi tę wiadomość
i ten klucz. On ma klucz do otwarcia skrytki.
Potrzebuję pilnie tego dokumentu. Strzeż go własnym życiem. Zrozumiano?
Bez obaw.
Hernando.
To nasz człowiek.
Bank.
Chyba znaleźliśmy skarb pana Murquíi,
czy raczej Adriána Very.
Trzyma dokument w skrytce bankowej.
- Hernando, błagam! - Co teraz?
Coś jest nie tak.
- Mężczyzna jest tam za długo. - Później, inspektorze.
Ta pani zostawiła zakupy.
Zaraz wrócę. Panienko!
Panienko!
To torba z męskimi ubraniami.
Chwila...
Ten mężczyzna...
To nie był mężczyzna!
Mężczyzna, którego śledzimy, to kobieta.
Ta sama, która ci się spodobała.
- Proszę tak nie mówić. - To prawda.
- Podobał mi się facet? - Co takiego?
- Mężczyzna z wąsem. - Nie! Daj to.
Wtedy, gdy przestał nim być.
Tęsknię za wioską.
Wiedliśmy tam proste życie.
Oczywiście, Hernando.
Chodź. Musimy znaleźć tę kobietę.
Hernando!
Co podać?
Wodę niegazowaną z cytryną.
Może coś bardziej ekscytującego?
Wystarczy mi wrażeń na dziś, nie sądzisz?
To prawda, a jeszcze się nie skończył.
Kłóciliście się.
Gdy zostawiłam was w trzynastce.
- Alicia ci mówiła? - Nie.
Sama wyczułam.
- Coś nie tak? - A jak myślisz?
Jest jej coraz ciężej, będąc z Diego.
Nie bez powodu cały czas walczysz.
Musisz ją bardzo kochać.
Tak to widać?
Musisz jej to powiedzieć, bo ona mi nie wierzy.
Mówi, że ciągle mówię o tobie. Uwierzysz, że jest zazdrosna?
Nie żartuj.
Mówi, że na ciebie patrzę. Ale nie jesteś przezroczysta.
Inspektorze.
- Myślałam, że śledzicie Diego. - Tak było.
Śledziliśmy mężczyznę, którego wysłał po dokument do banku.
- Ale nam uciekł. - Oczywiście. Był kobietą!
Kobietą?
Kobieta przebrana za mężczyznę. Nie mogliśmy uwierzyć.
Zabrzmiało jeszcze bardziej poniżająco,
dziękuję, Hernando.
Być może to ta sama kobieta,
która miała romans z żoną Adriána Very.
Kobieta przebrana za mężczyznę, mająca relacje z inną kobietą.
Do tej pory myśleliśmy, że sprawcą jest psychopata.
Może się okazać, że to psychopatka.
Goście anulują rezerwacje.
Inni wcześniej wyjeżdżają.
Co zamierza pani z tym zrobić?
Myślałam, że jestem nikim i nic nie potrafię.
Nie tylko hotel jest zagrożony. Nie rozumie pani?
- Pani rodzina też. - I twoja żona.
Nie mogę nic zrobić.
Policja musi oczyścić go z zarzutów albo skazać.
Nie policja pisze do prasy.
Zabawne...
Czego nie zniszczyła bomba,
zniszczy ten bękart z waszym nazwiskiem.
Proszę nie udawać. Wiem, że to nie do wytrzymania.
Znoszę zbyt wiele.
Oczywiście.
I na pewno pani wie, co musi zrobić z tych chłopakiem.
Zawsze dobrze pani szło ochranianie rodziny.
Nawet po kilku drinkach to przyznaję.
- To zaszło za daleko. - Przykro mi.
- Złożysz oświadczenie. - Już to zrobiłem.
- Powiedziałem wszystko policji. - Powiedziesz prasie, że jesteś niewinny.
Musimy oczyścić nasze imię
- i hotelu. - Nie mogę tego zrobić.
Zrobisz, co mówię i przestaniesz mieć minę zbitego psa
- albo się ciebie wyrzeknę. - Proszę bardzo.
Nazwisko wcale mnie nie uszczęśliwiło.
Jesteś małym chłopcem, który płacze, bo ubrudził się błotem.
Błotem? Krwią.
Nie wiesz, co się wtedy stało,
a jak tylko przyszedłeś do domu,
pociągnąłeś nas na dno ze sobą.
Zwłaszcza siostrę, która zawsze w ciebie wierzyła.
Nie chciałem was w to mieszać. Zwłaszcza Alicii.
Nie chciałeś, ale to zrobiłeś.
Możesz to naprawić tylko oświadczeniem.
Nie wiedziałbym nawet, gdzie zacząć.
Weź papier i długopis.
Podyktuję ci, co masz powiedzieć.
Opiszesz Belén, co nie powinno być trudne.
- Była moją żoną! - I dziwką!
Powiesz, że wyrzuciliśmy ją z hotelu, a ona odmówiła anulacji ślubu.
Pokłóciliście się i postanowiła odejść.
Chciałbym, żeby to była prawda. A co z krwią?
- Nikt jej od tamtej pory nie widział. - Nie rozumiesz?
Właśnie dlatego jesteś w obecnej sytuacji.
Dokładnie to powiesz.
Chcesz zobaczyć matkę i siostrę na ulicy?
To właśnie się stanie, jeśli nie wydasz oświadczenia.
Nigdy nie wierzyłem, co o pani mówią.
Pisz!
Ja, Andrés Alarcón,
w pełni świadomy swoich czynów,
wydaję następujące oświadczenie.
Przepisz to.
- Nie powiem tego! - Pisz!
Co to takiego?
Oświadczenie dla prasy.
Jestem pewna, że jesteś niewinny.
Wszyscy tak mówicie, ale nikt mnie nie słucha.
- Nie ma nic... - To oświadczenie o niewinności.
Twoja mama zorganizowała spotkanie z dziennikarzem.
To dobrze, prawda? Dlaczego jesteś smutny?
Gdybyś mnie znała, rozumiałabyś, przez co przechodzę.
Ale twoja mama wyraziła się jasno.
Nie chcę być dla was ciężarem.
Złożę oświadczenie, mimo że to kłamstwo
i zje mnie od środka.
To nic nie zmieni.
- Myślę, że jesteś... - Alicio, zostaw mnie samego, proszę.
Czytałeś, o czym piszą gazety?
- O czym pani mówi? - Wiesz dobrze.
Martwię się o Ángelę i jak sobie z tym radzi.
Ostatnio dziwnie się zachowywała,
a teraz to.
- Pilnuj jej. - Opiekuję się nią.
Proszę zostawić to mnie. Ma pani wystarczająco na głowie.
Nic mi nie jest.
Może być pani ze mną szczera.
Wiem, że hotel to pani życie i na pewno pani to przeżywa.
Jak śmiesz!
Jak możesz tak do mnie mówić?
Przepraszam.
Poradzę sobie.
Zawsze sobie radzę.
Oczywiście.
Co powiedziałaś Andrésowi?
Nigdy nie mów tak do mnie przy służbie.
Oczywiście.
- Pozory są najważniejsze. - Szacunek, Alicio.
Wiem, co mu zrobiłaś.
To rozwiąże problem, nie tego chciałaś?
Jest niewinny,
ale ta rozmowa z dziennikarzem...
Zagroziłaś, że odbierzesz mu nazwisko i wykorzystałaś mnie.
Chyba nie rozumiesz, co tu się dzieje.
Dzięki twojemu mężowi straciliśmy biznes.
Z hotelem łączy nas tylko nazwisko
i to, że jesteś jego żoną.
No tak, nazwisko.
Nie znasz swojego męża?
Jeśli nazwisko Alarcón zostanie zhańbione, Diego nasz pogrąży.
Próbował sprzedać hotel,
a jeśli twój brat nie skończy z tą dziecinadą...
Nie zbliżaj się do niego.
Bez obaw, nie darzę go macierzyńskim uczuciem.
Liczę na to, że postąpi właściwie.
Z pewnością.
Doña Laura?
Proszę wybaczyć,
nazywam się Adolfo Gutierrez, pracuję w waszej firmie.
Witam. Miło z pańskiej strony, że przyjechał pan do męża.
Pani mąż to człowiek honoru i altruista.
Dzisiaj wyjeżdżamy.
Chciałam pożegnać pracowników. Javier chce zacząć od razu.
Ja też wracam do Santander.
Wreszcie będę mógł nacieszyć się życiem rodzinnym.
Jak to wreszcie?
Praca nie jest w Santander?
Im szybciej wyjedziemy...
tym szybciej dojedziemy.
Pożegnamy się z mamą i ruszamy.
Nie mogę się doczekać, aż zobaczę nowy dom.
Javier, nie mogę tak po prostu pożegnać się z twoją mamą.
Przepraszam, że byłam egoistką.
O nie, nie mów tak!
Tak myślałam...
Twoje poświęcenie otworzyło mi oczy. Nie możemy jej tak zostawić.
- Ona cię teraz potrzebuje. - Skarbie, na pewno zrozumie.
Postaw to i zostawcie nas.
Dziękuję.
Czułabym się winna, gdybyśmy wyjechali.
Nie wybaczyłabym sobie.
Rozmawiałam z ojcem.
Poszuka do pracy kogoś innego, więc nie martw się o mnie.
Czyli...
- Nie jedziemy? - Nie.
Zostajemy,
ale nie martw się, wszystko będzie dobrze, żuczku.
Andrés.
Ty też?
Wiedz, że możesz na mnie liczyć.
Wiem o rozmowie z dziennikarzem.
Będę ci usługiwał.
Jeśli będziesz chciał pomocy, daj znać.
- Julio... - Nic nie mów.
- Pokój pana Andrésa Alarcóna? - Zadzwonię do niego. Kto pyta?
Proszę nie dzwonić.
Nadinspektor Bazán. Mam nakaz przeszukania hotelu.
Panie Mejía, to Andrés Alarcón.
Zamknęłam restaurację, żeby goście wam nie przeszkadzali.
Andrés!
Pani powiedziała mi, że zmieniasz zeznanie
- i oświadczasz, że jesteś niewinny. - Tak, mamo.
Nie tego chciałaś?
- Pewnie jesteś zadowolona. - Jestem.
Boli mnie tylko, że nie zrobiłeś tego, gdy cię prosiłam.
Mamo. Nie gniewaj się na mnie.
Nie gniewam się.
Pewnego dnia będziesz mieć dzieci.
Zrozumiesz, jak bardzo potrafią zranić rodziców.
Wiem, jak to jest mieć syna i go stracić.
Zaczynajmy.
Co się stało?
Wybacz mi, ojcze.
Dlaczego? Co zrobiłaś?
Nie...
Wybacz to, co zamierzam zrobić.
Kiedy będzie pan gotowy.
Ja, Andrés Alarcón,
w pełni świadomy swoich czynów,
składam oświadczenie, by cofnąć to,
co powiedziałem o losie Belén Martín,
mojej żony.
Potwierdzam swoją niewinność.
Jeśli moja żona nie żyje, deklaruję, że nie miałem z tym nic wspólnego.
Andrés Alarcón!
Jesteś aresztowany za zabójstwo Belén Martín.
Znaleźliśmy narzędzie zbrodni w pokoju podejrzanego.
Nic mi nie jest.
Oto pański człowiek.
Mój? O czym pan mówi?
Potrzebował pan kogoś, oto on.
To niemożliwe.
Gdzie zabieracie mojego syna?
Na razie na posterunek.
Ale w obliczu znalezionego dowodu sędzia na pewno wyśle go prosto do więzienia.
Mamo, nie chcę, żebyś mnie odwiedzała.
Dlaczego miałabym?
Wiem, że jesteś niewinny.
Sprawiedliwość wygra i do mnie wrócisz.
Idziemy.
Julio, co zrobisz?
Nie wiem, ale nie zostawię Andrésa.
- Porozmawiam z mamą. - Po co?
Jeśli zechce, może coś na to poradzi.
Właśnie, jeśli zechce.
W czym mogę pomóc?
Jestem Julio Espinosa, przyjaciel Andrésa.
- Chciałbym go zobaczyć. - To niemożliwe.
Nawet nie spisałem jego zeznania.
Mimo że pan Alarcón przyznał się do winy.
- Chciał to wycofać, inspektorze. - Nadinspektorze.
Dlatego był z dziennikarzem.
Musi mi pan uwierzyć. Przyznał się, ale i tak tego nie zrobił.
Proszę mi wierzyć,
trapi mnie to, ale los pańskiego przyjaciela jest przesądzony.
Musi jeszcze zeznać przed sędzią.
Myśli pan, że to polepszy jego sytuację?
Wie pan, kim jest sędzia i jakie ma zdanie o Alarcónach?
Przez niego sytuacja pańskiego przyjaciela będzie jeszcze cięższa.
Skaże go, zanim dojdzie do procesu.
Do widzenia.
Doñio Angelo, ktoś złożył skargę.
Gość z pokoju ósmego. Nie posprzątano jego pokoju.
Natalia, Irene!
Dlaczego nie posprzątano w pokoju ósmym?
Stosowałyśmy się do grafiku.
Nie ma na nim pokoju ósmego.
Powinien tam być.
Jak mogłam zrobić taki błąd?
- Nigdy nie zapomniałam o pokoju. - Zostawcie nas.
Mówiłem już.
Powinna pani odpocząć.
Ma pani dużo na głowie i nie powinna się przepracowywać.
Nic mi nie jest.
Nikt nie musi mi mówić, ile mam na głowie.
Całe życie miałam dużo na głowie,
ale nigdy nie zaniedbywałam pracy.
- Doñio Angelo... - Przepraszam.
Dziękuję ci za twoje wsparcie. Zapewniam, że to się nie powtórzy.
- Proszę posłuchać... - A teraz wybacz,
chcę wrócić do pracy.
Rozumiesz?
- Mamo, musisz pomóc Andrésowi. - Teraz mnie o to prosisz?
Kazałaś mi się do niego nie zbliżać, a teraz chcesz pomocy?
Potrzebuje dobrego adwokata.
Mogłabyś to załatwić.
Twój brat nie potrzebuje adwokata, tylko cudu.
My także.
Nie zamierzam nic robić.
Im mniej mamy z nim wspólnego, tym lepiej. I tak jesteśmy wmieszani.
Jak możesz być tak samolubna?
Możesz go nie lubić, ale to rodzina.
Samolubna?
To ja dałam mu nasze nazwisko.
A przez to stracimy to, co nam zostało.
- Proszę tylko... - Aresztowano go przy prasie!
Przyznał się do winy i mają narzędzie zbrodni.
Nie, dziecko. On z tego nie wyjdzie.
Powinnaś zacząć myśleć o nas.
Miałaś rację,
nie powinnam była się mieszać.
Nie powtórzę tego samego błędu.
- Mama nie chce mu pomóc. - Nie pozwolili mi się z nim zobaczyć.
Potrzebuje adwokata.
Znajdę sposób, by za niego zapłacić.
Może to nie będzie konieczne.
Jeśli się zgodzicie,
to Andrés już ma adwokata.
Ja go będę reprezentować.
Nie mam doświadczenia, ale nie ma innych chętnych.
- Nie wątpię. - Dziękuję.
Jeszcze nie dziękuj. Nie będzie łatwo.
Pani adwokat, co teraz?
Chcę zobaczyć się z klientem.
- Klientem? - Tak.
Jeśli chce pani zrobić coś dobroczynnie,
proszę zebrać pieniądze dla sierot. Bardziej to docenią.
Proszę iść do domu.
Mąż będzie się martwił, że odwiedziła pani posterunek.
Nie mam męża, ale mam stopień naukowy.
Wiedziałam, że kiedyś się przyda.
Na pewno nie do akcji charytatywnych, ale w sądzie.
To absurd. Nie słyszałem o kobiecie adwokacie.
Licencjat z prawa i filozofii.
Jestem członkinią izby adwokackiej w Walencji.
- Co następne? - Zobaczę się z klientem.
Rozpoznaje pan to?
Nie musisz odpowiadać.
Potwierdza pan, że przyczynił się do śmierci żony?
Na to też nie.
- Niech mówi! Nie panią przesłuchuję. - To proszę nie krzyczeć.
Nie krzyczę!
Przyznał się pan do zabójstwa, a w pana pokoju znaleźliśmy nóż.
- Poznaje go pan? - Bez komentarza.
Jak pan chce. I tak mogę pana wysłać na garotę.
Bez współpracy nawet ona panu nie pomoże.
Powiedział, że ją zabił, ale też, że nic nie pamięta.
Bo stracił panowanie nad sobą w przypływie szaleństwa.
Ale ją pan zabił, prawda?
To domniemanie!
A może przyznał się do winy w przypływie szaleństwa?
- Nie uważa pan? - Nie.
- Nawet nie ma pan ciała. - Nie potrzebuję go. Jest broń.
Skąd pewność, że to narzędzie zbrodni?
Jest zaplamione krwią.
Skąd wiadomo, że to krew Belén?
A czyja? Podejrzanego?
Zaciął się w czasie golenia?
Bierze pan taką możliwość pod uwagę?
Nie!
Bez ciała nie może pan udowodnić, że to narzędzie zbrodni.
Musi pan sprawdzić, czy rana na ciele została zadana
tym nożem.
A gdyby ktoś znalazł ciało Belén i okazało się, że się utopiła?
Wtedy nie miałby pan narzędzia zbrodni.
Ani sprawcy.
Bez ciała nie ma pan nic.
Zostawcie wszystko i zacznijcie szukać ciała Belén Martín.
- Byliśmy odsunięci od sprawy. - Jesteście. Macie tylko szukać ciała.
- Już szukaliśmy. - Widocznie się nie staraliście.
Biorąc pod uwagę naszą niekompetencję,
skąd pomysł, że tym razem ją znajdziemy?
Bo wysyłam więcej ludzi. Z psami w razie potrzeby.
Zacznijcie od hotelu i okolic.
I nie zbliżajcie się do tej kobiety.
To diabeł wcielony. Adwokatka i bez męża.
Nie wiem, co pani zrobiła,
ale zasłużyła pani na mój podziw.
Muszę porozmawiać z Andrésem, by dowiedzieć się czegoś o Belén.
Jeśli znajdą jej ciało, będziemy mieć szansę.
Dwudziesta w salonie.
Przyniosłem herbatki ziołowej.
Dziękuję, ale chcę być sama.
Niech nikt mi nie przeszkadza.
Zakazałem służbie wchodzić do pani pokoju bez mojej zgody.
Prosiłem też, by nie kłopotać pani telefonami i wizytami.
Dobra robota.
Mama powiadała, że samotność
to jedyny przyjaciel, który zawsze się z tobą zgadza.
Jeśli będzie pani czegoś potrzebować, proszę mnie wezwać.
To nie będzie potrzebne.
Rozumiem, że chce pani być sama, ale...
liczę, że powodem pani samotności
nie jest brak osoby do rozmowy.
Chcesz mnie wysłuchać?
Oczywiście jako pani uniżony sługa. Jeśli tylko pani zechce.
Obiecuję całkowitą dyskrecję.
Możesz odejść.
Proszę pani.