Zamiast posagu mama woli dawać nam miesięczną pensję.
Rodzina przestanie dawać pensję, jeśli Javier mnie zostawi.
Musisz dorosnąć. Jak ja.
Pozwolisz, żeby nas rozdzieliła?
Nie zobaczysz ani grosza z posagu.
Chcę kupić hotel. Sześć milionów.
Muszę odzyskać ten dokument.
Nie wiem, co zrobiłem.
Pamiętam, że zaprowadziłem tam Belén siłą.
Zabiłem żonę, inspektorze.
Adrián Vera Celande.
Poszukiwany jako główny podejrzany w sprawie śmierci Marty Santos de Vera,
swojej żony.
To ona.
Kto?
Kobieta z portretu ślubnego Diego.
- Widziałam ją, gdy mnie porwano. - Czyli...
Diego to Adrián Vera Celande.
Chcę, byś kogoś dla mnie zatrudnił.
Co ma robić ta osoba?
Ochraniać mnie.
Synu! Dwanaście lat się nie odzywałeś.
Zapiszę wszystko Diego Murquíi.
Mamo!
Alicia.
Alicia?
Słyszałam, że zabrał ją do lasu
i że nie żyje.
Ma tupet, żeby wracać do hotelu po zabójstwie.
Ciszej.
Policja już jedzie.
Co teraz zrobisz?
Diego, powiedz coś!
Andrés przyznał się przed prasą, że ją zabił.
- Kolejny skandal nas zgubi. - Kogo zabił?
Belén!
Co z tobą? Nie słyszałeś?
Nie wierzę, że nie obchodzi cię los Andrésa i Belén.
Diego!
Pani Salinas, mam pytanie.
Jak się czuje pani syn? Gdzie jest?
Jakiś komentarz?
Jest!
Panie Alarcón!
- Potwierdza pan zeznanie? - Panie Alarcón!
Koniec pytań!
Został pan oskarżony?
- Jedno pytanie. - Jedno pytanie!
Koniec z pytaniami.
Dajcie przejść.
Dlaczego pan to zrobił?
Czy rodzina wiedziała?
Gdzie ukrył pan ciało?
Mamo.
Doñio Ángelo,
proszę go wyprowadzić.
Inaczej zjedzą go te hieny.
Panie inspektorze...
Chodźmy.
Może pan opisać szczegóły?
Panie Alarcón!
Proszę odpowiedzieć.
Panie Alarcón!
Jak się pan czuje?
Proszę odpowiedzieć!
Panie Alarcon!
Proszę odpowiedzieć.
Czy mój syn jest aresztowany?
Coś w tym stylu.
Sędzia zarządził areszt domowy w ramach ostrzeżenia.
Hotel będzie jego więzieniem.
Pani syn może tu zostać, ale nie może wychodzić.
Nie rozumiem dlaczego.
Andrés się przyznał,
ale nie znaleźliśmy ciała ani nie zgłoszono zabójstwa.
Mamy tylko jego zeznanie, a to za mało.
Bo jest niewinny.
- Powiedz im. - Odpuść, mamo.
Niewinny czy nie, prawo chroni pani syna przed nim samym.
Przyznanie do zabójstwa to za mało, by go skazać.
Mój syn nie jest zdolny do zabójstwa.
Pani syn musi pozostać w hotelu.
Policjant będzie sprawdzał jego obecność dwa razy dziennie.
Bez obaw. Nigdzie się nie wybieram.
Chcę z panem porozmawiać.
Proszę powiedzieć mi prawdę.
Wszystko powiedziałem.
Andrés został aresztowany, ale może tu zostać.
Nie rozumiem.
Jeśli jest winny, co tu robi?
O to chodzi. Niektórzy myślą, że jest winny.
Inni wierzą w jego dobrą naturę.
Lepiej będzie mu tutaj.
Przepraszam i dziękuję.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Martwię się o mamę. Nie wiem, czy sobie poradzi.
- Zajmę się nią. Nie martw się. - Nie martw?
Łatwo powiedzieć. Jej syn stanie w sądzie i pewnie...
Czego się spodziewałeś?
- Teraz się o nią martwisz? - To zrozumiałe.
Nie.
- Jesteś idiotą. - Ej!
Tylko idiota przyznaje się do czegoś, czego nie pamięta.
- Działałem zgodnie z sumieniem. - Sumieniem?
Nie powinieneś się przyznawać.
Myślę, że jej nie zabiłeś.
Sam na siebie wydałeś wyrok.
Nie oczekuj, że zrozumiemy.
Twoja matka czy ja.
Zrobiłem, co musiałem!
Nie obchodzi mnie, co myślisz!
To pańskie?
Nie.
Moje też nie.
„Panie Olmedo...
Jeśli umie pan patrzeć, znajdzie pan odpowiedzi”.
Zgubiłeś coś, Espinosa?
Nie.
- To co tu tak stoisz? - Dobre pytanie.
Mateo, jeśli ktoś zapyta o notes, poinformuj mnie.
- Dobrze. - Dziękuję.
To samo pismo.
Musiał być blisko.
Julio?
O czym myślisz?
O Andrésie.
Teraz on jest najważniejszy.
Mam dość tych zagadek i wiadomości...
Te zagadki mogą pomóc Alicii uwolnić się od Diego.
Było tam dużo osób.
Każdy mógł to zostawić.
Spójrzcie.
Wygląda jak latawiec.
„Bestia nie chowa się na niebie”.
Mało powszechne wyrażenie.
Na pierwszej stronie mówi, że jeśli umiemy patrzeć, znajdziemy odpowiedzi.
Na co mamy patrzeć?
Może spójrzmy w ten sposób.
Pokaż.
Mówi o niebie. Może tam musimy spojrzeć.
- To gwiazdy? - Może.
Kropki to konstelacja. Ale która?
Nie mam pojęcia o astronomii.
Ja też nie.
Ani ja.
Mój ojciec ją uwielbiał.
Ale nie udało mu się zmusić nas do patrzenia w niebo dłużej niż 10 sekund.
Sekretne pomieszczenie?
Nie wiedziałam, że jest w hotelu coś takiego.
Nikt o nim nie wie. Jest sekretne.
Wy wiedzieliście.
Odkryliśmy je przez przypadek.
Możesz nie mówić, ale oszczędź sobie ten tajemniczy ton.
Dlaczego szukamy tu, a nie w biurze?
Ten pokój był dla ojca schronieniem.
Trzymał tu osobiste rzeczy.
Jest.
Szukajmy konstelacji w kształcie bestii.
Zwierzęcia.
Lew lub byk.
Pokaż rysunek.
Koziorożec,
Wielka Niedźwiedzica.
Skorpion?
To się nie liczy.
- Dlaczego nie? - To skorpion.
Nie zwierzę, tylko owad.
To jest zwierzę.
Koziorożec to koza, wcale nie groźna bestia.
Smok.
Co?
Konstelacja smoka. Spójrzcie.
I co?
Smok nie chowa się na niebie.
Co to znaczy?
Są jakieś smoki w hotelu?
Nie wiem.
Obraz, rzeźba...
herb...
Muszę wracać do jadalni. Don Jesús będzie mnie szukał.
Więc tutaj ty...
i Julio...
Jedna rzecz za drugą.
Andrés zrujnuje nasze nazwisko i reputację hotelu.
Sama uznałaś go jako Alarcóna.
Nie miałam wyboru, synu.
Prasa mówi tak straszne rzeczy.
Własną żonę!
To najgorsze, co mogło nam się przydarzyć.
Nasza przyszłość wisi na włosku.
Rodzina powinna się jeszcze bardziej wspierać.
Cieszę się, że jesteś jej częścią.
Szkoda, że wyjeżdżacie
akurat teraz.
- Tereso. - Wybacz.
Nie martw się.
Nie wyjedziemy z hotelu.
Zadzwonię do mamy i odłożę wyjazd do Santander na ile trzeba.
Doceniam to.
Pójdę się położyć.
Mamo.
Tego chciałeś, prawda?
Biedactwo.
Tak.
Jakby nasze życie nie było wystarczająco skomplikowane
przed pojawieniem się nowego Alarcóna.
Cieszę się, że nie jesteśmy pośrodku tego skandalu.
A mogło nam się to przydarzyć.
Ważne, by pokazać, że książę jest ponad tym wszystkim.
Dla nas i dla przyszłości naszego syna.
Ojciec Grau.
Usłyszałem o pani przyrodnim bracie.
Cóż za okropny incydent.
Czy we wsi o tym mówią?
Obawiam się, że już nawet w stolicy.
Nie przyszedłem oceniać, ale oferować wsparcie duchowe.
Rodzina na pewno go potrzebuje.
Bardzo dziękujemy.
Przyszedłem się też pożegnać.
Będziemy tęsknić.
Chciałbym, by ksiądz mógł zostać.
Próbowałam już, mój drogi,
ale ojciec Grau jest wierny swoim decyzjom.
Taki powinien być każdy ksiądz, nieprawdaż?
Zgadza się.
Decyzja została podjęta.
Ale zanim wyjadę, chciałem dokończyć pewną sprawę.
Mówię o kupnie ziemi na budowę sierocińca.
Uzbieraliśmy wystarczająco,
lecz bez pańskiej pomocy właściciel nie sprzeda ziemi.
Myślę, że księciu nie odmówi.
Oczywiście.
Proszę nie dziękować. Choć to mogę zrobić.
Przyjdę później do kościoła i jeśli dostanę środki,
osobiście zajmę się...
zakupem.
Będę czekał.
Wybieramy się na spacer.
Dołączy ksiądz?
Nie, dziękuję.
Alfredo.
Nie zapomnę, co pani zrobiła.
Bóg jest nieskończenie wdzięczny,
ja podobnie.
Szczerze mówiąc, jestem zaskoczony.
Gdy rozmawiałem z Sebastiánem, nie wspominał, że jesteś tak wątły.
To nigdy nie było problemem.
Rzadko wdaję się w bójki.
Chcę, żebyś był blisko mnie, dyskretnie, dopóki nie dam polecenia.
Zrozumiano?
Łatwo to zrozumieć, panie Murquía.
Proszę.
- Przyniosłem ci łososia. - Wiesz, że go nie lubię.
Musiałem coś przynieść.
- To było pod ręką. - Czego chcesz?
Nazwałem cię idiotą.
Tak. Jasno i wyraźnie.
Nie mów, że zmieniłeś zdanie.
Nie.
Chcę, żebyś wiedział,
spójrz na mnie.
Że możesz na mnie liczyć.
Wiem.
Mogę ci wybaczyć.
- Nie prosiłem o to. - Na swój sposób, tak.
Nie jestem aż tak głupi.
Muszę wracać do pracy.
Zabierz łososia.
Potrawka z kurczaka.
Lepiej wygląda?
Smacznego.
Dziękuję.
Zastanawiam się, czy to moje biuro, czy pana.
Czego pan chce tym razem?
Znaleźliśmy ciało panny Velledur.
Martwe.
Znalezione na plaży z ranami postrzałowymi.
Zabito ją, a samochód wepchnięto do morza razem z kierowcą.
Oczywiście nie znaleźliśmy dokumentu sprzedaży.
Wziął pan pieniądze z tej sprzedaży.
Z resztą sam pana o tej sprawie poinformowałem.
- A ponieważ to prawda..., - To wiele mówi.
Taka jest prawda.
Kto najbardziej ryzykował?
Kto mógł skorzystać na śmierci panny Velledur?
Kto? Doña Teresa?
Te pytania powinniście zadawać.
Moja teściowa nie da się łatwo pokonać.
Wątpię, że jej się pan boi.
Nie zna jej pan.
Radzę ją przesłuchać.
Pyta pan, czyje to biuro,
ale ja wiem, kto z nas jest inspektorem.
Nie zamierzam wypełniać pańskich poleceń.
Pan wybaczy.
Ten idiota ośmiesza całą rodzinę.
Akurat tego potrzebowaliśmy.
Andrés nic nie zrobił.
Skąd wiesz?
Byłaś tam?
Naraża nasz biznes i naszą przyszłość.
Nie obchodzi mnie, czy jest przestępcą, czy naiwniakiem.
Zrobił, co uważał za właściwe.
Właściwe?
Właściwe jest myślenie o innych.
O innych?
Głosisz wykład o altruizmie,
a to nowość.
Gdzie idziesz?
Nie jestem głodna.
Zajmij się nią.
Bez obaw. Nie ma gdzie pójść.
Tak naprawdę...
pani również.
Zbyt bardzo pani ryzykuje.
Nie wiem, o czym mówisz.
Rozmawiałem z inspektorem.
Znaleźli ciało panny Velledur i jej kierowcy.
Ktoś zabił ich z zimną krwi.
Mam podejrzenie kto.
Powinieneś to zgłosić.
Wątpię, że znajdę umowę sprzedaży, którą z nią podpisałem.
Zadbała pani o to.
Szkoda, że statek ten zatonął
razem z pieniędzmi.
Nie masz wystarczająco problemów z hotelem?
To prawda,
mam inne problemy.
Nie udowodnię teraz podejrzeń.
Ale inspektor Ayala będzie wiedział, gdzie szukać dowodów.
Wie pani, że nie daje za wygraną.
Pozwolę mu prowadzić śledztwo w hotelu bez ograniczeń.
Ma wiele pytań i ktoś musi na nie odpowiedzieć.
Nie zrobiła pani tego sama.
Na pewno są pewne niedociągnięcia.
Ayala je znajdzie.
Jesteś podły.
Nie wiem, dlaczego pozwalam ci na takie słowa.
Nie potrzebuję pani pozwolenia.
Kelner!
Wszyscy mają cię za winnego.
- Nie denerwuj się. - A co mam robić?
Zaakceptować to jako coś nieuniknionego?
Zmarnujesz sobie życie przez coś...
czego nie zrobiłeś.
- Nie wiesz tego. - Ty też nie.
Głupio postąpiłeś, synu.
Głupio!
Mają twoje zeznanie.
Kartkę papieru, która mówi, że jesteś winny czegoś,
czego nie pamiętasz.
To musiałem być ja i muszę ponieść za to odpowiedzialność.
A ja?
Co ja zrobię?
Zataiłabyś to, nawet gdybyś była pewna mojej winy.
Tak. Ale pocieszałoby mnie to,
że ponosisz karę za swój czyn.
Teraz nic mnie nie pociesza,
- bo jesteś niewinny. - Mamo...
- Nie musiałaś schodzić. - W porządku.
- Poradzimy sobie bez ciebie. - Wątpię.
Muszę pracować.
- Inaczej pogrążę się w bólu. - Jak sobie życzysz.
Przepraszam.
Muszę z panią porozmawiać.
Zajmę się wszystkim. Nie martw się.
Inspektorze.
Zostawcie nas.
Chce mi pan powiedzieć coś nowego?
Muszę wracać do pracy.
W sprawie żony pani syna, nie.
Chodzi o pannę Celię Velledur.
Powiedziałam już wszystko.
Potrzebuję potwierdzenia, gdyż znaleźliśmy ciało.
Recepcjonista uważa, że kobieta wyszła z hotelu o dwudziestej
i podpisała listę.
Mateo może mówić, co chce.
Moja pamięć jest niezawodna.
Zawołano mnie o 22.30. Panienka wychodziła z hotelu
i chciała, żeby wyprasowano jej żakiet.
Na pewno?
Powtarzanie się nie męczy pana?
Mówiłam dwa razy.
Zapytam jeszcze raz.
Zwłaszcza, jeśli będzie pani zeznawać przed sędzią.
Jestem pewna.
Zeznam to samo tyle razy, ile trzeba.
Miałam pójść po jej żakiet.
Doña Teresa pożegnała się z nią chwilą wcześniej.
Była 22.30.
Nie mówiła tego pani.
Że doña Teresa zeszła, by się pożegnać.
Jest właścicielką hotelu, a przynajmniej wtedy była.
To normalne, że wita i żegna gości.
Oczywiście.
Bardzo mi przykro z powodu śmierci panienki.
Ale bardziej martwię się o syna, którego pan aresztował bez powodu
i nie wiadomo na jak długo.
- Doñio Angelo... - Tak. Prowadzicie śledztwo.
Ma pan jeszcze pytania?
Już nie.
Nie będę zabierał pani czasu.
- Miały być wyprasowane godzinę temu. - Przepraszam.
Będzie zeznawać przed sędzią.
- Przed sędzią? - Tak.
Tyle chciał wiedzieć inspektor.
- Co jeszcze mówiła? - Że ma niezawodną pamięć.
Wciąż podawała godzinę 22.30.
Pamięć?
Chyba dumę.
Powiedziała, że pożegnała pani tę kobietę.
Tracę cierpliwość do tej kobiety.
Zrobisz coś dla mnie.
Potrzebuje pani pomocy?
Przysłał cię don Jesús?
Nie, ale pomyślałam...
Wszyscy za dużo ostatnio myślicie.
Będąc tu, nie wykonujesz obowiązków. Wracaj do pracy.
- Oczywiście, doña Ángela. - Podaj listę.
Julio! Ktoś pytał rankiem o notes.
Czyj był?
- Gościa spod trzynastki. - Kto to?
Don Rodrigo López Segura, zostawił wiadomość.
- Dziękuję. Zajmiesz się tym? - Julio!
Słuchaj, ja nie mogę...
- Julio! - Ktoś pytał o notes.
Gość z pokoju 13.
- Alicia wie? - Jest z Diego.
- Gość to don Rodrigo López Segura. - Rodrigo López Segura...
Rozpoznajesz nazwisko?
Był znanym szachistą z szesnastego wieku.
Znasz się też na szachach.
- Po prostu je lubię. - Oczywiście.
Nazwisko zostało wybrane nieprzypadkowo.
Niedługo się dowiemy.
Pójdę do tego pokoju. To pewnie następny etap gry.
To może nie być gra.
Tylko pułapka.
Dlatego idę sam.
Nie ma mowy.
O nie. Nigdzie nie idziesz.
Nie musisz mi mówić, że jestem uparta.
Uparta jak głuchy osioł.
Dziękuję.
Wiesz, jak traktować damę.
Wchodzimy?
- Nikogo nie ma. - Potrzebujemy czegoś ze środka.
- Jak je otworzymy? - Kluczem uniwersalnym.
- Nie mamy takiego. - Ale Alicia tak.
- Diego. - Maite! W czym mogę pomóc?
Przyszłam skraść ci żonę.
Wysyłam słodycze mamie. Alicia chciała podpisać kartkę,
więc przyszłam...
Pójdę z tobą.
Niedługo wrócę.
- Co się dzieje? - Ktoś pytał o notes.
Zarejestrowany na nazwisko szesnastowiecznego mistrza szachowego.
Nie sądzę, że to przypadek.
Tak?
Poszliśmy do pokoju, ale nikt nie odpowiada.
Chyba jest pusty.
Musimy do niego wejść.
- Potrzebujecie mojego klucza, nie mnie. - Ciebie też.
Julio cię szukał, ale byłaś z Diego.
Który to pokój?
Trzynasty.
Dobrze.
Pamiętam tę figurkę.
Z miejsca, w którym mnie więziono.
Tylko ten koń nas interesuje.
Rycerz na koniu w pokoju zamieszkałym przez szachistę.
To nie może być przypadek.
„Postaw mnie na planszy”.
Gdybyśmy tylko mieli planszę.
Ale jej nie mamy.
A może?
Tu mamy szachownicę.
W szachach istnieje ruch obronny o nazwie przyspieszony smok.
Może o to chodzi w „bestia nie chowa się na niebie” .
Chowa się na podłodze.
To logiczne.
Wygląda jak róża wiatrów. Może to znak?
Jak się nazywał ten ruch ze smokiem?
Przyspieszenie smoka.
- Ruch, przyspieszenie. To samo. - Nie.
Widać, że nie grałeś w szachy.
Wyjaśnisz ten ruch?
- Nie z pamięci. - Czyli jednak się nie znasz.
Nie mówiłam, że się znam.
Ale znam dobrego gracza.
Dobrze. Pójdę.
Skąd Maite bierze takie rzeczy?
Przyspieszenie smoka?
-Nie wiedziałem, że gra w szachy. - I zna włoski,
- jeździ na motocyklu i poluje na gołębie. - Naprawdę?
- Dlaczego mi to mówisz? - Poszedłeś do niej, a nie do mnie.
Poszedłem do twojego pokoju, ale byłaś z Diego.
Nie chciałem ci narobić problemów.
Od kiedy to cię powstrzymuje?
Przyniosłeś mi setki herbat, których nie zamawiałam.
Zostawiałeś liściki.
Szukałeś mnie wszędzie, nawet w łazience.
A teraz mówisz, że nie chciałeś mi narobić problemów?
Nie wierzę, że jesteś zazdrosna.
- Widziałem, jak na nią patrzysz. - Jak? Normalnie.
Oczywiście.
Jeśli ktoś powinien być zazdrosny, to ja.
Każdej nocy śpisz z innym mężczyzną.
- To mój mąż. Mam wyjście? - Myślisz, że tego nie wiem?
- Że zapominam? - Może w tym problem.
Zasługujesz na kogoś wolnego.
Alicia!
Zrobione.
Użyjemy tylko czarnych elementów.
Ruch wziął nazwę od pozycji pionków.
Przypomina kształt smoczego ogona.
Nie zapomnij o drugim koniku.
Rusza się.
Ach.
Myślałam, że coś znajdziemy.
Mamy tylko to. Ruchomą płytkę.
Patrzcie!
Wygląda jak mapa.
To mapa, ale bez żadnych oznaczeń.
Hotel jest oznaczony. Masz rysunek?
- Tak. - Pokaż.
To musi być tutaj.
- Gdzieś w lesie. - Tam musimy szukać.
Hernando!
- Tak? - Co to ma znaczyć?
Gdy pana nie było, przyjechał nadinspektor Bazán.
I pozwoliłeś mu przejąć moje biurko?
- Ja? Nie. - Wszystkie moje rzeczy są tutaj.
- Jest dość zarozumiały. - Ale jest waszym przełożonym.
- Nadinspektorze Bazán. - Inspektorze.
Dobrze pana znów widzieć.
Proszę się nie denerwować drobiazgami.
To tylko tymczasowe zmiany.
Nie jestem zdenerwowany.
Czemu zawdzięczamy pańską wizytę?
To nie wizyta.
Nasi przełożeni uznali, że sprawy się nawarstwiają
i jestem tu potrzebny.
To jakaś pomyłka. Nie prosiłem o pomoc.
To nie pomyłka.
Zajmę się sprawą Alarcónów.
Którą?
Bękarta Alarcóna,
tą, o której piszą we wszystkich gazetach.
Ani nasi szefowie, ani politycy
nie chcą być dłużej w centrum uwagi.
Jeśli mogę, nadinspektorze,
spędziłem wiele godzin, badając rodzinę Alarcónów.
Szkoda mojego doświadczenia w tej sprawie.
- Jeśli chce pan znać moje zdanie... - Nie chcę.
Decyzja została podjęta.
Proszę nie marnować energii.
Hernando, daj mi teczkę ze sprawą.
Oczywiście.
Dziękuję.
Wracajmy do pracy, panowie.
Dalej.
Skarbie, wybacz, że musimy odłożyć plany.
I dziękuję ci za to, co dla nas robisz.
- To tylko drobne opóźnienie. - Mam nadzieję.
Nigdy nie wiadomo, ile takie sprawy potrwają.
Być może do tego czasu, ta pozycja nie będzie już aktualna.
Bez obaw, praca jest twoja. Mama właśnie potwierdziła.
- Naprawdę? - Tak!
Mam też wieści!
O nie.
Nie patrz tak. To dobra wiadomość.
- Jak dobra, kochanie? - Najlepsza!
Zdaje się, żuczku,
że mężczyzna, którego zastąpisz, już jedzie.
- Gdzie, kochanie? - Tutaj, skarbie!
Był na tyle miły, żeby przyjechać
i powiedzieć ci o twoich obowiązkach.
Miło z jego strony.
A niektórzy wątpią w życzliwość ludzką.
Szczerze mówiąc, on się chyba cieszy, że go zastąpisz.
Po tym, jak kazali mu zwolnić posadę dla mnie?
Nie martw się tym!
- Podobno cieszy pana nowa posada. - Nie wiem, czy to odpowiednie słowo.
Niełatwo znaleźć osobę, która poświęci życie rodzinne.
Życie rodzinne?
Nie będę panu kłamał, tak jak mnie okłamano.
Myślałem,
że skoro firma jest w Santander,
będę mógł pracować blisko rodziny.
Ale było inaczej.
Przez ostatnie pięć lat, spędziłem tam tylko trzy miesiące.
Co pan mówi?
Przyznam, że nie musiałem ciężko pracować.
Chodzi o nawiązywanie kontaktów, reprezentację firmy.
Przyjęcia?
Przyjęcia, koktajle, obiady. Wszystko daleko od Santander.
W pewnym momencie to się nudzi.
Wódka, szampan, ostrygi, tancerki.
To nie dla mnie.
Dla pana też nie, jeśli jest pan domatorem.
Jest pan domatorem?
To za dużo powiedziane.
- Jeśli choć trochę pan nim jest... - A odpowiedzialność, Adolfo?
- Ktoś musi to robić. - Na pewno nie ja.
Wyobraź sobie,
jeszcze nie zacząłem pracować,
a już czuję poczucie odpowiedzialności.
A to poczucie mówi mi, że powinienem zacząć jak najszybciej.
- Już miałem odwołać wycieczkę do Paryża. - Paryża?
Nie rób tego!
Ktoś musi reprezentować firmę w Paryżu.
Mimo że jestem domatorem,
czuję, że odpowiedzialność mnie wzywa.
Za twoje nowe życie.
Żebyś był z niego zadowolony.
Mamo, myślałem o tym i przyjmę tę pracę.
Synu, myślałeś, żeby się zmienić?
Czyli?
Czasami, żeby reszta nas odpoczęła.
- Mamo! - Potrzebujemy tego posagu.
- Nie pozwolę... - Wiem i myślałem o tym.
Wcześniej mnie poniosło, ale...
biorę na siebie odpowiedzialność.
Dostaniesz pieniądze z mojego przydziału, z posagu.
Będziesz pracował?
Rozmawiałem z moim poprzednikiem i powiedziałem, że zacznę od razu.
Nie będzie łatwo,
ale chcę móc spojrzeć żonie w oczy.
Muszę to zrobić.
Dobrze, synu.
Dobrzy by było, jakbyś i mnie
mógł spojrzeć w oczy.
Oczywiście.
Możesz na mnie liczyć.
Przepraszam.
Szukałam Javiera i pomyślałam, że jest z panią.
- Poszedł w tamtym kierunku. - Dziękuję.
Więc to prawda.
Udaje ci się zmienić mojego syna.
Dlaczego pani tak mówi?
Bo pierwszy raz zobaczyłam,
że chce pracować.
To się okaże, gdy już przyjdzie czas.
Czas już nadszedł.
Jedziecie do Santander.
Javier?
Witaj.
Szukałem cię.
Rozmawiałem z tym panem i zaczynam natychmiast.
- A twoja mama? - Moja mama?
Rozmawiałem z nią. Musi być silna
i zrozumieć, że chcemy zacząć własne życie.
Ciężko jej będzie, ale z czasem zrozumie.
Na pewno?
- Myślałam, że chcesz zaczekać. - Zaczekać?
Nie. Chcę być z tobą, Lauro.
Tym razem chodzi o naszą rodzinę i nie zawiodę cię.
Jedziemy do Santander.
Jeśli tego chcesz.
Co to takiego?
Jest problem z zamówieniem doñi Ángeli.
Przywieźli nie to, co potrzebujemy.
Nie powiedziałaś, że to pomyłka? Co my z tym zrobimy?
Ale oni się nie pomylili.
To zamówienie doñi Ángeli.
Niemożliwe.
Jak mogli przysłać takie zamówienie?
Nie wiem, jak to się stało.
Sama wypełniałam formularz.
Ktoś musiał go zmienić.
- To się mogło przydarzyć każdemu. - Nie mnie.
Doñio Ángelo.
To moje pismo, ale ilości są złe.
Nawet ciebie może dotknąć bolesna sytuacja syna.
Nie popełniłabym takiego błędu. To niewybaczalne.
Nie bądź dla siebie za ostra. Odeślę to z powrotem.
Może to moja wina, ale wciąż nie rozumiem.
Zapewniam cię, że nie pozwolę nikomu wykonywać mojej pracy.
Daj listę.