Szukam nowej pracy.
Jeśli odejdziesz z hotelu, dostaniesz pracę w Santalla.
Pracę i pieniądze. Wystarczy, że odejdziesz.
To Camila odeszła.
Chciałeś mnie rozdzielić z Camilą, tak?
Udało ci się.
Przestań, Andrés!
Jesteś pijany.
Mówiłem, że jeśli nie odejdziesz, zabiję cię.
Zorganizujemy niedługo aukcję dla sierot.
Ja, Javier, biorę sobie ciebie, Laurę Elvirę, za żonę.
Zamiast posagu mama woli dawać nam miesięczną pensję.
Mówię ci, że dostaniesz pracę.
Co będę robił?
Kluczy nie ma na miejscu.
Porządek w nieporządku. Tak było w telegramie.
Cztery, siedemnaście, osiem.
Adrián Vera Celande.
Poszukiwany jako główny podejrzany w sprawie śmierci Marty Santos de Vera,
swojej żony.
Udusił Ezequiela i chciał powtórzyć szczegóły zabójstwa Marty.
To ona.
Kto?
Kobieta z portretu ślubnego Diego.
- Widziałam ją, gdy mnie porwano. - Czyli...
Diego to Adrián Vera Celande.
Jestem blisko, Adriánie, ale gdzie?
Otello.
Dlaczego Otello?
Dlaczego druga scena piątego aktu?
Koniec sztuki.
Wszystko dobrze?
- Wyglądasz na zmartwionego. - Chodzi o coś innego.
Może w scenie jest coś, co przeoczyliśmy.
Może nie chodzi o scenę, ale o książkę.
Jak wcześniej.
Nie rozumiem.
Mało co nie oszaleliśmy przez Biblię i Kaina, a chodziło o anagram.
Czyli mamy zapomnieć o samej scenie.
I skoncentrować się na Otello, akt 5., scena 2.
Otello, 5, 2.
Książka dotarła, gdy wyładowywali rzeczy na aukcję.
Tak.
Czy Anglik nie powiedział,
że rzeczy były podzielone na partie?
Partia A, partia B...
Rozumiem. Nie książka jest ważna.
Anagram Otello, 5, 2 to...
Partia O, przedmiot 52.
To całkiem możliwe.
Dobry punkt początkowy.
Zastanówcie się, jak zobaczyć przedmiot 52 przed aukcją.
Jesteś zła na Julia?
Nie, dlaczego?
Tak mi się zdawało.
Gdzie idziesz?
Spróbuję zwieść tego Anglika od aukcji.
Przedmioty muszą być uporządkowane w odpowiedniej kolejności.
Nie możemy dopuścić do pomyłki na aukcji.
Tych rzeczy jest tak dużo.
Nie sprawdzę każdego pudełka.
Musi pan. Im wcześniej pan zacznie, tym lepiej.
Panie Barnes.
Dzień dobry. Jestem Alicia Alarcón.
Chciałam się przedstawić.
A także zasugerować coś odnośnie aukcji.
Zamiast trzymać rzeczy w kartonach
nie lepiej wystawić je przed aukcją?
Zwykle tak nie robimy.
Po co mielibyśmy je wystawić?
Nie jesteśmy w Anglii.
Większość naszych gości nawet nie wie, co to aukcja.
W ten sposób ich zainteresujemy
i osiągniemy wyższe oferty.
Może pani mieć rację.
Don Jesúsie, wszystko dobrze?
Po co mam kłamać? Wcale nie.
Ta aukcja mnie przerasta.
Nic dziwnego. To ogromna odpowiedzialność.
Nie słyszał pan najgorszego.
Anglik powiedział,
że przedmioty mają być do jutra wystawione w salonie,
- a potem trzeba ich pilnować. - Jak powiedzieć kelnerom,
że zamiast spać mają się bawić w ochroniarzy?
- Sam będę musiał to zrobić. - O nie.
To praca dla asystenta maître d'hôtel.
- Zrobisz to dla mnie? - Oczywiście.
Sam?
Znajdę dwóch kelnerów, którzy mają jutro wolne.
Jak mądrze. Przyjmuję propozycję.
- Dzięki, synu. - Nie ma sprawy.
I wybacz mi poufałość.
Nic się nie stało.
Sprawdzamy źrenice pacjentów,
by zobaczyć, czy poszerzają się, czy zwężają pod wpływem światła.
Ostrożnie, nie chcę stracić wąsów.
Jak mówiłam,
jeśli źrenice się nie zmieniają, a mierząc puls na szyi,
na tętnicy szyjnej, tracimy go...
W ten sposób tylko go przyspieszysz.
Wtedy musimy działać szybko. Połóż się.
Musimy przeprowadzić sztuczną resuscytację.
Tylko tak przywrócimy pacjenta do życia.
Trzeba położyć rękę na chrząstce pierścieniowatej i przycisnąć.
To zatrzyma powietrze przed dostaniem się do przełyku.
Drugą ręką zakrywamy otwory nosowe.
Potem kładziemy usta na usta pacjenta i dmuchamy.
Dzięki temu powietrze przejdzie z naszych płuc do jego.
Wszystko jasne?
Potrzebuję ochotnika.
Na przykład Mateo.
Powtórzysz wszystko krok po kroku.
Laura... Mateo to mężczyzna.
Nie bądź dziecinny. To nauka.
Proszę.
On jest pacjentem, jest nieprzytomny, musisz go ocucić.
Dalej.
Zaczynamy.
Musisz go uratować.
Doñio Lauro, nie powinienem.
Widzisz? On też nie chce.
Cicho, jesteś nieprzytomny.
Szybko. Jego życie jest w twoich rękach.
Przyłóż rękę na chrząstce. Mocno, nie bój się. Dobrze.
Drugą ręką zakryj mu nos.
A teraz dmuchaj.
Wystarczy.
Już wiemy, o co chodzi, prawda, Mateo?
Wszystko dobrze?
- Masz ranę. - Ranę?
Tak.
A co robimy w takim przypadku?
Badamy ranę, a jeśli jest bardzo głęboka, zszywamy ją.
W porządku. Oddycha.
Spokojnie.
To nic poważnego. Przeżyjesz.
Gdybym wiedział, że obudzę się przy tobie,
zemdlałbym wcześniej.
Jesteś na mnie zła?
Nie mogłam dokończyć lekcji.
Przepraszam...
Gdy widzę choć kroplę swojej krwi...
Żartowałeś sobie przez cały czas.
Nie brałeś moich słów na poważnie.
- Robiłem, o co prosiłaś. Jak zwykle. - Nieprawda.
Prosiłam, byś porozmawiał z Fleitasem.
Dzisiaj też mi nie pomogłeś.
Co się dzieje?
Nie zależy ci już na mnie?
A tobie zależy na mnie?
Od dnia ślubu cały czas próbuję cię zadowolić,
a nie obchodzi cię, czego ja pragnę.
Moje ubrania, wąsy,
praca.
Nie. Robię to dla ciebie. Chcę byś był mężczyzną.
Jestem nim, ale nie pozwalasz mi tego pokazać.
Nie po prostu mężczyzną.
Prawdziwym, szczerym, potrafiącym zadbać o własną przyszłość.
Musisz dorosnąć. Jak ja.
Dorosnąć?
Błagam. Czyja to lalka? Kto z nią chodzi jak z pieskiem?
Nie mieszaj w to Simonety!
Lauro, proszę, nie płacz.
Chcę, żebyś była ze mnie dumna,
ale wyszłaś za faceta, który nie umie nic robić.
Wątpię, żeby ktoś mnie zatrudnił.
Mylisz się.
Moja mama cię zatrudni.
Rozmawiałam z nią
i da ci pracę w stoczni.
- Ale to jest w... - W Santander.
Będę mogła pracować w szpitalu,
a ty zajmiesz się rodzinnym biznesem.
To idealny plan, prawda?
Zrób to dla mnie.
Dla nas.
Tak powiedziała.
Jej mama chce mnie zatrudnić w rodzinnej firmie.
Kto wie,
może ta kobieta zrobi z ciebie uczciwego mężczyznę.
Pozwolisz, żeby nas rozdzieliła?
Tak będzie rozsądnie.
I tak nic tu nie robisz.
Marnujesz czas, upijając się w tawernie.
Ale tu jest moje życie.
Mój dom, rodzina.
Laura chce mi to zabrać, a tobie to obojętne.
Wystarczy.
To Santander, nie Patagonia.
Jeśli to uszczęśliwi Laurę, masz jechać.
Koniec dyskusji.
Masz rację.
W Santander będę sam zarządzał pieniędzmi.
Kto wie? Mój przydział może nie wystarczyć dla nas obojga.
I nie zobaczysz ani grosza z posagu.
Jak śmiesz mi grozić!
Jeśli pojadę do Santander, nie odzyskasz hotelu.
Don Diego Murquía.
Nie spodziewałem się, że nas pan znów zaszczyci.
Myślałem nawet, że jest pan
- abstynentem. - Jestem, Sebastianie,
ale tylko od twojego alkoholu.
Co pana sprowadza?
Mam dla ciebie zadanie.
Wyjątkowe.
Słucham.
Chcę, byś kogoś dla mnie zatrudnił.
Co ma robić ta osoba?
Ochraniać mnie.
Nie jestem zadowolony z obecnego ochroniarza.
Potrzeba mi kogoś dyskretnego, skutecznego, bez skrupułów.
Potrzebuje pan dyskrecji.
To wyklucza obecne tu osoby.
- Możesz załatwić kogoś innego? - Tak.
O ile pan zapłaci.
Połowa z góry.
Chcę go natychmiast.
Oczywiście.
Informuj mnie.
Wszystko dobrze?
Pan Barnes kończy pracę przy wystawie.
Gdy skończy, klienci będą mogli wejść.
Nie będą chcieli czegoś do jedzenia lub picia?
Zamówiłem szampana
i właśnie miałem zlecić przygotowanie kanapek.
- Jeśli pan wybaczy. - Oczywiście.
- Espinosa? - Tak?
Tak myślałem,
że pozostawienie ci obowiązku ochrony to zbyt dużo.
- Nie chcę nadużywać twojej życzliwości. - Nie nadużywa jej pan.
To dla mnie przyjemność.
No nie wiem.
Jeśli chodzi o zaufanie, proszę mówić.
O nie! Absolutnie!
W takim razie?
No dobrze. Zajmij się tym.
Jesteś wspaniałym młodzieńcem.
Nie wiem, co Anglik ze sobą przywiózł,
ale jeśli byłabyś na aukcji, nikt nie patrzyłby na dzieła sztuki.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Pięknie wyglądasz.
Olśniewająco.
O tym mówię.
Spójrz.
To pewnie to.
Przepraszam panie bardzo.
Mogą panie podziwiać przedmioty,
ale proszę trzymać swoje delikatne rączki z daleka.
Przepraszam.
Oczarowała mnie ta szkatułka.
Jest bardzo elegancka.
Właściciel na pewno oddał ją z żalem.
Do kogo należała?
Nie pamiętam, ale ta informacja na pewno jest w katalogu.
Chciałaby pani go przejrzeć?
I co?
Szkatułka należała przez lata do rodziny Vera.
Potem trafiła do kolekcjonera w Madrycie. Pan Barnes kupił ją rok temu.
Czyli wszystko jasne. Musimy ją zdobyć.
Ale jak?
Przedmioty są strzeżone.
Przez pracowników,
którym wydaję rozkazy.
Antonio,
twoja zmiana się skończyła, możesz iść spać.
Powiedziałem don Jesúsowi, że będziemy pilnować we dwóch.
Poradzę sobie, bez obaw.
Chyba że chcesz tu zostać i czekać ze mną na... nie wiadomo kogo.
- Na pewno sobie poradzisz? - Oczywiście.
Poza tym jutro masz dzień wolny.
Zmarnujesz go, jeśli zostaniesz.
- Dzięki. - Musimy o siebie dbać.
- Espinosa. - Don Jesús.
To nie brak zaufania.
Przysięgam, ale nie mogę spać.
Denerwuję się całą tą aukcją.
Stanę na straży.
„Dalej nie wiesz, co to aukcja?”
Ja nie.
To proste.
Klienci oferują pieniądze za przedmioty.
Kto da najwięcej, dostanie go.
Więc ta wiadomość oznacza...
Jeśli chcemy rozwiązać zagadkę, musimy wygrać szkatułkę.
To nie takie łatwe. Skąd weźmiemy pieniądze?
Od Diego.
Jak go przekonasz?
Mam swoje sposoby.
Zawsze miałam.
- Alicio. - Zostaw mnie.
- Co się dzieje? Co zrobiłem? - Nic.
Nie traktuj mnie jak głupca.
Jeśli nie chcesz powiedzieć, zrozumiem, ale nie zaprzeczaj.
Traktujesz mnie inaczej, a to boli.
Jestem zmęczona.
Mną?
Nie.
Tą sytuacją.
Kiedy wreszcie będę wolna od Diego?
Wolna raz na zawsze.
Nie wiem, ale chyba warto próbować?
Twoim zdaniem warto?
Oczywiście.
Dlaczego czekasz na mnie?
Jest tyle innych kobiet.
Jakich kobiet?
- Innych. - Nie są tobą.
Nie rozumiesz, że ciebie kocham?
To, że jesteś teraz Alarcónem,
nie znaczy, że możesz wchodzić do pokojów pracowników.
Nawet mojego.
Nie masz mi nic do powiedzenia, mamo?
Ja tobie?
Wiem, że zmieniłaś grafik w ostatniej chwili
i że w skrzyni
jest sukienka, którą Belén powinna dziś założyć.
Czego się spodziewałeś?
Nie chciałeś powiedzieć rano, co ci jest,
a na pewno coś było nie tak.
Wiem, co widziałam.
Rankiem twoje ręce były umazane krwią.
Co ty zrobiłeś, synu?
Co ty zrobiłeś?
Nie pamiętam.
Przysięgam, że nie...
ale myślę...
Myślę, że...
Nie mów tego.
Nie mów.
Nikt się nie dowie.
Nie chciałbym pana niepokoić, ale muszę to powiedzieć.
Znaleziono ciało.
Pewnego dnia odkryjesz, że rzeki wpadają do morza.
Znaleźli je 12 lat temu.
Jak inaczej mogli je sfotografować?
Mówię o innym ciele.
To ciało Celii Velledur. Znaleziono je na brzegu w Artiñán.
Idziemy.
Inspektorze,
chyba jest mi pan winien przeprosiny?
Ty jesteś mi winien więcej przeprosin.
Nie bądź taki pewny siebie.
Zasnąłem.
Powiedz mi wszystko, co pamiętasz.
Każdy szczegół.
Ale mamo...
Nie ma czasu do stracenia.
Daj mi to.
Daj.
Sprzedane za 1500 pesetas temu panu. Dziękuję.
Zaraz spiszemy pańskie dane.
Przejdźmy do następnej partii.
Szachownica z XVIII wieku,
znaleziona w piwnicy
kościoła niedaleko Sussex,
porzucona na prawie 90 lat.
Wybacz spóźnienie. Coś mnie ominęło?
Jesteś w samą porę.
Szkatułka jest chyba następna.
Szachownica jest tak spektakularna,
że zasługuje na to, by zabrać ją do domu.
Cena początkowa to 1700 pesetas.
Kto da więcej?
1700...
1800 od tego pana,
1800... 1900 od pana...
Szkoda, że nie mam 2000 pesetas na tę szachownicę.
Nie wiedziałam, że grasz.
Tata mnie nauczył.
Na bardzo starej szachownicy, podobnej do tej.
2100. Sprzedano! Dziękuję i gratuluję.
Dalej.
Partia O, przedmiot 52.
Ten piękny okaz to unikat
pochodzący z pracowni monsieur Saint Denisa z Lucerny.
Jest pozłacana i inkrustowana szmaragdami.
Zaczniemy od 1000 pesetas. Kto da 1200?
Ale piękna szkatułka. Nie sądzisz?
Wystarczy zalicytować.
Sama nie wiem.
Podoba ci się?
Bardzo.
To na co czekasz? Podnieś rękę.
1600 pesetas. Kto jeszcze? 1600...
3000!
3000 pesetas od pięknej pani Murquíi.
3000, kto przebije?
3500 pesetas.
4000 pesetas. Ktoś jeszcze?
4500!
5000 pesetas.
5500. Świetnie. Dalej!
7000!
7000 pesetas. Ktoś jeszcze?
7000... nikt?
W takim razie 7000 po raz pierwszy, po raz drugi...
10 000 pesetas!
10 000 pesetas od pani z tyłu.
10 000 pesetas.
Ktoś przebije?
10 000.
W takim razie 10 000 po raz pierwszy, po raz drugi...
Sprzedane pani z tyłu!
Diego, wszystko dobrze?
Tak.
Muszę zaczerpnąć powietrza.
Co z nim?
Nie wiem, ale chyba chodzi o tamtą kobietę.
...za państwa hojność w tak ważnej sprawie,
sierot z Cantaloa. Dziękuję.
Kontynuujmy.
Wszystko dobrze?
Tak, nie martw się.
Mateo!
Kobieta w czerni,
która wygrała licytację, zatrzymała się w hotelu?
Zaraz sprawdzę.
To nie przypadek.
Ten szaleniec zwabił nas tutaj z jej powodu.
Musimy się dowiedzieć, kim jest.
...jego wartość nie wynika z piękna lecz z historii.
Panie i panowie, ten zegarek należał do...
Wyjątkowy zegarek.
Przyszedł pan go zalicytować?
Nie wiedziałam, że pensja inspektora pozwala na takie zachcianki.
Nie stać mnie nawet na wskazówki.
Musimy porozmawiać.
Na osobności.
Nikt nie przebije? 800?
800 pesetas, ktoś jeszcze?
800 pesetas.
800 od tego pana.
800, 900.
900...
1000 od tego pana.
1000 po raz pierwszy, po raz drugi...
Sprzedane! Panu w trzecim rzędzie.
Moje kondolencje dla rodziny Velledurów.
Wyślę im telegram.
Ale szczerze powiem,
że nie rozumiem, dlaczego chciał pan
tak prędko mnie o tym poinformować.
Pani cynizm często mnie bawi.
Ale jej śmierć jest dla pani wygodna,
jak oboje wiemy.
Radość, z którą oskarża mnie pan bez motywu
zaczyna się robić niezdrowa.
Doña Ángela widziała, jak Celia Velledur wychodzi z hotelu
o innej godzinie niż ta zapisana na liście.
Jeśli będę musiał oskarżyć panią o utrudnienie działań policji,
z przyjemnością to zrobię.
Proszę wykonywać swoją pracę,
a nie grozić mi.
Co ksiądz myśli o aukcji?
Goście byli bardzo hojni.
Dzięki aukcji oraz gali uzbieraliśmy
więcej niż trzeba.
Wszystko dzięki tej życzliwej duszy.
Wcale nie jest życzliwą duszą, ojcze.
Zawsze pociągał mnie bardziej grzech niż cnota.
Grzechy zostały odkupione.
Nie! Ale to nie były zmarnowane lata.
A ze wszystkich grzechów
zachowałam te niezbędne.
Mogę zapytać, które to?
Poszukam doñi Teresy.
Poczekaj chwilę.
Powinnam pani pogratulować.
Byłam zainteresowana akurat tym przedmiotem.
- Alicia Alarcón. - Miło mi.
Ma pani świetny gust.
Szczerze mówiąc, nie sądzę, że jest warta swojej ceny.
Wiem.
Ale zapłaciłabym każdą cenę, by ją odzyskać.
Należała do pani?
Do mojej rodziny.
Kilka lat temu ktoś ją ukradł.
Szukałam jej od tamtego czasu.
Rozumiem.
Mój syn zasypiał każdej nocy do jej melodii.
Ale to było dawno temu.
Nie widziałam go od lat.
Czuję, że pozostała mi po nim tylko ta szkatułka.
Nie chciałam się wtrącać.
Nie, bez obaw.
Jeśli pani pozwoli, chciałabym udać się do pokoju.
Oczywiście.
Dziękuję.
Jesteś tak elegancka i piękna jak kiedyś.
Kim jesteś?
Nie poznajesz mnie?
Adrián?
Synu!
Dwanaście lat się nie odzywałeś.
Bałam się, że nie żyjesz.
Przepraszam.
- Nie miałem wyboru. - Jak mogłeś?
Zrobiłem to, by cię chronić.
Nie zabiłem Marty,
ale samo podejrzenie splamiłoby
dobre imię rodziny Celande.
Postaw się w mojej sytuacji.
Mogłem tylko zostawić przeszłość za sobą.
Ważne jest tylko to,
- że Bóg nas połączył. - Bóg nie miał z tym nic wspólnego.
Niestety nie jesteś tu przypadkowo.
Ktoś chce zrobić mi krzywdę.
Krzywdę?
Co tym razem zrobiłeś?
Nic.
Dlaczego tak mówisz?
Przez to co myślą, że zrobiłem Marcie? Jestem niewinny.
Przez te lata
próbowałem uciec od przeszłości i Adriána Very.
Ale ktoś chce mi w tym przeszkodzić.
Pociesza mnie tylko to, że tu jesteś.
Błagam cię,
wybacz mi.
Zaakceptuj osobę, którą jestem, Diego Murquíę.
Jesteś moim synem
Adriánem Vera Celande.
Nie przestałem być twoim synem i znów mogę nim być, jeśli chcesz.
Mamo...
Oczywiście, że chcę, synu.
Jest jeden dokument,
jedyny dowód na to, kim jestem.
- Zatrzymałem go... - Musisz go zniszczyć.
Jestem twoim spadkobiercą.
Tylko ten dokument tego dowodzi.
Dopilnuję, byś go nie potrzebował. Dostaniesz to, co twoje, po mojej śmierci.
Zmienię testament
i zapiszę wszystko Diego Murquíi.
Przez tyle lat myślałam, że fortuna umrze ze mną.
A ty...
bez względu na swoje imię jesteś moim synem.
Nie traćmy czasu.
Poczekaj tu.
Zadzwonię do notariusza i zaraz wrócę.
Nikomu nie otwieraj.
Ani nie odpowiadaj.
Synu...
- I co? - To Sagrario Celande.
Matka lub ciotka Diego.
Adriána Very. Celande to rzadkie nazwisko.
Diego pewnie wyszedł.
Powiedzmy Ayali, zanim Sagrario wyjedzie.
- Porozmawiajmy z nim. - Nie wiemy, co tu robi.
Policja tylko ją wystraszy.
Nie widziałeś Belén tamtej nocy.
Nie spałeś w lesie, ale w hotelu,
z matką.
Byłeś pijany, więc nie chciała cię zostawić.
- To nieprawda. - A co jest prawdą?
Mówisz, że nie pamiętasz.
Nie poświęcaj dla niej życia.
Nie jest tego warta.
Kobieta wyglądała na szczerą. Wątpię, żeby kłamała.
Jeśli ten szaleniec oszukał nas, to pewnie i ją.
Musimy się dowiedzieć.
Być może jest rozwiązaniem.
Julio, jesteś mi potrzebny.
Musimy zanieść przedmioty do pokojów właścicieli.
Oczywiście, don Jesús.
Pani Celande?
Mamo...
Mamo, to ja.
Mamo!
Proszę...
Diego Murquía nigdy nie odziedziczy tego, co do niego nie należy.
Julio.
Co się stało?
Oby nic takiego.
Poszedłem do pani Sagrario, ale nie odpowiadała.
Może coś jej się stało.
- Powiedzmy Ayali. - O czym?
Co się stało?
Spędza pan tyle czasu w hotelu, że powinien pan wynająć pokój.
Co pan tu robi?
Powiedziano mi, że pani z tego pokoju nie odpowiada na pukanie.
A jest kobietą w podeszłym wieku.
Byłem w hotelu,
więc pomyślałem, że to sprawdzę.
- Moim skromnym zdaniem pytanie brzmi... - Pańskie zdanie nigdy nie jest skromne.
Co pan tu robi?
A także
dlaczego nie chce pan, żebym wszedł do pokoju?
Nie powinienem czegoś widzieć?
To mój hotel i mogę chodzić, gdzie chcę.
Zaspokoję pańską ciekawość i powiem, że przyszedłem do pani...
- Celande. - Pani Celande,
żeby odkupić od niej szkatułkę dla żony.
- Pani... - Celande...
Dziękuję.
Panie Celande wygrała licytację i kupiła ją.
Chciałem zrobić coś miłego dla żony.
Miło z pańskiej strony.
A gdzie jest pani Celande?
Nie wiem, inspektorze.
Wszedłem, bo drzwi były otwarte.
Zdaje się, że pani Celande wyjechała.
Jestem równie zaskoczony. Nie uregulowała rachunku.
Może pani Celande jest w pokoju
i dlatego nie chce pan, żebym wszedł.
Wie pan dobrze,
że zgodnie z prawem nie muszę podawać powodu,
- żeby panu zakazać wstępu. - To prawda.
Ale nie chciałbym utrudniać panu życia.
Inspektorze.
Wszystko w porządku?
Niezdara ze mnie.
Dziękuję, panie Murquía.
Nie wiem, czy dobrze robimy.
Oczywiście, że nie.
Ale nic innego nam nie pozostaje.
Mamo...
Nie tak mnie wychowałaś.
Wiem, co muszę zrobić.
W głębi serca ty też o tym wiesz,
mimo że to bolesne.
Kobieta nie wyjechałaby bez szkatułki.
To jedyna pamiątka po jej synu.
Też tak myślę. Ale nie było jej w pokoju.
Znacie kłamstwa Diego.
Nie skrzywdziłby swojej matki.
Ale skrzywdził żonę.
Chodzi mu o pierwszą żonę, tę nieżyjącą.
- Wiem. Dziękuję. - Inspektorze!
Andrés!
- Oddaję się w ręce policji. - Z jakiego powodu?
Morderstwa Belén Martín.
O czym pan mówi?
Zabiłem żonę, inspektorze.