- Mój syn nie da się oszukać. - Da, jeśli będę tego chciała.
Camila, przysięgam...
Zostaw mnie!
Czemu to zrobiłaś?
Chcę coś mieć z bycia twoją żoną.
Co mi zrobisz? Uderzysz mnie?
Jeśli się do niej zbliżysz, zabiję cię.
Wasza Wysokość, to najniższy tytuł szlachecki
Tytuł lorda jest wystarczający.
Jakie grzechy chcesz wyznać?
Mam na sumieniu dwie śmierci.
Jeśli potrzebujesz rady, nie bój się do mnie przyjść.
- Ile chcesz? - Nie chcemy pieniędzy,
- ale czegoś, co do ciebie należy. - Co oni ci zrobili?
Nic nie pamiętam.
Był tam portret Diego z wesela.
Diego miał przede mną inną żonę.
Klucze nie są na miejscu.
„W chaosie jest porządek". Tak mówił telegram.
Cztery, siedemnaście, osiem.
Adrián Vera Celande,
jest poszukiwany
jako główny podejrzany o zabójstwo żony, Marty Santos de Vera.
Są takie spokojne.
Tak. Mają pełne brzuszki.
Guwernantka dała im dobrze pojeść.
Przepraszam, że to mówię,
ale obawiam się, że ta kolacja zbierze tylko kilkaset peset.
Zobaczymy.
Posłuchaj, ojcze,
na kolację z królewską parą, ludzie przychodzą tylko się pokazać.
Ojciec potrzebuje pieniędzy.
Nie ja. Sieroty.
No tak, sieroty.
Wie ojciec, czym jest aukcja?
Nie.
Na kontynencie nie są popularne.
Ale są regułą na wyspach, skąd pochodzą moi rodzice.
Na czym to polega?
Dowie się ojciec już niedługo.
Wkrótce przeprowadzimy aukcję na rzecz sierot.
Co ojciec sądzi?
Świetnie.
Jego Wysokość nie przywróci mojego tytułu markiza Vergary.
Uważa, że to niestosowne dla kogoś takiego, jak ja.
Zostanę księciem.
Księciem Cantaloa.
Cześć, kochanie.
Nie bądź głupi i odłóż tego papierosa.
Nie chcę, żebyś śmierdział jak popielniczka.
Idę do tawerny. Nie czekaj.
Co ty robisz? Zwariowałeś?
Nie, matko, wręcz przeciwnie.
Jeśli odejdę od żony, stracimy posag,
ale co jeśli ona zostawi mnie?
Numer 40. To ja.
Cześć.
Zostaw mnie.
Czemu?
Chciałeś, bym trzymała się z dala od Camili.
Udało ci się.
Czego się boisz, Andrés?
Pożądania żony?
To już potwierdzone.
Wkrótce twoja matka będzie przynosić mi śniadanie do naszego pokoju.
Wszyscy wrócimy na właściwe miejsca.
To boli.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Przestań, Andrés!
Jesteś pijany.
Wasza Wysokość, panie i panowie,
dzisiaj, bez wątpliwości, nadszedł dzień,
w którym Grand Hotel...
Proszę sobie nie przeszkadzać.
O co chodzi tym razem? Nie mógł pan gorzej trafić.
Mogę poczekać, aż pan skończy przemowę.
Detektywie.
Tę kobietę zabił ten sam sprawca, co Ezequiela.
Adrián Vera Celande.
Co może mi pan o nim powiedzieć, panie Murquía?
Patrząc na to, co zrobił, niemądrze byłoby z nim zadzierać.
Królewska para na mnie czeka. Przepraszam.
- Przepraszam. - Oczywiście.
Co powiedział Diego?
Jest równie pozbawiony wyrazu, gdy mówi, jak kiedy milczy.
Widok tych fotografii go nie poruszył.
Nie powinnaś na to patrzeć.
To fotografie ciała żony Adriána Very.
Ostrzegałem panią.
To ona.
Kto?
Kobieta z portretu ślubnego Diego.
Tego, który widziałam, gdy mnie porwano.
Ale to znaczy...
Diego to Adrián Vera Celande.
Jestem blisko, Adrián, ale gdzie?
Czemu wracasz o takiej godzinie, cały wystrojony?
Nie mogłem spać. Byłem na spacerze.
Wypiłeś za dużo. Nic dziwnego, że nie mogłeś spać.
Być może.
Może? Wypiłeś za dużo.
Słyszałem. Idę się położyć.
Belén?
Idę!
Co się stało, Andrés?
Nie wiem, co zrobiłem. Obudziłem się w lesie.
Ręce i ubranie miałem pokryte krwią.
- Spałeś tam? - Tak. Chyba. Byłem pijany.
Wiem, że zabrałem tam Belén.
- Wczoraj? - Siłą.
Czemu? Po co?
Nie wiem, co jej zrobiłem.
Spokojnie.
Gdybyś coś zrobił, pamiętałbyś.
Mówiłem, że byłem pijany.
To do ciebie niepodobne.
Chciałem ją skrzywdzić.
Rozdzieliła mnie i Camilę.
Wczoraj ujawniła się cała moja nienawiść.
Byłeś pijany, sam mówiłeś.
Nie skrzywdziłbyś nawet muchy.
A krew?
Byłem w pokoju Belén, nie było jej tam.
Andrés, spokojnie.
Nie myśl o tym.
Belén zjawi się, gdy nie będziesz się spodziewał.
Tak.
O 12.00 w lobby.
Zakrywasz się przed mężem?
Przestraszyłeś mnie.
Mogłeś zapukać.
Muszę zorganizować aukcję.
Ale mogę ją przełożyć.
Nie byliśmy razem od długiego czasu.
Boisz się mnie.
Pobudka!
Wstawaj, kotku.
Jeśli chcesz się kłaść późno, naucz się wstawać wcześnie.
- Zabawimy się, kotku? - Nie.
To nie czas ani miejsce.
Nigdy nie jest czas i miejsce. Chodź tu.
Miesiąc miodowy się skończył.
Musimy ułożyć sobie życie.
- Mnie jest tak dobrze. - Jak?
Nie przeraża cię myśl bycia moim utrzymankiem?
Nie.
Nigdy nie pracowałem. Nie tak mnie wychowano.
Wiem, dlatego muszę coś zrobić.
Jak to?
Umówiłam ci spotkanie z Anastasio Fleitas.
Anastasio Fleitas, z firmy prawniczej Vilacastín i Fleitas.
No tak.
Chce cię zatrudnić jako sekretarza.
To miłe, kochanie, ale...
prawo to nie moja...
Nie widzę się w roli sekretarza.
Nie obchodzi mnie to.
Jesteś dorosłym mężczyzną. Musisz wziąć za siebie odpowiedzialność.
Ale nie wszystko naraz.
Lepiej krok po kroku.
Spotkasz się z nim
i z radością przyjmiesz propozycję pracy.
- Ale Laura... - Idziesz.
Szybko, wstawaj.
Wybiorę ci garnitur.
Jak spałeś, książę?
Nie najlepiej.
Miałem koszmar.
Opowiedz mi o nim.
Śniłem, że król nadał mi tytuł.
To ma być koszmar?
To prawda. Król nadał ci tytuł.
W moim śnie to był niższy tytuł.
Tytuł... lorda.
Boże, co to? Lord?
Nie słyszałam o czymś takim.
To nie jest nieistotny tytuł.
Jest, w porównaniu z księciem.
Alfredo...
Liczyłam, że aby uczcić twój tytuł,
- pojedziemy na wycieczkę. - Dokąd?
Nie wiem. Gdziekolwiek.
Byle daleko od hotelu...
i Cantaloa.
Jestem kierownikiem Grand Hotel, Sofia.
Nie mogę porzucić swoich obowiązków.
Ty swoich też nie.
- Moich? - Tak, twoich.
Twoich obowiązków wobec parafii.
To byłoby nieprzyzwoite wobec ojca Grau, gdybyś przestała teraz pomagać.
Proszę.
Co za szare dni.
Żadna burza nie trwa wiecznie. W końcu zaświeci słońce.
Nie mówiłam o pogodzie.
Ja też nie.
Jak dla ciebie wygląda dzień?
Doña Ludivina...
Mów do niej Lady. Wszyscy ją tak nazywamy.
Lady przypomina, że pan Barnes przybędzie do hotelu w południe.
Pan z domu aukcyjnego.
Nie rozumiem, czemu mój zięć
zajmuje się takimi kłopotliwymi przyjęciami.
Aukcja.
Przynajmniej na szczytny cel.
Wiem.
Ale pan Murquía wspiera tylko własne szczytne cele.
Poprosić pokojówkę, by przygotowała pani kąpiel?
Dobrze. Dziękuję, Jesús.
To moja praca.
Typowe.
Belén ma zawsze wolne, gdy jest dużo pracy.
Tyle roboty, a jej nie widać.
Na pewno ma wolne?
Tak jest w rozpisce.
I zabrała fiołkową suknię. Tę, którą miała na weselu.
- No i? - Ta suknia ma jedno przeznaczenie.
Niektóre kobiety nie mają wstydu.
Coś się stało, Andrés?
Nie, matko. Co takiego?
Zachowujesz się dziwnie od rana. Coś ukrywasz.
Nic dziwnego.
Dwa dni temu odeszła Camila.
To jedyny powód?
Nie martw się. Bardzo cię kocha.
W końcu zmieni zdanie i wróci do ciebie.
Mam nadzieję.
WOLNE
Ojcze Grau.
Don Alfredo.
Dziękuję, że znalazł pan czas. Proszę.
To nie problem, ojcze.
Wie ojciec, jakim szacunkiem go darzę.
Zasłużonym.
W czym mogę pomóc?
Dzięki temu, co zebraliśmy na gali i temu, co zbierzemy na aukcji,
będziemy mieli znaczące środki.
Wszystkich nas to bardzo cieszy.
Te biedne sieroty zasługują na naszą pomoc.
Dokładnie. Za te pieniądze powinniśmy zbudować dla nich odpowiedni dom.
Miejsce, gdzie będą u siebie.
Znalazłem doskonały kawałek ziemi.
Wspaniale, ojcze.
Między nami, niedługo opuszczę Cantaloa.
Nie wiedziałem.
- Będzie nam ojca brakowało. - Dziękuję.
Ale nie rozumiem, jak mogę pomóc z ziemią?
Właścicielem jest markiz Rustarazo.
Rozmawiałem z nim, ale nie chce sprzedać.
Arystokracja to zamknięty krąg,
a skoro został pan księciem, ma pan w nim wpływy.
Mam przekonać markiza, by sprzedał ojcu ziemię.
Albo pan ją kupi.
Nie za własne pieniądze, ale za to, co zbierzemy.
Co pan powie?
Nie jestem pewien.
Pomyślę.
Oczywiście, książę.
Do widzenia.
- Coś nie tak? - Nie.
Wyglądasz się zmartwiony.
Raczej smutny.
Ojciec Grau mówi, że niedługo opuści Cantaloa.
Naprawdę? Mówił czemu?
Nie. To pewnie nie zależy od niego.
Co za szkoda.
Prawda.
Muszę iść.
Co za piękny dzień.
Kiedy chciałeś mi powiedzieć, że wyjeżdżasz?
Prawdę mówiąc, nigdy.
Czemu?
Dobrze wiesz.
Nie, nie wiem.
Z twojego powodu.
Jeśli zostanę, to dla ciebie.
Będę chciał być z tobą.
To jedyne wyjście.
Wcale nie.
Jesteśmy dorośli.
To, co się wydarzyło wczoraj w nocy jest błędem, którego nie możemy powtórzyć.
Nie jestem tego pewien.
Nie wyjeżdżaj.
Nie przeze mnie.
Zostań, obiecuję, że będę się trzymać z daleka.
Nie mogę obiecać tego samego.
Postaraj się.
Jestem pewna, że możesz dotrzymać ślubów.
Zanieś ten list do pokoju pani Pacheco.
Znalazłem to u siebie. Kiedy tu dotarło?
Wydaje mi się, że dziś rano, razem z resztą poczty.
Wydaje ci się? Nie ty to dostarczyłeś?
Nie.
Więc jak się tu znalazło, Mateo?
Nie jestem pewien.
Nie jesteś pewien?
Mam dość twojego braku pewności.
Jeszcze mi podziękujesz.
Nie ma nic złego w byciu uczciwym człowiekiem.
Co? O czym myślisz?
Nie widzę nic uczciwego w pracy.
Przestań. Nie bądź głupi i zaufaj żonie.
Wyglądasz świetnie. Chodźmy.
- Przepraszam. - Wejdź, proszę.
Co ci się stało w rękę?
Poparzyłam się żelazkiem.
Biedaczka!
Okropne.
Zobaczmy.
Kto to zabandażował?
Inés nałożyła musztardę.
Musztardę? Co za bzdura.
Zajmę się twoją ręką jak należy.
Diego, poznaj pana Barnesa
z domu aukcyjnego Stanford w Londynie.
- Panie Barnes. - Miło mi.
Mówiłem naszej wspólnej przyjaciółce, że pana hotel jest cudowny.
Dziękuję.
Idealny na aukcję.
Jesús jest naszym maître d'hotel. Na pewno panu pomoże.
Oczywiście.
Przyda mi się pomoc pana lub guwernantki w zorganizowaniu aukcji.
Proszę nie wahać się prosić o pomoc.
Wspaniale.
Przepraszam.
Doña Ángela, to nie należy do moich obowiązków.
Co pan sugeruje? Że ja mam to zrobić?
Nie, ale zakłada pani z góry, że ja to zrobię.
Dokładnie.
Jeśli ja tego nie zrobię, to kto inny?
Zarządzam kelnerami, nie wiem nic o aukcjach.
„Aukcja". Słyszał pan wcześniej to słowo?
Oczywiście, że tak, ale...
To wie pan więcej ode mnie.
Pracuje pan tu od kilku dni. Ja ponad 30 lat.
Kto ma większe prawo o tym decydować?
Pani.
Widzi pan? W końcu się zgadzamy.
Jeśli przypomni pan sobie coś więcej,
proszę do mnie zadzwonić.
Nie zadzwoni.
Inni też nie.
Minęło 12 lat, jeśli ich pamięć jest taka, jak moja...
Przy takim braku zaufania, na pewno nie.
Ale liczę, że ze wszystkich policjantów Hiszpanii jesteś wyjątkowy.
Zaproś kolejną osobę.
Don Nicolás...
de los Arcos. De los Arcos Romero.
Ten staruszek raczej nie ma pamięci jak suseł.
Słoń, Hernando. Pamięć jak słoń. Spać jak suseł.
Zapraszam, panie de los Arcos.
Gdybyśmy znali pana stan zdrowia, przyszlibyśmy do pana.
Gdy będę potrzebował pomocy, dam panu znać.
Przejdźmy do rzeczy.
Co chce pan wiedzieć?
Dobrze.
Z tego, co rozumiem,
wie pan o tej sprawie najwięcej ze wszystkich inspektorów.
Tak.
Przeglądałem wszystkie raporty.
Wszystko znajduje się tutaj.
Myśli pan, że Adrián Vera zabił żonę?
Tak. Być może chciał się też zemścić na kochanku.
To logiczne,
że Adrián mógł zabić tego mężczyznę.
Mężczyznę... lub kobietę.
Nigdy tego nie ustaliliśmy.
Uważa pan, że Doña Marta miała kochankę?
Chodziły plotki,
że Marta spotykała się z młodą kobietą z wioski.
Chwila, moment. Zgubiłem się.
Marta i ta dziewczyna były...
Kochankami, Hernando.
Tak, to możliwe.
Ale jakim cudem? Jak kobieta może...
Błagam, Hernando! Nie mów, że to też muszę ci tłumaczyć.
Co ty tu robisz?
Dostałam wiadomość.
Ja też. Miałem tu być o 12. Myślałem, że to od ciebie.
Nasz przyjaciel się z nami bawi.
Jak widzicie, przedmioty są podzielone na zestawy,
w zależności od ich cech.
Zestaw P, na przykład, to przedmioty z porcelany Sêvres.
Należy ich dotykać tylko w rękawiczkach, bardzo delikatnie.
Doña Alicia Alarcón?
To ja.
Dziękuję.
Otello?
Główna postać, Otello,
zabija kochankę z zazdrości.
Ten fragment został zaznaczony.
Jak Diego i jego pierwsza żona.
Jego druga żona nie chce tego słuchać.
Ale to prawda.
Musimy to przeczytać. Poszukać wskazówek.
Już to czytałam kilkukrotnie.
Ja też.
Więc ja muszę przeczytać.
Nie będę przepraszał za brak edukacji.
Panie Molins, czy pana niechęć do opery dotyczy też teatru?
Nikt nie lubi być wyśmiewanym.
Oczywiście.
Nie patrz tak na mnie. Ten komentarz był nie na miejscu.
Na litość boską, to był żart.
W złym guście.
Będziesz mi mówiła, jak traktować Julio?
Miałeś rację.
Jak zwykle.
- O czym tym razem? - Bardzo śmieszne.
Belén wzięła wolne.
Natalia mówi, że wzięła suknię, którą ukradła Camili.
Widzisz?
Poszła się zabawić.
Niedługo twoja ukochana żona wróci.
- Nie jest moją ukochaną żoną. - To był żart.
Belén wróci.
Zobaczysz.
Do zobaczenia.
Belén?
Nie ma tu Belén.
- Wiem, że ma wolne, myślałem... - Jeszcze nie wróciła.
To nie było zaplanowane.
Ja miałam mieć wolne, ale rano zobaczyłam zmianę w rozpisce.
Kto ją zmienił?
Trudno uwierzyć, że kiedyś tu pracowałeś.
Twoja matka. Kto inny?
Oczywiście.
Ale nic nie mów. Nic ci nie powiedziałam. Zapomnij.
Z twoją matką nie jest najlepiej. Popełnia coraz więcej błędów.
Obawiam się, że może mieć coś z głową.
Matko?
Co się stało?
Musisz iść ze mną do lasu.
- Teraz? - Tak.
Daj mi się przebrać.
- Chyba już tu byliśmy. - Nie wiem.
Może tędy?
Nie, tędy.
- To na pewno tutaj? -Nie wiem, było ciemno.
Nie poznaję tego miejsca.
Byłem pijany.
Przestań opowiadać, że byłeś pijany.
Spójrz na mnie.
Nic tu nie znajdziemy, bo nic nie zrobiłeś.
Czemu byłem pokryty krwią?
Nie wiem.
Julio, tam!
Tu się obudziłem.
To czepek Belén.
To może należeć do kogoś innego. Mogło tu leżeć od lat.
Krew jest świeża. Nie zaprzeczaj.
- Też myślisz, że Belén nie żyje. - Nie!
A nawet jeśli, to wiem, że nie ty ją zabiłeś.
Zabiłem ją.
Andres.
Nie.
Nie chce zejść. To stare wazy.
To jest brud.
Gdybyś je czyściła po każdym użyciu, błyszczałyby jak nowe.
To niemożliwe.
- Masz chwilę? - Jak myślisz?
Poczekaj.
Mają wyglądać jak nowe. Dzisiaj!
Umyj dokładnie octem i gorącą wodą.
Myśli, że wie najlepiej.
Jak możesz to kłaść tutaj?
Dopiero umyliśmy podłogę.
Robię, co mi kazano.
Zabierz to do magazynu.
Następnym razem ma być prawidłowo poćwiartowana lub zawinięta.
Kapie na podłogę.
Posprzątaj podłogę, zanim zaschnie.
Ani chwili spokoju. O co chodzi?
O nic. Nie przejmuj się.
- Jesteś zajęta. - Zawsze jestem. Mów.
To nic pilnego. Nie mamy czasu.
Gdy odpoczniesz.
Zabierz to tam.
Kto to?
Przykro mi.
Będzie ci przykro. Posprzątaj.
A ty zmyj podłogę.
Tak, masz rację.
Co więcej, drogi Jesúsie, czasami jesteś bardzo precyzyjny.
Cześć, kotku.
Przepraszam, Jesús.
Nie trzeba.
To wspaniały rozmówca.
Nalać ci, kochanie?
- Nie byłeś u Fleitasa. - Nie.
Ale nie zapomniałem.
Nie bądź zła, bo nie zapomniałem.
Nie, tym razem jest dużo gorzej.
Nie poszedłeś, choć obiecałeś.
Nie obchodzę cię ja, ani wstyd, jaki przyniosłeś ojcu.
Nie mów tak. Praca w kancelarii nie jest dla mnie.
Nie chcesz pracować w kancelarii?
Nie.
Dobrze.
Ale nie będziesz się obijał.
Musisz znaleźć pracę.
Jaką?
Możesz być moim asystentem.
Dobry pomysł.
Jak mam ci pomóc?
Wkrótce się dowiesz.