- Jakie grzechy chcesz wyznać? - Mam na sumieniu dwie śmierci.
Jeśli potrzebujesz rady, nie bój się do mnie przyjść.
- Mój syn nie da ci się oszukać. - Da, jeśli będę tego chciała.
Wiesz, że ona tam jest?
- Kto? - Belén.
Poszła do kościoła z Andrésem w tej sukni, którą chciałaś założyć.
Miłego dnia.
- Camila, przysięgam... - Zostaw mnie!
- Czemu to zrobiłaś? - Chcę coś mieć z bycia twoją żoną.
Co mi zrobisz? Uderzysz mnie?
Jeśli się do niej zbliżysz, zabiję cię.
Nasz przyjaciel chce się zabawić.
„Szukajcie nie w Biblii, ale w pokojach.
W chaosie jest porządek".
- Znalazłaś coś? - Nic.
Muszę iść do recepcji, zobaczyć, które pokoje są wolne.
Przepraszam.
Nie chodzi o pokoje.
Oczywiście, że tak. Tak mówił telegram.
Chodźmy.
Patrzcie.
Klucze nie są na swoim miejscu.
Przepraszam, nie wiem jak to się stało.
- Odłożę je. - Nie trzeba.
Poczekaj, Mateo. Dziękuję.
W chaosie jest porządek.
Tak mówił telegram.
Cztery, siedemnaście,
osiem, pięć, dziewięć, dwa.
Dziękuję, Mateo.
Jeśli w chaosie jest porządek, nie mogę go dostrzec.
Krok po kroku.
Mamy 17 numerów.
Żaden się nie powtarza.
Od jednego do 17.
- Ale nie po kolei. - W chaosie.
Tak, jak mówił telegram.
To ma tyle samo sensu, co pierwsza wiadomość.
„Prawda jest w Kainie".
Cztery słowa bez sensu.
Może te wiadomości mają związek?
Same w sobie są wystarczająco skomplikowane.
„Prawda jest w Kainie" i 17 pomieszanych numerów.
Cztery słowa i 17 numerów.
Cztery słowa i siedemnaście liter.
Powiedziała 17 numerów.
A te cztery słowa mają 17 liter.
Tyle samo liter ile numerów.
Może to przypadek, a może nie.
- Przeczytaj numery. - Dobrze.
Cztery, siedemnaście,
osiem, pięć,
dziewięć, dwa,
dwanaście,
jeden,
czternaście, szesnaście, trzy, siedem,
dziesięć, jedenaście, sześć, piętnaście,
trzynaście.
Adrián Vera Celande.
Musimy powiedzieć Ayali.
A Julio?
Miał wyjść tylnymi drzwiami.
- Doña Alicia. - Ojcze Grau.
Obawiam się, że muszę panią prosić o przysługę.
W czym mogę pomóc?
Wiem, że pani mąż zarządza hotelem.
Kościołowi brakuje funduszy.
Sierociniec Cantaloa jest w złym stanie.
Dzieci ciągle chorują z powodu zimna i wilgoci.
Przepraszam, ale mój mąż raczej nie będzie chciał pomóc.
- Chcę być z ojcem szczera. - Nie proszę o pieniądze.
Chcę zorganizować galę charytatywną.
By zebrać fundusze.
Dla sierot.
Mają chór, przyjdą zaśpiewać.
Tylko skute lodem serca nie pomogą, gdy ich usłyszą.
Dobrze, porozmawiam z mężem. Ale nie mogę nic obiecać.
Zrobię, co mogę.
Jest pani aniołem.
Nie jest pani jedyną dobrą duszą w rodzinie.
Ojcze Grau.
Nie wiedziałam, że ojciec tu będzie.
Nie przyszedłem do pani.
Przepraszam za tę drobną niewierność.
Przepraszam za brak manier, ale muszę już wracać do syna.
Oczywiście.
Tak, wiem.
Co wiesz?
To, że nic nie mówisz, nie znaczy, że nie widzę żalu w twoich oczach.
W końcu jestem twoim mężem.
Znam cię.
Nie wiem, o jakim żalu mówisz.
Obiecałem, że rozwiążę tę sytuację.
Zapewnię tobie i małemu Alejandro przyszłość.
Ale...
Co chcesz powiedzieć? Że się poddajesz?
Że zrobiłeś już wszystko?
Ty mi powiedz.
Oto ja,
bez tytułu,
kierownik hotelu, którym nie zarządzam.
Jestem tylko dekoracją.
Nie, nie jesteś.
Dziękuję.
Ale chyba się na to nie godzisz? Słyszysz?
Bo ja nie mogę.
Wiem, że mówisz to dla mojego dobra.
Jesteś dla mnie taka dobra.
Nie, Alfredo.
Nie jestem taka dobra.
Camila!
Camila nie chce cię widzieć.
- Wpuść mnie, proszę. - Nie zmusisz jej do rozmowy.
- Camila, proszę. - Ona nie chce cię widzieć.
Co zrobisz? Uderzysz mnie tak, jak Belén?
Oczywiście, że nie.
Andrés.
Wiem, że mnie kochasz.
No więc? Twój prezent urodzinowy...
To nie było to, co myślisz. Belén nas oszukała.
Nie widzisz?
- Sam siebie oszukujesz. - Nie!
Pamiętasz noc sylwestrową?
Jak mogę zapomnieć? Niemal cię straciłem na zawsze.
Przyniosłeś mi kwiatek.
Ale kiedy ją zobaczyłeś,
mogłam nie istnieć.
Nic innego mogłoby nie istnieć,
poza nią.
Już jej nie kocham. Przysięgam.
Może.
Ale nie kochasz mnie tak, jak ją.
Nigdy nie patrzyłeś na mnie tak, jak wtedy na nią.
Camila!
Myślę, że to szczytny cel.
Ja też.
Podziwu godna inicjatywa nowego księdza.
Przekazać mu, że może liczyć na twoją pomoc?
Zdecydowanie nie.
Nie wiem, co dobrego może przynieść hotelowi chór sierot.
Te dzieci błagają o pomoc.
Błagają.
Ale ksiądz woli błagać właściciela Grand Hotel.
Ale właściciel odmawia pomocy.
Rozumiem.
Powiedz mu, by nie brał tego do siebie, po prostu chcę być szczery.
Zanim przyjdzie mu użerać się z gorszymi ludźmi,
którzy powiedzą mu to samo.
Nie sądzę, by moja matka zrobiła to samo.
Może jej nie znasz tak dobrze.
Masz rację.
Nie można być pewnym nawet tego, jak dobrze znamy najbliższych.
Znasz nazwisko Adrián Vera Celande?
Nic mi to nie mówi. Powinno?
Nie.
Co to za nazwisko?
- Ktoś je wczoraj wspomniał. - Z jakiego powodu?
Nie pamiętam.
A kto je wspomniał? To pamiętasz?
Nie.
Ale pytasz, czy ja je znam.
Nie pamiętasz, kto je wspomniał ani czemu,
ale zakładasz, że ja je znam?
Masz rację. Nieważne.
Czego szukacie?
Widziałem gdzieś zapisane imię
Adrián Vera Celande.
To oznacza jedno.
Albo jest w aktach zgonu,
albo jest poszukiwany. Proszę.
Coś się wyjaśniło?
Adrián Vera Celande istnieje.
Dobra wiadomość!
Ale nic o nim nie wiadomo od 12 lat.
Adrián Vera Celande
był poszukiwany,
jako główny podejrzany o morderstwo żony, Marty Santos de Vera.
Jeśli Adrián Vera nie jest odpowiedzialny tylko za morderstwo żony,
ale też za atak na Grand Hotel, porwanie Alicii i morderstwo Ezequiela,
- coś się tu nie zgadza. - To prawda.
Czemu dawałby nam wskazówki do odkrycia swojej tożsamości?
Jeśli chce się zemścić na Diego,
co mógł zrobić Diego, by zasłużyć na taką karę?
Tylko Diego może nam powiedzieć.
- Alicia, musisz z nim porozmawiać. - Próbowałam.
- Jak zareagował? - Tak, jak podejrzewałam.
Powiedział, że nie zna tego nazwiska.
Nigdy się nie przyzna.
Chyba że nie damy mu wyboru?
To nie będzie proste.
A co jeśli Adrián Vera Celande odwiedzi hotel?
Znów mnie pan wyprzedził, panie Olmedo.
Nie chce pan dołączyć do policji?
Kiedyś już o tym wspominałem.
Jakby to było takie proste. Co ty wygadujesz?
Wynoś się!
Nieokrzesany!
Bezużyteczny!
Nie wiesz, z kim masz do czynienia!
Ma pan szczęście, Don Jesús.
Niemal rozbiła głowę Camili.
Uderzyła Virginię otwartą dłonią.
Przy mnie była na tyle uprzejma, że tylko zbiła imbryk.
Coś z nią trzeba zrobić.
Don Alfredo!
Tak, Jesús?
Mamy duży problem z gościem.
W pokoju 34.
Duży problem?
Tak, Don Alfredo.
Zaatakowała dwie pokojówki,
don Jesúsa i mnie.
Nie mówiąc o stratach w hotelowych meblach i porcelanie.
Zachowuje się, jakby hotel należał do niej.
Czyli ktoś powinien jej grzecznie zwrócić uwagę,
że jej zachowanie jest niestosowne?
Z całym szacunkiem, Don Alfredo,
to może nie wystarczyć.
No tak.
Co więcej możemy zrobić?
Nie wyrzucimy jej z hotelu.
Myślicie, że to nieuniknione?
Tak, don Alfredo.
Ta kobieta może sprawić duże kłopoty.
Pójdę z nią porozmawiać.
Pokój 34.
- Jak się nazywa? - Doña Rose Marie.
Doña Rose Marie Fronkest.
Rose Marie Fronkest?
Zgadza się.
Powodzenia, Don Alfredo.
Tak.
Dziękuję.
- To jakaś kochanka króla? - Nie.
Rosemary Fronkest to nie „jakaś" kochanka.
Odkąd ją poznał,
Jego Wysokość chodzi do łóżka tylko z nią.
Dlatego mamy pozwolić, by dręczyła pracowników
i niszczyła wyposażenie?
To twoja decyzja.
Ale jeśli w Grand Hotel mieszka kochanka króla,
Jego Wysokość może pojawić się w każdej chwili.
- No i? - Możemy urządzić bal.
Lub inną imprezę.
Alfredo,
jeśli Jego Wysokość przyjeżdża do kochanki, zależy mu na dyskrecji.
Prawda.
Ale może to nie taki zły pomysł.
Mam nawet idealną okazję.
Jego Wysokość nie odmówi przybycia.
Pozwoli pan?
Gala charytatywna dla sierocińca w Cantaloa.
- Panu też podać? - Tak, proszę.
Jesús, możliwe, że niedługo
do hotelu przyjedzie bardzo ważny gość.
- Rozumiesz? - Tak.
Dobrze.
Ten gość prawdopodobnie nie zamelduje się pod własnym nazwiskiem.
Użyje pseudonimu, być może jednego z tych.
Korzysta z nich najczęściej.
Rozumiem.
Ale może użyć innego nazwiska.
Może już tu jest?
Być może już się zameldował.
Tylko ostatnie.
Jonás Larra, Francisco de Mendoza y Villarroel,
Rómulo Asiaín.
Raczej żaden z tych.
Przegapiłem jedno.
Adrián Vera Celande.
- Coś ci to mówi? - Myślałem o czym innym.
Cierpliwości, król niedługo przyjedzie.
Daj mi znać.
Proszę odłożyć broń, panie Murquía.
Co pan tu robi?
W pokoju Adriána Very? Wciąż pan twierdzi, że go nie zna?
To nie pana sprawa.
Moja, gdy wpada pan do tego pokoju z bronią.
Niech pan robi, co chce.
Panie Murquía,
Obaj wiemy, że Vera pana nie lubi.
Nie wiem czemu.
Co mógł pan zrobić, by tak pana znienawidził?
Ale jeśli mi pan nie powie, o co chodzi, nie mogę pana chronić.
A podejrzewam, że jest panu potrzebna ochrona.
Tak jak temu biednemu mężczyźnie?
Ezequielowi.
Ochrona nie jest pana mocną stroną.
Prędzej czy później, ten człowiek się na panu zemści.
To się nigdy nie zdarzy.
Jestem pewien jednego, Adrián Vera mnie nie skrzywdzi.
Bardzo się pan zabezpieczył przed kimś, kto nie może pana skrzywdzić.
Nigdy nie wiadomo.
Jeśli nie ma pan zamiaru mnie aresztować...
Nie. Nie w tej chwili.
Więc do widzenia.
Dawno nie byłeś taki szczęśliwy.
Nasza sytuacja się poprawi.
Co się stało?
Jeszcze nic. Ale już niedługo.
Powiesz mi, o co chodzi?
Chodzi o...
króla.
Król odwiedzi Grand Hotel.
Wiesz, co to znaczy?
Będę mógł go poprosić, by oddał mi tytuł.
Nawet jeśli to prawda,
skąd wiesz, że da ci to, o co poprosisz?
Skąd wiesz, czy uda ci się z nim porozmawiać?
Widzę, jaką wiarę pokładasz w mężu.
Nie o to chodzi.
Pokażę ci, że jestem wart więcej, niż myślisz.
Alfredo!
Co się dzieje z Alfredo?
Król przyjedzie.
Do hotelu?
Nikt mi nic nie mówił.
Myśli, że to rozwiąże wszystkie nasze problemy.
Niech tak myśli. Potrzebujemy nadziei.
Nie cieszy cię wizyta króla?
Cieszy mnie tylko wizyta twojego brata.
Wiesz, jak ważny jest dla nas ten posag.
Patrz! Chcesz go potrzymać?
Dzień dobry, witam w Grand Hotel. Czym mogę służyć?
Chcę zarezerwować dwa najlepsze apartamenty.
Dla wicehrabiego Antaídy.
Chłopcze,
- słyszałeś mnie? - Tak.
Klucze?
Tak jest.
Don Alfredo!
Przyjechał wicehrabia Antaídy.
- Don Alfredo, czy ten mężczyzna to... - Nie, to nie on.
Gotowe, Wasza Wysokość.
To ma być wizyta incognito?
Panie wicehrabio Antaídy,
były markiz Vergary wita pana w Grand Hotel.
Nie przestaniesz się dąsać,
dopóki nie zapytam, o co chodzi?
Mylisz się, matko.
Ten człowiek nie jest twoim synem.
Nie mów głupot. Brakuje ci tylko kuli u nogi.
Tak się czuję, jak galernik.
Na Boga, Javier! To najlepsze chwile małżeństwa.
Pełne namiętności i miłości.
Co się z tobą dzieje?
Laura krótko mnie trzyma. Za dużo namiętności.
Przesadna miłość. Nie odstępuje mnie na krok.
Bo cię kocha, głuptasie.
Ja ją też.
Nie o to chodzi. Kocham ją, ale nie mogę jej znieść.
Chce mnie zmienić.
Wstyd to przyznać, ale...
wypadły mi włosy na klatce piersiowej.
Doprowadzi mnie do śmierci.
Postaw się.
- Nie musisz być uległy. - Trudno jej odmówić.
Widzę.
Z tym usztywniaczem na wąsach wyglądasz jak dandys z operetki.
Nie mów nic więcej.
Nie wiem co zrobić.
Ostrzegam cię.
Jeśli myślisz o rzuceniu żony, zapomnij o tym.
Czekam na posag z twojego małżeństwa. To bardzo ważne dla Alarcónów.
- Ale matko... - Nie zrujnujesz tego.
Tak jest.
Laura coś o nim mówiła?
Mówi o wszystkim innym.
Nie powiedziałam ci wcześniej,
ale wyglądasz olśniewająco.
Dziękuję. Małżeństwo mi służy.
Widziałaś swojego syna? To odmieniony człowiek.
Na to wygląda.
Masz chwilę?
Ile tylko chcesz.
To niezręczna sprawa,
ale im szybciej to załatwimy, tym szybciej będzie za nami.
Mów.
Wiesz coś o posagu? Twoja matka coś mówiła?
Owszem.
A co takiego?
Nie zgadza się.
Jak to się nie zgadza?
Chce dać posag, zgodnie ze zwyczajem,
ale nie w tradycyjny sposób.
Co jest złego w tradycji?
Mama martwi się o reputację Javiera.
Mówiłam, żeby się nie martwiła,
- ponieważ Javier się zmienił. - Ale...
Zamiast posagu, woli nam dać miesięczną pensję.
Bardzo hojną, ale pod kilkoma warunkami.
A dokładnie?
Moja rodzina przestanie płacić w przypadku,
który nigdy się nie wydarzy, gdy Javier mnie opuści.
O czym ty mówisz?
Tego chce mama.
To nie jest nasza wina.
Co to za dziwne ustalenia?
Posag to posag!
To samo jej mówiłam.
Przepraszam.
- Wrócisz do łóżka? - Denerwuję się.
Mnie też denerwujesz.
Wiesz, jaka to szansa, porozmawiać z królem?
On nie chce z nikim rozmawiać! Nikt go nie widział, odkąd przyjechał!
Jest zajęty królewskimi sprawami.
Myślisz, że wszystkie nasze problemy rozwiąże król?
- Królowa. - Król.
Nie, kochanie. Królowa!
- Królowa weszła do hotelu. - O czym ty mówisz?
Alfredo! Dokąd ty idziesz? Jesteś w piżamie!
Alfredo, proszę!
Proszę pani.
Wasza Wysokość!
Zostańcie tutaj!
Panie, za mną.
Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość!
Wasza Wysokość musi się schować!
Jak śmiesz!
Jej Wysokość jest w Grand Hotel.
Wiem dokładnie, gdzie jestem. Zwariowałeś?
- Nie. Jej Wysokość. Królowa. - Co?
Dokąd idzie mój król?
Śpij dalej.
Wasza Wysokość.
Kochanie!
Co za niespodzianka!
Właśnie przyjechałam. Czułam się samotna.
Skąd wiedziałaś, że tu będę?
Pytasz, bo podróżowałeś incognito?
Interesująca odpowiedź.
Zaprowadźcie Jej Wysokość do mojego pokoju.
Przygotujcie dla nas prywatną kolację.
- Na co ma pan ochotę? - Ostrygi.
Im więcej, tym lepiej.
Ostrygi.
- Kochanie? - Tak, moja droga?
Co tutaj robisz, tak daleko od dworu?
Jego Wysokość zgodził się wziąć udział w naszej gali,
Wasza Wysokość.
Jakiej gali?
Dla sierocińca w Cantaloa.
Dlaczego jesteś w szlafroku?
Proszę wybaczyć impertynencję.
Jestem pani wiernym sługą, Alfredo de Vergara,
dawniej markiz Vergary.
Camila?
Camila, to ja, Andrés.
Wpuść mnie, proszę. Wiem, że tam jesteś.
Proszę, wysłuchaj mnie.
To nie tak, jak myślisz.
Camila...
Camila, proszę.
Andrés!
Możemy porozmawiać?
Teraz?
Oczywiście.
Nie byłoby mnie tutaj, gdybym znał inny sposób.
Wstydzę się o to prosić.
O co chodzi?
O pieniądze.
Poczekaj na mnie w swoim pokoju.
Proszę.
Sprzedaj to.
Nie, nie chcę żebyś musiała coś przeze mnie sprzedawać.
Dał mi go Diego. Nie zależy mi na nim.
Dostaniesz za niego ponad 2000 peset, bez targowania.
Nie, naprawdę, nie czułbym się z tym dobrze.
Posłuchaj mnie.
To, co mogę ci dać,
to nic wobec tego, co moja rodzina ci odebrała.
Wiesz, że ci się to należy.
Weź go.
Wstyd mi.
- Niesłusznie. - Tak, ale...
Żadnych „ale".
Co to?
Herbata z walerianą i lukrecją.
Pomaga mi zasnąć.
Rozmawiałam z Laurą o posagu.
Co powiedziała?
Będą nam go dawać w ratach,
co miesiąc.
Przestaną,
jeśli kiedyś opuścisz żonę.
To znaczy...
Że musisz wytrzymać.
Nie możemy stracić tych pieniędzy.
Pani pozwoli?
Doda pani sił. Noc jest zimna.
Masz dobre oko, Jesús.
Będę potrzebowała siły.
Podaj mi brandy, proszę.
Wedle życzenia.
Chyba pierwszy raz podaję pani alkohol.
Skończyłam z piciem.
Kiedyś zawsze piłam kieliszek przed obiadem.
To podobno dobre dla organizmu.
Kto wie?
To było dawno temu,
miałam inne zwyczaje.
Chce pani do nich wrócić?
Być może.
Dobranoc pani.
Dobranoc.
Jak niektórzy z was wiedzą,
Jego Wysokość przebywa od wczoraj w hotelu
i będzie dziś gościł na gali charytatywnej.
Słuchajcie, co się do was mówi, żebyście wiedzieli, jak się zachować.
Dziękuję, Doña Ángela.
Tak naprawdę o protokole musicie wiedzieć jedno:
miejsce, w którym przebywa król,
jest miejscem honorowym.
Nie należy patrzeć królowi w oczy,
ani odzywać się, chyba że zada wam pytanie.
Jak zwracać się do króla?
Jeśli się do was odezwie,
zwracajcie się do niego „Wasza Wysokość".
O czym tak szepczecie?
Natalia?
Czy król ma błękitną krew?
Nie.
Chcecie wiedzieć, czemu się tak mówi o arystokracji?
Nie potrzeba.
Proszę mu pozwolić, Doña Ángela.
Arystokraci, zgodnie z tradycją,
unikają słońca.
Na bladej skórze widać żyły.
Ci z was, którzy widzieli ćwiartowanie zwierzęcia, wiedzą,
że ścianki żył mają błękitny kolor.
- Więc mają czerwoną krew? - Tak jak my.
Chce pani coś dodać, Doña Ángela?
Tylko jedno.
Jeśli przyłapię was na patrzeniu na żyły króla lub królowej,
nie dostaniecie wolnego, dopóki słońce nie wstanie na zachodzie.
Do pracy.
Don Jesús,
jeśli chce pan wyjaśnić, czemu słońce nie wstaje na zachodzie,
przypominam, że mamy dużo pracy.
To, co mówił pan o błękitnej krwi, brzmi dla mnie jak bzdura.
Przerażające.
Wylałem to wino przypadkiem.
Mówię o śmierci Marty Santos.
Jej mąż, Adrián Vera, zabił ją ciosem siekierą w głowę.
Jak Ezequiela.
Odciął jej serdeczny palec.
Jak Ezequielowi.
Nie mów. Pewnie najpierw ją udusił.
Nic nie zrozumiałeś.
Tym razem.
Adrián Vera zabił żonę
ciosem siekierą w głowę.
Potem odciął serdeczny palec.
Udusił Ezequiela i próbował odtworzyć okoliczności śmierci Marty.
Jako znak.
Dokładnie.
Potem odciął wskazujący palec.
Palec wskazujący to drugi palec.
Jak myślisz, czemu tak się nazywa?
Może powinniśmy pokazać Diego Murquíi te akta, razem ze zdjęciami
Powie nam, co wie o mordercy.
Nie chce skończyć, jak ta biedna kobieta.
Lub jak Ezequiel.
Jak wyglądam?
Za dużo perfum.
Naprawdę?
A garnitur?
Nie wystroiłeś się tak, odkąd się znamy.
Nie codziennie spotyka się króla.
Więc obstajesz przy swoim?
Podaj choć jeden powód, czemu król chciałby z tobą rozmawiać.
- Tak? - Don Alfredo?
Tak.
Tu Pierre de Montesquieu, książę Ermua.
Lokaj króla.
Już!
- Wasza Książęca Mość. - Proszę pani.
Don Alfredo,
Jego Wysokość chce się z panem widzieć.
Proszę za mną.
Wasza Wysokość.
Proszę wejść.
Wchodź.
Siadaj.
Dziękuję Naszej Wysokości za udział w waszej gali.
Przepraszam.
Na odwrót.
Więc nie dziękujesz?
- Nie, ja tylko... - Cisza.
Wiem, co masz na myśli.
Rozumiem, że to nie na gali najbardziej ci zależy.
Wczoraj postanowiłem przywrócić ci tytuł szlachecki.
- Dziękuję po tysiąckroć. - Siadaj.
Chciałem nadać ci nowostworzony tytuł
Księcia Cantaloa.
- Wasza Wysokość. - Siadaj.
Ale doszedłem do wniosku, że to przesada.
Jeśli będę szastał tytułami książęcymi,
prawowici książęta mnie potępią.
Rozumiem, Wasza Wysokość.
Mógłbym przywrócić ci tytuł markiza.
Ale byłeś markizem i sprzedałeś tytuł.
O czym by to świadczyło, gdybym zamienił go na inny?
Przyznałbym, że tytułami można handlować, co jest nie do przyjęcia.
To prawda, ale jeśli mogę coś powiedzieć, Wasza Wysokość,
tytuł hrabiego byłby wystarczający,
bym powrócił do arystokracji, której nie powinienem był opuścić.
To prawda, Vergara.
Niestety, mam w zwyczaju przyznawać tytuły hrabiowskie tylko w latach przestępnych.
To głupie, ale nic nie poradzę.
Jestem przesądny.
Zawsze byłem.
Zostaje możliwość uczynienia mnie baronem.
Też o tym myślałem.
Ale nie wiem jak to brzmi.
Baron Cantaloa.
Nie podoba mi się to.
Mogę być baronem gdzie indziej.
Daj spokój.
Nie mogę odebrać komuś tytułu.
Co mi pozostaje?
Tytuł lorda byłby wystarczający.
Lord Cantaloa. To brzmi dumnie, prawda?
Wasza Wysokość, to najniższy tytuł szlachecki.
Nie bądź zbyt wymagający.
Ależ skąd.
Więc od dzisiaj jesteś lordem Cantaloa.
Możesz już iść.
- No już. - Tak jest.
Wasza Wysokość.
Już mnie nie uderzysz.
Możemy porozmawiać?
Możesz mówić.
Na osobności.
Będę tutaj.
Czego chcesz?
Pieniądze naprawiają wszystko?
Co chcesz za to kupić?
Nie oferuję tylko pieniędzy.
Jeśli opuścisz Grand Hotel, mam dla ciebie pracę w Santalla.
Gospodyni rodziny Valdivia.
Będą płacić 100 peset więcej miesięcznie niż hotel.
- A to jest 2000 peset. - Za to, że wyjadę?
Praca i pieniądze są twoje, jeśli wyjedziesz na zawsze.
Myślisz, że tak łatwo się mnie pozbędziesz?
Jest też inny powód, by wyjechać. Już ci o nim mówiłem.
Mówiłem, że jeśli się do niej zbliżysz, to cię zabiję.
Oto adres tego domu.
Słyszałeś, że wyjechała?
Czas najwyższy.
Nie musisz udawać przed matką.
- Wiem, jak bardzo ją kochasz. - Nie.
Nie zaprzeczam, że kiedyś ją kochałem.
Ale teraz kocham Camilę. To jedyna pewna rzecz.
Mówię o Camili.
To Camila wyjechała.
Znalazła pracę w Santalla.
U rodziny Valdivia.