- Jak zgrzeszyłaś? - Mam na sumieniu dwie śmierci.
Jeśli chcesz porozmawiać, przychodź bez obaw.
- Mój syn nie wpadnie w twoje sidła. - Wpadnie, kiedy zechcę.
Wiesz, że jest na dole?
- Kto? - Belén.
Jest w kościele z Andrésem.
Nie wiesz, jak to jest, zobaczyć ukochaną w ramionach innego.
Jakbyś nie chciała, żebyśmy byli razem.
To nie twoja historia.
Zostałam dla Alicii i...
dla ciebie.
- Kim jesteś? - To nieważne, panie Murquía.
Czy mam się zwracać inaczej, bo nie jesteś Diegiem Murquía.
- Czego chcesz? - Daj mi ten papier.
Mądrze będzie cię zastrzelić.
Nie ruszaj się.
Pomoże mi się pani stąd wydostać.
Nie ruszać się!
Panna Rivelles została wzięta jako zakładniczka.
To człowiek, którego pan ranił.
Poinformuj detektywa Ayala.
W tej chwili.
Co zrobisz?
Nie będę czekał na detektywa.
Nie wchodzić, bo ją zabiję.
- Trzeba wyważyć drzwi. - Nie, słyszałeś go.
Zabije Maite.
Zabije ją, jeśli nic nie zrobimy.
- Krwawisz. Pokaż. - Zostań tam.
Dzięki Bogu!
- Jest w środku? - Tak.
Odsunąć się.
Odejdź od drzwi.
Jestem detektyw Ayala.
Czego chcesz?
Wyjaśnić to, nim ktoś ucierpi.
Jest jedno wyjście.
Potrzebuję lekarza i auta z kierowcą.
A panna Rivelles?
Wypuszczę ją z kierowcą,
kiedy będę bezpieczny.
Proszę posłuchać.
Nie. Słyszeliście moje żądania.
Róbcie, co mówię albo ją zabiję.
Dobrze.
Ale chcę dowodu, że dziewczyna żyje.
Mów.
Nic mi nie jest.
Nie dbam o życie tego mężczyzny.
- Niech pan to skończy. - Nie.
Co proponujesz?
Spełnić żądania.
Lekarz i auto.
Życie Maite jest zagrożone.
A może obawia się pan czegoś innego?
- Dobrze. - Czy mogę?
Ezequiel chce doktora.
Ktoś z nas może go udać i wstrzyknąć mu środek nasenny.
Uwolnimy wtedy Maite.
Ale kto będzie udawał lekarza?
Ten człowiek widział nas wszystkich.
Nie wszystkich.
Czy warto?
Czy Diego Murquía jest taki ważny?
- A może coś, co do niego należy? - Zamknij się.
Jak cię słucham, robi mi się gorzej.
- Kto to? - Lekarz.
Wejść.
Zamknij drzwi. Podłóż krzesło.
- Na co czekasz? - Na nic.
Proszę pokazać ranę.
Pospiesz się.
Zawsze tak się panu trzęsą ręce?
Rzadko pracuję z bronią przy skroni.
Racja.
Jeden fałszywy ruch i zabiję ją.
Rozumiem.
Muszę oczyścić i zdezynfekować ranę.
Potrzebuje pan zastrzyku.
Co to jest?
- Co to? - Kokaina.
- Środek znieczulający. - Nie chcę.
Jeśli tego nie podam, zemdleje pan z bólu.
W porządku.
Czym mnie pan zeszyje?
Mam instrumenty w torbie.
Wysterylizowane?
- Oczywiście? - Jak?
Jak je pan wysterylizował?
Sterylnie.
Oczywiście.
Kłamca. Co mi chciałeś wstrzyknąć?
Kokainę, mówiłem.
Maite!
Nie ruszaj się!
Nie będę was słuchał.
Cały się trząsłem.
To było okropne.
I proszę sobie znieść walizkę.
- Przesłucha go pan? - Na posterunku.
Na razie musimy powstrzymać krwawienie.
Chcę być przy przesłuchaniu.
- Proszę powiedzieć, kiedy... - Nie.
- Nalegam. - A ja nadal odmawiam.
- Chciałbym z nim porozmawiać. - Po co?
Porwał moją żonę, a mnie prawie zabił.
Właśnie dlatego nie będziecie rozmawiać.
Detektywie.
Ten człowiek chciał zniszczyć hotel. To morderca i spiskowiec.
Może pana przekonać do wszystkiego.
Bez obaw.
Znam się na kłamstwie.
Proszę pań.
Przyniosłem ci napar. To lepsze niż herbata.
Pomoże ci zasnąć.
Nie trzeba, ale dziękuje.
Do jutra.
Przepraszam za swoje słowa. Byłem zły.
Wiem.
Nie wybaczyłbym sobie tego, gdyby coś ci się stało.
Wszystko skończyło się dobrze.
Nie wyjeżdżaj.
Nie wyjadę.
Cieszę się.
Potrzebujemy cię z Alicią.
Nie wiem, co zrobilibyśmy bez ciebie.
Dobranoc.
Dzień dobry. Mogę?
Proszę.
Wyszliśmy z obłędu bez szwanku.
- Z jakiego obłędu? - Uroczystości.
Poszło całkiem dobrze.
Dlaczego pan się uśmiecha?
Jeśli chce mi pan powiedzieć,
że pana metody są równie efektywne jak moje,
muszę się zgodzić.
Nigdy nie widziałam, żeby kelnerzy z Grand Hotelu tak ciężko pracowali.
Włożyli w to serce.
Doceniam pani słowa.
Pana chłopcy chcieli być tak dobrzy, jak byli według pana.
Dziękuję jeszcze raz.
Ale nie przyznam się do tych słów przed moimi służącymi.
Dzień dobry.
- Co zrobiłeś z włosami? - Ślicznie, prawda?
- Inaczej. - Mnie się podoba.
Wygląda poważniej.
Kochanie, jeśli będziesz tak jadł, rozchorujesz się w pociągu.
To prawda.
Trzeba już się zbierać. Odprowadzę was do auta.
Dobrej podróży.
- Ty tutaj? - A gdzie mam być?
W kościele. Ojciec Grau prosił.
Nie jestem pewna.
- Poza tym jest dziecko. - Zajmę się nim.
Musisz iść.
Nie mam ochoty.
Zobowiązałaś się, więc musisz pojechać.
Dobrze.
Jak chcesz.
Gdzie masło?
Ojcze Grau?
Sofío! Zapomniałem ci powiedzieć.
Jeszcze pracujemy, więc wyjedziemy jutro.
- W takim razie przyjdę jutro. - Nie.
Przydałaby mi się jeszcze jedna para rąk do pomocy.
Co mam robić?
Najpierw osłonić tę piękną suknię.
Woda dostaje się wszędzie.
Gdybyś robiła wapno, byłoby szybciej.
Nie potrafię.
Nauczę cię.
Dobrze, silnie.
Dobrze.
Teraz ty.
Co u ciebie?
Dobrze.
Trudno to wyjaśnić.
Każdy robi dobrą minę, ze względu na ślub brata.
A ty?
Przepraszam za bezpośredniość, ale ciężko rozmawiać mi z tobą formalnie.
Ty też robisz dobrą minę?
Staram się być szczęśliwa, nie udawać.
Czy czujesz się lepiej?
Spokojna?
Tak.
Czuję się lepiej.
Spójrz mi w oczy.
Jesteś na ścieżce do cnoty,
ale jeszcze długa droga przed tobą.
Daj sobie czas.
Co tak szybko?
Tak.
Okazało się, że zbiórka jest jutro.
Więc pójdziesz jutro.
To nie jest dobry pomysł.
Nie możesz mu tego zrobić, był dla ciebie tak miły.
Trzeba być na dobrej stopie z kościołem.
Poza tym, jeśli wszystko będzie dobrze, odzyskamy należną pozycję.
A ja będę miał mniej czasu.
Jak sobie życzysz.
Co się dzieje?
- Jesteś zdenerwowana? - Ja?
Nie.
Nie martw się.
Wezmę kąpiel.
Tyle było brudu na drodze.
Jak samopoczucie?
Lekarz się spisał.
Cieszę się.
Czy opowie mi pan o wydarzeniach, które prawie kosztowały pana życie?
Wiele osób chce, żebym milczał.
I tak mnie zabiją,
ale wolę nic nie mówić.
Jeśli będzie pan mówił, sędzia uwzględni to przy wyroku.
Nic nie powiem.
Chciałbym wiedzieć, dlaczego porwał pan doñię Alicię,
otumanił, a potem wypuścił.
Nie jestem naiwny, nie wyzna pan swoich zbrodni tak łatwo.
Więc po co pytać?
Bo myślę, że coś pan wie o Diegu Murquía,
czego on nie chce ujawnić.
Nic nie powiem.
Dlaczego broni pan bydlaka, który prawie pana zabił?
Jeśli coś powiem, nie wyjdę stąd żywy.
Kogo się pan boi?
I tak pan umrze, powieszony. Zapewniam, to nie jest przyjemna śmierć.
Proszę współpracować a ochronię pana.
Czekaj!
Chce pieniędzy. 20 000 peset.
I list żelazny, żeby opuścić Hiszpanię
oraz ułaskawienie.
Da pan mu to wszystko?
Pozwoli pan porywaczowi mojej żony odejść bez kary?
To tylko sługus człowieka, który stoi za porwaniem doñii Alicii.
To jego wersja!
Zgodzi się pan na szantaż?
To nie zależy ode mnie.
Jeśli porwanie to za mało,
niech pan pamięta o tym, co zrobili w Sylwestra w hotelu.
Pamięta pan o martwych i rannych?
Porwanie pana żony i atak są ważne, ale powtarzam, decyzja nie należy do mnie.
To była pańska decyzja!
Mylę się?
Decyzję podejmie sędzia.
To mamy szczęście.
Wątpi pan w sprawiedliwość?
Miałem na myśli to, co powiedziałem. Ni mniej, ni więcej.
Do widzenia.
Nie wierzę, że przeżyłem.
Ten człowiek zabiłby mnie.
Już po wszystkim.
Co się dzieje?
Zapomniałem.
Wszystkiego najlepszego.
Miałeś na mnie nie wydawać.
Otwórz.
Nic nie powiesz?
Dziękuję.
Nie podobają ci się?
Są piękne.
Załóż je.
Gdzie idziesz?
Przymierzyć. Zaraz wracam.
Wszystkiego najlepszego.
Dla mnie to też ważny dzień.
Przynajmniej był.
Co masz na myśli?
Rocznicę ślubu.
Teraz to już nie ma znaczenia.
Miłego dnia.
Proszę,
Ułaskawienie podpisane przez sędziego
i pieniądze.
A list żelazny?
Powinien już być. Nie chcę przedłużać.
Porozmawiamy, jak będzie.
Nie ma powodu, by mi nie wierzyć.
Wiem, z czym mam do czynienia.
Dostanę list,
to powiem, co wiem
o swoim szefie
i Diegu Murquía.
- Kochana, co się stało? - Odejdź.
Dlaczego? O co chodzi?
Jestem kretynką.
Wierzyłam, że mnie kochasz.
Oczywiście.
Widziałam broszkę, którą jej dałeś.
Broszkę? Komu dałem?
Wiem,
że poszła z tobą do kościoła.
I miała moją sukienkę.
Zapomnij o mnie.
- Przysięgam... - Odejdź.
Dlaczego to zrobiłaś?
Myślałeś, że się poddam?
Nie kochasz mnie.
Chcę tego, co mi się należy, jako twojej żonie.
Po unieważnieniu już nią nie będziesz.
Już wysłałem prośbę.
Ale ja jej nie wysłałam.
Tu też cię oszukałam.
Co zrobisz? Uderzysz mnie?
Pokażesz wreszcie jaja?
Zbliż się do niej, a cię zabiję.
Señor! List!
Wreszcie.
Sędziowie nie są, jak kiedyś.
Co pan mu da?
Chce go pan zobaczyć?
Usłyszeć, co mówi?
Oczywiście.
Proszę za mną.
Klucze.
List dotarł za późno.
To nie jest list żelazny.
„Prawda była w Kainie”.
Droga Matko,
u mnie wszystko dobrze.
Mam też wieści.
Jestem teraz asystentem maître.
Don Jesús uczy mnie i pewnego dnia...
- Wszystko dobrze? - Będę maître Grand Hotelu.
Pomyślałabyś?
Nigdy nie kładź misy na stole.
Tak lepiej.
Ten człowiek dostrzegł coś we mnie,
choć częściej bywam zawadą niż pomocą.
Srebro trzeba polerować co rano.
Wczoraj mógł mi dać reprymendę za coś, czego zapomniałem zrobić.
A on poprosił, bym więcej nie wychodził z hotelu bez powiadomienia.
Gdzie Espinosa?
Nie wiem. Poszukać go?
Nie trzeba.
Może dlatego,
że byłem w kościele, o czym powiedziałem.
Lecz nie daj się zwieść. Nie jestem pobożny.
Choć modlę się o twoje zdrowie
i o nasze rychłe spotkanie.
Twój kochający syn, Julio.
Gdzie ojciec Grau?
W konfesjonale.
Wybacz ojcze, bo zgrzeszyłam.
Wyjaw swoje grzechy.
Nieczyste myśli i pragnienia.
Każdy czasem łamie szóste przykazanie.
Kto nigdy nie pożądał niewłaściwej osoby?
Nie wiem.
Ale nie mogę tak żyć,
Jeśli ten mężczyzna będzie blisko, myśli powrócą.
To tylko myśli.
Czuję, że nie mam nad sobą kontroli.
Myślę,
że w sprzyjających okolicznościach,
przekroczę granicę,
której nie powinnam
i nie chcę.
Cieszy mnie, że masz zasady.
Nie mam.
Muszę trzymać się
od niego z daleka.
Dzień dobry.
Wygląda pani znajomo.
Grand Hotel. Jestem Alicia Alarcón.
Żona Diega, tak?
Tak.
Siostra Sofíi.
Właśnie.
Jak mogę wam pomóc?
„Prawda była w Kainie”.
Sądzimy, że to z Biblii. Poznaje ksiądz?
Nie jest to częścią Pisma Świętego.
- Ale Kain... - Kain uosabia zazdrość, zło, zemstę.
Nie prawdę.
W Księdze Rodzaju nie ma tego fragmentu. Skąd pochodzi?
To nieistotne.
Chciałyśmy się upewnić.
Co za pewność.
Nie chciałyśmy księdza niepokoić.
Znalazłyśmy ten fragment w starej książce i zwrócił naszą uwagę.
Jaka to książka?
Romans. Nie pamiętam tytułu.
Chciałbym ją zobaczyć.
Może ma to coś wspólnego z fabułą.
Racja.
Nie pomyślałyśmy, trzeba to przeczytać.
Dziękujemy za pomoc.
Jeśli przyniesiecie książkę...
Można ją znaleźć w bibliotece.
Przypomniałam sobie tytuł, El Buscón, autorstwa Quevedo.
Ale to miał być romans.
A nie jest?
A to rozczarowanie.
Do widzenia.
- Nic nie powiedział? - Nic.
Nie wiem, co twoja siostra w nim widzi.
Rzeczywiście prosty.
O czym ty mówisz?
Wszystko dobrze?
Tak.
Choć nie ma powodu do radości.
Jestem zdolna do wszystkiego.
Czasem lepiej myśleć, że wszystko stracone.
Nie sądzę.
Nie pozwolę, by Diego robił, co chce z hotelem.
Ani z rodziną.
Co zrobisz?
Twój brat wkrótce wraca.
Wszystko się zmieni, jak dostaniemy posag.
- Zainwestujesz te pieniądze... - Tak.
W odzyskanie swojej części.
Ale sama tego nie kupię.
Żeby Diego nie wiedział.
Oby się udało.
Uda, zobaczysz.
Ale najpierw posag,
Który już powinien być wypłacony.
Zastanawiam się, co to znaczy?
- Ty się zastanawiasz? - Tak.
I jakie wnioski?
To takie powiedzenie!
Patrz na szyję. Co sądzisz?
Udusili biedaka.
To skąd rana głowy i odcięty palec?
Morderca go uderzył i odciął palec pośmiertnie.
Pytanie...
z jakiego powodu to zrobił?
Kolejne pytanie.
Kolejne bez odpowiedzi.
Moja cierpliwość kiedyś się skończy.
Kiedy?
To powiedzenie.
Jakie wieści?
Cytat nie pochodzi z Biblii.
Ojciec Grau może się mylić.
Ona go nie lubi.
„Prawda była w Kainie”.
Kain zabił brata.
Czy Ezequiela zabił brat?
O tej teorii może pan zapomnieć.
Może pan zna sprawcę?
Nie, ale zmarły był jedynakiem.
To znaczy...
Jasne.
Po co więc odniesienia do Kaina?
Ciężko powiedzieć.
Myślałem, że chodzi o pęknięcie w czaszce.
Kain zabił Abla uderzeniem w głowę.
Ale nie odciął mu palca.
Stary Testament o tym nie wspomina.
Nie szukajcie w Biblii, tylko w pokojach.
Jest porządek w chaosie.
Co ty mówisz?
Przeczytałem.
Przyszedł telegram.
I to ma być kawa?
Co się stało?
Nic, doñio Ángelo.
Trudny klient.
Widzę.
Dlaczego pracujesz?
Czuję się lepiej.
A inni musieli za mnie pracować.
Czy mój syn wie?
Przepraszam,
ale nie mogę o nim rozmawiać.
Nie z panią.
- Co się stało? - To koniec.
Koniec.
Jak możesz tak mówić?
Poradzicie sobie.
Nie.
Szukam nowej pracy.
Nie mogę tu zostać.
Szybko przywykłeś do życia bogacza.
Nie mogłem wczoraj spać.
Co zrobiłeś Camili?
Nic nie mówi, ale jest zdenerwowana.
Na pewno masz z tym coś wspólnego.
Kocham ją i nic nie zrobiłem, choć ona uważa inaczej.
O co jej chodzi?
Myśli, że widuję Belén.
To prawda?
Spójrz mi w oczy.
Nie.
Ona tak myśli z jakiegoś powodu.
Belén tego dopilnowała.
Musisz to naprawić.
Biedaczka chce opuścić hotel.
Nie odejdzie dzisiaj,
bo nie ma innej pracy ani mieszkania.
- Nie słucha mnie. - Próbuj.
Jak myślisz, dlaczego nie spałem?
Ciągle o niej myślałem.
Byłem u niej trzy razy.
Nie chce mnie widzieć.
Pracuję 45 lat i spotkałam wielu podłych ludzi,
ale ty jesteś najgorsza ze wszystkich.
Nie wiem, co ci powiedział, ale nie wszystko.
Co chcesz mi o nim powiedzieć?
Nieważne.
Co masz o nim do powiedzenia?
Nie jest taki, jak myślisz. Na ciebie pewnie nie podniósł ręki.
Mam uwierzyć, że cię bił?
To prawda.
Chciałabym.
Szoruj dalej.
Nie chcemy, by ktoś się pośliznął.
Gdzie Violeta?
Gdzie moja żona?
Chodź ze mną.
Kim jesteś, że tak tu wchodzisz?
Wynoś się!
Powiedz tej suce, że jeszcze wrócę.
Nic nie powiem. Nie wiem, o kogo chodzi.
Zostań tam.
Nie to mi powiedziano.
Nie obchodzi mnie, co ci powiedziano. Wynoś się!
Wynocha.
Dziękuję.
Jak to dziękujesz?
Twojej siostrze należą się wyjaśnienia.
Co to za hałasy?
Nic takiego, intruz wdarł się do kuchni.
Narobił popłochu.
Nie znałaś go?
Nie.
Trzeba było powiedzieć prawdę.
Nic dziwnego, że mąż cię szuka, jeśli go zostawiłaś.
Moje życie było piekłem.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Co by to dało?
Byłam z człowiekiem, który całe życie pił, a potem odgrywał się na mnie.
Nie spodoba ci się, co powiem.
To znaczy?
Musisz stąd odejść.
Znajdzie cię tutaj prędzej czy później.
Gdzie mam pójść?
Nie wiem.
Dam ci wszystkie pieniądze, ale musisz odejść.
Nasz przyjaciel lubi grać.
Gdy ma przewagę.
Intelektualną?
Skąd by wiedział, że szukamy w Biblii?
„Nie szukajcie w Biblii, tylko w pokojach.
Jest porządek w chaosie”.
Może być blisko.
Albo mieć informatora.
Nie tak szybko.
Wiadomość brzmiała: „Prawda była w Kainie”.
Wiedział, że sprawdzimy Pismo.
Cóż innego?
Ale ojciec Grau mówi, że to nie z Biblii.
Co sugeruje, że sama fraza jest zagadką.
Mamy ją rozwiązać.
Wysłał nam wskazówkę, drugą wiadomość.
Pokoje tylko pozornie zabałaganione.
Czy pana to bawi, detektywie?
Uwielbiam układanki. Nie zaprzeczę.
Nie ma nic bardziej stymulującego.
Niech pan to powie Ezequielowi.
Ale co to znaczy?
Chaos, jednak z porządkiem.
Mówi o pokojach hotelowych?
A jeśli zmieniono konkretne rzeczy,
by dać nam wskazówkę?
Mamy sprawdzić pokój po pokoju?
To niemożliwe.
Tylko kelner może to zrobić.
Albo Alarcón.
Albo przyjaciel Alarcóna.
Señorita.
Wystraszyłeś mnie.
- Ten nie miał być mój? - Chyba mój.
Coś znalazłaś?
Nic.
Jesteśmy sami.
Ktoś może wejść.
Muszę iść do recepcji, sprawdzić wolne pokoje.