Jesteśmy zrujnowani.
Możesz coś zrobić. Ożeń się.
- Czy wyjdziesz za mnie? - Tak.
Chcę kupić Grand Hotel.
Tę kobietę pocałuję.
Załatwię to.
Czy coś się stało?
Nie, nic się nie stało.
Chcę anulować nasze małżeństwo.
Andrés nie jest jak ty.
Bez problemu anuluje małżeństwo,
a ty nic nie zrobisz.
- Ile chcesz? - Nie chcę pieniędzy.
Masz coś innego.
- Co pamiętasz? - Imię. Ezequiel.
Było tam ślubne zdjęcie Diego.
Diego był wcześniej żonaty.
Pamiętam ciężarówkę, jeśli ją znajdziemy,
to znajdziemy porywaczy.
Znalazłem opisaną przez panią ciężarówkę.
Należy do majątku De Soto, w Santalla.
Musimy tam jechać.
Trudno będzie za jego plecami.
Zajmę go.
Dzień dobry.
- Czy coś podać? - Nie, dziękuję.
Nie, dziękujemy.
Straciłam apetyt.
Jednak...
Mam wielką ochotę na papierosa.
Przepraszam.
- Maite. - Gdzie jest Mateo?
Poszedł otworzyć sejf dla gościa.
Nie mów, że wyjeżdżasz.
Jeszcze nie.
Dobrze.
Jednak cieszę się, że za tydzień znikniesz mi z oczu.
Do tego nie dojdzie,
bo jesteś z moją najlepszą przyjaciółką.
Oczywiście ona może odejść od ciebie.
Mówiąc o przyjaciółce,
czy to nie jej walizka?
Mateo, dobrze, że jesteś. Gdybyś przyszedł później...
Jak mogę pomóc?
Dobrej podróży, gdziekolwiek jedziesz.
- Uwierzył? - Całkowicie. Idziemy.
Czekaj.
Muszę zapalić.
Jak mogę pomóc?
Chcę tę walizę. Ile?
Co to znaczy?
Nie wiem.
Ty mi powiedz.
Zostań w aucie.
Lepiej, żeby cię nie poznali.
Zostaw to mnie.
Bądź ostrożny.
Czego chcesz?
Widzę, że nie jesteś sam.
Zabieram pracodawczynię na ślub,
skończyło nam się paliwo.
Czy moglibyście nam pożyczyć?
Oczywiście zapłacimy.
Nie mamy auta.
Na ziemi są ślady opon.
Auto jest popsute i nie mamy paliwa.
Ale w środku jest telefon. Pani może zadzwonić.
Nie trzeba. Dziękuję.
To żaden problem.
Podobno jest pani spóźniona na ślub.
Nie mamy benzyny, ale może pani skorzystać z telefonu,
- chyba że mąż się sprzeciwi. - Nie chcę państwa kłopotać.
Żaden kłopot. Woli pani tak siedzieć?
Proszę wejść i zadzwonić.
Pani Murquía, nalegam.
Mamy señoritę Murquía, jest z nią młody człowiek.
- Kto to? - Nie wiem.
Jej kierowca. Co mamy z nim zrobić?
- Nie mamy wyboru. - Rozumiem.
Chodź z nami.
Droga pani,
czekałam na nasze spotkanie.
Miło mi.
Mówiliśmy, jak musi być pani dumna. Prawda, mamo?
To piękny budynek.
Nie ma czego się wstydzić.
To także nasz dom, nie tylko interes.
Kochana, cóż za nieszczęście. Właśnie się dowiedziałam.
Z materialnymi nieszczęściami poradzimy sobie.
Co się stało?
- Eksplozja. - Nie chodzi mi o eksplozję.
Tylko o sprzedaż hotelu.
Wiem, że to twój zięć, nie będę udawać.
Ostatni łajdak rujnuje kogoś, kto pomagał mu przez tyle lat.
Co się stało?
Czy powiedziałam coś złego?
Nie, w pani ustach nic nie jest złe.
Proszę usiąść.
Nie pozwolisz mi wyjaśnić?
Co tu do wyjaśniania?
Zaręczyłaś się z tym...
- Dandysem. - Nie jest dandysem.
Do diabła.
Co on wnosi? Co ty wnosisz?
Pomyślałaś o tym?
Javier mnie kocha.
Kocha cię? Nie widzisz sedna sprawy?
Jesteś inteligentna,
piękna a twoja rodzina ma pieniądze.
Nie wiedział tego, kiedy wyznał mi miłość.
Wątpię.
Zwłaszcza teraz, kiedy wiem o tym, o czym wszyscy wiedzą.
Nie powstrzymasz mnie. Mam 25 lat.
Nie, nie powstrzymam.
Ale jeśli go poślubisz, nie dostaniesz ani pesety.
Nie dostaniesz posagu. Sama decyduj.
Wydziedziczysz mnie?
Przekonaj się.
Znalazłem cię. Myślałem, że wyjechałaś.
Co się stało?
Nic.
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Matka mówi, że jak cię poślubię, to mnie wydziedziczy.
Uważa, że interesujesz się mną tylko dla pieniędzy mojej rodziny.
Oczywiście, nie mogę teraz pomóc ani tobie ani twojej rodzinie.
Zrozumiem, jeśli zmienisz zdanie.
Wiem, że twoja rodzina jest dla ciebie ważna
i czujesz się wobec niej zobowiązany.
- Powinieneś znaleźć inną żonę. - Co?
Nie.
Jeśli nie przeszkadza ci brak pieniędzy,
przywykniemy,
tak przypuszczam.
- Nie wiem, jak będziemy żyli. - Będziemy pracować.
- Pracować? - Tak.
Będziemy pracować. Dlaczego nie. Tylko, że ja nic nie potrafię.
- Potrafisz. - Co?
Nie wiem. Pomyślimy o tym.
Ale na razie nic nie mów matce.
Jest gorzej?
Musisz mieć wiarę.
Módl się, jak ja i twoja matka.
Wiara przenosi góry.
Tak.
Zawsze tak mówią.
Jednak góry ani drgną.
Jestem z tobą, Andrés,
cokolwiek byś potrzebował.
Nic do mnie nie czujesz.
Jednak jestem twoją żoną.
Twoje troski są moimi.
Rozumiesz?
Synu, musisz teraz z nią być i modlić się.
Nie zostawiaj jej.
Nie została ci odrobina wstydu?
Nie wiem, co cię tak oburza. To twój syn ma konkubinę.
Jestem jego żoną. Pamiętaj.
Możesz go zwieść, ale nie mnie.
Wiem, o co ci chodzi. Zapomnij o tym.
Nawet, jeśli ta dziewczyna umrze,
mój syn nie wpadnie znowu w twoje szpony.
Wpadnie, kiedy zechcę.
Wyczyść latryny.
- Czyściłam je rano. - Zrób to znowu.
Jeśli tam byłaś, na pewno została jakaś nieczystość.
- Dzień dobry. - Witaj.
Ale świt był cztery godziny temu.
- Spałam tak długo? - Nie martw się.
Poprosiłem o słodycze, gdybyśmy byli głodni
i przyniosłem książkę.
Wiem, że...
Camila?
Jesteś rozpalona!
Słyszysz mnie?
Odezwij się do mnie.
Odezwij się.
Nie odchodź teraz, proszę.
Jest zimna, prawda?
Wytrzymaj.
- Gdzie poszła moja żona? - Señor Murquía...
- Czy Alicia wróciła? - Nie widziałem, żeby wychodziła.
- Nie mów, że czekaliście na mnie. - Ponad godzinę.
Porozmawiajmy gdzie indziej.
Oczywiście.
To poważna sprawa, señor Murquía.
Zniknięcie Celii Velledur.
Według rodziny, opuściła dom
kilka dni temu.
Miała dużą sumę pieniędzy i chciała się tu zatrzymać.
Zgadza się. Señorita Velledur była tu kilka dni temu.
Wiedział pan.
To, że kierownik hotelu zna gości,
nie jest zbrodnią. To zaleta.
Na razie.
Kiedy pan ją widział?
We wtorek.
- Popołudniu. - Czy widział ją pan później?
I nie wie pan, co się mogło z nią stać.
Mam nadzieję, że nic się nie stało.
Proszę powiedzieć,
kto odprowadzał pannę Velledur do wyjścia?
Przepraszam.
Kontynuujmy.
Czy potwierdza pan, że Celia Velledur opuściła hotel we wtorek?
Tak. Spotkała się w interesach z Don Diego,
poszła do pokoju po rzeczy i wyjechała,
przed czasem.
Wcześniej niż planowała.
Jaki to był interes?
Zgodnie ze słowami señora Murquía,
señorita Velledur jest nową właścicielką hotelu.
Kupiła hotel?
Tak mówi mój zięć, ale ta młoda dama nie wyglądała,
jakby zrobiła dobry interes.
Interesujące.
Wyszła sama?
Z kierowcą. Miała własne auto.
Wyglądała na zadowoloną czy zirytowaną,
jak sugeruje doña Teresa?
Była w złym humorze.
- O której pani Velledur opuściła hotel? - O ósmej.
Było raczej około 22.30, detektywie.
Przepraszam, że się nie zgodzę,
ale ta kobieta nie była zdenerwowana.
Była. I była godzina ósma.
Jedynie moja pamięć mnie nie zawodzi.
Wyszła o ósmej.
Sama podpisała rejestr.
Każdy może się mylić, doñio Ángelo.
Wyjaśnione, tak?
Każdy może popełnić błąd na piśmie.
Wszystkie wejścia i wyjścia. Możliwe.
Natalia dała mi jej żakiet. Wyprasowany.
Proszę ją spytać.
Natalia miała wtedy wolne.
Proszę sprawdzić grafik.
Podpis panny Velledur przed opuszczeniem hotelu.
Pracownicy podają różne godziny wyjścia,
ale są zgodni, co do jednego.
Doña Celia wyszła po zrobieniu z panem interesu.
Tak.
Dlaczego pan nie powiedział?
Moje interesy to nie pana sprawa.
To prawda.
Nie moja.
Chyba że wskazują na pana jako podejrzanego.
Czy chciałbym, żeby zniknęła,
po zrobieniu tak dobrego interesu?
Nie ma na to dowodu.
Czy mogę zobaczyć umowę?
Jeśli tego pan chce.
To niemożliwe.
Położyłem ją tutaj.
A teraz w magiczny sposób zniknęła.
Jeśli mam uwierzyć,
że doszło do sprzedaży, bo pan tak mówi,
to nisko mnie pan ceni.
Oto, czym Celia Velledur zapłaciła.
Wystarczy taki dowód?
Pana sytuacja tylko się pogarsza.
Umowa, której nie ma, duża ilość pieniędzy
i zaginiona kobieta.
Gdybym był podejrzliwy,
pomyślałbym, że ukradł pan jej pieniądze
a potem odebrał życie.
Co pan wygaduje? To absurd.
Z doświadczenia wiem, że absurdalne wyjaśnienia często są prawdziwe.
Hernando, weź walizkę.
Co pan robi?
To dowód, który konfiskuję, dopóki nie znajdziemy señority Velledur.
Jeśli jest tak, jak pan mówi...
Proszę dać mi znać, jeśli coś pan sobie przypomni.
Mam nadzieję, że nie masz nic wspólnego ze zniknięciem panny Velledur.
Celii?
Zniknęła?
Ale...
- Jak to się stało? - Tego próbują się dowiedzieć.
Oby nie trwało to za długo.
Chciałabym mieć taką wiarę w policję,
ale zbyt wiele świadczy o ich niekompetencji.
Wydajesz się smutny.
Mam nadzieję, że zabrana walizka nie zawierała efektu umowy.
Wyobrażam sobie.
Co teraz zrobisz?
Poczekam i odzyskam, co moje.
Jeśli Celia się pojawi, bo w przeciwnym razie...
Nie uda ci się sprzedać hotelu po raz drugi.
Jak będziesz żył?
Natalio, gdzie byłaś? Szukałam cię.
Dostałam pozwolenie, żeby pożegnać się z bratem.
Dzisiaj wypływał.
Oby mu się poszczęściło. Smutno jest opuszczać kraj.
- Tak. - Jedna rzecz, Natalio.
Kiedy miałaś wolne?
Ostatni wtorek.
Wtorek?
Na pewno?
Dobrze pamiętam,
spotkałyśmy się w pralni.
Dałaś mi żakiet pani Velledur.
We wtorek miałam wolne.
Proszę sprawdzić grafik.
Nie.
To niekonieczne.
Napiszcie na pudłach, co jest w środku.
Nie chcę, żeby coś się zgubiło,
wy też nie.
Hotel się zamyka, a ona jak gdyby nigdy nic.
Kto wam kazał przestać? Dalej.
Chyba jednak nie, doñio Ángelo.
Pewne okoliczności sprawiły, że rozważyłem zamknięcie hotelu.
Otworzymy znowu podwoje dla ludzi.
Proszę rozważyć zatrudnienie nowego maître.
Oczywiście.
Cisza.
Macie trzy minuty na świętowanie.
Następnie kontynuujecie pracę.
Miałaś szczęście, Violeta.
Na razie.
- Myśli, że nikt zastąpi don Ernesto. - Wysoko postawił poprzeczkę,
zawodowo i osobiście.
Dzień dobry.
Sądząc po tym, co tu jest napisane,
- ma pan doświadczenie. - Dziękuję.
To niekoniecznie dobry znak.
Dlaczego tyle razy zmieniał pan pracę?
Wszystkie były poza Hiszpanią,
ale każda bliżej, niż poprzednia.
Przez lata chciałem powrócić do domu.
I znalazł pan okazję.
Pojawiło się nawet kilka równocześnie.
Jeśli nie jest pani zainteresowana, proszę powiedzieć.
W takim wypadku dzisiaj ruszam do Madrytu.
Proszę pani...
Witam. Jest pan nowym maître.
Tak. Jesús Manzano Cisneros.
Co pan myśli o Grand Hotelu?
Wspaniały.
Trzeba dużo wysiłku, by tak było.
Przyniosłem gazety.
Proszę nie być uprzedzoną, ale byłoby dobrze,
gdybym poznał pani preferencje.
Nie mam dziwnych zachcianek, choć różnie o mnie myślą.
Lubię jak wszystko jest jasne. Jestem wymagająca, punktualna,
cierpliwość nie jest moją mocną stroną.
Świetnie. Jeśli jest coś jeszcze...
Witaj w Grand Hotelu.
Alicia!
Nic ci nie jest? Mów,
Nic, ale zabrali Julio.
- Gdzie. - Nie wiem.
Tyle wystarczy.
Zabij go.
Uciekajmy stąd.
Nie, musimy wrócić do środka.
To nie ten, którego szukamy. To Ezequiel.
Chodźcie.
Co to jest?
Za godzinę powinien przybyć Ayala.
Czy to będzie bezpieczne w aucie?
Oby. Nie możemy tego wziąć do środka.
Dlaczego jesteś w łóżku?
Nie czuję się dobrze.
Kobiece sprawy.
Istnieje na to niezawodny środek.
Macierzyństwo.
Ale nie dzieje samo.
Mam nadzieję, że nie miałaś nic wspólnego z przygodami Maite.
Co zrobiła?
To nie ma znaczenia.
- Możemy porozmawiać? - Proszę?
Powiedziano mi, że wyjeżdża pani jutro rano.
Rzeczywiście.
To była przelotna wizyta. Wielka szkoda.
Nie lubię udawać. Nie jestem tutaj potrzebna.
Nasze dzieci są zaręczone.
Zrobiłam, co mogłam.
Nie zapobiegnę zaręczynom.
Są młodzi, zakochani...
Nie zamierzam wyrzucać rodzinnych pieniędzy w błoto.
Nie bardzo rozumiem.
Proszę posłuchać.
Jeśli chcą się pobrać, proszę bardzo,
ale panna młoda nie wniesie posagu.
Nic też nie odziedziczy, poza oczami, które ma po matce.
Przypuszczam, że dobrze się pani zastanowiła.
Niektóre decyzje nie wymagają przemyśleń.
Proszę wybaczyć...
Twój syn miał poślubić kogoś innego, czy Benita to drugi wybór?
Kochanie, czy jesteś na drugim miejscu?
Jak ma go poślubić, skoro wolał inną?
Odmówi.
Jestem tu. Umiem mówić za siebie.
Dobrze więc.
To coś, co ja i Javier powinniśmy przedyskutować.
Nie wiem, czy mu wybaczę,
ale dam mu szansę, żeby mi to wyjaśnił.
Jak wielkodusznie. Cieszę się, że to mówisz.
Uważam, że młodzi powinni porozmawiać, jeśli się zgodzisz.
Tak.
Czekam na twoje przeprosiny.
Przyszedłem, bo matka chciała.
Przeprosiny przyjęte. Pomówmy o nas.
Uwielbiam poezję. A ty?
Kocham muzykę. Ty też?
Są dla siebie stworzeni.
Camila. Gorączka.
Zniknęła.
- Andrés, rana... - Przepraszam.
Matko, wejdź. Gorączka ustąpiła. To cud.
Tak się cieszę.
Musimy posłać po doktora, żeby cię zobaczył.
Dlaczego się nie poddasz?
Nic cię tu nie trzyma.
Jesteś samotna, bardziej się nie da.
Bez rodziców, bez dzieci, bez Andrésa i bez jednego przyjaciela.
Jesteś...
Powiedz to.
Suką bez serca.
Tak, ale tylko przy tobie.
Camila nie będzie już twoim zmartwieniem. Coraz z nią lepiej.
Nie uda ci się.
- Co? - Wyrzucić mnie z hotelu.
Zrobię wszystko, żeby ci się nie udało.
Jeszcze zobaczymy.
Nie zapomnij o latrynach.
- Nowy maître? - Tak.
Może mi pan powiedzieć, kim jest ta pani?
Właścicielka hotelu, doña Teresa.
Jeśli zamierzasz zatrzymać tę pracę,
dowiedz się, kto jest kim w hotelu, zanim coś powiesz.
Nie rozumiem.
Jestem Diego Murquía, właściciel Grand Hotelu.
To ja płacę twoją pensję.
Porozmawiajmy o weselu.
Za kilka dni ogłosimy zaręczyny.
Zróbmy to teraz. Po co czekać, jeśli się kochamy?
To prawda. Córka ma rację.
W takim razie, zrobimy jak sobie życzysz.
Mam wielką przyjemność ogłosić,
chciałam to zrobić od chwili, gdy się dowiedziałam,
że mój syn, Javier Alarcon,
właśnie sformalizował swoje zaręczyny z...
Laurą Montenegro Robinin.
Tak!
Co to jest? Mój syn nie ożeni się z twoją córką.
- Nie chcę twojej nieufności. - Nieufności?
Dostanie posag.
Widziałam, jak Laura i Javier patrzą na siebie.
Wiem, że jego miłość nie wynika ze złych pobudek.
Jestem uradowana, że mogę ogłosić
zaręczyny mojego syna, Javiera Alarcona
z Laurą Montenegro...
- Robinin. - Robinin.
Wypijmy za zdrowie młodej pary.
Za wasze szczęście.
Za kobietę moich marzeń.
Myślałem, że nigdy tego nie powiem.
Co to jest?
Też się zastanawiamy. Dlatego to przynieśliśmy.
Skąd to jest? Nie działaliście znowu samowolnie?
Rozumiem.
- To było w majtku De Soto. - Ktoś tam był?
Blondynka i dwóch mężczyzn. Jeden z nich...
Bardzo ważny.
A drugi, którego nie widziałam, ale słyszałam,
to człowiek ze statku.
Tak, miał ten sam charakterystyczny głos, tę samą chrypkę.
Ale zniknął bez śladu.
Jakże inaczej, skoro Ezequiela nigdy tam nie było?
Może był na statku, ale nie w tamtym domu.
- Był w obydwu miejscach i w żadnym. - To znaczy?
Rozwiązaliście zagadkę i nawet o tym nie wiecie.
Doña Sofia.
Ojciec Grau.
Przepraszam za swoje zachowanie.
- Była pani ujmująca. - Nie, nie byłam.
Prawdę mówiąc, zakładałam, że już się nie zobaczymy.
Była to dla mnie ulga, że mój spowiednik jest przejazdem.
Rozumiem. Przykro mi, że biskup rozwiał pani nadzieje.
Pani sekret jest w najlepszych rękach.
Wiem.
- Dlatego przepraszam. - Nie ma potrzeby.
Proszę się modlić.
Kiedy będzie pani trzymać ten szkaplerz, poczuje pani moją bliskość,
bliskość Pana.
Tak zrobię, ojcze.
Dziękuję, mamo.
Tak się cieszę, moja droga.
Z twoim problemem na zawsze mogłaś pozostać starą panną.
Co tu robisz, ojcze Grau?
W ten sposób będziesz jeszcze bliżej.
Nie rozumiesz?
Tego potrzebujesz.
Mojej bliskości.
W tobie.
Nie nauczyłaś się pukać?
Sama się uczyłam.
Tu Ezequiel. Słyszycie mnie?
Tu Ezequiel. Odbieracie?
Ten głos słyszałam.
Słyszymy cię, Ezequielu.