Chcę kupić Grand Hotel.
To kobieta, którą pocałuję.
Trzeba odzyskać ten dokument.
Chcę anulować nasze małżeństwo.
Andrés nie jest taki jak ty.
Dostanie unieważnienie,
a ty go nie powstrzymasz.
Jesteśmy zrujnowani.
Musisz coś zrobić. Ożeń się.
- Ożenić się? - Z bogatą kobietą.
- Ile chcesz? - Nie chcemy pieniędzy.
Masz coś innego.
- Co pani pamięta? - Imię.
Ezequiel.
Było tam ślubne zdjęcie Diego.
Był już żonaty.
Znaleźliśmy jego pierwszą żonę. Nie żyje.
To nie jest nielegalne.
Dlaczego Diego przyszedł?
Widziałam, co spaliłeś.
Słyszałaś o hipnozie?
- Gdzie jesteś? - W hotelu.
Widzę kobietę.
Jest krew.
- Sofía! - Co robisz?
Prawie mu powiedziałaś, co zrobiłaś Cristinie Olmedo.
Znowu ten koszmar?
Zrobiłam rzeczy, przez które nie mogę spać.
A jak zasypiam, jest gorzej.
Kiedy śnię...
Kiedy nie możesz spać przez złe uczynki, to znaczy, że jest w tobie dobro.
Nie, nie ma.
Ja to osądzę.
Jakie grzechy nie pozwalają ci spać?
Nie spełnia wymagań.
Każdy, kto ją poślubi, będzie szczęściarzem.
Szczęściarzem?
Masz na myśli pieniądze.
Nie o to mi chodzi.
Pielęgniarka.
Matko,
to anielska istota.
Nie wątpię.
Ale myślisz, że poślubienie pielęgniarki
wyciągnie rodzinę z ruiny?
Ciebie ciągle wyciągaliśmy z kłopotów.
Teraz my potrzebujemy twojej pomocy.
Zaproszę córkę Basilio Felgueroso na kolację.
Pomóc pani?
Nie, dziękuję.
Widzę, że w pełni wyzdrowiał pan po postrzale.
Miałem panią zaprosić na drinka, ale widziała pani piersiówkę.
Teraz jestem zajęta,
ale później będę wolna.
Z przyjemnością pójdę na długi spacer.
A potem kolacja?
Kolacja?
Może byłam zbyt wylewna.
Nie.
Kolacja będzie wspaniała.
W takim razie kolacja.
Pana towarzystwo jest miłe, ale nie mogę długo zostać.
- Mam pacjentów. - Mam rozdarte serce.
- Trzeba było przyjść do mnie. - Ma pan tupet.
Tylko to mi zostało.
Widziałaś hotel,
wyobraź sobie, co zostało z mej godności.
Tylko bezwstyd mnie ratuje.
To użyteczne w wielu okolicznościach.
Ale nie w podboju damy.
Lepszy jest nieśmiały gest albo kwiaty.
Z nieśmiałym gestem byłby problem.
Dziękuję.
Nie chcę kończyć tej szarmanckości, ale jestem głodna.
Nie mówiłem,
ale kuchnia nie pracuje.
Zadowolę się czymkolwiek.
Jem z kimś kolację.
- Inna randka? - Nie.
Chodźmy tutaj.
Co pan robi?
Mój syn bardzo chce cię poznać.
Wiele o tobie słyszał. A rzeczywistość jest lepsza.
Podobno jest zabawny.
- I odpowiedzialny. - Powinnam cię spoliczkować.
Tylko cicho.
Zmienił się.
Na miłość boską.
Mamo...
Doña Laura?
Don Alfonso.
Znacie się.
Rodzina Montenegro to nasi wielcy przyjaciele.
Laura Montenegro...
z huty stali Montenegro?
Tak.
Mamy też szlak żeglugowy i kopalnie
w Argentynie.
Ale...
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Pielęgniarka.
Pomagam tym w potrzebie.
Nie wyobraża pani sobie, jak podziwiam pracę humanitarną.
Cieszę się, że lubicie się z Javierem.
A teraz wracam do gości.
Ale później mam nadzieję na kawę.
- I bliższe poznanie. - Z radością.
Jest cudowna.
Chodźmy tędy.
Chcę być sama.
Znaleźliśmy kogoś o imieniu Ezequiel.
To może być ktoś inny.
Ma dom niedaleko miejsca pani uwięzienia.
Skąd pan wie, że to on?
Nie wiem.
Ten człowiek jest na posterunku.
Może rozpozna go pani po głosie.
Jest pan właścicielem posesji, gdzie więziono panią Murquía?
Jeśli była, gdzie pan mówi, to tak. Ale nie byłem tam od wieków.
Nie?
- Dlaczego? - Wynajmowałem to miejsce.
Pewnie ma pan kopię umowy najmu.
Nie.
Ale zna pan nazwisko wynajmującego.
Zapłacili podwójnie. Bez pytań,
bez umowy.
To podejrzane, prawda?
- Tak... - To on.
Jego słyszałam na łodzi.
Na pewno?
Tak.
Zidentyfikowała go.
Nie rozumiem.
Panie Rodríguez,
pani Murquía słyszała, jak rozmawiał pan z porywaczami.
Był Sylwester. Radzę mówić prawdę.
Pana świadek się myli.
Sylwestra spędziłem w Santander.
- Może pan to udowodnić? - Mogę.
Byłem na przyjęciu w kasynie.
Mam zdjęcie z burmistrzem. Mogę podać jego adres.
A zdjęcia były w gazetach.
Jeśli nie ma pan pytań, chcę wrócić do Santalla.
- Jak poszło? - Dobrze. Nic nie mają.
Świetnie.
Szkoda, że nie możesz zostać dłużej.
Nie martw się.
- Niedługo wrócę. - Mam nadzieję.
Twój żakiet, doñio Celio.
Dziękuję.
Pokój pana Andrésa.
- Zawołam pielęgniarkę. - Ja pójdę.
- Na pewno? - Oczywiście.
- Gdzie pielęgniarka? - Nie czuje się dobrze. O co chodzi?
Rana się jątrzy.
Ma gorączkę. To infekcja.
Trzeba zmienić bandaże.
Widziałam, jak to się robi.
Mogę?
Zawracamy.
Nie wiem, czego chcesz,
ale mnie nie zabijaj. Weź, co chcesz.
Teczka.
Weź.
Proszę pani.
Nie spieszyłaś się.
Nie powiedziałaś, że mnie zostawiasz.
To księga zmarłych rodziny Murquía.
To Remedios,
pierwsza żona twojego męża.
Martwa.
Nie.
To nie jest kobieta ze ślubnego zdjęcia.
Nie ją poślubił Diego.
Święta Mario, łaski pełna.
Poczęta
bez grzechu.
Czy zgrzeszyłaś?
Mam na swoim sumieniu dwie śmierci.
Jestem morderczynią, ojcze.
Dzień dobry.
Zebrałem was, bo muszę coś wyjaśnić.
Plotka głosi, że panna Velledur chce kupić hotel
i uczynić z niego swoją rezydencję.
Jesteście przez to nieco nerwowi, to zrozumiałe.
Widzicie zagrożeni dla waszych posad, ale ja tu jestem,
by rozwiać wątpliwości.
Plotki są absolutnie prawdziwe.
Grand Hotel zamknie podwoje i nie będzie was potrzebował.
W poniedziałek dostaniecie odprawę.
W wolnym czasie szukajcie nowej pracy.
Przygotujcie hotel do zamknięcia.
Przepraszam, że przerwałem wasze zajęcia.
Wracajcie do nich.
Nie słyszeliście?
Wracać do pracy.
Julio. Zaczekaj.
- Diego sprzedał hotel. Alicia... - Ona wie.
Właśnie się dowiedziała.
Może można coś zrobić, przekonać Diego...
Diego nigdy nie dbał ani o hotel ani o nikogo.
- Musi zadośćuczynić. - Alfredo, proszę.
- Zapłaci w swoim czasie. - A co teraz?
- Co z nami będzie? - Ty tu jesteś.
Jesteś naszą jedyną nadzieją.
Musisz jak najszybciej poślubić Laurę.
Ale matko...
Nie możesz tego zrobić? Nie rozumiesz sytuacji?
Nie mamy nic, nikt z nas.
Tylko jedno jest ważniejsze.
Że będziemy razem.
Tak jak zawsze.
Jak mogłeś?
Mów. Żądam wyjaśnień.
Wybierz nasz następny dom.
Może spodoba ci się Villa Arosa. Blisko Santander.
Wychodzimy.
Dziękuję, Sofío.
NA SPRZEDAŻ: PAŁAC
Co to jest?
To mój dom.
Bomba zniszczyła nie tylko ściany.
Hotel nie podniesie się, długi by nas zniszczyły.
Zadbałem o przyszłość.
Diego, błagam cię, nie rób tego.
Już to zrobiłem.
Moja kochana,
hotel to przeszłość, twoja przyszłość jest ze mną.
Wybierz dom,
- tylko szybko... - Wiem, mam tydzień.
Tak, jak wszyscy.
Jeśli nie chcesz wybrać,
gdzie spędzimy resztę życia,
zrobię to sam.
- Panie Murquía. - Tak?
Chodzi o...
Nie mogę stracić pracy. Gdyby szepnął pan słówko...
Mam swoje problemy. Po co miałbym to robić?
Coś widziałam tamtego dnia...
Gdyby pana żona wiedziała.
Widziałam, co pan spalił.
Już próbowano mnie szantażować,
na próżno.
Nie stać cię na więcej?
Spróbuję, nie kłamię.
Wiem, co widziałam.
Wiem, że zależy panu na dyskrecji.
Powiedz mojej żonie,
niech wie,
i wierz mi, nie stracisz tylko pracy.
Co z nią?
Starają się zatrzymać gorączkę.
Był lekarz, ale rana jest zakażona.
Zostawił trochę azotanu, jakby ta mikstura miała pomóc.
Może to, co stosujecie, nie pozwala zagoić się ranie.
Ale bez niczego umrze.
Kto powiedział, że nic jej nie damy?
Pamiętasz okłady, jaki robiłam, kiedy spadłeś z drzewa?
Oczywiście. Okropnie śmierdziały.
Przygotuję to i przyniosę.
Dziękuję.
Mamo...
Wiesz o hotelu?
Don Diego zaoferował mi posadę gospodyni w swoim nowym domu.
Nie odchodź. Zajmę się tobą.
Nie martw się.
Pracowałam całe życie.
Ty zajmij się tym, co ważne.
Jak Camila?
- Lepiej? - Nie.
- Pewnie się cieszysz. - Oczywiście, że nie.
Wyzdrowieje, zobaczysz.
Pan zawsze znajduje nam właściwe miejsce.
A jakie jest moje?
Pierwsza rzecz, która mi się nasuwa,
to piekło.
To twoje miejsce.
Ciekawe, która z nas będzie pierwsza?
Mam złamane serce, ale czyste sumienie.
- A ty? - Zmieniłam się.
Więc módl się za tę biedną kobietę i za mojego syna,
bo kocha ją tak, jak ciebie nigdy.
Bardzo chcę cię pocałować.
Nie mam ochoty.
Nie mogę cię pocałować,
ale zawsze, kiedy dam ci papierosa, to tak, jakbym cię całował.
A jego wzięcie,
to oddanie pocałunku.
Będziemy się całować,
obejmować,
i nikt nie będzie wiedział.
Tylko ty i ja.
To ja.
Nie chciałam przeszkadzać.
Nie ma problemu.
Chciałam z tobą porozmawiać.
Wciąż masz księgę zmarłych?
Oczywiście.
Chcę zobaczyć zdjęcie zmarłej kobiety.
Może sobie przypomnę.
Nie to zdjęcie chcesz zobaczyć.
Zdjęcie ze ślubu.
Widziałaś je u porywaczy.
Ale to będzie niemożliwe.
Może nie całkiem.
Może jest sposób, żebyś je zobaczyła.
Nie oczyma, pamięcią.
Czujesz się senna.
Poddaj się temu.
Dobrze.
Otwórz oczy.
Słuchaj mnie.
Kilka dni temu był wybuch w Grand Hotelu.
Wróć tam.
Gdzie jesteś i co się dzieje?
W salonie.
Jesteś zdezorientowana.
Co dalej?
Mężczyźni mnie podnoszą.
Kim są? Dlaczego cię biorą?
Nie wiem.
Nie znam ich.
Auto staje.
Czuję morze.
Kim jesteście?
Wyciągają mnie z ciężarówki...
Jest na niej kształt.
Lew.
Lew?
Tak, ale...
Nic innego nie widzę.
Jestem w wodzie. Wszystko się rusza.
Jesteś na statku.
Dokąd?
Nie wiem.
Widzę labirynt.
Teraz jestem w białym pokoju.
- Jest kobieta. - Możesz ją opisać?
Blondynka,
na twarzy ma maskę.
Mam się nie martwić,
ale jej nie wierzę.
Chcę wyjść.
- Co jeszcze widzisz? - Jestem związana.
Jest fotografia.
Czego?
To ślub.
Mój mąż z inną kobietą.
Co jeszcze?
Znowu mnie wiążą.
Ktoś znowu mnie wiąże. Wypuśćcie mnie!
- Chcę się wydostać! -Obudź ją.
Uspokój się.
Spokojnie.
Koniec przypominania.
Obudź się!
Lepiej?
Co się stało?
Wyjawiłaś, co ci zrobili.
Odkryli coś?
Niewiele, ale coś może być użyteczne.
Mówiłaś o ciężarówce z symbolem lwa.
Jest zagraniczna firma z takim symbolem.
Jak znajdziemy właściciela, może znajdziemy porywaczy.
Za tydzień może już być po wszystkim.
Trzeba znaleźć właściciela auta.
Muszę iść.
Ten tydzień jeszcze pracuję.
Po co żonie pana usługi?
Chciała przypomnieć sobie porwanie.
Ale nic nowego się nie dowiedziała.
A co wiedziała?
Widziała pańskie zdjęcie z inną kobietą.
Zdjęcie ślubne.
Chciała wiedzieć więcej o tamtej kobiecie.
Rozumiem.
Detektywie Ayala...
Pani Murquía, co za niespodzianka.
Jeśli przyszła pani spytać o postępy w dochodzeniu,
to niestety, brak.
My coś mamy.
Nie dziwię się, znając pani śmiałość.
Co pani ma na myśli?
Przypomniałam sobie coś o porwaniu.
Rozpoznałam ciężarówkę.
Jak?
Zapamiętałam pewien szczegół.
Na ciężarówce była postać lwa.
- Jest zagraniczna marka... - Wiem.
Musimy znaleźć jej właściciela.
- To nietypowe dla pani. -Co?
Proszenie o pomoc.
Detektywie,
jeśli zlokalizujemy ciężarówkę, może znajdziemy porywaczy.
Zrobię, co będę mógł.
Jeśli coś odkryję, dam pani znać.
Dziękuję.
Coś za coś.
Ja zrobię coś dla pana.
Mogę?
Proszę.
Gdzie byłaś?
Na policji.
Nie dowiedzieli się niczego nowego.
A psychiatra?
Wydajesz się zaskoczona.
To była tajemnica?
Nie, nie chcę o tym mówić.
Wiesz, jak długo jesteśmy małżeństwem?
Rok, dwa miesiące i 15 dni.
A ty wciąż mnie nie znasz.
I znowu próbujesz oszukać.
Maite była w Valtejar...
Poddałaś się hipnozie, żeby zobaczyć zdjęcie.
Ślubne zdjęcie.
Jeśli będziesz ze mną, to będziesz grzebać w mojej przeszłości,
żeby się ode mnie uwolnić.
Nieprawdaż?
Czyż nie?
Ostrzegałem cię.
Pamiętasz?
Jeśli odejdziesz,
inni zapłacą, za krzywdę, jaką mi zrobiłaś.
Znalazłam tę kobietę,
twoją pierwszą żonę.
Zobaczyłam jej zdjęcie.
Jednak nie ślubne.
Zdjęcie ciała.
Znowu uszło ci na sucho.
Ukryłeś przede mną, że byłeś żonaty i że twoja żona zmarła.
Ale wdowiec nie musi się przyznawać, że nim jest.
Nie popełniłeś przestępstwa,
ale wciąż jesteś niegodziwy.
Nic z twej przeszłości mnie nie uwolni.
Co do jednego masz rację.
Nie znam cię
i nie chcę cię znać.
Moje życie zaczęło się, kiedy cię tu znalazłem.
Nic przedtem się nie liczy.
Zbieramy fundusze na sieroty z tego rejonu.
Proszę przekazać kilka klientom hotelu.
Muszę zapytać pana Murquía.
Don Alfredo prosi o schowanie tego w sejfie.
Dobrze.
Znamy się?
Można tak powiedzieć. Jestem ojciec Grau.
Proszę wybaczyć, ma pani charakterystyczny głos.
Myślałam, że wrócił ojciec do swojej parafii.
Myślałam, że ojciec tylko zastępował ojca Amaro.
Zdrowie ojca Amaro szwankuje.
Kwestia wieku.
Biskup poprosił mnie, bym doglądał parafii.
Wobec tego...
Miło mi to słyszeć.
Ze względu na ojca.
Proszę wybaczyć moją niedyskrecję...
Mogę o coś poprosić?
Oczywiście.
Zbieramy fundusze na sieroty z tego rejonu.
Klientami hotelu są ludzie...
Z możliwościami. Zastanawiałem się, czy..
Może ojciec zostawić ulotki.
Taka szlachetna sprawa zyska poparcie.
Jednak jak widać,
nie mamy teraz wielu klientów.
Nie wiem, ile zdziałamy.
Jeśli będzie pani chciała porozmawiać, proszę przyjść bez obaw.
Wie pani, gdzie.
- Gdzie moja żona? - Modli się.
Wciąż śpi?
Tak.
Skąd znasz nowego księdza?
Co?
Księdza z parafii.
Widziałem, jak rozmawialiście.
Naprawdę go nie znam.
Wpadliśmy na siebie. Przedstawił się.
Czy coś powinienem wiedzieć?
- To mój spowiednik. - Co?
Spowiadam się mu.
Myślałam, że będzie kilka dni.
Wszystko mu powiedziałam.
I co powiedział?
Wybaczył mi.
Musimy zaufać dyskrecji tego człowieka.
Jest księdzem. Obowiązuje go tajemnica spowiedzi.
Racja. Nie powinniśmy wątpić w jego uczciwość
Niech Bóg go błogosławi.
Dzięki niemu odzyskałem żonę.
Tak.
Choć nie mamy nic innego.
Whisky.
- Nie pijesz? - Tylko specjalne okazje.
Ta jest. Przynajmniej dla ciebie.
O jakiej sumie mówimy?
To zależy od stopnia i tytułu.
Książę.
Jeśli chcesz zostać księciem, musisz wydać co najmniej 250 000 peset.
Za markiza 150 000, za hrabiego 100 000 a baron jest za 80 000 peset.
Powiedz, ile masz.
Będzie szybciej.
Mam jakieś...
Jakieś 15 000.
Gdybym wiedział, w ogóle bym nie przychodził.
Przyjmij przeprosiny.
Przyjmuję.
Zostawcie nas, proszę.
Też się denerwuję.
„Też”? Ja się nie denerwuję.
Tu nie jest gorąco, a ty się pocisz.
Gorąco mi.
Nie wiem.
Ten moment wydawał się taki romantyczny, że pomyślałam...
- Nieważne. - Nie.
To nie ma znaczenia.
Mam ci się oświadczyć.
Na co czekasz?
Czekam na...
Nie chcę.
- Dobrze więc. - Nie.
Nie chodzi o to, że nie chcę.
Kocham cię, jak mógłbym nie chcieć?
Więc...
Nie jest, jak się wydaje.
Matka nalegała, bym oświadczył się teraz.
Dała mi nawet pierścionek.
Skąd ten pośpiech?
Żebyś nie wiedziała, że hotel nie należy już do nas,
a ty wyjdziesz za biedaka.
Spytaj mnie.
Teraz?
Z tym pierścionkiem, po moich słowach?
Właśnie dlatego.
Zakochałeś się we mnie, myśląc, że jestem pielęgniarką,
skromną i biedną.
Pytaj.
Czy chcesz za mnie wyjść?
Ponad wszystko.
Jesteś zadowolona.
Mamo...
Co ty tutaj robisz?
Kiedy przyjechałaś?
Jak myślisz?
Przyjechałaś tu kilka dni temu jako pielęgniarka,
a z tego, co słyszę, ostatnie rany się zagoiły.
A moja córka nadal nie wraca.
Czy masz mi coś do powiedzenia?
Mamo, wychodzę za mąż.
Co? Za kogo? Dlaczego?
Mamo, poznaj mojego narzeczonego, Javiera Alarcóna.
Pani piękność olśniewa.
Trudno rozróżnić matkę od córki.
Może wybrałem złą narzeczoną.
Proszę źle nie zrozumieć, tylko Laury pragnę,
chcę ją zadawalać w każdy sposób,
kocham ją.
Zejdźmy do restauracji.
Dobrze.
Ale ostrzegam cię.
Straciłam apetyt.
Mamo...
Idzie nasz sojusznik.
- Dzień dobry, detektywie. - Witam.
Proszę pań...
Mogę?
Panie Olmedo.
Dowiedziałem się o istnieniu opisanej przez panią ciężarówki.
To ułatwia sprawę.
Należy do majątku De Soto, w Santalla.
Ale dalej nie mogę prowadzić śledztwa.
Dlaczego?
Raczej przez kogo.
Inspektor Bazán, 26 lat, służbista.
Niestety jest moim nowym przełożonym.
Chce porozmawiać o pilnej sprawie.
Proszę się nie martwić. Wkrótce pan wróci.
Znam ten ton, panie Olmedo,
zawsze potem dzieje się coś nieprzyjemnego.
Tylko nie ważcie się,
robić coś na własną rękę.
Bez obaw.
Mam wasze słowo.
Oczywiście.
Dobrze.
Zadzwonię po powrocie.
Dobrego dnia.
Musimy jechać do majątku De Soto.
Trudno będzie za jego plecami.
Ciągle mnie obserwuje.
Zajmę go.