Alicia!
- Szukaliśmy wszędzie. - To gdzie ona jest?
- Ile chcecie? - Nie chcemy pieniędzy.
Masz co innego.
- Co oni ci zrobili? - Niczego nie pamiętam.
Tam było zdjęcie ślubne Diega.
Diego miał wcześniej żonę.
Jesteśmy zrujnowani.
Może mógłbym pomóc?
- Ożeń się. - Ożeń?
Z bogatą kobietą.
Idę jej złożyć noworoczny pocałunek,
którego nigdy nie zapomni.
Chcę anulować nasze małżeństwo.
Kocham kogoś innego.
Nie!
Musisz uciec od tego drania.
Pakuj się.
Wyjeżdżamy.
Javier.
Chowasz się przed matką?
Przed tobą?
Co za pomysł.
Siadaj.
Sprawdziłam panny z dobrym posagiem.
Mają mniejsze lub większe szanse na potomstwo.
Echeverría Canneries.
Jedna z największych dziedziczek wśród Vascongadów, Patricia.
To najbrzydsza kobieta, jaką w życiu widziałem.
Felgueroso Benita.
Druga najbrzydsza.
Odziedziczyła kilkaset akrów w Palencii.
Mówią, że jest miła.
Wygląda jak owca.
Javier!
Dobrze, mamo.
Pokazałaś mi trzy kandydatki. Zobaczmy tę ostatnią.
Oby była lepsza od pozostałych.
Josefina del Cerro, córka największego sukiennikiem w Ekstremadurze.
O tak, przebija je wszystkie.
Ostatni na balu tańczy z najbrzydszą dziewczyną.
To przysłowie.
Mówimy o prawdziwym balu z bardzo brzydkimi dziewczynami.
Którą chcesz poznać jako pierwszą?
Mamo, proszę, pozwól mi znaleźć bardziej atrakcyjną kobietę.
Wiem.
Bogatą, im bogatszą tym lepszą.
Mój drogi, twoja reputacja cię wyprzedza.
Sądzisz, że dziewczyna, która ma więcej zalet, wyszłaby za ciebie?
Zrobię, co w mojej mocy.
Jeśli nie znajdę lepszej kandydatki, ożenię się z którąś z tych.
Nie pozwolę ci, żebyś wszystko zepsuł.
Nie stać mnie na to.
Belén, od jutra będziesz dzielić pokój z Natalią.
Natalia ma swój własny pokój.
Wykorzystamy twój jako składzik.
I nie będziesz musiała spać sama.
To bardzo przykre dla mężatki spać samej.
Pani syn jest z Camilą z litości, ale to nie potrwa wiecznie.
Jest moim mężem, jego miejsce jest przy mnie.
Za jakiś czas będę panią widywać tylko, gdy zadzwonię dzwonkiem,
do zmiany pościeli albo opróżnienia nocnika.
Andrés jest jak na razie twoim mężem, ale nie jest nikim, jak ty.
Jest Alarcónem i nie będzie miał kłopotu z uzyskaniem unieważnienia.
A ty nic na to nie poradzisz.
To oczywiste, że mój syn potrzebuje kogoś przy sobie, ale to nie będziesz ty.
Rana dobrze się goi, ale nie można dopuścić do zakażenia.
Skończył mi się azotan srebra.
Pojadę do szpitala pierwszym pociągiem,
- Oby go mieli. - Dziękuję.
Czego chcesz?
Przepraszam, że przeszkadzam. Jest zimno, pomyślałam, że to się przyda.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Dlaczego to robisz?
Nie liczę na to, że od razu się zaprzyjaźnimy,
ale wiedź, że jest mi bardzo przykro, z powodu tego, jak cię potraktowałam.
Przepraszam.
Sądzisz, że to wystarczy, po tym wszystkim, co zrobiłaś?
Rozumiem, że mi nie wierzysz, ale wiem, że Andrés chce z tobą być.
Nie będę próbować temu zapobiec. Obiecuję.
- Po co tam poszłaś? - Zaniosłam Camili ogrzewacz.
- Prosiła o niego? - Nie.
Nie chcę, żebyś cokolwiek jej zanosiła.
Nie chcę cię w naszym pokoju. Rozumiesz?
Dobrze.
Dobrze cię znam. Im dalej jesteś ode mnie, tym dla mnie lepiej.
Masz rację.
Przepraszam.
Twoje łzy mnie nie wzruszają.
Wykorzystywałaś je, by postawić na swoim.
Pewnie nie chcesz u siebie Camili jako kochanki, a jako żonę.
Ale to ty jesteś moją żoną.
Postaraj się o anulację.
Zrobię, co zechcesz, by pomóc ci ją zdobyć.
Dlaczego?
Jeśli muszę cię stracić, abyś znów mi zaufał, to niech będzie.
Bardzo cię kochałam.
I zrobię wszystko, żebyś był szczęśliwy.
Za późno.
Jedyny problem w tym, że jutro wypłata.
Wszystko wydałem na bilety.
Nie martw się.
- Masz pieniądze? - Żadnych.
To czemu się uśmiechasz?
Za nic bym tego nie oddała.
Jeśli to się nie uda, to się wścieknę.
Wszyscy na pokład!
Nie wiem, jak to jest, ale zawsze dostajesz to, czego chcesz.
Chcesz?
- Gdzie jest moja żona? - Nie widziałem jej.
Pytanie brzmiało: gdzie ona jest?!
Nie wiem.
A powinieneś.
Każ w recepcji dać mi znać, kiedy dodzwonią się do Ayali.
Posłałem po pana godzinę temu. Gdzie jest moja żona?
Nie wiemy.
- Co robicie, żeby się dowiedzieć? - Wszystko, co konieczne.
Proszę posłuchać.
Jeśli Alicia wyjedzie z Cantaloi samochodem albo pociągiem,
to przez pańską nieudolności, bo uważam pana za nieudolnego.
Pan mi cały czas grozi.
Albo znajdzie pan moją żonę, albo sprawię, że wyrzucą pana z policji.
Co za ironia.
Wydawał się pan nie przejmować, kiedy porwano pana żonę,
a teraz zdaje się pan myśleć tylko o tym.
Dla własnego dobra, pan też powinien myśleć tylko o tym.
Co pan tu jeszcze robi?
Kontrola biletów.
Dzień dobry.
- Czy to nie pospieszny do Santander? - Nie powinien był się zatrzymać.
Zaraz to sprawdzę.
Robię to bardzo niechętnie.
Doño Alicio, jest pani aresztowana za porzucenie domu małżonka.
Moim obowiązkiem jest zabrać panią do Grand Hotelu.
Dlaczego pan to robi?
Chciałbym mieć inne wyjście.
- A mnie pan nie aresztuje? - Nie.
Jeśli to zrobię, pan Murquía dowie się, że wyjechał pan z jego żoną.
On zabije pana albo pan jego.
Mam zapobiegać przestępstwom, a nie je prowokować.
Niech pan wysiądzie.
Musi być jakiś sposób, żeby to, rozwikłać. Proszę.
- Proszę. - Niestety nie ma. Przykro mi.
Najlepiej, jeśli wysiądzie pan tutaj.
Rób jak mówi.
Nie ruszać się!
Nie chcę strzelać.
Puśćcie ją.
Puśćcie nas.
Oboje wiemy, że nie jest pan zdolny do nas strzelić.
Proszę nie pogarszać sytuacji.
Alicia!
Co macie zamiar zrobić? Uciekniecie przez kraj na piechotę?
Chodźmy.
Julio...
Julio.
Julio!
Skoro pani wróciła, to może w pewnym momencie
opowie mi pani, co pamięta z porwania.
Mówiłam już, że ledwie co pamiętam.
Ledwie co, to lepiej niż nic.
Co pani pamięta?
Pamiętam jakieś... imię.
Słyszałam je od ludzi na statku.
Ezequiel.
Przynajmniej nie jest to pospolite imię.
Niech mi pani wierzy, głęboko tego żałuję.
Co ci się stało?
Jesteś ohydny.
Diego!
Takie rzeczy ranią twoją delikatną duszę.
Za każdym razem, gdy spróbujesz mnie opuścić,
będzie się działo coś takiego.
Nie podchodź.
Będę wyładowywał złość na ludziach, których tak bardzo sobie cenisz.
Zrozumiałaś?
Tak.
Możesz iść.
Każę przenieść twoje rzeczy z powrotem do naszego pokoju.
Czas, abyś znów była moją żoną.
Z wszystkimi obowiązkami.
Coś poszło nie tak?
Nigdy się od niego nie uwolnię.
On się nigdy nie podda.
- Uśmiechasz się na moją niedolę. - Nie bądź niemądra.
To dlatego, że wiem, jak możesz się oswobodzić i to zgodnie z prawem.
Tam gdzie cię przetrzymywano
widziałaś zdjęcie Diega poślubionego innej kobiecie.
Nie wiemy, kim była,
ani gdzie poślubiła Diega.
Gdybyśmy znalazły tę kobietę,
twoje małżeństwo stanie się nieważne z powodu bigamii.
Twój mąż przestałby być twoim mężem
i niemiałby nad tobą władzy.
To od czego zaczynamy?
Powiedz mi wszystko, co wiesz o Diegu z czasów sprzed ślubu.
Wiem niewiele.
A teraz nie wiem nawet, czy to co powiedział, było prawdą.
Sprawdzimy to.
Opowiadaj.
Urodził się w Valtejar, miasteczku niedaleko stąd.
Jego rodzice zmarli, kiedy był dzieckiem.
Stamtąd wyjechał do Barcelony
i chyba zaczął pracować jako doradca.
Firma nazywała się chyba "Fornells".
Świetnie.
Sprawdzimy to.
Popytam swoje kontakty w Barcelonie.
A dziś pojedziemy do Valtejar i zobaczymy, czego się dowiemy.
Nie mogę z tobą jechać Maite.
Jeśli mam jechać sama, to pojadę.
Kto chciałby jechać na taką wycieczkę.
Julio...
Julio!
Espinosa!
Możesz mi podać kieliszek sherry?
Nie rób tego.
To nie w porządku.
Nie mów mi, co jest w porządku, a co nie jest.
Błagam cię.
Jeśli pani Murquía nie chce nic więcej...
Właśnie, że chce.
Pani Murquía będzie bardzo wdzięczna, jeśli potowarzyszysz jej przyjaciółce,
kiedy będzie sprawdzać pana Murquíę.
Niestety przyjaciółka pani Murquíi będzie musiała sama o siebie zadbać.
Ale możesz mi wierzyć,
nieźle sobie radzi.
Julio, kiedy skończysz, idź do kuchni.
Musimy wyczyścić porcelanę.
Już idę.
Jeszcze coś dla pani?
Nie, nic, Espinosa.
Pytała o pana młoda kobieta, doña Celia Velledur.
Velledur?
Córka biznesmena, Ibrahima Velledura?
Tak. Jest tu przejazdem i chce z panem porozmawiać.
Przejazdem skąd?
Na pewno nie jest tu bez powodu. Przyprowadź ją do mojego biura.
Już tam jest.
Nie mogłem jej powstrzymać.
Zejdź mi z drogi.
Nie jestem zwykłą kobietą.
Niemal nic ani nikt mnie nie zadowala.
Ale kiedy coś mi się spodoba,
próbuję to zdobyć aż do skutku.
Może pani mówić nieco jaśniej?
Chcę kupić Grand Hotel.
Jaka szkoda, że nie jest na sprzedaż.
Wszystko jest na sprzedaż, mój drogi.
Mogę zapłacić gotówką.
Powiedzmy, trzy miliony peset.
Jest wart przynajmniej dwa razy tyle.
Dobrze.
Niech będzie dwa razy tyle.
Sześć milionów.
Przyznaję, ma pani styl, ale powtarzam, hotel nie jest na sprzedaż.
Nie interesują mnie hotele.
Chcę mieć tutaj dom.
Swoją rezydencję na południu Europy.
Muszę się zastanowić. Niczego nie obiecuję.
Ale nie mówię też nie.
Proszę się zastanowić, ale niezbyt długo.
Biorąc pod uwagę okoliczności,
mam nadzieję, że będę mogła zatrzymać się w hotelu.
Wydam odpowiednie polecenia.
Otrzyma pani nasz najlepszy apartament.
Co to za absurdy?
Przykro mi, pan Murquía przenosi panią do innego pokoju.
Tu chce umieścić innego gościa.
Ale hotel na razie nie przyjmuje gości.
Chyba że właściciel hotelu zadecyduje inaczej.
Nie zrozum tego źle.
Ostatecznie, ze względu na twoją córkę,
nie wyrzucam cię na bruk.
Najwyraźniej kochasz Alicię bardziej niż byś chciał.
Będziesz miała skromniejszy pokój, stosowniejszy do twojej sytuacji.
Jesteś draniem.
To się nie liczyło, kiedy byłem po twojej stronie.
Przeklinam dzień, kiedy ci zaufałam.
Odżegnywanie się od przeszłości wcale jej nie zmienia.
Teraz jesteś tym, kim jesteś.
Nikim.
Niczym.
Któraś z was wie, kto tu będzie mieszkał?
Chyba głuchnę, bo nic nie słyszę.
Josefina słyszała, jak Rubén powiedział Marisie, że Gerardo mówił Celestinie...
Do rzeczy.
Słyszeli jak mówiła, że przyjechała kupić hotel.
Wyjść!
Jestem Teresa Aldecoa de Alarcón, właścicielka Grand Hotelu.
Z tego co słyszałam, już nie.
Jestem prawowitą właścicielką, zapewniam panią.
Reszta to szczegóły.
Wszelkie kwestie związane z hotelem, w tym sprzedaż, wymagają mojej zgody.
Rozumiem.
Jeśli martwi się pani zwykłą plotką, to nie ma o co.
Nie mam zamiaru kupić tego hotelu, czy jest pani czy nie.
Nie będę zaprzeczać, że przyjechałam z takim zamiarem.
Ale nie byłam świadoma ogromu zniszczeń.
Kupno hotelu to byłaby strata pieniędzy.
Mniemam, że to co pani mówi,
powinno mnie pocieszyć.
Tylko że to mnie obraża.
Proszę mnie źle nie zrozumieć.
Jestem pewna, że doprowadzi go pani do poprzedniego stanu.
A może i nawet lepszego.
Ale klientela?
Naprawdę sądzi pani, że ktoś będzie tu jeszcze chciał mieszkać?
Kto będzie chciał się zatrzymać w miejscu spowitym aurą śmierci?
Chyba zainwestuję pieniądze w kupno innego hotelu.
A teraz, jeśli pani wybaczy, chciałabym odpocząć.
Sama.
Miłego odpoczynku.
Dziękuję.
Zabierz walizki do pokoju państwa Taberneros.
Pospiesz się.
Wezwij kierowcę. Chcę nadać coś pocztą.
Przykro mi, właśnie zarezerwował go gość.
Który?
Młoda dama chce jechać do Valtejar.
To może nieco potrwać.
Znasz powód tej podróży?
Rozmawiała z księdzem przez telefon o dokumentach akwenu.
To nie ma sensu, ale tak słyszałem.
Natychmiast wezwij rezerwowego kierowcę.
Oczywiście.
Poproszę do Valtejar.
Co ty tu robisz?
Do Valtejar, tak?
Nie zapraszałam cię tu.
Tak jak ja ciebie do Santalli,
ale się nie przejęłaś.
To nie to samo.
Ta sprawa cię nie dotyczy.
Wiem, czego szukasz,
a jeśli to uwolni Alicię od męża, to dotyczy mnie to.
- Gdzie idziesz? - Znaleźć kierowcę.
Jeśli to zrobisz, będę musiał znokautować kolegę
i przejąć jego auto.
Zwolnią cię.
Nie da się zaprzeczyć.
No to jedziemy?
Panie Murquía?
Wydaje się pan spieszyć.
Jest pani bardzo spostrzegawcza. Rzeczywiście, muszę wyjść.
Nie mogę odłożyć podróży. Proszę zaczekać do mojego powrotu.
Dobrze, biorąc pod uwagę, że rozważa pan moją ofertę.
Proszę mi wierzyć, wrócę najszybciej jak się da.
Do pani usług.
Mateo, słyszałeś rozmowę pomiędzy Don Diegiem, a tą kobietą?
Patrz, słuchaj i milcz. Takie było motto don Benjamína
i postaram się go przestrzegać.
Czy mam ci przypominać, że twój mentor zrobił z ciebie seryjnego mordercę?
Nie.
Więc?
Panna Velledur czeka, aż Don Diego zdecyduje co do sprzedaży hotelu.
Od teraz twoje motto to: patrzeć, słuchać i biec mi powiedzieć.
Zrozumiano?
- Dojechaliśmy. - Jak to?
Nie mów, że miasto jest zalane.
- Przyjechaliśmy na darmo. - Mów za siebie. Ja wiedziałam.
Więc po co tu jesteśmy?
Zobaczyć się z księdzem. Czeka na mnie.
Potrzebujemy dowodu, nie księdza.
Ten ksiądz może mieć potrzebny nam dowód.
Jasne, między mszami zakłada strój nurka i spaceruje pod wodą.
Jesteś nieznośny.
Nie wiem, co Alicia w tobie widzi.
Miasto nie zawsze tak wygląda. Latem woda znacznie opada.
Wtedy ksiądz bierze stamtąd rzeczy.
Niczego nie bierze.
Miejscowi je przynoszą, on nie może nic zrobić.
Nie może czy nie chce?
Księża są dziwni.
On jest ślepy.
Ksiądz jest ślepy. Teraz rozumiesz?
To pani?
Kto tam?
Czego chcesz?
Proszę się nie przejmować.
Twoja ślepota to dobra rzecz.
Ocaliła ci życie.
Błagam!
Jestem biednym ślepcem.
Tędy.
- To jego dom? - Tak.
Oby był w domu.
- Kto to był? - Nie widziałam.
- Ale to na pewno był... - Diego.
Jeśli to był on, to nas uprzedził.
Widać, że to wszystko było pod wodą.
Może go ksiądz pamięta?
Urodził się tu. Nazywa się Diego Murqía.
Tak. Był jedną z dwóch osób uratowanych przed utonięciem,
kiedy miasto zalała powódź.
Ja byłem tym drugim człowiekiem.
Przy figurze świętego Piotra
stoi oprawiona pierwsza strona z gazety, z czasów, gdy to się stało.
Tu nie ma żadnej pierwszej strony.
Wie ksiądz, czy Diego miał żonę?
Miał. Sam udzielałem mu ślubu.
Z Remedios Sánchez Ruiz.
On znów się ożenił.
To wspaniale. Ogromnie się cieszę.
Sam pomogłem mu wyciągnąć ciało żony z wody.
Jej śmierć go załamała.
Dziękujemy.
Chodź.
Przepraszam.
Odnaleźliśmy pierwszą żonę Diega i ona nie żyje.
Diego był wdowcem, gdy poślubił Alicię. To zgodne z prawem.
- Na tym koniec. - Po co on tu przyjechał?
Nie wiem, ale był tu przed nami.
Może coś przeoczył.
To co przeoczył nie jest ważne.
- Wracajmy do hotelu. - Nie, ja będę szukać dalej.
Zostawiasz mnie samą?
Jeśli chodzi o samochód, to się nie martw.
Możesz go zatrzymać.
Przerwa w pracy.
Wszyscy wyjść.
Jak śmiesz tu wchodzić bez pukania? Natychmiast stąd wyjdź.
Nie, dopóki nie powiem, co mam do powiedzenia.
Nie słyszałaś?
Kazałem ci wyjść.
A co zrobisz, jeśli zostanę? Zwolnisz mnie?
Chyba nie wiesz, kim jestem.
Wiem ile trzeba.
Widziałam, co spaliłeś.
Zrobione.
Wejść.
Mateo, zanieś listy na pocztę.
- Dlaczego tak długo się pan zastanawiał? - Chce pani wiedzieć?
Ze względu na moją żonę Alicię.
Bałem się, że ją przez to stracę.
Mateo.
Więc z nią pan rozmawiał.
To nie było konieczne.
Zostanie przy mnie bez względu na wszystko.
Teraz w pełni to rozumiem i ona też.
Ale są tu pewne osoby, które są uciążliwe.
Pana teściowa.
To problem, z którym sobie radzę.
Ale moja żona ma przyjaciół, którzy są zbyt ciekawscy.
Mając takie pieniądze Alicia i ja możemy pojechać, gdzie chcemy
i zacząć tam od nowa. Sami.
Może pan pojechać naprawdę daleko.
Nie proszę o przysługę.
Nie rozumie pan.
- Nie obchodzi mnie, czy jest zajęty. Nie chcę innego.
Musi do mnie przyjechać, kiedy tylko się zjawi.
Señoro.
Jedyne co masz zrobić, to zaczekać w lobby.
Podejdę do tej kobiety i ją pocałuję.
Musisz odzyskać ten dokument.
Proszę się nie martwić.
Coś się stało?
Nie.
Nic się nie stało.
O co chodzi?
Byłem w Valtejaz z Maite.
I co?
Dowiedzieliście się czegoś o żonie Diega?
Tak.
Nazywała się Remedios Sánchez.
Nazywała?
Nie żyje.
Diego jest wdowcem.
Przykro mi.
Jesteś mężatką, dopóki śmierć was nie rozłączy.
Co masz zamiar zrobić?
Nie wiem.
Ale nie mogę odejść.
Tym razem nas nie znajdą.
- Udamy się gdzieś, gdzie się nie domyślą. - Nie rozumiesz.
Diego będzie robił straszne rzeczy. Widzieliśmy to.
Plan Maite to była nasza jedyna szansa.
Nasi bracia i siostry byli młodzi.
Byli pełni pokory.
Kiedy przyszli służyć w Grand Hotelu,
szukali lepszego życia, nadziei.
Możecie mi wierzyć, drodzy parafianie,
znaleźli obie te rzeczy.
Tam gdzie przebywają teraz,
cieszą się najwspanialszym życiem
i nie mają już żadnych nadziei, bo one całkowicie się spełniły
w życiu wiecznym.
Módlmy się za nimi w ciszy.
Zdrowaś Mario, łaskiś pełna
Pan z tobą.
Wyznaj swe grzechy, dziecko.
Choćby były wielkie, łaska Pana jest zawsze większa.
Nie bój się wyznać mu, co cię gnębi.
Popełniłam czyny, przez które nie mogę spać.
A kiedy śpię, jest jeszcze gorzej.