Sąd wojskowy uznaje oskarżonego winnego dezercji
i skazuje go na śmierć przez rozstrzelanie.
Jedynym sposobem na uzyskanie ułaskawienia
jest sprzedanie tytułu właściwej osobie.
Szykuj broń!
Cel - pal!
Mam ci opowiedzieć o moich przygodach?
To będzie musiało poczekać.
Kocham kogoś innego.
- Nie! - Co za drań!
Alicia!
Szukaliśmy wszędzie.
- Gdzie ona jest? - Znajdziemy ją.
Chcę na nią donieść.
- Dlaczego? - Opuściła dom małżonka.
To dlatego zniknęła.
- Przyjaźnię się z Alicią. - Cóż z tego.
Musimy wynieść ciała.
Nie.
- Co mi jest? - Histeria.
Słyszała pani o hipnozie?
Gdzie pani jest?
Zna pani to miejsce?
W hotelu.
Jest... późno.
- Jest pani sama? - Tak.
Nie.
Nie, chwileczkę.
Widzę kobietę.
Proszę do niej podejść.
Zna ją pani?
Tak.
Co się stało?
Czy ta kobieta jest dla pani zagrożeniem?
Przegrałaś.
Zabrałam ci wszystko i nic nie możesz zrobić.
Przyszła zrobić mi krzywdę.
Boi się jej pani?
Nienawidzę jej.
Co jeszcze pani widzi?
Krew.
Kto krwawi?
Ona.
A co pani robi?
Sofía! Nie!
- Co pan robi? - Obudź się!
Koniec tej farsy, doktorze. Proszę wyjść.
- Ale... - Wynocha!
- Co się stało? - Prawie to zrobiłaś.
Chciałaś mu powiedzieć, co zrobiłaś Christinie Olmedo.
Dziękuję.
Pana tężyzna jest niewiarygodna.
Tak samo jak pana głupota. Co pan tu robi?
Ma pan jakieś wieści?
Otrzymałem telefon z Santander.
Znaleźli Almę, statek, który zabrał doñę Alicię.
Zatrzymali załogę,
ale nie było jej na statku.
Właśnie jadę ich przesłuchać.
- Pojadę z panem. - Nie ma mowy!
Nie jest pan w stanie się ruszać.
Ja pojadę.
Detektywie?
Wykluczone.
To jest zadanie policji.
I proszę się nie gniewać, ale to męska rzecz.
Żegnam panią.
Gdzie mam cię zabrać?
Nie martw się, wracaj do Camili.
I odpocznij.
Julio...
Grand Hotel.
Już po niego idę.
Don Diego, telefon do pana.
- Tak, kto mówi?
Nic nie mówi nie rób dziwnych ruchów. Tylko słuchaj.
Ile chcecie?
Mówiłam, żeby tylko słuchać.
Nie chodzi o pieniądze, tylko o coś innego, co masz.
Gdzie mam to zanieść?
Będę.
- Mateo, potrzebuję samochodu. - Już wzywam kierowcę.
Nie, daj mi kluczyki. Pojadę sam.
I nie mów nikomu, że mnie nie ma.
- Jasne? - Tak, Don Diego.
Jeśli ktoś będzie pytał, mów, że jestem w hotelu i szacuję zniszczenia.
Centrala? Dzwonię z Grand Hotelu.
Muszę się dowiedzieć, skąd wykonano tu ostatnie połączenie.
Oczywiście, że można.
Jestem detektyw Ayala z policji w Cantaloi, więc proszę się pospieszyć.
Panie detektywie!
Niech pan nie jedzie do Santanderu.
Statek najpierw zatrzymał się w Santalli i tam wysadzili Alicię.
Santalla znajduje się po drodze stąd do Santander, jak 20 innych miasteczek.
Diego odebrał telefon z Santalli i jestem pewien, że tam właśnie jedzie.
Sadzi pan, że zażądali okupu za doñę Alicię?
Tak, i jeśli się pospieszymy, dojedziemy tam przed nim.
- Pospieszymy? Pan nie jedzie. - Jadę.
Oszalał pan? Chce się pan wykrwawić na śmierć?
Gdzie się pani wybiera w takim stroju?
Są wygodniejsze niż sukienka. Nie chcę hamować śledztwa.
No to co?
Dlaczego pani myśli, że zmieniłem zdanie?
To jest hotelowe auto, a jako gość mam do niego większe prawo niż pan,
ale może mi pan towarzyszyć tam, gdzie się pan wybiera.
To absurd.
Jestem prawniczką.
Wiem, co mówię.
Jedziemy?
Chodźmy.
- Javier... - Dasz wiarę?
W łazience nie ma ciepłej wody.
Gdzie się wybierasz?
- Do restauracji, aby się z kimś spotkać. - Z kim?
Z kimś, kto był ranny, z gościem hotelu.
Z gościem, który był ranny.
Którym?
Czego chcesz?
Chciałem przeprosić, że wcześniej cię zignorowałem.
Nie przejmuj się.
- Chciałem tylko powiedzieć... - Wiem, wiem.
- Wiesz? - Tak.
Chciałeś mi podziękować za to, że oddałem tytuł w zamian za twoje życie.
Oddałeś tytuł, żeby mnie nie rozstrzelano?
I jestem z tego dumny.
Nie powinieneś.
Ocaliłem ci życie.
Oto, co ocaliło mi życie.
Strzelili do mnie.
Oddałeś swój tytuł na darmo.
Twoja piersiówka ma się lepiej? Ta rana wyglądała groźnie.
Przeżyje.
Przyniosłem ci to. Mam nadzieję, że nie jestem arogancki.
Mam alergię.
Przepraszam.
- Nie wiedziałem. - Wyrzuć je.
Oczywiście.
Może i mam alergię na kwiaty, ale nie na romantyczne gesty.
przepraszam, mam dużo pracy.
Rozmawiałem z Ministerstwem Wojny.
Znaleźli ułaskawienie, jakie mi załatwiłaś.
Przez pomyłkę trafiło gdzieindziej.
Przeprosili.
Liczy się to, że jesteś cały.
To prawda. I wiesz co?
Poznałem kogoś.
Javier...
Twoja siostra zniknęła.
Straciliśmy majątek, będziemy musieli sprzedać kosztowności.
Myślisz, że dbam o twoje głupstwa?
Masz rację, mamo, przepraszam.
W chwili takiej jak ta chciałbym móc więcej pomóc.
Ale to jasne, że jestem dobry jedynie w miłości.
Może jesteś w stanie coś zrobić.
Z chęcią.
- Bez względu na to, o co chodzi? - Tak.
Ożeń się.
Ożeń?
Z bogatą kobietą.
- Musi być bogata? - Bardzo bogata.
Z jej posagiem będziemy mieć pieniądze,
żeby odzyskać hotel.
Bogate stare panny zwykle nie są zbyt ładne.
Dzięki temu łatwiej je uwieść.
- Mamo... - Javier...
- Co powiedziała? - Od godziny nic tu nie jechało.
A to jedyna droga do miasta z Cantaloi.
- Widzę samochód. - Kryć się!
Jestem za stary na takie rzeczy.
- Którędy pojechali? - Nie wiem.
Popatrzę tam.
Chodźmy.
Przyjechałeś sam?
O to prosiła twoja przyjaciółka.
Prosiła o coś innego.
Masz to?
Tak.
Gdzie jest moja żona?
Wszystko w swoim czasie.
Zaczekaj tu.
- Przyjechał? - Tak.
Czy to ten sam człowiek?
Tak, ten sam. Nie ma co do tego wątpliwości.
To on.
Jest tutaj.
Tak.
Tak, proszę pana.
Jak tylko nam to da.
Co widzisz?
Bądź cicho.
Podnieś mnie.
Co zobaczyłaś?
Chyba widziałam, jak Diego na kogoś czeka.
- Chodźmy. - Nie.
Nie ma mowy.
Najpierw się dowiemy, gdzie jest Alicia.
Co?
Jeśli wkroczymy się za wcześnie, to jej nie wypuszczą.
Daj mi to, co przywiozłeś.
Skąd mam wiedzieć, że wypuścicie moją żonę?
Nie możesz być pewien.
Gdzie ona jest?
Uważasz, że jestem taki głupi, żeby mieć to przy sobie?
To jest wymiana.
Oddasz mi żonę, a ja dam ci to, czego chcesz.
W tej kolejności.
Chyba nie rozumiesz.
To my wybieramy kolejność.
Więc albo wykonasz pierwszy krok, albo zabijemy twoją żonę.
A wtedy i tak nam to dasz.
Spokojnie. Tylko się rozejrzę.
Gdzie to jest?
Pytałem, gdzie to jest.
Mam to w pobliżu.
Idziemy.
Zostawiłem to tutaj.
Gdzie?
Nie wiem dokładnie.
A teraz mów, gdzie jest moja żona.
Nie ruszaj się.
Miałem powiedzieć to samo.
Stać!
Cofnąć się!
Puść ją.
Wszystko ci powiem.
Nic ci nie jest?
Nie dało się tego uniknąć.
Jego broń wypaliła w szarpaninie.
To był ostatni świadek, jaki nam pozostał.
Julio!
Co z nim?
Rana się otworzyła.
Co oni tu robią?
Ten człowiek uratował panu życie i może stracić swoje,
jeśli się nie pospieszymy. Trzeba jej pomóc.
Zobaczę, czy ktoś tu jeszcze jest.
Wątpię, żeby te dwa zbiry zorganizowały porwanie.
Musimy go zawieźć do lekarza.
- Musimy się spieszyć. - Chodźmy.
Minęły dwa dni od zniknięcia pana żony.
Zdaje pan sobie sprawę, że na tym etapie pewnie już nie żyje?
- Też tak sądzę. - Naprawdę?
A dlaczego?
Nie zebrałem pieniędzy, które żądali.
a teraz, gdy je mam, już nie dzwonią.
Nie miał pan pieniędzy, ale pojechał na spotkanie.
Miał pan zamiar zmiękczyć im serca?
Targować się z nimi, aż wypuszczą pana żonę
za, powiedzmy, sto peset?
Chciałem zyskać na czasie.
Oczywiście!
To tłumaczy, dlaczego udał się pan tam z pistoletem.
Kogo pan próbuje oszukać?
Nie zyskał pan na czasie, zmarnował pan czas innych.
Teraz marnuje pan mój.
Nie rozumie pan?
Wszystko pan zepsuł, kiedy się pan wmieszał.
Nasz wmieszanie się ocaliło panu życie. Jest pan głupcem.
Może i tak.
Ale moje intencje były bez zarzutu.
Chciałem ratować żonę.
Na którą ledwie pan doniósł za porzucenie domu małżonka.
Jest pan także świnią.
Posuwa się pan za daleko.
Wręcz przeciwnie. bardzo się kontroluję.
Nie wyobraża sobie pan nawet, jak bardzo chcę pana teraz uderzyć.
Bardzo się różnimy. Pan chce robić różne rzeczy, ja je robię.
Na litość boska, detektywie.
Pana pachołek słusznie pana powstrzymuje.
Jeśli mnie pan tknie, wniosę skargę.
Najgorszym oskarżycielem jest winowajca.
Życie pana żony wisi na włosku. Niech pan mówi, co pan wie.
Niech pan nie marnuje więcej mojego czasu. Niczego wam nie powiem.
Musi pan wykorzystać swoją umiejętność dedukcji.
Albo swojego asystenta.
Don Diego, pana żona jest w hotelu.
Julio, Alicia wróciła.
- Jest cała? - Wiem tylko, że wróciła.
Muszę ją zobaczyć.
Pewnie chce coś zjeść. Jest na pewno wygłodniała.
- Jak tu wróciłaś? Kto cię przywiózł?
To bardzo dziwne.
Niczego nie pamiętam.
Alicia wróciła.
I najwyraźniej nic jej nie jest. Nic więcej się nie liczy.
- Muszę jej zadać kilka pytań. - Nie teraz.
Musi wypocząć.
Jeśli mogę...
- Alicia! - Maite?
Dzięki Bogu nic ci nie jest.
Kelner.
Ja to wezmę.
Będzie najlepiej, jeśli wszyscy damy Alicii nieco odpocząć.
Proszę...
Jesteś pewien, że doña Alicia przyszła tu sama?
Widziałem ją na własne oczy.
- Słyszałeś odgłos silnika? - Nie.
Według ciebie zachowywała się normalnie?
Była nieco zagubiona.
Dziękuję.
Ktoś musiał ją tu przywieźć.
Może nie do hotelu, ale w pobliże.
Przyjście tu z Santalli zajęłoby jej kilka dni.
Więc porywacze nie tylko uwolnili ją za darmo.
Zadali sobie trud, aby ją tu odwieźć.
- Pytanie brzmi... - Dlaczego?
Gdzie się wybierasz?
Do swojego pokoju.
Przecież to jest twój pokój.
To jest nasz pokój.
Wolę być sama.
To brzmi jak rozżalenie.
A czego się spodziewałeś?
Jeśli odnosisz się do naszego...
spotkania w noc sylwestrową...
Zgwałciłeś mnie.
Przypomnę ci, że jesteś moją żoną.
To nie czyni tego, co zrobiłeś mniej okropnym.
Powiedziałaś mi, że kochasz kogoś innego.
Że widujesz się z kimś innym. Czego się spodziewałaś?
Że się ze mną rozwiedziesz.
Nie byłoby trudno
anulować małżeństwo z niewierną żona.
Jeśli o tym właśnie marzyłaś, to nie łudź się.
Jeśli sądzisz, że możesz się mnie w ten sposób pozbyć,
to mnie nie znasz.
W czym mogę pomóc?
To dla pani Alicii Murquíi.
Dopilnuję, aby to do niej dotarło.
Kto to przysłał?
Wielbiciel.
Kto?
Książę Artiles.
Zapakuj to z powrotem.
To właśnie do pani przyszło.
Dziękuję, Francisco.
Nie ma bileciku. Kto to przysłał?
Nie wiem. Kazano mi to przynieść i...
Bardzo słusznie. Dziękuję.
Pani pozwoli.
Detektyw może się mylić.
To nie detektyw. To...
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
To zdrowy rozsądek.
Po co ją uwalniać w zamian za nic?
I dlaczego nic nie pamięta.
Coś jest z nią nie tak.
Minąłem ją w korytarzu i nawet się do mnie nie odezwała.
Nie zauważyła cię.
Raczej jakby niczego nie widziała.
Jakby była zamroczona, i miała na sobie tylko koszulę nocną.
- Widziałeś, gdzie poszła? - Zatrzymała się przed swoim pokojem.
To dziwne?
Nie swoim nowym pokojem.
Tylko dawnym gdzie teraz śpi Don Diego.
Alicio...
Co masz zamiar zrobić?
Nie.
Nie wiem, co się dzieje, ale nie możesz go zabić,
bez względu na to, ile masz powodów.
Daj mi kasetkę.
Spójrz na mnie.
Alicio, spójrz na mnie.
Diego, musisz dać mi kasetkę.
- Co się stało? - Nie martw się, ukochana, to nic.
Dlaczego trzymam to w rękach?
Julio...
Chciałaś obudzić męża i wziąć coś z jakiejś kasetki.
- Nie pamiętasz? - Nie.
I nie wiesz, skąd masz ten pistolet?
Co oni ci zrobili?
Nie wiem.
Niczego nie pamiętam.
Na pewno coś pamiętasz.
Nie, nie pamiętam, jak się tu znalazłam, ani skąd mam pistolet.
Pamiętam tylko dwie rzeczy.
Kiedy mnie zamknęli,
byłam pewna, że mnie zabiją.
Nie wiem, czy to z tego powodu,
ale mogłam myśleć tylko o tobie.
Przepraszam, myślałam, że jesteś sama.
Nie, Maite.
To jest Julio,
o którym opowiadałam ci w moich listach.
Mówiłaś, że pamiętasz dwie rzeczy.
Jaka była druga?
Było tam zdjęcie Diega.
Zdjęcie ślubne.
To bardzo dziwne.
Po co ktoś miałby mieć zdjęcie z twojego ślubu?
Nie było z mojego ślubu.
Diego ożenił się przede mną z kimś innym.
Sądząc po zdjęciu, wiele lat temu.
Nie wiem, dziesięć, może więcej.
Ale Diego nigdy mi nie mówił, że był wcześniej żonaty.
Jest chyba wiele rzeczy, o których ci nie powiedział.
Musisz uciec od tego drania.
Pakuj się.
Wyjeżdżamy.
Wszędzie możemy być szczęśliwi.
Oprócz tego miejsca.
Znów miałaś koszmar?
Martwi?
Nie martw się, na pewno ci wybaczyli.
Znów miałaś koszmar?
Martwi?
Może popełniłem błąd, przerywając psychiatrze.
Miałeś rację, Alfredo.
Są rzeczy, o jakich nikt nie powinien wiedzieć.
- Wzięłaś laudanum? - Tak.
Wracaj do łóżka. Zaraz wrócę.
Weź więcej.
Musisz zasnąć.
Wolę chyba nie spać.
Kelner!
Chyba jesteś mi winien wyjaśnienie.
Nie zrozum mnie źle.
Doceniam, co dla mnie zrobiłeś.
Można by powiedzieć, że ocaliłeś mi życie.
Ale...
Co tam robił hotelowy kelner,
niczym bohater na ratunek?
Detektyw poprosił, żebym mu towarzyszył.
Powiedział, dlaczego?
Tak.
Widziałem sanitariuszy, którzy nieśli doñę Alicię.
Pomyślał, że może ich rozpoznam, gdy ich zobaczę.
To dużo pieniędzy.
Za uratowanie mi życia.
Możesz mi wierzyć, cenię je dużo wyżej.
- Co robisz? - Wyjeżdżamy.
A gdzie wyjeżdżamy? - Mówię o Alicii i o mnie.
A Diego Murquía był na tyle miły,
że zapłacił nam za podróż.
Co ty mówisz? Nie możecie wyjechać.
Mój drogi, zobaczysz to na własne oczy.
Posłuchaj. Ludzie Diega niczego nie przeoczą.
Musisz nas kryć, żebyśmy mogli się wymknąć.
Możesz na mnie liczyć.
Julio!
Idź.
- Wyjeżdżasz?
Tak.
Kochasz go?
Nie wiem, czy "kocham" to właściwe słowo.
Bez pamięci.
Uważaj na Diego.
Pierwsze co zrobił, gdy zniknęłaś.
to oskarżył cię o porzucenie domu małżonka.
Nie wiedziałaś?
Nie.
Nie jestem jednak zdziwiona, ani trochę się tym nie przejmuję.
Żegnaj, Maite.
Nie smuć się.
Niedługo się odezwę.
Alicio.
Powodzenia.