Mam nadzieję, że mi wybaczysz. Czuję, że się duszę.
Przepraszam cię, Diego.
- Co ty tu robisz? - Twojej siostra nie zmarła przypadkiem.
Zrozum, nie mogę wrócić do hotelu.
A więc tym ją zabito.
Przez moment myślałem, że zgubiłaś drogę.
- Wierzysz, że z tobą wyjedzie? - Wiem, że mnie kocha.
Chcę oficjalnie uznać Andrésa Cernudę za członka rodziny Alarcón.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Gdy czegoś dotykamy, zostawiamy na przedmiocie odciski palców.
Nie możemy pobrać odcisków.
Wystarczy, że zdobędziemy coś, czego dotykali.
- Inspektorze. - Dziękuję.
Miłego dnia.
Sądzi pan, że to sprawka mojej siostry?
Nic nie sądzę. Chcę odkryć prawdę. Mam nadzieję, z pani pomocą.
Nie pozwolę by wrobiono moją siostrę w morderstwo.
Ma niepewne alibi, ale chciałbym ją oczyścić ze wszelkich podejrzeń.
To pani szansa, by poznać prawdę.
Wystarczy, że przyniesie mi pani coś, co należy do siostry.
Dowiemy się, czy jest winna, czy nie.
W przeciwnym razie oboje wciąż będziemy ją podejrzewać.
Inspektor nie daje za wygraną.
- Skąd wiesz? - Rozmawia z twoją siostrą.
Miłego dnia.
Alicia.
Musisz pomóc Ayali rozwiązać tę sprawę.
Mam pogrążyć swoją rodzinę?
Twoja matka wciąż utrudnia śledztwo.
Wolisz poznać prawdę, czy do końca życia mieć wątpliwości?
Jeśli mu pomożesz, będziemy mogli wyjechać.
A jeśli nie dowiesz się, kto zabił twoją siostrę?
Znowu mnie zostawisz?
Nie zostawiłem cię. Wciąż tu jestem.
Przysięgam, to ostatnia próba.
Jeśli się nie uda, odpuszczę. Będziemy mogli wyjechać.
Zakładasz, że wciąż chcę z tobą uciec.
Przyszłaś wtedy na stację.
I choć się zarzekasz, wiem, że nie kochasz Diego.
Już raz cię zawiodłem. Więcej nie popełnię tego błędu.
Cokolwiek się zdarzy,
tym razem wyjedziemy.
Nie.
Daj inny.
Ja się nią zajmę, Natalio.
Denerwujesz się tak, jakbyś to ty brała ślub.
Tragedia. We wszystkich wyglądam okropnie.
Wyglądasz pięknie. Widać, że jesteś w ciąży.
Cała aż promieniejesz.
- Nie jestem tak dobra, jak myślisz. - Co się dzieje, Sofia?
- Boję się. - Czego?
Że mnie oskarżą.
Gdy zginęła Cristina...
Byłam tam.
- Widziałaś, kto ją zabił? - Nie.
Gdy weszłam, leżała martwa na podłodze.
Usłyszałam coś i szybko uciekłam. Przysięgam, że jej nie dotykałam.
Nikt nie śmiałby cię obwiniać.
Inspektor Ayala.
Szuka odcisków palców.
Jeśli dowie się, że tam byłam, że skłamałam w zeznaniach...
Możesz iść.
Od kiedy ma pani list? Długo zamierzała go pani ukrywać?
Chyba żartujesz.
Ja go nie mam. Gdzie on jest?
- Co się z nim stało? - Gdybym wiedział, nie byłoby mnie tutaj.
W tych okolicznościach muszę złożyć rezygnację.
Co?
Sam do tego doprowadziłeś, a teraz masz czelność uciekać?
Nic z tego.
Trzeba było zniszczyć list. Napraw to, albo poniesiesz konsekwencje.
Jak romantycznie.
To jest życie.
Nie powinniśmy tu być. U ciebie nikt by nam nie przeszkadzał.
Muszę cię nauczyć, jak się dobrze bawić. Chodź tu.
Odtąd możesz się mną cieszyć każdej nocy, ale taka okazja już się nie powtórzy.
- Za nas. - Nasze zdrowie.
Andrés, Belén.
- Rozum wam odjęło? - Mamo.
Co wy tu robicie? Nie dość, że znów jesteś z tą wywłoką,
to jeszcze obłapiacie się w pokoju gościnnym.
- Pierścionki są zabronione. - Chyba, że jest się po ślubie.
Nie pogratuluje nam pani?
Przepraszam, mamo. Powinienem ci powiedzieć.
- Kiedy do tego doszło? - Dziś rano.
Belén, wynoś się. Porozmawiamy jutro.
Nie mówię tego, jako twoja świekra, ale jako gospodyni tego hotelu.
Co za hańba.
Mamo, zostaw. To nie był jej pomysł...
Jak mogłeś ożenić się z tą bezwstydnicą?
Musisz wszystko utrudniać?
- A czego chciałeś? - Twojego błogosławieństwa.
Nie mogę go dać. Ona cię nie kocha.
Chce cię wykorzystać, a ty jej na to pozwalasz.
Jestem szczęśliwy z Belén. Chcę, abyś ją zaakceptowała.
Nie będę szczęśliwa, póki się od niej nie uwolnisz.
- Ślub już coraz bliżej. - Nie płacą ci za gadanie, Belén.
Do innych rzeczy lepiej się nadaję.
- Prawda, Diego? - Dla ciebie „panie Murquía”.
Jak sobie życzysz.
Ślubny garnitur jest już gotowy.
Wiesz, nie jesteś jedyny. Od dziś możesz mi mówić „pani Cernuda”.
Nie pogratulujesz mi?
Powściągnij zuchwalstwo, albo długo tu nie popracujesz.
Nikt mnie z tego hotelu nie wyrzuci.
Jeśli to wszystko, panie Murquía.
Mogłaś nie brać ślubu potajemnie. Daliby nam wolne.
W tym hotelu dają wolne tylko wtedy, gdy trzeba iść na pogrzeb.
Andrés chciał mieć kameralną ceremonię. Zresztą znasz moją świekrę.
To nie przyjęcie. Belén, doña Teresa prosi o herbatę.
- To zajęcia dla kelnera. - Zostawcie nas.
Nie zamierzam kwestionować poleceń doñi Teresy.
Pewnie chce mi dać swoje błogosławieństwo.
Przyniosłam herbatę.
- Jak długo tu jesteś, Belén? - Prawie siedem lat.
Jak byłaś do tej pory traktowana?
- Dobrze, proszę pani. - Masz jakieś zażalenia?
Nie.
- „Proszę pani”. - Nie, proszę pani.
- Jesteś pewna? - Tak, proszę pani.
Dwóch rzecz nie lubię bardziej niż niepunktualności: błędów i kłamstwa.
- Czemu kłamiesz, Cristina? - Jestem Belén, proszę pani.
Belén...
- czemu kłamiesz? - Co?
Masz coś, co do mnie należy. Natychmiast mi to oddaj.
Chciałabym, ale natury nie da się przyspieszyć.
Przestań sobie pogrywać.
Oddaj mi list przed ślubem, albo gorzko tego pożałujesz.
- Nie wiem, o czym pani mówi. - Jesteś bardzo pewna siebie.
Rozegrałaś swoje karty i myślisz, że wygrasz.
- Jeśli to wszystko... - Wiesz, czego chcę.
Nie lekceważ mojej rodziny.
Cristina też popełniła ten błąd.
Możesz już iść.
Jak Diego mógł być tak głupi?
Ty i Alfredo również nie grzeszycie rozumem.
Przechytrzeni przez pokojówkę.
Zrobiłam, co należało. Naraziłam się dla rodziny.
Ja też podjęłam ryzyko. Nie zapominaj o tym.
Mówiłam ci.
Mówiłam, że ten list nie może trafić w niepowołane ręce.
- Nie zdołałeś go odzyskać! - Jaki list?
- To nieistotne. - Przecież słyszałem.
Jestem częścią tej rodziny. Jeśli to coś ważnego, powinienem wiedzieć.
- Zawsze dowiadujesz się jako ostatni. - Bo nikt mi nic nie mówi.
W porządku.
List jest w czerwonej kopercie. Musisz nam pomóc go odzyskać.
Czemu?
Bo w przeciwnym wypadku możesz zapomnieć o swoich dochodach.
Ktoś inny je dostanie.
Dziś pełnia księżyca.
Morderca niemal na pewno uderzy ponownie.
Nie jesteście policjantami, ale proszę o zachowanie czujności.
Nie mogę wam dać broni, ale otrzymacie gwizdki.
Jeśli zobaczycie coś podejrzanego, nie wahajcie się ich użyć.
Przepraszam na moment.
- Przestraszyłem panią. - Nic nie szkodzi.
Puderniczka pani siostry. Jestem dozgonnie wdzięczny.
- Mam nadzieję, że się przyda. - Proszę się nie martwić.
Odciski nie pasują do tych z narzędzia zbrodni.
Chcę ci podziękować. To nie mogło być łatwe.
- Co powiedział Ayala? - Odciski nie pasują.
Dobrze to słyszeć.
- Co teraz? - Obiecałem, że wyjedziemy.
Razem. Choćby i dzisiaj.
To twoja puderniczka.
- Dałaś ją Ayali? - Moja siostra jest niewinna.
Mogliśmy mieć pewność.
Gdy ją znalazła, Cristina była już martwa.
Sofia niechcący czegoś dotknęła, ale Ayala by w to uwierzył.
- A ty? - Oczywiście, to moja siostra.
Ufam, że to nie ona. Mógłbyś to zrozumieć.
Okłamujesz zarówno siebie, jak i mnie.
- Wyjaśnię to. - Nie.
- Nie mogę tego tak zostawić. - Jeśli to zrobisz, nigdy ci nie wybaczę.
Alicia, musimy omówić sprawy uroczystości.
- Wszystko w porządku? - Zgubiłam puderniczkę.
Na szczęście kelner ją odnalazł.
Dobrze, że mamy wśród obsługi uczciwych ludzi. Dziękuję.
Nie ma za co.
- Andrés, potrzebuję przysługi. - W tej chwili?
To moja noc poślubna. Już raz nam przerwano.
- Wiem... - Masz to w nosie.
Nieprawda. Ale to nie może czekać, Ktoś musi to zanieść Ayali.
- Co to? - Dziękuję ci.
Wy dwaj, po schodach.
Wy dwaj, piętro niżej. Hernando, idziesz ze mną.
Inspektor Ayala?
Cernuda, co ty tu robisz?
Przepraszam, że jem tak późno, don Benjamín.
Pomagałam doñie Teresie przygotować kwiaty na ślub.
Obsługiwać panią to przyjemność, bez względu na porę.
Zawsze podziwiałam klarowność waszego bulionu.
- Wygląda jak bursztyn. - Zdradzę pani nasz sekret.
Do ostudzonego wywaru kucharz dodaje białka jajek.
Potem zagotowuje bulion, ciągle mieszając.
Gdy wywar ostygnie, ścięte białko wiąże wszelkie nieczystości.
- Co pani o tym sądzi? - To cudowne.
- Życzy sobie pani dokładkę? - Poproszę.
Co się stało?
- Zaciąłem się, krojąc pieczeń. - Idź, niech ktoś się tym zajmie.
- Nie odkładaj tego. - Naturalnie, proszę pani.
Słyszałem jej krzyk. Gdy ją zobaczyłem, była martwa.
Jestem pewien, że to był Złoty Nożownik?
Taki wniosek, na podstawie ran, wysnuł inspektor Ayala.
Przepraszam, don Benjamín.
- Nic panu nie jest? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
Słyszał pan? Złoty Nożownik znów zaatakował.
To straszne.
Nastał szczęśliwy dzień. Jak wiecie, moja córka, Alicia, bierze dziś ślub.
Państwo młodzi zażyczyli sobie kameralnej ceremonii.
Na szczęście, ze ślubu najlepiej zapamiętuje się wesele.
Dołóżcie starań, by było niezapomniane.
Macie być nienaganni, uważni, przykładni i perfekcyjni.
Wiecie, że nie toleruję błędów.
Wracajcie do pracy.
Gdzie jest Benjamín?
Czeka na panią w pokoju. Prosił o chwilę rozmowy.
- Mamo, kiedy przestaniesz się gniewać? - Czeka nas dużo pracy.
Dziś świętujemy prawdziwy ślub, a nie taki jak twój.
- Belén, powinnaś wstawać. - Nie mam siły.
To twoja wina. Masz ochotę na powtórkę?
- Muszę wymienić żarówki. - Czemu?
Doña Teresa chce, by wesele było idealne.
Stara raszpla, obchodzi ją tylko, co ludzie powiedzą.
No już, puść mnie.
Zostanę jeszcze w łóżku.
Chciałbym, żebyś mogła się wylegiwać tak długo, jak zechcesz.
Być może wkrótce tak będzie.
- Miło będzie jeść śniadania w łóżku. - Raczej „miło byłoby”.
Jeśli mamy żyć, jak bogacze, z czego się utrzymamy?
Dalej, ubieraj się.
Tak nagle?
Jest umierający. To mój jedyny brat.
Cóż robić? Jedź, zajmij się bratem.
Dziękuję pani. Za pozwoleniem.
Musi jechać akurat dzisiaj, gdy kierownik sali jest nam niezbędny?
- Nie zdążymy znaleźć zastępcy. - Przecież wiem.
Któryś kelner musi zająć jego miejsce. Wybierz kogoś, kto temu podoła.
Naturalnie. Chciałam poinformować, że inspektor znów do nas zawitał.
Co za utrapienie. Czego chce tym razem?
Porozmawiać z doñą Sofią.
- Możemy panu pomóc? - Niestety nie.
Przyszedłem aresztować pana żonę.
Znalazłem jej odciski na narzędziu, którym zabito Cristinę Olmedo.
- Jak pan śmie. - Proszę się do tego nie mieszać.
- Mamo... - Załatwmy to dyskretnie.
- Nie chcę używać kajdanek. - To nie będzie konieczne.
To ja zabiłem Cristinę Olmedo.
- Alfredo... - Sofia, idź z matką.
- Chcę porozmawiać z inspektorem. - Chodź, Sofia.
Opiekuj się moją żoną.
I moim synem.
Czy ten rycerski gest to nie przesada?
Powiedziałem prawdę.
Odcisk na narzędziu zbrodni należy do pana żony.
Nie było tam pańskich odcisków. Jak pan to wytłumaczy?
Pomogła mi przenieść ciało i zwrócić tłuczek na miejsce.
Jest niewinna.
Trudno mi w to uwierzyć.
Komu uwierzy sędzia?
Markizowi, czy odciskom palców?
Usiądźmy. Opowie pan, jak do tego doszło.
Tamtego dnia, teściowa poprosiła mnie o odzyskanie pewnego dokumentu.
- Jakiego dokumentu? - Nie powiedziała.
A gdy moja teściowa coś przemilcza...
ma ku temu powody, tak więc nie pytałem.
Wzywałaś mnie?
Cristina Olmedo ukradła list, który napisał twój ojciec.
Może zrujnować naszą rodzinę. Musisz mi pomóc go odzyskać.
- Gdzie ona jest? - Nie wiem.
Dzwoniła do mnie z pogróżkami. Będzie w hotelu o ósmej.
Zszedłem na dół, by odnaleźć dziewczynę i odzyskać dokument.
- Dokąd idziesz? - Zobaczyłem ją w kuchni.
Chciała uciec.
- Puszczaj mnie! - Oddawaj list.
Już go nie mam. Jest w gorszych rękach.
- Matka nie pozwoli... - Twoja matka dostanie za swoje.
Umrze dzisiejszej nocy. To koniec Grand Hotel.
- Nie... - Zostaw mnie!
To był odruch, akt samoobrony.
Złapałem najbliższy przedmiot i uderzyłem na odlew.
Nie chciałem jej zabić, jedynie powstrzymać i zabrać dokument.
Miała go ze sobą?
- Nie. - Interesująca historia.
Życzy pan sobie potwierdzić zeznania w obecności sędziego?
- To pański wybór. - Mogę prosić o przysługę?
Poczekajmy, aż ślub się zakończy. Jestem jednym ze świadków.
Nie chcę wywołać skandalu.
Uważam pana za honorowego człowieka.
Ufam, że gdy będzie po wszystkim, pójdzie pan ze mną?
Daję panu moje słowo.
Jest piękna.
Idziemy, Alicia.
Chwileczkę, mamo. Zaraz wrócę.
Widziałam Ayalę, jak wychodził.
Powiedz, że to nie ty go tutaj sprowadziłeś.
Zrobiłem, co należało.
Mówiłam, że nigdy ci tego nie wybaczę.
Czasem nie ma się wyboru.
Masz rację.
Czasem nie ma się wyboru.
To nieprawda, masz wybór.
Zapomnij o wszystkim i pojedź ze mną.
- Za późno. - Wcale nie.
Nie, dopóki nie powiesz „tak”.
Alicia, nie możemy spóźnić się do kościoła.
- Nie zrobisz sobie krzywdy? - Wyłączyłem prąd.
Pewnie nie tak wyobrażałeś sobie swoją noc poślubną?
Nic mi nie będzie, Julio.
- Dokąd się wybierasz? - Nie jestem pewien.
- Dowal mu! - No dalej!
Kto tam?
Na drugim piętrze...
Diego Murquía, czy bierzesz Alicię Alarcón za żonę
i ślubujesz jej miłość i wierność w dobrej i złej doli,
w zdrowiu i chorobie, aż do końca życia?
Tak.
Alicio Alarcón,
czy bierzesz Diego Murquía za męża
i ślubujesz mu miłość i wierność w dobrej i złej doli,
w zdrowiu i chorobie, aż do końca życia?
Alicia?
Tak.