Znaleźliśmy w kuchni ciało Cristiny Olmedo.
Przenieście je do schowka na pościel.
- Gdzie znalazłaś ciało? - Już mówiłam, w schowku z pościelą.
Ustalono przyczynę zgonu?
Doña Teresa i sędzia Barreda twierdzą, że było to wypadek.
Jak pan sądzi?
Moja opinia panią interesuje, czy raczej martwi?
- Czego chcesz w zamian za list? - Odzyskać swoją pracę
- i zaręczyny z Alicią. - Jeśli się zgodzę, oddasz mi list?
Próbuję zrozumieć, ale nie potrafię.
Czemu Cristina tu była? Po co wróciła?
- Wyjeżdżasz? - Jedź ze mną.
Wiesz, że nie mogę.
Będę na ciebie czekał. Jutro o 18.30.
Wszystkiego najlepszego, panienko.
To będzie niezapomniany wieczór.
Najlepsze życzenia, panienko Alarcón
Drogi Diego...
Mam nadzieję, że mi wybaczysz.
Nie uciekam od ciebie. Z czasem mogłabym cię pokochać.
Czuję jednak, że duszę się w Grand Hotel, pod okiem matki.
Nie chcę udawać. Chcę działać.
Zrozum proszę, jak ciężkie jest dla mnie życie w gorsecie,
nawet jeśli akurat nie mam go na sobie.
Nie godzę się być świadkiem własnego życia.
Chcę móc podejmować decyzje. Chcę żyć, Diego.
Zrzekam się wszystkiego w zamian za bardzo niewiele,
ale wiem, że dzięki temu będę szczęśliwsza.
Sądzę, że więcej się nie spotkamy.
Wybacz mi, Diego. To nie twoja wina.
Błagam, nie miej mi tego za złe.
Alicia.
Dobrzy ludzie zawsze odchodzą.
Nie była taka, jak myślisz. Może to lepiej, że odeszła?
- O czym ty mówisz? - Catalina.
Nie słyszałeś, że odchodzi?
Czemu?
Czemu to ja muszę ci wszystko tłumaczyć?
- Co masz na myśli? - Nieważne.
Czemu Catalina odchodzi?
Dostała pracę w innym hotelu.
Powiedz prawdę, Belén.
Wiedziała coś o śmierci Cristiny.
Zapłacili jej, żeby odeszła i nie wygadała się policji.
Żadna z niej święta.
Nie powinieneś tu być. Matka może cię zobaczyć.
Wiesz coś o śmierci Cristiny?
Wszystko powiedziałam policji. Puszczaj mnie.
- Spójrz na mnie. - Nie.
Nie miałam wyboru, Andrés. Nic nie mogłam im udowodnić.
- Co widziałaś? - Ta dziewczyna...
Cristina?
Znalazłam ją w kuchni, a nie w schowku na pościel.
Ktoś ją uderzył tłuczkiem do mięsa.
Wszyscy pasażerowie na pokład.
- Co ty tu robisz? - Twoja siostra.
- Tak? - To nie był wypadek.
Została zabita tłuczkiem do mięsa.
Ktoś przeniósł jej ciało. Catalina mi powiedziała.
Przykro mi.
Co tu robi panienka Alicia?
Nie mogę wyjechać.
- Jak to? - To nie był wypadek.
Moja siostra została zabita. Jedna z pokojówek była świadkiem.
Muszę odkryć, kto to zrobił.
- Zostaw to policji. - Nic z tym nie zrobią.
A co ty zrobisz, Julio? Nie przywrócisz jej życia.
- Proszę, wyjedźmy stąd. - Oczywiście.
Ale jeszcze nie teraz. Nie w tej chwili.
Zrozum, nie dam rady zawrócić.
- Nie mogę wrócić do hotelu. - A ja nie mogę wyjechać.
Przepraszam cię.
Drogi Diego, mam nadzieję, że mi wybaczysz. Nie uciekam od ciebie.
Z czasem mogłabym cię pokochać.
Ale wiem, że dzięki temu będę szczęśliwsza.
Sądzę, że więcej się nie spotkamy. Wybacz mi, Diego.
To nie twoja wina.
Wiesz, gdzie jest Catalina?
- Catalina? - Nie tak mocno, zniszczysz drzwi.
Co się tu dzieje?
- Gdzie jest Catalina? - O niczym innym nie myślisz?
- Gdzie ona jest? - Opuściła hotel.
- Dokąd pojechała? - A co mnie to? Im dalej, tym lepiej.
- Przepadł nam jedyny świadek. - Przykro mi.
To nie twoja wina, Andrés. Ktoś chciał się jej pozbyć.
Szkoda, że nie widzisz swojej miny. Nie udawaj, że ci na mnie zależy.
- Oczywiście, że tak. - Teraz, skoro nie ma już Cataliny.
Powinieneś był się zorientować, jaka z niej kłamczucha.
Nie szukam jej z osobistych pobudek.
- Miałaś rację. Przepraszam. - Nie będę dla ciebie jej substytutem.
Między nami koniec.
Jak było na spacerze?
W porządku.
Przez moment myślałem, że zgubiłaś drogę.
Lepiej się przebierz. Przyślę pokojówkę, by ci pomogła.
Ślub panienki Alicii odbędzie się za trzy tygodnie.
Zacznijcie przygotowywać obrus, ten ze srebrnym haftem.
Do roboty. Za każde rozdarcie potrącę wam dzień wolnego.
- Co się stało? - Nic takiego.
Widziałam żałobników weselszych od ciebie.
To przez Belén.
- Co zrobiła tym razem? - To moja wina.
Nie ufałem jej. Rzuciła mnie.
Nieufność wobec Belén to nie grzech, a roztropność.
Dość już przez nią wycierpiałeś. Nie zadręczaj się jej odejściem.
No już, do roboty.
Sędzia Barreda ustalił chyba, jak daleko może się pan posunąć?
Otrzymałem od niego ten nakaz.
Mam pozwolenie, by przeszukać cały hotel,
a także przesłuchać obsługę oraz pani rodzinę.
Z przyjemnością panu pomogę.
Chciałbym porozmawiać z pokojówką, która odnalazła Cristinę Olmedo.
Niestety opuściła hotel.
Z jakiego powodu?
Znalazła lepszą posadę, dość niespodziewanie.
Niespodziewanie? Raczej dogodnie.
Skoro nie mogę z nią porozmawiać, chcę przeszukać kuchnię.
Nadchodzi inspektor Ayala.
- Zauważył mnie? - Szuka Cataliny.
Przekaż mu, co ci powiedziała.
- Obsługa musi opuścić pomieszczenie. - Wiem, co robić, inspektorze.
To nasza jedyna szansa, by odkryć prawdę.
- Proszę, aby wszyscy wyszli. - Idziemy do kuchni.
Wy też wyjdźcie.
Co tu robimy? Cristina Olmedo zginęła w schowku na pościel.
Porozmawiam ze wszystkimi pojedynczo.
Chcę wiedzieć, gdzie byli, gdy zginęła Cristina.
Przetrzyma pan całą obsługę?
A także całą rodzinę Alarcón, włącznie z panią.
Proszę współpracować, a postaram się nie utrudniać funkcjonowania hotelu.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Hernando, poproś tego kelnera, który stał na zewnątrz.
Proszę pana.
Nie tego. Andrésa Cernudę. Miał mi coś do powiedzenia.
Chciał się pan ze mną widzieć?
Pilnuj, by nikt tu nie wchodził, póki rozmawiam z panem Cernudą.
Oczywiście.
- Tak lepiej? - Dziękuję.
- Rozmawiałem przed wyjazdem z Cataliną. - Kiedy to było?
- Na krótko przed pańskim przybyciem. - Czemu wyjechała?
Ktoś jej zapłacił, by opuściła hotel i siedziała cicho.
- Kto? - Nie mówiła.
A co jeszcze mówiła?
Znalazła Cristinę tutaj, a nie w schowku na pościel.
Może cię to zaskoczy, ale zdążyłem to już wydedukować.
Ktoś uderzył ją tłuczkiem do mięsa.
- Ile ich jest w hotelu? - Z tego co wiem, tylko jeden.
A więc tym ją zabito.
Mamy narzędzie zbrodni.
Inspektor Ayala zaczął przepytywać obsługę.
- Ile to potrwa? - Prosiłem, by się pośpieszył.
- Przyjdzie w przeciągu pół godziny. - Dziękuję, Benjamínie.
Państwo pozwolą.
Czemu nas tu wezwałaś?
Inspektor przesłuchuje obsługę w sprawie śmierci Cristiny Olmedo.
- Jesteśmy następni. - Jak to?
- Na szczęście nie będzie nagabywać gości. - Mam nadzieję, że skończy przed obiadem.
Ayala będzie pytać, gdzie byliśmy w czasie zaciemnienia.
Gdzie byłaś?
- Na spacerze, sama. - To zabrzmi podejrzanie.
Zajmę się tym.
Myślałem, że sędzia Barreda ukrócił jego dochodzenie?
Nie wiem, co się z nim dzieje. Ostatnio nie można na nim polegać.
Barreda jest wpływowy, ale nie wszechmocny.
Masz rację, Alfredo. Potrzebujemy kogoś wyżej.
Twój ojciec nie przyjaźni się z gubernatorem?
Oczywiście, gubernatorz. Ojciec bardzo się ucieszy.
Będę dozgonnie wdzięczny. Uszanowania dla małżonki.
Zrobi co w jego mocy, by Ayala zostawił nas w spokoju.
Dziękuję, Alfredo. Mamy szczęście, że tu jesteś.
Państwo wybaczą.
- Wydaje się pani oczarowana markizem. - Szybko się uczy.
Nikt nie wie, jak długo utrzymasz się na stanowisku.
Już raz oskarżono cię o śmierć Cristiny. Ayala będzie cię podejrzewać.
- Obyś miał dobre alibi. - Naturalnie.
Moja narzeczona, Alicia.
Skąd ta markotność? To zwykły urzędnik.
- Co on nam może zrobić? - Mówi pan o mnie?
Przykładowo, mogę pana aresztować, panie Alarcón.
A jeśli wyżsi rangą urzędnicy uznają pana za winnego,
bez wahania poślą pana do więzienia albo na stryczek.
Zapewniam, że to mało przyjemne.
- Co za okropne poczucie humoru. - Ja wcale nie żartuję.
Proszę za mną, panie Alarcón.
Co się dzieje, kochany?
Może przesłuchiwać obsługę, ale nie nas. To hańba.
Nawet ministrowie muszą prosić mego ojca o audiencję.
On tylko wykonuje swoją pracę. Nie przejmuj się tym.
Byłeś wtedy na spacerze. Spotkałeś kogoś?
Nie.
Nie masz alibi.
Odpytywany, jak pospolity złodziej. A na dodatek nie mam alibi.
Byłam sama w naszym pokoju. Możemy powiedzieć, że byliśmy razem.
Powiem, że źle się czułam.
A ja przyniosłem ci coś do jedzenia.
- O czym myślisz? - O inspektorze.
Chyba wie, co robi, ale jakoś się nie spieszy.
- Ważne, żeby odkrył prawdę. - Tak, ale niech to zrobi prędko.
Nie będzie mu łatwo. Zdaje się, że wszyscy mają alibi.
Czemu ci tak śpieszno?
Ja i Alicia chcemy wyjechać.
Przykro mi, ale panienka Alicia zamierza poślubić don Diego.
Ślub ma się odbyć za trzy tygodnie.
A więc tyle czasu mi zostało, by odkryć prawdę.
Wierzysz, że panienka Alicia z tobą wyjedzie?
- Wiem, że mnie kocha. - Ale czy zdoła ci wybaczyć?
Wejść.
- Przyniosłem śniadanie. - Wynoś się stąd.
- Wpierw muszę coś powiedzieć. - Nie chcę tego słuchać.
- Wynoś się albo... - Krzykniesz?
Myślisz, że nie? Pomoc...
Nie możesz wziąć ślubu.
Nie udawaj, oboje wiemy, że nie kochasz Diego.
Będziesz krzyczeć?
Wcale nie udaję. Dokonałeś wyboru.
Diego jest gotów do poświęceń, na które ty nie umiałeś się zdobyć.
- To nie tak. - Kiedy to prawda.
Przeczytał mój list.
Wyznałam w nim, że go nie pragnę.
Że wyrzekam się wszystkiego.
Wiesz. co on zrobił, gdy wróciłam?
Odłożył list na miejsce, jakby go nigdy nie przeczytał.
Wyjedziemy, gdy odnajdę zabójcę siostry. Nie wychodź za niego.
Nawet gdybym nie brała ślubu, a ty odnalazłbyś mordercę, nie pojadę z tobą.
Już nie.
- Skończyłaś czyścić korytarz? - Prawie, proszę pani.
Dobra robota, Belén.
Zdziwiona, że możemy nawiązać nić porozumienia?
Mniej by mnie zdziwił wilk piastujący cielaka.
Język masz tak ostry, że mogłabyś nim przetrzeć cały korytarz.
Nie wiem, czemu rozstałaś się z moim synem,
ale trzymaj się od niego z daleka. Będziesz tu miała łatwiejsze życie.
Skoro skończyłaś, idź sprzątnąć gabinet don Diego.
Tak, proszę pani.
Don Carlos Alarcón, Grand Hotel, Cantaloa, 10 lutego 1904 roku.
Moja droga, zapewne zdziwisz się, otrzymując list po tak długim czasie.
Twój syn, nasz syn, osiągnął już pełnoletność
i ciężko mi z myślą, że ignorowałem go przez te wszystkie lata.
To mój pierworodny, a wyrósł jako pomoc domowa,
usługując moim gościom niczym plebejusz.
Być może właśnie dzięki temu wyrósł na najszlachetniejsze z moich dzieci.
Chcę naprawić swój błąd, Ángela,
i oficjalnie uznać Andrésa Cernudę, za członka rodziny Alarcón
oraz prawowitego spadkobiercę tego hotelu.
Co się stało?
- Moja matka coś ci zrobiła? - To nie jej wina.
Więc o co chodzi?
Nic na to nie poradzisz.
- Zawsze się coś wymyśli. - Nie w tym wypadku.
- Skrzywdziłam cię, Andrés. - W jakim sensie?
Źle cię traktowałam. Teraz tego nie cofnę.
Jeśli chodzi o tamtą kłótnię, nie chowam urazy.
Wiem.
Jesteś taki dobry. Najlepszy człowiek, jakiego znam.
Widocznie nie znasz ich wielu.
Nie chcę znać innych.
Przez swoją dumę prawie cię straciłam.
Nie dopuszczę do tego.
Jesteś miłością mojego życia.
- Nie wiem, czy chcę mieć welon. - Jak to?
- Każda panna młoda musi mieć welon. - Więc będę pierwszą, która go nie założy.
Bez obaw, proszę pani. Małżeństwo ją okiełzna.
Potrzebujemy więcej tiulu.
Nie, nie tego. Chodź ze mną. Zaraz wrócimy, panienko.
Alicia.
Proszę bardzo. Ten się panience spodoba.
Julio.
Belén mnie pocałowała. Najdłuższy pocałunek, jaki ode niej dostałem.
Dobrze, że się pogodziliście.
- Mam pytanie. - Słucham.
Ayala kogoś aresztował?
Wszyscy mieli alibi. Panienka Alicia była z don Diego.
Doña Sofia była z mężem, a doña Teresa z Javierem.
Rozumiem.
Będzie dalej prowadził dochodzenie?
Według matki, doña Teresa znalazła na niego sposób. Wkrótce wyjedzie.
Przykro mi.
To niezbyt odpowiednia chwila,
ale mam do ciebie prośbę, jako do najlepszego przyjaciela.
- Jak wyglądam? - W porządku. Czekaj.
- Co? Musimy iść. - Chwila. Gotowe.
Niech Bóg pobłogosławi obrączki, które wręczacie sobie
na znak miłości i wierności.
Boże, poświęć i pobłogosław związek Andrésa i Belén.
Niech te obrączki będą symbolem wiary i zawsze przypominają im o ich miłości.
Mocą nadaną mi przez Kościół
ogłaszam was mężem i żoną.
Możesz pocałować pannę młodą.
To pokój markiza de Luches. Przyjedzie dopiero na ślub.
Andrés bał się powiedzieć matce o własnym ślubie.
Raczej nie odważy się spać w pokoju jednego z gości.
Nie pojadą na miesiąc miodowy, jak don Diego i panienka Alarcón.
- Dajmy im chociaż noc poślubną. - Zapalmy świece, będzie romantycznie.
Powinny być zapasowe świece na wypadek zaciemnienia.
- Nie ma ich. - Weź ze spiżarni.
Wezmę z pokoju doñi Sofii i don Alfredo.
Nie używali ich podczas zaciemnienia.
Oto one.
Myślałem, że doña Sofia i jej mąż spędzili wieczór w swoim pokoju.
- Bez światła? - Pudełko było nienaruszone.
Gabrielu, wiesz, że Hindusi wierzą w reinkarnację?
Ten kurczak popełnił jakąś zbrodnię w poprzednim życiu, skoro tak źle smakuje.
Przygotuj nowego, a tego podaj obsłudze.
Don Alfredo chce wiedzieć, kto uprzątnął naczynia w poranek po zaciemnieniu.
Zazwyczaj zajmuje się tym Antonio,
ale tamtego wieczoru nie serwowaliśmy obiadu.
- Może don Alfredo sam się tym zajął. - Espinosa, proszę cię.
Gdyby szlachta umiała gotować, po co mieliby służbę?
Wysoka pozycja sprawia, że są niczym dzieci.
Nie zabierano naczyń z tamtego pokoju.
Powiem markizowi, że musiały mu się pomylić dni.
Stało się coś złego?
Wręcz przeciwnie. Don Alfredo był bardzo zadowolony z obsługi.
Przekażę to Antonio.
- Inspektorze. - Wiemy coś o pokojówce?
- Której? - Catalinie. Znalazłeś ją?
Obdzwoniłem wszystkie pensjonaty i hotele w okolicy, bezskutecznie.
- Pobrudził pan narzędzie zbrodni? - To pył grafitowy.
Naukowe nowinki docierają na prowincję z opóźnieniem,
ale ja, na szczęście, jestem z miasta.
- Słyszałeś o odciskach palców? - Nie, proszę pana.
Masz ich 10, po jednym na każdy palec.
Gdy czegoś dotykamy,
zostawiamy na przedmiocie odciski palców.
Pył grafitowy przykleja się do nich
- i pozwala nam je dostrzec. - Skąd pan go ma?
Mój przyjaciel, Juan Vucetich, przysłał go z Argentyny.
Rozwiązali tam wiele spraw dzięki tej metodzie.
Wiedziałeś, że każdy ma unikalne odciski palców?
- Nie, proszę pan. - Oczywiście.
Z narzędzia zbrodni uzyskałem odcisk kciuka.
Widzisz?
Przeniosłem go na papier.
Może to Cataliny?
Gdyby Catalina podniosła tłuczek na miejscu zbrodni,
zrobiłaby to delikatnie, nie zostawiając odcisków.
Morderca musiał mocno złapać tłuczek, by zadać silny cios.
Dlatego odcisk jest taki wyraźny.
Należy do mordercy, czyli ostatniej osoby, która używała tłuczka.
- Wszyscy mają alibi? - Owszem.
Tak jak podejrzewaliśmy. Ale ktoś mógł skłamać.
Musimy wrócić do Grand Hotel i pobrać od wszystkich odciski palców.
To niemożliwe.
Sam gubernator dzwonił w tej sprawie.
Cień doñi Teresy sięga dalej, niż myślałem.
By móc tam wrócić potrzebujemy niezbitych dowodów.
A gdzie mamy ich szukać? Na targu?
Przepraszam, że pan czekał. Przygotowujemy się do ślubu mojej córki.
Słyszałem.
Czego pan chce?
Ktoś, kto łamie raz dane słowo nie może stawiać żądań.
Inspektor Ayala jest zaradny. Nie będę się wdawać w szczegóły.
- Ale trzyma mnie w garści. - To tylko potwierdza moje słowa.
Wciąż mogę się przydać.
- W jaki sposób? - Mam pewne informacje.
Słucham.
Od trzech tygodni nagabuje gubernatora, prokuratora
i lokalnych sędziów w sprawie śmierci Cristiny Olmedo.
Twierdzi, że ma dowody.
- Jakie? - Narzędzie zbrodni.
Tłuczek do mięsa.
Co z tego?
Wykorzystał nową, policyjną metodę, by znaleźć na nim odciski palców.
Podobno należą do mordercy.
Jeśli Ayala znajdzie kolejny, najmniejszy nawet dowód
gubernator się przed nim ugnie, i pozwoli mu kontynuować śledztwo.
To szaleństwo, ale ten jeden raz cię posłucham.
- Zawsze mnie słuchasz. - Belén zasłużyła na noc poślubną.
Wszystko w porządku?
Podobno Doña Sofia i don Alfredo byli w swoim pokoju, gdy zginęła Cristina.
- Ale to nieprawda. - Czemu mieliby kłamać?
Nie wiem. Ale ktoś musi powiedzieć Ayali.
Dziękuję, Andrés.
Dziś pełnia księżyca. Złoty Nożownik może znów zaatakować.
- Preferuje ciemne, odludne miejsca... - Przepraszam, panie inspektorze?
Rozchmurz się, Hernando.
Gubernator pozwolił przesłuchać doñę Sofię i jej męża.
- Ale nie możemy pobrać odciski palców. - Nie bezpośrednio.
Ale wystarczy, że zdobędziemy coś, czego dotykali.
To nie potrwa długo, panie Vergara.
- Chcemy sprawdzić zeznania. - Oczywiście.
Planowałam poczytać na dworze, ale rozumiem, że jestem potrzebna.
- Proszę. - Dziękuję, mam swoją.
Naturalnie.
Między ósmą a dziewiątą, jedliście wspólnie obiad w swoim pokoju.
- Wówczas zgasło światło. - Zgadza się.
Dziękuję, nie jestem spragniony.
Czy pamiętają państwo coś jeszcze?
Nic a nic. Mam bardzo dobrą pamięć.
Jeśli panowie pozwolą, chciałabym poczytać, zanim się ochłodzi.
„Każdy, kto kocha prawdę, słucha głosu mego”, rzekł Jezus.
I Piłat mu odpowiedział: „Co jest prawdą?” Ewangelia według św. Jana, 18:38.
Rzeczywiście, wspaniała pamięć. Życzę miłego dnia.
Żona dobrze zna Pismo Święte.
Panowie pozwolą.
- Inspektorze. - Dziękuję.
Miłego dnia.