Masz coś, co do mnie należy. Nie odejdziesz, póki mi tego nie zwrócisz.
- Gdzie jest list? Oddaj go! - Nie!
- Gdzie go ukryłaś? - Musiałam sprawdzić, czy zniknął.
- Znalazłaś go? - Nie.
Chcesz odzyskać list? Jutro o ósmej w schowku z pościelą.
Nie poznaję cię, Cristina. Kradzież, szantaż, kłamstwa...
Zmieniłaś się. Kiedyś byłaś miła i urocza.
Chyba nie żyje.
- Gdzie znalazłaś ciało? - Już mówiłam, w schowku z pościelą.
- Moja siostra? - Nie żyje.
Zemdlała przez gaz i uderzyła się w głowę.
Położymy ją tutaj, póki grabarze nie zabiorą ciała.
Przynieś wodę, obmyjemy ją.
Nie była dobrą kobietą,
ale nawet Nierządnica z Bethany zasługuje na Boże miłosierdzie.
Jej dusza nie powinna iść na Sąd bez czuwania i modlitwy.
Nawet jeśli spocznie w masowym grobie.
Tak mi przykro. Żałuję, że nie mogę ci pomóc.
Jeśli mama lub don Benjamín cię zobaczą...
Co wtedy? Służba nie ma prawa mieć uczuć?
Przepraszam, don Benjamín, właśnie zmarła mi siostra,
ale zaraz posprzątam i przyniosę herbatę do pokoju 33.
Panienka Alicia.
Proszę, zostaw nas.
Julio.
Tak mi przykro.
Nie rozumiem tego.
Próbuję, ale nie potrafię.
Czemu Cristina tu była? Mieliśmy opuścić to miejsce.
Czemu wróciła?
Gaz był odkręcony,
a płomienie zgaszone. Mogło dojść do tragedii.
Przecież do niej doszło. Moja siostra nie żyje.
Wiem.
To był wypadek.
- Myślisz, że sobie zasłużyła? - Nie.
Nie wiem. Ty zresztą też nie.
Twoja siostra nienawidziła mojej matki i tego hotelu.
Nie powinniśmy byli tu przyjeżdżać.
Cristina była inna, zanim tu przyjechała.
Ten hotel zrujnował nam życie.
Co zamierzasz zrobić?
Nie pozwolę, by spoczęła w masowym grobie.
Poproszę matkę, by przewieźli ciało do Blancaró.
Nie zgodzi się.
- Pozwól mi spróbować. - Musiałabyś powiedzieć prawdę,
a to niemożliwe.
Don Benjamín ma rację.
Pewnych mostów nie do się odbudować.
Jeśli zmienisz zdanie, co do mojej matki, daj znać.
Nie zmienię zdania.
By przewieźć ciało do Blancaró potrzebujesz pieniędzy,
których nie masz.
- Nie może pan tam wejść. - Na dworze jest zimno.
- Ayala pozwolił mi tu stanąć. - Coś się stało?
Zginęła młoda kobieta. To nie wystarczy?
Myślałem, że to był wypadek. Co ma do tego policja?
Inspektor sądzi,
że po ciało mogą się zgłosić krewni.
Rozumiem. Proszę nie hałasować.
- To pana rozgrzeje. - Dziękuję.
- Hernando czai się na zapleczu. - Nie obchodzi mnie to.
- Potrzebuję pieniędzy na transport ciała. - W więzieniu będziesz ich miał w bród.
Masz rację.
Wyjdź przez kuchenne okno. Hernando cię nie zauważy.
Dziękuję.
Dalej!
Wystarczy!
Chcesz go zabić?
Idziemy.
Zapłać mi.
Dostaniesz zapłatę. Ale nie w pieniądzach.
- Nie jestem w nastroju do żartów. - A kto tu żartuje?
Nie dostaniesz ani centa.
- Zapłatą jest moje milczenie. - Co?
Wiem, kim jesteś, Olmedo.
Jesteś ścigany za morderstwo.
Nie powiem policji, gdzie jesteś. To twoja zapłata za dzisiejszy wieczór
i za każdy kolejny.
Napij się, a potem wynocha.
Musi to być coś ważnego, skoro zjawiasz się o tej porze.
Nie leży pani na sercu nasza przyszłość?
Rozumiem, czemu zostałem zastąpiony, ale już wyszedłem z aresztu.
To nie dlatego. Ten hotel potrzebuje lepszego zarządcy.
Takiego, który słucha poleceń i nie wywoła skandalu.
Ma pani rację!
Nikt nie musi o tym wiedzieć.
Sądziłam, że zarządzanie hotelem jest dla ciebie i Alicii najważniejsze.
- Co ma pani na myśli? - Nie udawaj. Cristina Olmedo.
- Miała wypadek. - Fortunnie dla nas.
Popełniłem wiele błędów.
Już raz oskarżono mnie o jej zabójstwo.
Miałbym ją zabić w hotelu, którym chcę zarządzać?
- Pani też jest podejrzana. - Czego chcesz w zamian za list?
Odzyskać swoją pracę i zaręczyny z Alicią.
Jeśli się zgodzę, oddasz mi list?
Nie lubi pani błędów, doña Teresa. Chyba zgodzi się pani ze mną,
że oddanie list byłoby błędem? Proszę się jednak nie martwić.
Pozostanę lojalny zarówno wobec pani, jak i Grand Hotelu.
Nikt nigdy nie ujrzy tego listu.
- Zamierzasz go zatrzymać? - Tak będzie lepiej dla nas obojga.
Hotelem ma zarządzać wilk, a nie piesek kanapowy.
Dobrej nocy.
Ten drań mi nie zapłacił.
Nie pozwolę, by moja siostra spoczęła w masowym grobie.
- Co zamierzasz? - Wykradnę ciało.
Zwariowałeś? Będą przy niej czuwać.
- Hotel jest pod obserwacją. - Nie mam wyboru.
- Co robisz? - To co zawsze, pomagam.
- Nie wystarczy na transport. - Nie o to chodzi.
Chociaż to dla mnie trudne, muszę cię o coś prosić.
- Co takiego? - Wyjedź stąd.
Twoja siostra nie żyje. Jeśli policja cię tu znajdzie...
Robię to dla ciebie, przyjacielu.
Zawsze słuchałem twoich rad.
Teraz ty wysłuchaj mojej.
Wsiądź w następny pociąg.
To niewiele, ale więcej nie mam. Oszczędzi ci to zachodu.
Mamo, przepraszam, że nie pisałem odkąd opuściłem Blancaró.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz, gdyż piszę z dobrą nowiną.
Odnalazłem twą ukochaną córkę, naszą najdroższą Cristinę.
Dobrze jej się powodzi.
Opuściła hotel wraz z jednym z gości.
Pobrali się. Jest bogaty i bardzo ją kocha.
Wyjeżdżają do Argentyny, w interesach.
Byłabyś z niej dumna, mamo.
Wygląda jak prawdziwa dama. Urodziła się, by wieść takie życie.
Prosiła, bym przekazał, że jest szczęśliwa,
często cię wspomina i tęskni za tobą.
Co wieczór czyta twoje listy i zawsze nosi cię w sercu.
Nie wiem, kiedy powrócę do Blancaró.
Do tego czasu módl się za nas. Twój kochający syn, Julio.
Grabarze zabrali ciało Cristiny Olmedo.
- Nikt się po nią nie zgłosił. - Jesteś pewien?
- Nie przysnąłeś na służbie? - W tej zimnicy? Niemożliwe.
Nikt się nie pojawił podczas pochówku?
- Nie śledziłeś ich na cmentarz? - Nie było takiego polecenia.
Poza tym nie spałem całą noc.
Użyj rozumu, Hernando.
Wciąż nie wiemy, czy Julio Olmedo opuścił Cantaloa.
Nie możemy o nich zapomnieć i trochę się zdrzemnąć?
O jej bracie - tak. O Cristinie - nie.
- Nie? - Nie.
Sędzia Barreda zabronił nam wchodzić do hotelu.
Gdy Bóg zamyka drzwi, diabeł otwiera okno.
Idziemy, Hernando. Póki wciąż jesteś w kwiecie wieku.
- Przepraszam, Andrés. - Czemu to zrobiłaś?
Kocham cię i chciałam chronić cię przed Cataliną.
- W jakim sensie? - Nie jest taka, jak myślisz.
- Manipuluje tobą. - Nie, Belén.
Nie będę już wierzył w twoje kłamstwa.
Andrés, posłuchaj...
Cernuda, Cabanillas, obsłużcie pokoje 41 i 12.
- Co się dziś dzieje? - Belén, pokój 14. Natalia, pokój 27.
Wszyscy proszą o czystą wodę. Dzisiaj jest jeszcze brudniejsza.
Mamy napełnić dzbanki wodą z Vichy?
Dokładnie o to poprosiła Lady.
Jeśli czegoś z tym nie zrobimy, goście zaczną wyjeżdżać.
Między nami, don Benjamín, są chwilę, gdy o tym marzę.
- Miło byłoby odpocząć. - Dobrze powiedziane.
- Przestraszyłeś mnie. - To nie był wypadek.
- Co? - Śmierć mojej siostry.
Rozmawiałem o tym z matką. Ludzie już wcześniej mdleli przez gaz.
To tragedia, ale nie mamy kogo za nią winić.
- Czemu nie było więcej krwi? - Została sprzątnięta.
- Zanim przeniesiono ciało? - Do czego zmierzasz?
- Do prawdy. - A jeśli się mylisz?
Siostra miała list, który mógł zrujnować hotel.
Nie było go w jej rzeczach.
Muszę wiedzieć, co się z nią stało.
Przykro mi z powodu twojej współlokatorki.
Czego chcesz?
Niczego.
Nie jestem głupia.
- A więc? - Co wiesz?
Co mi za to dasz?
- Belén... - Nic za darmo.
Powiem Andrésowi, że spaliśmy ze sobą w moją pierwszą noc tutaj.
- Nie uwierzy ci. - Jesteś pewna?
Ciało Cristiny znalazła Catalina.
Dziękuję.
- Catalina... - Słucham?
- Możemy porozmawiać? - To zależy. O czym?
Podobno to ty znalazłaś ciało tej dziewczyny.
Ja nic nie wiem.
Skąd ta nerwowość?
- Widziałaś coś? - Nic.
- Czemu kłamiesz? - Catalina, doña Ángela cię prosi.
- Potrzebuje wody. - Już idę.
Przepraszam, że przeszkadzam. Chodzi o wodę.
- Wciąż tak samo? - Gorzej.
Trzech gości opuściło hotel.
- Znamy przyczynę? - Ja właśnie w tej sprawie.
Dostałem informację z ratusza, że problem występuje nie tylko u nas,
- ale i na innych, okolicznych posesjach. - Znają przyczynę?
Podobno to przez budowę w La Diezma.
- Co tam budują? - Spa.
Witaj.
Dzień dobry.
Obiecałem, że oczyszczę swoje imię i odzyskam dawną pozycję.
Udało mi się.
Wszystko wraca na swoje tory, włącznie z naszymi zaręczynami.
Dzień naszego ślub jest już coraz bliżej.
Obiecałeś, że nie będziesz na mnie naciskał
i że w każdej chwili mogę zerwać zaręczyny.
Chcesz tego?
Miałaś prawo mieć wątpliwości, ale udowodniłem swoją niewinność.
Cristina nie była martwa.
Ale teraz jest. I nie widzę, byś się tym przejął.
Nie życzyłem jej źle, ale wylądowałem przez nią w więzieniu.
Miała pecha. Złe miejsce, zły czas.
Zła osoba.
Wydostałaś mnie z więzienia. Wiesz, że jestem niewinny.
Owszem, nie zabiłeś Cristiny Olmedo podczas przyjęcia.
Prawie.
To był wypadek.
Szarpała mnie i upadła. Nie chciałem jej skrzywdzić.
Śledziłem ją, bo chciała zrujnować twoją rodzinę.
Nie pozwolę cię skrzywdzić. Tylko na tobie mi zależy.
Jeśli popełniłem błąd, zrobiłem to, by cię chronić.
Zawsze cię kochałem.
Nie macie nic do powiedzenia?
A co to zmieni? Podjęłaś już decyzję co do Diego.
Nasze zdanie jest nieistotne.
Kieruje tobą własny interes, Alfredo.
- Twoim zdaniem Diego się nie nadaje? - Tego nie powiedziałem.
Gdy mój syn chciał ograniczać koszty, wstawiłeś się za starym zarządem.
- Diego się do niego zalicza. - Alfredo miał na myśli...
Jest dorosły, może sam za siebie mówić. Ale milczenie też jest wymowne.
Czemu mam zmieniać zarządców, skoro nowy postąpi tak samo?
- Niech Alfredo mu pomaga. - Nie będę asystentem Diego Murquíi.
- A co ze mną? - Będziesz pomocnikiem Diego?
- Zrobię, co każesz. - Cieszy mnie to.
Zostaw nas same. Chcę pomówić z twoją siostrą.
Diego odzyskał pracę, wykorzystując list jako kartę przetargową
Niemożliwe. List był u Cristiny Olmedo.
- Skąd Diego go wziął? - To nieistotne.
Odzyskaj go, a twój mąż będzie zarządcą.
Rozwiązanie naszych problemów, podane na srebrnej tacy.
Musimy tylko znaleźć list.
- Czemu milczysz? - Po co mi to mówisz?
- Jesteś moim mężem. - Owszem.
Ale mam swój honor. Nie jestem intrygantem.
- Co masz przez to na myśli? - Nie mieszajcie mnie od tego.
Nie znoszę kłamstw. Twoja matka już nieraz łamała obietnice.
Dość tego.
Chcesz zbudować naszą przyszłość na własną rękę?
- Spróbuję. - To absurd.
Nie wierzysz we własnego męża?
Chcesz zaprzepaścić przyszłość tylko po to, by upokorzyć moją matkę?
Chcę móc spojrzeć sobie w twarz. Z dnia na dzień jest to coraz trudniejsze.
Nie chcę być pionkiem twojej matki.
- Pomówię z nią. - Znowu?
I co to da? Myślisz, że coś się zmieni?
Wiesz, czemu wciąż cię kocham?
Nigdy mnie nie okłamałaś. To zaleta naszego małżeństwa.
A życie twojej matki podporządkowane jest kłamstwom.
W czym mogę pomóc?
Sprawy uległy zmianie. Nie jestem już zarządcą.
- Krótko to trwało. - Muszę odwołać zamówienie.
Rozumiesz, że nie zdołam za nie zapłacić?
Rozumiem, że nie możesz dłużej okradać z sejfu.
- To ty nic nie rozumiesz. - Co masz na myśli?
Ostrzegałem cię, Alarcón.
To szmuglerzy, a nie sukiennicy.
Jeśli podałeś im dłoń, musisz wywiązać się z umowy, albo ją stracisz.
- A nie da rady... - Musisz znaleźć pieniądze.
Jeśli nie będziemy ich mieli, gdy przywiozą alkohol...
Dziękuję, ojcze Lorenzo. Pani Alarcón i ja wkrótce pana odwiedzimy.
Do widzenia.
Widzę, że jesteś zajęty przygotowaniami do ślubu.
Jako twój asystent mogę ci pomóc
w niektórych obowiązkach. Dostawcy, rachunki...
Oczywiście pod twoim nadzorem.
- Czy twoja matka rozmawiała z krawcem? - Co proszę?
Miał wziąć miarę z Alicii.
- Nie mam pojęcia. - Zadzwonię do niego.
- Co z dostawcami? - Możesz się nimi zająć.
Proszę mnie połączyć z Jaime Casalem, z firmy Casal i Synowie w Madrycie.
Zamawialiśmy rum añejo, a dostarczyliście nam popłuczyny.
Nie pozwolimy się więcej wodzić za nos.
Zamierzamy zmienić dostawcę. Żegnam.
Dzień dobry panu.
Z polecenia zarządcy od teraz sam zajmę się dostawcami alkoholu.
Tak jest.
- Masz coś dla mnie? - Oczywiście.
Przepraszam za zwłokę.
Benjamín, zwołaj wszystkich w kuchni.
Wraz z panią Alarcón chcemy coś ogłosić.
I przynieś z piwniczki szampana.
- Dla dwóch osób? - Dla wszystkich.
Francuskiego?
Może nie przesadzajmy.
Pomyślności młodej parze!
Jest pan naszym gościem, don Benjamín. Proszę się częstować.
Dziękuję panienko. Moje gratulacje.
Masz kieliszek? Proszę bardzo.
Trudno uwierzyć, że wkrótce będzie panienka mężatką.
Pamiętam jak zmieniałam ci pieluszki.
- Dawne dzieje. - A jakby to było wczoraj.
- Ostrożnie, panienko. - Serwowanie drinków to sztuka.
Wszyscy mają kieliszek?
Zdrowie Alicii Alarcón, nadzwyczajnej kobiety.
Oto szczęśliwa para.
Muszę wyjechać, ale wrócę na oficjalne zaręczyny.
- Dziękuję, Javier. - Wieści szybko się rozchodzą.
Jeśli ktokolwiek wątpił, że wasz ślub się odbędzie, będzie się miał z pyszna.
Wszystko idzie zgodnie z planem.
Przykro mi, Inspektorze. Pokazałem już panu kuchnię.
Widziałem tylko pana.
- Proszę iść, bo będę miał kłopoty. - Nie przyszedłem tu dla hecy.
Próbuję wyjaśnić śmierć pańskiej koleżanki.
Nie ma pan nakazu, więc...
Jestem zaskoczony pańskim brakiem współczucia.
To mogła być pańska żona lub siostra albo rodzina przyjaciela.
Powinien pan wspierać moje starania, chociaż są nieortodoksyjne.
Pozwoli mi pan wykonać moją pracę?
Możesz wejść, Hernando.
- Dzień dobry. - Gdyby ktoś pytał, mnie tu nie było.
Ojciec Alonso potwierdził datę. Jutro zjawi się krawiec.
Czy trzymanie się tej daty jest rozsądne, biorąc pod uwagę ostatnie wydarzenia?
Doceniam pani obawy, doña Teresa.
Ale organizowałem już podobne przyjęcia. Choć nigdy tak ważne, ani tak pospieszne.
Termin jest w porządku.
Twój ojciec i ja też braliśmy ślub na jesieni.
Ogród jest piękny o tej porze roku, cały w złotych liściach.
Co ty na to, Alicia?
Ogród rzeczywiście jest piękny o tej porze roku.
Przepraszam, że przeszkadzam. Mamy problem na zapleczu.
Oby znów nie chodziło o wodę.
Co tu robimy? Ciało znaleziono w schowku na pościel.
Jak możesz być tak naiwny?
Widziałem jej ranę tylko przez moment, ale dostatecznie długo, by wiedzieć,
że musiała stracić dużo krwi. W schowku jej nie było.
Ktoś przeniósł ciało.
Myślisz pan, że została zabita tutaj?
Pokojówka, która ją odnalazła nerwowo zerkała w tym kierunku.
Nie widać tu śladów krwi.
Armia pokojówek utrzymuje ten hotel w nienagannej czystości.
Ale rozbryzgi krwi lądują w nieoczekiwanych miejscach.
Tutaj zginęła Cristina Olmedo. Musimy odnaleźć narzędzie zbrodni.
- Mamy duży wybór. - Inspektorze?
Człowiek pańskiej rangi winien korzystać z głównego wejścia,
a nie zakradać się od tyłu, w tajemnicy.
Nie ja tu skrywam tajemnice.
Proszę natychmiast opuścić mój dom, albo zadzwonię do sędziego Barredy.
To nie będzie konieczne. Idziemy, Hernando.
Jeszcze jedno.
- Kto was wpuścił? - Nikt, doña Teresa.
W tym zawodzie trzeba być zuchwałym.
Nie wiem czy „zuchwały” to właściwe słowo.
Dobrego dnia.
Możemy porozmawiać?
Jeśli podejdziesz, zacznę krzyczeć, że próbowałeś mnie zgwałcić.
- Droga wolna. - Zwolnią cię.
- Jest mi to obojętne. - Czego chcesz?
Podobno to ty znalazłaś Cristinę Olmedo.
Tak. Co z tego?
Na pewno znalazłaś ją w schowku na pościel?
- Czemu miałabym kłamać? - Jesteś dobrą pokojówką.
A dobre pokojówki słuchają poleceń. Na przykład: co powiedzieć policji.
- Nikt mi nic nie polecił. - Nikt...
- Co ty wyprawiasz? - Nic.
- Czemu nagabujesz tę biedną dziewczynę? - Wie coś o Cristinie.
Ona ma dosyć problemów. Świat nie kręci się wokół ciebie.
- Chcę znaleźć ten list. - A wówczas co?
Zrujnujesz hotel, a przy tym nas? Myślisz, że warto?
Twoja siostra miała taki zamiar i zobacz, dokąd ją to zaprowadziło.
Masz tylko jedno życie, Julio. Przykro mi z powodu twojej siostry.
Pomógłbym ci, gdybym sądził, że została zabita, ale to był wypadek.
Pogrzebałeś już Cristinę. Nie grzeb żywcem samego siebie.
- Catalina, wszystko w porządku? - Dłużej nie wytrzymam.
Jak to?
Co masz na myśli?
Dusza Cristiny nie spocznie, póki prawda nie wyjdzie na jaw.
Prawdą jest to, co powiedział sędzia. A może jesteś od niego mądrzejsza?
Nie, proszę pani. Ale w oczach Boga to kłamstwo.
- Bóg ci wybaczy, Catalina. - Nie byłabym tego taka pewna.
Nie wygłupiaj się. Słowa sędziego mają więcej wagi niż słowa pokojówki.
Nawet gdyby mieli ci uwierzyć, jakie masz dowody?
Nikomu nie powiem, doña Teresa, ale dłużej tu nie wytrzymam.
Proszę pozwolić mi odejść. Przysięgam, że nikt się nie dowie.
Nie możesz odejść. Zawarłyśmy umowę, Catalina.
Ty, twoje nienarodzone dziecko i rodzina, które je adoptuje.
- Zostaniesz, póki nie urodzisz. - Tak, proszę pani.
Muszę z panią pilnie porozmawiać.
Nie możesz się z tym zwrócić do gospodyni?
Nie zasługuję, by tu pracować.
- Nie dotrzymałam słowa. - Co masz na myśli?
Obiecałam, że pozbędę się dziecka, ale nie mogłam się na to zdobyć.
Podrzucę je do sierocińca, ale błagam, niech pani nie prosi, bym je zabiła.
Skoro wciąż jesteś w ciąży,
znajdziemy dziecku dobre miejsce.
Możesz je policzyć, jeśli mi nie ufasz.
Gdybym ufał takim jak ty,
- długo bym nie pożył. - Dotrzymałem słowa, Sebastián.
Obyś dalej tak robił,
- bo to dopiero początek. - Niesamowite.
- Zamówienie dotarło na czas. - To właśnie jest niesamowite.
Jak to się stało? Dostawca powiedział mi, że odwołaliśmy zamówienie.
W hotelu Veracruz zajmie się tobą don Julián.
To długa podróż. Zanim wrócisz do pracy, dostaniesz dzień wolnego, by odpocząć.
- Dziękuję pani za dobroć. - Po prostu doceniam twoją lojalność.
Jak mówiłam, kobieta, która miała wziąć twoje dziecko, zdołała zajść w ciążę.
Niezbadane są wyroki Pana.
Mam nadzieję, że będzie się wam dobrze wiodło.
Pamiętaj, że dostałaś tę pracę na podstawie mojej rekomendacji.
Bądź dyskretna. Nikt nie musi wiedzieć, czemu opuściłaś Grand Hotel.
- Nie zawiedź mnie. - Oczywiście, proszę pani.
Możesz iść.
Czemu to zrobiłaś?
Czemu pozwoliłaś Catalinie odejść?
- Dla dobra hotelu. - A co ze mną?
- Miałam dostać jej dziecko. - Nie martw się, znalazłam inne.
Chcesz, żebym wychowywała bękarta Diego.
Nic nie wiesz o ojcu dziecka Cataliny.
Myślisz, że jest dobrym człowiekiem, skoro ją porzucił?
Sądzisz, że jest lepszy niż Diego?
Macie z siostrą tych samych rodziców, a jednak jesteście różne, jak dzień i noc.
Dziecko wyrośnie, na kogo zechcesz.
Powinnaś być szczęśliwa. Będziesz dobrą matką.
Nie wiem na ile będzie to prawda, skoro ojcem jest ktoś, kogo nienawidzę.
Zostaw to mnie.
Zawsze mam na względzie dobro naszej rodziny.
- Wyjeżdżasz? - Złapię ostatni pociąg do Blancaró.
Przykro mi, że jedziesz sam.
Przynajmniej wiem, gdzie jest moja siostra.
Będzie mi ciebie brakowało.
- Chyba tylko tobie. - Wiesz, że to nieprawda.
Ona też będzie za tobą tęsknić.
Wyjazd to najlepsze rozwiązanie. To nie mogło się dobrze skończyć.
- Czterdzieści centymetrów. - Szerokość kontuaru.
Niby niewiele, w istocie - przepaść.
Widziałem to już nieraz i zawsze źle się to kończy.
Być może rzeczywiście cię kocha,
ale zawsze będzie tym, kim jest.
Żyjemy w różnych światach.
Co dla innej kobiety byłoby marzeniem, dla niej będzie błahostką.
Miłość jej nie zmieni.
Przyszedłem cię przeprosić.
- Źle się wobec ciebie zachowałem. - To bez znaczenia.
Wyjeżdżasz?
Nic mnie tu nie trzyma.
Posłuchaj...
Wiem, że to twój świat.
Że to wszystko, co masz.
O 18.30 odjeżdża pociąg.
Jedź ze mną.
Zapomnij o wszystkim i pojedź ze mną.
Wiem, że to szaleństwo. Ale możesz zachować się rozsądnie
i wyjść za kogoś, kogo nie kochasz
i wyrzec się marzeń,
albo popełnić głupstwo i uciec ze mną.
Pamiętaj, 18.30.
Będę na ciebie czekał.