- Myślałem, że nie żyjesz. - Pewnej nocy coś znalazłam.
Masz coś, co należy do mnie. Nie wyjdziesz stąd, póki tego nie oddasz.
- Ona żyje. - Chcieli się mnie pozbyć.
Oskarżacie moja matkę o zaplanowanie morderstwa?
- Alicio, zaczekaj. - Dlaczego matka chciałaby ją skrzywdzić?
Znalazła list, który Diego i twoja matka chcieli odzyskać.
Nie wierzę twojej siostrze.
Matka właśnie ogłosiła, że Alfredo będzie nowym zarządcą.
- Nie będzie pani żałować. - Nie cieszy mnie twój awans.
Sam wiesz, że nie miałam innego wyjścia.
- Co ty tu robisz? - Patrzycie na nowego zarządcę.
Gdzie jest ten list?
Niczego w kredensie nie znalazłem. Ktoś musiał go zabrać.
Chcę znaleźć ten list. Dla pieniędzy i zemsty.
Cristino.
Chciałaś odejść nie odwiedziwszy mnie?
Proszę się do mnie nie zbliżać.
Dobrze wyglądasz.
- Choć śmierć bardziej ci służy. - Chcielibyście, żebym była martwa.
Popełniasz błąd. Ja tylko bronię swojej rodziny.
Oddaj mi ten list.
Nie ma pani już nade mną władzy.
Wyświadczyła m pani przysługę. To właśnie przed panią się ukrywałam.
Teraz, kiedy już mnie pani widziała...
nie muszę tego dłużej robić.
Cristino, zaczekaj.
Gdzie jest klucz?
- Tutaj. - Dlaczego mnie okłamałaś?
Musiałam się sama przekonać, że listu tam nie ma.
- Znalazłaś go? - Nie.
Wszyscy cię widzieli. Teraz naprawdę jesteś w niebezpieczeństwie.
- Musimy iść. - Ostatni pociąg odjeżdża do Blancaró.
Zrób, co masz do zrobienia w hotelu. Spotkamy się przy klifie.
Przysięgnij, że nie opuścisz domu Pascuala.
- Przysięgam. - Dobrze.
Nie martw się, braciszku. Opuścimy to miejsce na zawsze.
Javier? Dawno cię tutaj nie było.
Wybacz. Jestem tutaj w związku z pracą.
To tak jak ja.
Mówiłem ci, żebyś tutaj nie wracał bez pieniędzy.
Czy to coś zmienia?
- Kogo obrabowałeś? - Jestem zarządcą hotelu.
Co się tam stało? Odwiedziło nas kilku zdenerwowanych kelnerów.
- To pewnie przez tę pokojówkę. - Jaką pokojówkę?
Cristinę Olmedo. Najwyraźniej żyje. Znałeś ją?
Nie.
- Skąd miałbym ją znać? - Skąd masz ten rum?
- Nie jest zły. - Nie jest zły?
W twoim hotelu nie sprzedaje się takiego rumu.
Jest z najlepszego cukru trzcinowego z Kuby.
- Dlaczego sprzedajesz go po tej cenie? - Nie kupiłem go na targu.
A gdybym tak sprzedawał go trzykrotnie drożej?
- Chcesz robić ze mną interesy? - Nie ja. Grand Hotel.
Javier,
nie interesuje mnie czy ty, Grand Hotel czy sam Król Hiszpanii.
Z tymi ludźmi się nie zadziera.
To najlepszy rum na świecie. Żeby go dostać trzeba czegoś więcej niż pieniędzy.
- Alfredo, proszę. - Kolejna noc bez miłości?
Już miesiąc upłynął od twojego upadku.
Nie chodzi o upadek. Martwię się Cristiną Olmedo.
Gdy rozniesie się, że ona żyje, Diego zostanie zwolniony z więzienia.
Nie możemy do tego dopuścić.
Pani Tereso, wiem, że jest późno, ale jest telefon do pani.
- Słucham - Chce pani ten list?
Wiesz, że tak.
Proszę wziąć tyle pieniędzy, ile pani może. Będę czekała w lesie.
Nie wyjdę z hotelu.
Zgoda, ale nie w pani pokoju. Spotkamy się w moim starym rewirze.
- Cały hotel jest moim rewirem. - Jutro o ósmej w składzie bielizny.
Zobaczymy ile ten list jest dla pani wart.
Widziałam Cristinę Olmedo.
- Wielu ludzi w hotelu ją widziało. - Widziałam, jak rozmawiałyście.
- Co słyszałaś? - Prosiłaś ją o coś. O list.
Groziła mi. Powiedziała, że przez ten list mogę stracić hotel.
Ale nic więcej. Próbowała mnie szantażować, ale nie ustąpiłam.
Wiesz, co to mogłoby być?
Nie.
Czy ma to coś wspólnego ze zniknięciem Christiny?
- Nie wiem, o co ci chodzi. - Znam cię, matko.
Nigdy się tak nie denerwujesz. Co przede mną ukrywasz?
Wiesz, co naprawdę mnie boli?
To, że mi nie wierzysz. To mnie prawdziwie rani.
A mnie to, że moja matka mi nie ufa.
- Co jest w tym liście? - Nie wiem.
Dobrze, zatem jutro idę do inspektora Ayali.
Diego nie powinien być w więzieniu za zbrodnie, której nie było.
Masz rację.
- Jedziemy do miasteczka? - Przepraszam, nie jestem w nastroju.
- Wiesz, że Belén jest moją narzeczoną. - Tak. Przepraszam za kłopot.
Wszystko w porządku?
Chyba zwymiotuję.
- Możesz coś dla mnie zrobić? - Tak.
Belén ma zioła przeciwko nudnościom. Możesz mi je przygotować?
- Są w szufladzie w jej szafce nocnej. - Oczywiście.
To uśmierzy dolegliwości.
Od razu poczujesz się lepiej.
- Co to jest? - Napar.
Na nudności.
Nie pij tego.
To ruta. To tym Belén prawie się otruła.
Gdzie to znalazłeś?
W jej pokoju.
Cristina Olmedo żyje?
Naprawdę myślałem, że pan Murquía mógł być tym nożownikiem...
a Cristina jedną z jego ofiar. - Ale to nie tak.
Najwyraźniej panna Olmedo nie jest ofiarą ani tej ani żadnej innej zbrodni.
Wie pani, gdzie ona może być?
- Nie. - Był z nią jej brat?
Nie, ale jestem pewna, że wyjadą, gdy tylko będą razem.
To on jest nadal w okolicy?
To tylko przypuszczenie.
Oczywiście.
Alicio.
Panie Murquía, został pan oskarżony o zamordowanie Cristiny Olmedo.
Ale pańska narzeczona widziała ją w hotelu. Żywą.
Choć pan jej nie zabił, wątpił pan, że żyje.
Nie ma zbrodni bez ciała.
A to oznacza, że...
jest pan wolny.
Alicio.
Mówiłem, że jestem niewinny. Cieszę się, że właśnie ty tego dowiodłaś.
Coś się stało?
Matka zerwała nasze zaręczyny.
W hotelu zaszło wiele zmian.
Moja córka oraz kilkoro pracowników widziało Cristinę Olmedo.
- Wie pani, po co tutaj przyszła? - Nie.
Jeśli znowu się pojawi, ufam, iż niezwłocznie mnie pani powiadomi.
Oczywiście, inspektorze.
Pójdę już.
Jestem pewien, że mają państwo wiele tematów do omówienia.
Nie spodziewała się pani, że wrócę tak szybko.
- Nie byłeś w najlepszej sytuacji. - A pani nigdy nie była cierpliwa.
Oczekiwałeś, że będę ci przynosić jedzenie i tytoń?
Ależ skąd.
Nie spodziewałem się też, że tak szybko unieważni pani zaręczyny.
Ja nie spodziewałam się, że prześpisz się z Christiną i Belén.
- To było przed zaręczynami. - Przed? Zalecałeś się do niej latami.
Tak pojmujesz szacunek? Wykorzystywanie sytuacji i sypianie z pokojówkami?
- Kocham pani córkę. - Zapomnij o niej i o hotelu.
Nie martwię się hotelem. Pozostawiłem go w dobrych rękach.
Javier mnie nie rozczaruje. Wiem, czego się po nim spodziewać.
- Niczego. - Zaufałam ci, a ty mnie zawiodłeś.
Cristina nadal żyje i znowu mi grozi. Wiesz, że nie wybaczam błędów.
Znam treść tego listu.
I co z tego skoro go nie masz? Nic.
Mogłeś namówić moją córkę na zaręczyny...
ale nigdy nie miałeś władzy nade mną ani nad tym hotelem.
Byłeś zarządcą, bo tego chciałam. Ale to koniec.
Odejdź.
- A zatem to nie był duch. - Nie.
Wszyscy o tym mówią. Nie tylko ja myślałem, że to zjawa.
Gdzie ona teraz jest?
Czeka na mnie. Lepiej, żeby nikt się o tym nie dowiedział.
- Powiedz jej, że mi przykro. - Nie rozumiem.
Ona wie i może sama ci powie.
Nie łatwo jest wybrać pomiędzy przyjacielem, a ukochaną osobą.
Nigdy nie myślałem, że znajdę tu prawdziwego przyjaciela.
A teraz, gdy odnalazłem siostrę muszę wyjechać.
Nie zaznamy tu szczęścia po tym wszystkim, co zaszło.
Nie możesz mi tego znowu zrobić.
Chodź tutaj.
- Co pan tam robił? - To mój pokój.
- Pański pokój? - Proszę porozmawiać z zarządcą.
Stracił pan i posadę i pokój. Lepiej traktowano pana w więzieniu.
- Myślałem, że pan wyszedł. - Zapomniałem kapelusza.
Alicio?
Julio.
- Inspektor Ayala jest w hotelu. - Wiem.
- Co cię tutaj zatrzymuje? - Przyszedłem się pożegnać.
Wyjeżdżasz?
Już odebrałem wynagrodzenie. Moja siostra czeka na mnie przy klifie.
Masz rację. Nie mam tu już nic więcej do roboty.
- Julio, nie... - Chciałem ci tylko podziękować.
Gdyby nie ty, nigdy nie odnalazłbym Christiny.
Zaufałaś mi, choć okłamałem cię i nie powiedziałem, kim jestem.
Julio Molins, architekt.
Nawet nie jestem kelnerem. Jestem nikim.
Od momentu przyjazdu sprawiam same kłopoty.
Ryzykowałaś swoim życiem, by mi pomóc, nie powinienem był na to pozwolić.
Wierzę, że to samo zrobiłbyś dla mnie.
Matka unieważniła moje zaręczyny.
Cieszę się.
Diego może jest niewinny, ale to zły człowiek. A ty go nigdy nie kochałaś.
Teraz znajdziesz kogoś lepszego.
Tak, a ty już znalazłeś miłość swojego życia.
- Co masz na myśli? - Cristinę.
Chciałabym, żeby ktoś zrobił dla mnie to, co ty zrobiłeś dla niej.
Żegnaj, Alicio.
- Gratulacje. -Diego.
- Nie jesteś tu mile widziany. - Ciesz się, póki możesz.
Odzyskam swoją posadę, a ty wrócisz na swoje stare miejsce.
Teraz twoje miejsce jest na ulicy.
Nie na długo.
Czasami nie wszystko się udaje, Alfredo.
Trzeba wiedzieć jak wszystko poukładać.
Panno Alicio?
Julio zostawił to w swoim pokoju. Nie wiem, dokąd poszedł. Może pani wie.
- Wyjechał już. - I nie wie pani dokąd?
Będzie nam go brakowało. Mnie na pewno.
Gdy się z kimś dzieli pokój, można go dobrze poznać.
Dobrze mi się tutaj pracuje...
ale czasami chciałbym być jak on i nie mieć żadnych zobowiązań.
Też bym tego chciała.
Myślałem, że tak jest. Pani matka zerwała zaręczyny.
Myśli pani, że on wróci?
Panno Alicio.
Powiedz, że chcesz, bym został a zostanę.
Wiesz, że nie mogę.
Tak myślałem, ale wszystko zależy tylko od ciebie.
Andrés?
Spóźnimy się na pociąg.
Cristina.
Co się stało?
Ona chyba nie żyje.
Pozbieraj to. Nic nie może zostać na podłodze.
I powycieraj krew. Słyszysz?
Słyszałam krzyk, proszę pani.
Niech wszyscy pójdą do restauracji i czekają na moje polecenia.
- Coś się stało? - Rób, co mówię.
- I niech nikt tutaj się nie kręci. - Tak jest.
- Wydaje mi się, że czuję gaz. - Gaz? Nie używamy już gazu.
Piec do grzania wody działa na gaz.
To bardzo niebezpieczne. Płomień lub iskra mogą spowodować katastrofę.
- Zajmę się tym. Rób, co mówię. - Oczywiście.
Chodź ze mną. Virginio, zwołaj pracowników do restauracji. Idziemy.
Jutro o ósmej w składzie bielizny.
Zobaczymy, ile ten list jest dla pani wart.
Pozbieraj to i odłóż tłuczek do mięsa na miejsce.
Proszę pani.
Byłeś wierny Diego. Mam nadzieję, że będziesz wobec mnie tak samo lojalny.
Oczywiście, pani Tereso.
Cristina Olmedo została znaleziona martwa w kuchni.
Przenieś jej ciało do składu bielizny. Niech nikt cię nie zauważy...
ani nie dowie się o tym, co zaszło. - Jak sobie pani życzy.
- Przepraszam. - O co chodzi?
Goście skarżą się, że woda jest brudna.
Powiedz opiekunowi studni niech sprawdzi, czy coś nie wpadło do środka.
- I niech zadzwonią do sędziego Barreda. - Tak jest.
Dlaczego dzwonią o tej porze? Co się stało?
- Wiedziałem, że to byłaś ty. - Co masz na myśli?
Próbowałaś otruć Catalinę.
To nie prawda. To ja zostałam otruta przez twoją matkę.
To było w twoim pokoju.
Twoja matka musiała to podłożyć.
Znalazłem to, gdy przygotowywałem napar dla Cataliny.
- Dla Cataliny? - Na szczęście go nie wypiła.
Nigdy więcej ci nie uwierzę.
Andrès.
Wezwałam was tutaj, ponieważ stało się coś złego.
Pokojówka Cristina Olmedo została znaleziona martwa w składzie bielizny.
Andrés?
- Czy Julio wie? - Nie.
Nie mogę teraz wyjść.
Wie pani gdzie on jest?
Andrés.
Co się stało?
Chodzi o moją siostrę?
Przykro mi.
Gdzie ona jest?
Znaleźli ją w hotelu.
Nie żyje.
Tak bardzo mi przykro.
Byłaś w korytarzu, było ciemno i potem światło ponownie się zaświeciło?
Tak.
Patrz mi w oczy, kiedy do ciebie mówię.
Co tam robiłaś?
- Chciałam prasować. - A potem?
A potem zobaczyłam tę dziewczynę.
- Martwą. - Musiało cię to przestraszyć.
Tak, upuściłam wszystko, co niosłam.
- A co to takiego było? - Ubrania.
- Miała je wyprasować. - Proszę nie przeszkadzać, pani Tereso.
Czy zauważyłaś, coś koło zwłok?
Nie, inspektorze. Nie patrzyłam. Światło zgasło...
i ponownie się zaświeciło, gdy tylko weszłam do składu.
- Gdzie znalazłaś ciało? - Tak jak powiedziałam, w składzie.
Dziękuję, możesz odejść.
- Skończył pan? - Jeszcze nie.
Musimy poczekać na sędziego.
- Julio, zaczekaj. - O co chodzi?
Pani Tereso, kiedy ta dziewczyna...
To Ayala. Nie możemy tędy pójść. Chodź.
- Chyba ktoś nas widział. - Dlaczego inspektor tutaj jest?
Policja prawdopodobnie musi sprawdzić czy zmarła w sposób naturalny.
- Myślą, że została zamordowana? - Tego nie powiedziałem.
- Ale tak uważasz. -Nie.
- Więc dlaczego to powiedziałeś? - Wprawiasz mnie w zakłopotanie.
- Gdzie ona jest? - W składzie bielizny.
Tędy panie sędzio.
Oto ciało, panie sędzio.
Piękna, młoda kobieta. Taka szkoda. Co się stało?
Gdy weszli do składu, wszędzie unosił się zapach gazu.
Ktoś musiał zostawić otwarte zawory.
Nawdychała się gazu, zemdlała i upadając uderzyła się w głowę.
To by wszystko wyjaśniało.
A po co pokojówka, która tutaj już nie pracuje miałaby tu przychodzić?
Po co? Z chciwości.
Już wcześniej zdarzało jej się kraść różne rzeczy z hotelu.
I nie pierwszy raz wtargnęła tutaj bez zezwolenia.
Moja córka mówiła panu, że ją widziała.
Szkoda, że od razu jej nie złapaliśmy.
Mogłaby wyjaśnić nam wiele rzeczy.
Chyba już wystarczająco dużo czasu spędziliśmy deliberując nad tym wypadkiem.
Chciałbym przenieść ciało do mojego biura.
Rana na głowie sugeruje znaczny upływ krwi.
A jej kształt nie wskazuje na ranę odniesioną w wyniku upadku.
To przypuszczenia. Ja tego tak nie widzę.
- Dlatego chciałbym ją zbadać. - Nie zgadzam się, inspektorze.
Proszę o pozwolenie na zbadanie miejsca wypadku...
i w razie potrzeby jego otoczenia. - Nie zgadzam się.
Szuka pan zbrodni tam, gdzie nie zostały popełnione.
Skąd pan wie, skoro nawet pan tam nie zajrzał.
Proszę nie być bezczelnym. Nie chciałbym składać na pana skargi,
ale mnie pan prowokuje. Proszę natychmiast wyjść.
Od teraz ma pan zakaz przychodzenia do hotelu.
Chciałabym, by przeniesiono ciało w bardziej dyskretne miejsce.
Oczywiście. Jeśli zostanie tutaj całą noc, bielizna przejdzie jego zapachem.
- Jadł pan już? - Siadałem do stołu, gdy mnie wezwano.
- Proszę pójść ze mną. Stolik czeka. - Dziękuję.
Ustalił pan, w jaki sposób ta pokojówka zmarła, inspektorze?
Nie muszę. Pani Teresa i sędzi Barreda uznali to za wypadek.
A co pan myśli, inspektorze?
Moje zdanie ma dla pani znaczenie, czy raczej panią niepokoi?
Dobrej nocy.
- Hernando, pilnuj tylnych drzwi. - Ale, sędzia...
Wiem, co powiedział. Nie musisz tu wchodzić, stój na zewnątrz.
Julio Olmedo może przyjść po ciało swojej siostry.
- Prawdopodobnie już go tutaj nie ma. - Panna Alarcón zachowuje się, jakby był.
- Uważaj. Jeśli go zobaczysz, aresztuj go. - Tak jest.
Dobrze postąpiłaś.
Cristina Olmedo wyrządziła w hotelu wiele zła.
Chciała mnie zabić. Mnie i Bóg jeden wie kogo jeszcze.
Gdybym weszła do składu ze świecą, nastąpiłby wybuch.
- Proszę pani. - Jedziemy na tym samym wózku.
Ty i ja. I wierz mi...
mam serce dla przyjaciół, ale nie dla wrogów.
Cieszę się, że się rozumiemy.
- Proszę pani. - Tak?
- Czy mogę wrócić do swoich zajęć? - Oczywiście.
- Usuńcie ciało ze składu. - Tak jest.
Catalina. Nie chciałam cię wystraszyć. Chyba już i tak jesteś przerażona.
- Przepuść mnie. - Dzieliłam pokój z Cristiną.
Przykro mi.
Kiedy tu przyjechała była dobrą dziewczyna, jak ty. Potem się zmieniła.
Macie ze sobą wiele wspólnego.
Też próbowała wykraść mi Andrésa i też jej się nie udało.
Powiedział, że znalazł rutę w moim pokoju.
Może znalazłaś to, czego szukasz.
Ale Andrés mnie kocha. Nie zapominaj o tym.
Poszli.
- Słyszałeś coś? - Nie.
Julio, nie rób tego. Lepiej, żebyś ją zapamiętał w inny sposób.
To niemożliwe.
- Espinosa. - Tak?
Myślałem, że już cię nie ma.
Ale skoro jeszcze tu jesteś pomóż nam przenieść ciało do części dla służących.
Poszukajcie pustego pokoju z dobrą wentylacją.
- Co jej się stało? - Była tutaj pokojówką.
Weszła do środka, nawdychała się gazu, zemdlała i uderzyła się w głowę.
O co chodzi? Płaczesz? Nawet jej nie znałeś.
W pracy nie ma miejsca na zbędne sentymenty.
- Idź za panią Ángelą. - Proszę mu pomóc.