Masz coś, co należy do mnie. Nie wyjdziesz stąd, dopóki tego nie oddasz.
Nie chcę tego dziecka. Jego ojcem jest Diego.
Chcesz, żeby wszyscy się dowiedzieli, że ta ciąża to farsa?
Otrzymasz wynagrodzenie i zostawisz dziecko w dobrych rękach.
Wystarczy żeby usunąć ciążę.
- Napijesz się herbaty, Catalino? - Z chęcią.
Weź tę filiżankę. Nie jest aż tak gorąca.
Pracownik hotelu mówi, że szantażowano cię...
byś milczał w sprawie Cristiny Olmedo.
Spałeś z tą ździrą? Co jeszcze?
Świadkiem jest pracownik hotelu, który przyjdzie zanim pojawi się sędzia.
Zabij go.
Cristina?
Ktoś uderzył mnie w głowę, gdy...
tam szedłem.
- Zrobiłeś, co do ciebie należało? - Nie całkiem, proszę pana.
Garrido, przykro mi, że zostałeś napadnięty, ale to nie może czekać.
- Co mam zrobić? - Porozmawiaj z panem Benjamínem.
Sprawdź, kogo nie było na spotkaniu i nie pozwól mu przychodzić do hotelu.
Tak jest.
Zwalnia pan pracownika, bo nie był na spotkaniu?
Hernando, dyscyplina to podstawa.
Co się stanie, gdy ktoś naprawdę popełni błąd? Zabije go pan?
Cóż to za pomysł.
Mam nadzieję, że nikt nas nie widział.
Zobaczyłem twoje zakrwawione ubrania i pomyślałem, że nie żyjesz.
Przepraszam.
Wszyscy myślą, że nie żyjesz, policja też.
Myślą, że zostałaś zamordowana jak pozostałe dziewczęta.
Niech tak dalej myślą.
Dlaczego?
Bo wiele osób chciałoby widzieć mnie martwą.
Odkryłam coś.
Coś, co może pogrążyć Grand Hotel.
Moje pierwsze miesiące tutaj były bardzo ciężkie.
Pracowałam cały tydzień a wszystko, co zarobiłam wysyłałam matce.
- Nie zostawisz nic dla siebie? - Moja rodzina ich potrzebuje, Belén.
Musisz oszczędzać, chyba nie chcesz zostać tu do końca życia.
Duma jest złym doradcą Cristino, a ty jesteś z nią za pan brat.
Belén miała rację. Pomimo zapewnień pani Ángeli pieniędzy było za mało.
Kiedy Sebastián z tawerny powiedział, że będzie mi płacił...
za rzeczy, które przyniosę z hotelu, zgodziłam się.
- Zatem to prawda, że kradłaś. - Tylko kilka butelek wina...
tytoń, alkohol, perfumy. Tylko to, czego nie brakowało.
Wiesz ile sukien i perfum posiada panna Alarcón?
Jestem pewna, że ani jej ani nikomu innemu niczego nie brakowało.
Pewnej nocy kradnąc butelkę z biura natknęłam się na coś.
Nie wiem, kto schował tam ten list. Przeczytałam go i odgadłam jego wartość.
Jak to? Co w nim było?
Coś, przez co pani Teresa mogłaby stracić hotel.
- Co zrobiłaś z tym listem? - Ukryłam go.
Nasze pokoje nie są bezpieczne.
Nie chciałam, by ktoś go odnalazł i powiązał ze mną.
To klucz do piwnicy z winami. Niech Alfredo wybierze dobre wino.
- Musimy księcia dobrze ugościć. - Nie martw się, matko.
Sprzątając pokój pani Teresy wpadłam na pewien pomysł.
W jej szafie znajdowały się kopie wszystkich hotelowych kluczy.
Goście mieli swoje sejfy, ale ja znałam bezpieczniejsze miejsce.
Kredens ze złotymi sztućcami. Tylko pan Benjamín go otwiera i to rzadko.
Pani Teresa nie zauważyłaby zniknięcia klucza. Ale popełniłam błąd.
Zwierzyłam się niewłaściwej osobie.
Za kilka miesięcy znowu jadę do Madrytu.
Do tego czasu musimy być uważni.
Chyba nie zostanę w hotelu aż tak długo.
Odchodzisz?
Myślisz, że znajdziesz coś lepszego?
Już znalazłam.
W twoim biurze.
Nie wiem, o czym mówisz.
O czymś, co ciebie też może zainteresować.
Możemy się podzielić pół na pół.
Nie powinnam była prosić go o pomoc. Jestem pewna, że to on mnie zdradził.
Masz coś, co należy do mnie. Nie wyjdziesz stąd dopóki tego nie oddasz.
Jeśli mnie pani skrzywdzi, straci pani hotel.
- Czy to groźba? - Jak pani uważa.
W tej chwili wiedziałam, że mam tylko jedno wyjście: musiałam uciec.
Jeśli chcesz poślubić moją córkę, niech odda to, co do mnie należy.
Chciałam to zrobić tego wieczora, podczas zabawy.
Gdy wszyscy świętowali, poszłam do swojego pokoju, ale byłam śledzona.
Idąc przez ogród, zauważyłam postać ukrywającą się w cieniu.
Nie widziałam twarzy tego człowieka, ale wiem, że trzymał złoty nóż.
Jego blask mnie sparaliżował.
Wskutek tego Diego mnie dogonił.
Gdzie jest ten list?
- Daj mi go. - Nie.
Diego jest w więzieniu oskarżony o zamordowanie ciebie i innych dziewcząt.
Są w błędzie. Diego to drań...
ale to nie on jest zabójcą ze złotym nożem.
- Zatem kto nim jest? - Nie wiem.
Widziałam go tylko przez chwilę, po czym Diego mnie uderzył.
Myślał, że nie żyję.
Pascual wyszedł, by zapalić i widział jak Diego za mną podąża.
Gdy tylko Diego odszedł, wyciągnął mnie z jeziorka.
Cristina.
Ocknij się.
Na litość boską, nie rób mi tego.
Pascual dbał o mnie przez blisko miesiąc bojąc się, że nie wyzdrowieję.
Miałam gorączkę i majaczyłam. Gdyby nie on, umarłabym.
Od razu go poprosiłam, by poszedł do mojego pokoju i przyniósł klucz.
Ukryłam go pod deskami, ale już go tam nie było.
Zdjęcia, które tam trzymałam też zniknęły. Ktoś wszystko zabrał.
Wiesz, kto to był?
Ja.
- Masz ten klucz? - Jest w moim pokoju.
Gdy tylko tam przyszedłem, wiedziałem, że coś ci się stało.
Przeszukałem twój pokój.
I znalazłem ten klucz.
Wiedziałem, że ma coś wspólnego z twoim zniknięciem.
Dlaczego zależało ci na tym liście?
Niemal przez niego nie zginęłam.
Nie mogłam pozwolić na to, by to się tak skończyło.
Nienawidziłam Diego i zdecydowałam się wziąć odwet.
Potrzebowałam pieniędzy, abyśmy z Pascualem mogli uciec.
Musiał być przekonany o mojej śmierci i o tym, że ktoś wie, czego się dopuścił.
- Tak? - Mam nadzieję, że masz pieniądze.
I bądź na czas.
Ale tego dnia, gdy Pascual wrócił z pieniędzmi...
- czas jakby się zatrzymał. - Pascual.
Wiedziałam, że coś się stało.
Byłem świadkiem jego śmierci.
Zanim skonał, powiedział, jak bardzo cię kocha.
Nazajutrz do domu wkradł się złodziej.
Nie mogłam pozwolić, by zabrał moje rzeczy, więc go uderzyłam i uciekłam.
- Uderzyłam go z całej siły. - Prawda.
Musiałam uderzyć go bardzo mocno, bo już więcej nie przyszedł.
- Powinieneś był go wtedy widzieć. - Wyobrażam sobie.
Zabrałam wszystko, a jedyną cenną rzecz jaką miałam sprzedałam w lombardzie.
Był to wisiorek, który dał mi Diego. Od tego czasu żyłam jak nędzarz.
Mogłam albo umrzeć z głodu, albo jakoś odzyskać ten list.
I wtedy właśnie zobaczyłam jak wychodzisz z hotelu.
Poszłam skrótem i zobaczyłam mężczyznę mierzącego do ciebie z pistoletu.
- Widziałaś, kto to był? - Garrido, asystent Diego.
Miałem zeznawać przeciwko Diego. Garrido miał mnie powstrzymać.
Co to było?
Ktoś jest na zewnątrz.
Alicia, co tu robisz?
Nie mogłam pozwolić ci zeznawać, więc poszłam za tobą.
Cristina.
- Ona żyje. - Nikt nie może się o tym dowiedzieć.
Diego jest w więzieniu oskarżony o zamordowanie ciebie.
Nie jest mi go żal. Jeśli o mnie chodzi, może tam zostać.
- Mówisz o moim narzeczonym. - Wydałaś go.
Myślałam, że jest winien jej śmierci. Najwyraźniej się myliłam.
Nie zabił mnie, ale próbował. Pozostawił mnie na pewną śmierć w stawie.
Chcieli się mnie pozbyć za wszelką cenę.
Kim są "oni"?
Nic w hotelu nie dzieje się bez wiedzy pani Teresy.
Oskarżacie moja matkę o zaplanowanie morderstwa?
To niedorzeczne.
- Alicio, posłuchaj... - Nie, to ty posłuchaj.
Oskarżyłam Diego o zbrodnię, której nie popełnił. Muszę porozmawiać z Ayalą.
Alicio, zaczekaj.
- Nie rozmawiaj z nim. - Dlaczego?
Diego nie zabił Cristiny. Pascual to potwierdził.
Dlaczego moja matka miałaby pragnąć jej krzywdy?
Jako szefowa może wyrzucić każdą pokojówkę, której chce się pozbyć.
Nie mogła jej zwolnić.
Moja siostra odkryła coś, przez co twoja matka może stracić hotel.
List.
Diego wraz z twoją matką chcieli go odzyskać.
Diego śledził ją tego wieczora i chciał ją zabić.
Jeśli twoja siostra mówi prawdę, idź do Ayali.
Ona nie jest w stanie tego udowodnić.
Zatem jak mam wam uwierzyć?
Znajdę ten list i wszystko udowodnię.
Proszę nie mów nikomu, że ją widziałaś. Naraziłabyś nas na niebezpieczeństwo.
Garrido strzelał do mnie, gdy byłem w drodze do sądu.
Gdyby Diego nie miał nic do ukrycia, nie próbowałby mnie powstrzymać.
Nie wierzę twojej siostrze.
Masz jeden dzień. Jutro porozmawiam z Ayalą.
- Pozwoliłeś jej odejść? - Będzie milczeć.
- Zaufaj mi. - Tobie ufam, ale jej nie.
- Nie znasz państwa Alarcóns. - Alicia jest inna.
Alicia? To tak ją teraz nazywasz?
Jest moja przyjaciółką i pomagała mi ciebie szukać. Wiele jej zawdzięczam.
Zakochałeś się w niej?
Znam cię. Zawsze zakochujesz się w niewłaściwych kobietach.
Nie wie nic o liście?
Gdzie on jest?
- Gdzie go schowałeś? - Jeśli znajdzie ten list, zniszczy go.
Ten list pomoże nam się wzbogacić i zemścić się na nich.
Nie poznaję cię, Cristino. Kradzież, szantaż, kłamstwa.
Zmieniłaś się. Kiedyś byłaś urocza i miła.
To przez nich taka jestem. I przez ten przeklęty hotel.
Dlatego zależy mi na tym liście.
Znajdę go.
Ale oddam go policji.
Jeśli chcesz, by zapłacił za to, co zrobił...
to jest to jedyne wyjście.
Gdzie go ukryłaś?
W kredensie ze złotymi sztućcami.
W drugiej szufladzie.
Pod sztućcami.
Czekaj tu na mnie. Zaraz wrócę.
- Szanowna pani. - Gratulacje!
Alicio, spóźniłaś się. Gdzie byłaś?
Byłam w ogrodzie na spacerze. Co się dzieje?
Matka właśnie ogłosiła, że Alfredo będzie nowym zarządcą.
Wiem, że Diego jest twoim narzeczonym. Bardzo mi przykro...
ale matka nie może zaufać komuś, kogo oskarżono o morderstwo.
Jeszcze nie został skazany.
- Bronisz go? - Chce tylko poznać prawdę.
- Gratulacje, Alfredo! - Dziękuję.
- Jestem z ciebie bardzo dumna, kochanie. - Dziękuję ci..
Dzięki tobie i dziecku jestem najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi.
Coś się stało, Sofio?
To pewnie te emocje. Zmęczona jesteś, prawda?
Tak. Przepraszam.
- Nie będzie pani żałować, Tereso. - Nie cieszy mnie twój awans.
Sam wiesz, że nie miałam innego wyjścia.
Przepraszam.
Matko...
chciałabym cię zapytać o sytuację z Diego.
- Jest w rękach inspektora Ayali. - Chodzi mi o nasze zaręczyny.
Po tym, co zaszło chyba będzie lepiej je zerwać. Powinno ci to odpowiadać.
Nie próbuj mi wmówić, że coś do niego czujesz.
Był moim narzeczonym, teraz jest w więzieniu. Nie ma się z czego cieszyć.
Matko, chciałbym z tobą porozmawiać. To ważne.
A cóż to za sprawa niecierpiąca zwłoki?
Matko, nie chciałbym więcej być dla ciebie źródłem zmartwień.
Obiecuję. Nie, przysięgam, że koniec z problemami.
Jestem gotów podjąć się swoich rodzinnych obowiązków...
i zarządzać hotelem.
Rozumiem twój sceptycyzm, ale pragnę zmienić swoje życie.
A mogę zapytać, kiedy to powziąłeś taką decyzję?
Podczas pojedynku, gdy znalazłem się na celowniku pistoletu generała...
wszystko się zmieniło.
Przez lata próbowałam sobie z tobą poradzić.
- Może powinnam byłam użyć pistoletu. - Podjąłem już decyzję, matko.
Co byś zrobił na moim miejscu, Javier?
Dałeś mi tyle powodów, by ci nie ufać,...
że chyba ci nie uwierzę. - Daj mi jedną jedyną szansę.
Wiem, że i ojciec i ty zawsze chcieliście, by hotelem zarządzał ktoś z Alarcónów.
Bal zaczyna się o dziewiątej. Trzeba zacząć sprzątać stoły o ósmej.
Walc będzie odtańczony na sposób amerykański, zatem musi być dużo miejsca.
- Pamiętaj o tym. - Oczywiście.
Benjamínie, czy wszyscy byli na zebraniu?
Nie, jeden z kelnerów, Julio Espinosa, nie przyszedł.
- Julio, myślałem, że wyszedłeś. - Coś się stało.
Gdy szedłem powiedzieć panu Benjamínowi, że wyszedłeś...
Garrido, asystent pana Diego, przyszedł i pytał o ciebie.
A raczej o to, czy wszyscy byli na zebraniu.
Wspaniałe. Odstaw je na miejsce.
Coś cię trapi, Alicio, widzę to.
Nie rób takiej miny. Wiem, że przeżywasz to, co spotkało Diego.
- Ma pani rację. - Jesteś taka piękna.
I bogata, jak ja, tylko młodsza. Nie zabraknie ci adoratorów.
- Bardzo dziękuję. - Uśmiechnij się, moja droga.
- Czego chcesz, Julio? - Stało się coś ważnego.
- Espinosa. - Tak?
Chodź ze mną.
- Oto i on, panie Garrido. - Dziękuję.
- W czym mogę panu pomóc? - Przejdźmy się.
Chodźmy.
Julio, dziękuję za pomoc w udekorowaniu sali balowej.
Benjamínie, proszę mi wybaczyć, że go panu porwę.
Pod nieobecność Diego potrzebujemy dodatkowej pomocy.
- Oczywiście, panno Alarcón. - Pomagałeś dziś?
- Tak. Jakiś problem? - Nie.
- Dokąd idziemy? - Nigdzie. Nie ma takiej potrzeby.
- Dziękuję. - Pomogłam ci.
W zamian chcę, żebyś znalazł ten list i mi go oddał.
W końcu będziesz tam, gdzie twoje miejsce.
Oczywiście wujek pana Ernesta Garcíi de Carvajal jest zawsze mile widziany.
Oczywiście spotkam się z panem osobiście. Do zobaczenia.
Co tu robisz?
- Mama wam nie mówiła? - O czym?
Patrzycie na nowego zarządcę.
Co się stało z twoimi manierami?
Javier zachowuje się jakby był nowym zarządcą.
- Bo nim jest. - To absurd.
Jest nieodpowiedzialny. Wie tylko gdzie mieszkają pokojówki i gdzie jest wino.
- Dlatego mu pomożesz. - To ja miałem zarządzać hotelem.
Nie. Powiedziałam, że ufam, iż dobrze poprowadzisz hotel.
Jako jego asystent, świetnie się z tego wywiążesz.
Javier będzie zarządzać.
Ty zajmiesz się administracją i będziesz miał na niego oko.
- Mam go niańczyć? - To twoje słowa.
- To jest niesprawiedliwe, matko. - Życie nigdy nie jest sprawiedliwe.
Jako kobieta powinnaś o tym wiedzieć.
Daję ci szansę udowodnić, że jesteś w stanie zarządzać tym hotelem.
Niczego w kredensie nie znalazłem. Ktoś musiał znaleźć ten list.
Albo twoja siostra kłamie.
- Dlaczego miałaby to robić? - Wciąż tylko kłamie i coś ukrywa.
- Ja jej wierzę. - Nie bądź naiwny.
Wiem, że gdybyś musiał wybierać, stanąłbyś po jej stronie.
- Naprawdę nie znalazłeś listu? - Alicio, nie chodzi o wybór.
Przysięgam, że nigdy bym cię nie okłamał. Nie znalazłem listu.
- I co zrobisz? - To samo, co powinna zrobić moja siostra.
Zapomnę o tym liście i będę udawał, że nigdy nie istniał.
Moja siostra żyje.
Tylko to się dla mnie liczy.
To prawda.
W takim razie, co tu jeszcze robisz?
Chcę zabrać swoje rzeczy i...
pożegnać się.
Zatem wyjeżdżasz?
Jutro. Razem z siostrą.
Tutaj grozi nam niebezpieczeństwo. I mnie i jej.
- Przykro mi. - Nie obawiaj się. Dotrzymam obietnicy.
Będę milczeć do jutra. Życzę wam wszystkiego najlepszego.
- Belén, mogę wejść? - Tak.
- Dobrze się czujesz? - A jak myślisz?
To przez ciążę? Myślałem, że mdłości już ustały.
To nie to.
- Chora jesteś? Wezwać lekarza? - Nie potrzebuję lekarza.
- Więc, o co chodzi? - O twoją matkę.
- Próbowała otruć mnie i dziecko. - Ona nigdy by tego nie zrobiła.
Przygotowała napar, który mi zaszkodził.
Napar z ruty wywołujący poronienie.
- Wyłączyłaś dokładnie gaz? - Oczywiście.
Na pewno? Nie chcę żadnych problemów.
Irene, pokojówka, która tu kiedyś pracowała, nie wyłączyła dokładnie gazu.
Gdy włączała piec, spaliła sobie włosy, brwi i rzęsy.
- Musieliśmy ją zwolnić. - Biedna dziewczyna.
Nie zapominaj, że to luksusowy hotel. Tutaj liczy się wygląd.
Co zrobiłaś Belén?
Przynieś więcej wody do prasowania.
Nigdy więcej nie mów do mnie w ten sposób. Szczególnie w obecności innych.
- Odpowiedz. - Nic jej nie zrobiłam.
- Podobno podałaś jej napar z ruty. - Komu ty wierzysz, jej czy mnie?
- Jest chora. Cały czas wymiotuje. - Nie podałam jej ruty.
- Sama ją przygotowała. - To niedorzeczne.
Belén przygotowała ja dla Cataliny, ale przypadkowo sama ją wypiła.
Kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie. To właśnie spotkało Belén.
Nie wierzę ci. Belén nigdy by tego nie zrobiła.
Nigdy jej nie lubiłaś, ale to zaszło za daleko.
W ten sposób stracisz moją miłość i szacunek.
Andrés?
To ja.
Pomyślałam, że może zjesz coś ciepłego.
- Dziękuję. Nie musiałaś. - Andrés mówił, że źle się czujesz.
Martwiłam się o ciebie i o dziecko.
Nie wyobrażam sobie jak ciężko byłoby je stracić.
- Czujesz je? - Dziecku nic nie dolega.
W takim razie albo miałaś szczęście, albo wypiłaś za mało ruty.
Nie martw się. Nie jestem taka jak ty.
Złe uczynki zawsze w końcu zostają ukarane.
Teraz rozumiem panią Ángelę. Andrés jest dla ciebie za dobry.
Nie oszuka mnie ta twoja anielska buźka.
Wiem, o co ci chodzi. Nie zajmiesz mojego miejsca w hotelu.
- Andrés, Chciałabym cię o coś zapytać. - Oczywiście.
Jutro jadę do miasteczka. Mam wolne, a tam chyba jest targ.
Tak, obok dworca kolejowego.
Ponieważ nie znam Cantaloi, chciałabym, by ktoś ze mną pojechał.
Chętnie bym ci towarzyszył, ale nie wiem, o której skończę.
Będziesz wtedy wolny. Sprawdziłam.
- W takim razie chętnie ci potowarzyszę. - Dziękuję.
Wyglądasz lepiej. Przyniosłem ci trochę mleka.
Widzę, że Catalina była szybsza.
To wspaniała dziewczyna, prawda? Widać, że praca tutaj sprawia jej radość.
Szczególnie, że dzięki temu mogła się do ciebie zbliżyć.
- Podobasz jej się. - Catalinie? Ależ skąd!
Po prostu jest miła. Czuje się samotna. To wszystko.
Mogła poprosić którąś z pokojówek, by z nią pojechały, ale poprosiła ciebie.
Słyszałam wszystko. Nie oszukuj się.
Catalina nie ma u mnie szans. Dla mnie istniejesz tylko ty.
Wiem też, że jest w ciąży.
- Catalina? - Tak.
Prawdopodobnie szuka kogoś, kto zaopiekuje się dzieckiem.
Co w tym złego? Ja się tobą opiekuję.
Tylko, że ja ciebie kocham.
Sprawdziłem wydatki. Wydaje mi się, że możemy osiągnąć większe zyski.
- To dobra wiadomość. - Nie, jeśli obniży to standard hotelu.
Wydatki to jedno, szastanie pieniędzmi to drugie. To pozostawmy gościom.
Możemy poszukać nowych dostawców, zmniejszyć ilość ludzi i zmienić menu.
Serwujemy zbyt wiele dań. Żywności jest wyrzucana lub zjadana przez pracowników.
Jesteśmy luksusowym hotelem. Musimy mieć spore zapasy.
Jest dobrze tak, jak jest. Nie stać nas na utratę prestiżu.
- Przybył pan Martín García. - Zanieście jego bagaże do pokoju.
Ale nie ma wolnych pokoi.
Oto pierwsze skutki panowania nowego zarządcy.
Pan Martín jest synem Garcíi de Carvajal, przyjaciela rodziny.
- Zaraz do niego przyjdziemy. -Tak jest, pani Tereso.
Jak mogłeś nie sprawdzić pokoi i pozwolić, by przyjechał.
Z całym szacunkiem, pani Tereso, mamy jeden pokój wolny.
Diego nie będzie przez jakiś czas korzystać ze swojego. Można go udostępnić.
- Już mówisz jak jeden z Alarcónów. - Zajmę się tym.
Mam nadzieję, że wyciągnąłeś wnioski i więcej się to nie powtórzy.
- Następnym razem wszystko sprawdzę. - Nie o to mi chodziło.
Pozwalasz, by inni cię poniżali.
- Alfredo jest moim asystentem. - Synu, nie bądź naiwny.
Alfredo pragnie twojego stanowiska i zrobi wszystko, by je dostać.
Jest twoim wrogiem.
Andrés, to ja.
Andrés.
Co robisz?
Powinieneś świecić przykładem zamiast pić i wałęsać się po kątach.
- Matko, właśnie widziałem ducha. - Ducha? Co to za bzdury?
Ducha Cristiny, tej zaginionej pokojówki.
Co się stało, siostro? Nie wyglądasz na szczęśliwą, a powinnaś się cieszyć.
Cieszyć się?
Nie musisz wychodzić za Diego. Jesteś wolna, jak ja.
- Na pewno nie jak ty. - Ależ tak.
Teraz możesz być z kimkolwiek chcesz.
Jeśli tylko matka na to pozwoli.
Matka już posłużyła się Sofią, żeby pozyskać markiza do rodziny.
Powinnaś robić to, na co masz ochotę. Co ci w tym przeszkadza?
Chodzi o mężczyznę?
Moja siostra jest zakochana. Kto jest tym szczęściarzem?
- Ktoś nieosiągalny. - Bo jest bardzo bogaty...
czy bardzo biedny?
Bo jest inna kobieta.
Byłem z wieloma kobietami. Wiesz ile z nich od razu się zgodziło?
Kilka, ale nie wszystkie. Jeśli czegoś chcesz, sięgnij po to.
- Nie wyszłoby z tego nic dobrego. - Porażek się nie zapomina.
Ale niesmak po poddaniu się bez walki zostaje na całe życie.
Przepraszam, pani Ángela panią prosi. Mówi, że to pilne.
Ángela, mam nadzieję, że to coś ważnego.
Tak mi się wydaje. Cristina Olmedo została właśnie zauważona w hotelu.
- Cristina, oszalałaś przychodząc tutaj. - Przepraszam.
Przyszłaś po list? Nie ufasz mi?
Znalazłeś go?
Sprawdziłem, gdzie mi kazałaś, ale nie było go tam.
- Masz rację. Przyszłam po list. - Dlaczego?
Bałam się, że dasz go Alicii, a ja go potrzebuję.
Dla pieniędzy, zemsty, sama nie wiem. Ale to nie ma znaczenia.
Cieszę się, że go tam nie ma. Masz rację, prawie przypłaciłam to życiem.
I nie warto tak ryzykować.
Szczególnie teraz.
Gdy znów jesteśmy razem.
- Musisz iść. - Sala jest pełna gości.
Dam ci lepsze ubranie, byś mogła wyjść frontowymi drzwiami. Poczekaj tutaj.
Dziękuję.
Cristina.
Cristino.