Obawiam się, że pańska siostra padła ofiarą maniaka z obłędem moralnym.
Diego na pewno jest zamieszany w jakieś brudne interesy i zostawia ślady.
- Ktoś zaoferował mi pracę w innym hotelu. - Belén.
- Podobno jesteś w ciąży. - Kto panu powiedział?
Ja.
Nakaz aresztowania Julia Olmedo pod zarzutem morderstwa.
Spać z dwiema córkami oficera, zgłupiałeś do reszty?
Cały świat dowie się, co zrobiłaś.
Powiem, że to ty.
Mój były narzeczony Javier zamienił moje życie w koszmar.
Boję się. Javier zagroził, że jeśli powiem komuś prawdę, zabije mnie.
Ojciec Laín? Tu Sofía Alarcón. Wiem, że docenia ksiądz nasze datki.
Chcemy zrobić więcej dla sierocińca.
Ojciec Laín przesyła pozdrowienia. Jestem pani bardzo wdzięczna.
Wiem, że nikt cię nie zatrudni, bo jesteś w ciąży i nie masz męża.
Oddasz dziecko do sierocińca?
- Tak, proszę pani, co mogę zrobić? - Nic.
Nasz układ da ci dwie korzyści.
Otrzymasz pensję, a twoje dziecko trafi w dobre ręce.
- Zajmę się nim, jakby było moje. - Jest pani bardzo hojna.
Będziesz pracować jak inni, dopóki twój stan na to pozwoli.
Potem na krótko wyjedziemy.
Zaprowadzę cię. Doña Ángela powie ci, co masz robić.
Najważniejsza w tej pracy jest spostrzegawczość. Z nią daleko zajdziesz.
Tyle potrzeba, by być dobrą pokojówką. Uwaga.
Przepraszam. Dzień dobry, panienko.
- Taca sama się nie zaniesie. - Oczywiście. Przepraszam.
- Zawsze wpatrujesz się w mężczyzn? - Przepraszam, nie chciałam.
Uważasz, że jest przystojny?
Ten gapowaty przystojniak to mój syn.
Chodź, nie stój tak.
Musisz pociągnąć za spust wolno, by nie poruszyć broni.
To jakiś absurd, Alfredo. Mamy XX wiek.
Dlaczego mam przyjąć wyzwanie tego szaleńca?
Było nie rozdziewiczać jego córek.
Rozdziewiczać? Z pewnością nie byłem pierwszy.
Słuchaj uważnie, Javier. Jedna nie żyje, jedna niemal zginęła.
Twoja kolej.
- On mnie zabije. - W ten sposób na pewno go nie zabijesz.
Musisz oddać strzał pierwszy.
- Dlaczego czyścisz po każdym strzale? - To delikatna broń.
Jeśli odłamek utknie w lufie, może się to skończyć tragicznie.
Jeszcze raz.
Twój ojciec był taki jak Alfredo w sprawach honoru.
Ale już nie żyje, mamo. Nie lekceważ tego. On mnie zabije.
- Sam jesteś sobie winien. - Co takiego zrobiłem?
Mam pecha, że to oficer starej daty.
Stracił córkę, a druga jest w śpiączce.
Gdyby był aptekarzem, też chciałby cię zabić.
- Więc nic nie zrobisz? - Nie mogę robić wszystkiego za ciebie.
- Mieliśmy taki sam pomysł. - Nie mogłam spać.
Więc wyszłaś się przewietrzyć.
- I zapalić. - Nie palę. To mój drugi raz.
Oboje w tym samym miejscu.
Dlaczego nie wyjechałeś? Ayala nie przestanie cię szukać.
- Muszę znaleźć zabójcę siostry. - Może dowiedz się, kogo ty zabiłeś.
Alicio, spójrz na mnie.
Nakaz zaskoczył mnie tak jak ciebie. Nie mógłbym nikogo zabić.
Musisz mi uwierzyć i zaufać.
Czuję, że nie dałbym rady...
bez ciebie.
Było mi ciężko, jeszcze zanim tu przybyłeś.
Więc mi wierzysz?
Nie przestałam ci wierzyć.
Dlatego jest mi jeszcze trudniej.
Widzę, że chcesz przebić brata pod względem głupoty.
Przyprowadziłaś w tajemnicy ciężarną dziewczynę z sierocińca.
Próbowałam naprawić twoje błędy.
Przyznaj, że popełniłaś błąd z Belén.
Proszę.
- Przyniosłam ręczniki. - Wejdź.
- To wszystko, proszę pani? - Możesz odejść.
Belén zapewniła mnie, że to dziecko Andrésa, i każdy tak myśli.
- Przykro mi, ale wątpię w to. - I przyprowadziłaś inną kobietę?
- Co miałam zrobić? - Każdy może się dowiedzieć, tak jak ja.
Chcesz, by wszyscy się dowiedzieli, że nie jesteś w ciąży?
Nie wychowam bękarta Diega i Belén.
Pokojówka, którą zatrudniłam, chce mi oddać dziecko.
To moje miejsce.
- Catalino, usiądź tam. - To miejsce Belén, mamo.
To nie restauracja. Usiądź, Catalino.
Dobrze, jesteśmy wszyscy.
- Spóźniłaś się, Belén. - Catalino, to moje miejsce.
Na pewno znajdziesz puste miejsce przy stole.
Po tym, jak skończysz mycie łazienek na drugim piętrze.
A może twój posiłek jest ważniejszy niż dobrobyt gości?
Oczywiście, że nie.
- Jesteś blady. - Niedługo będę jeszcze bledszy.
Nie panikuj, jesteś człowiekiem honoru.
- Nigdy nim nie byłem. - Panowie, gotowi?
Stać!
Mam panom przypominać, że pojedynki są zakazane?
Wybieram się z kolegami na spacer, inspektorze.
Mogę przeszukać tę walizkę?
- Boi się pan ataku? - Oficer ma prawo nosić broń.
Nie broń używaną w pojedynku. Muszę ją skonfiskować.
Może dojdziecie do porozumienia w cywilizowany sposób.
Po raz pierwszy całkowicie zgadzam się z policją.
- Dziękuję, inspektorze. - Podziękuj matce, ona mi powiedziała.
Walczyłem na dwóch wojnach i widziałem wielu tchórzów,
ale pański szwagier niestety przebija ich wszystkich.
Obawiam się, że dostał nauczkę i zwróci się do władz za każdym razem.
Jako jego sekundant wie pan, co to znaczy. Mój honor musi zostać zaspokojony.
Jeśli nie przez niego, to przez pana.
Dzięki Bogu mama coś zrobiła. Mój brat mógł zginąć.
A ty byłeś jego sekundantem. Co sobie myślałeś?
Nad niektórymi rzeczami się nie rozmyśla. Trzeba je wykonać i to wszystko.
Na szczęście już po wszystkim.
Prawda?
Jeśli martwisz się o brata, bądź spokojna.
Nie zamierza nikogo zastrzelić ani tym bardziej być zastrzelonym.
- Co na to generał? - Jemu bez różnicy.
Nie doszło do pojedynku z twoim bratem, więc z chęcią zmierzy się z sekundantem.
- Taka jest tradycja. - Co zrobisz?
Nie pozwolę, żeby mój mąż stracił życie przez...
Nie mam wyboru, przykro mi.
Chcesz pozbawić ojca dziecko, które jeszcze się nie narodziło?
Nie oczekuję, że zrozumiesz. Spróbuję się od tego uwolnić,
ale jeśli mi się nie uda, muszę postawić honor przed własnym życiem.
Kelner.
Jeśli mogę.
Może to nie ten sam?
To ten sam, który widziałem u Pascuala.
Skąd miałaby naszyjnik, który ukradła twoja siostra?
Tego nie wiem. Ani jak mu się bliżej przyjrzeć.
Nie dostając w policzek.
Ja z nią porozmawiam.
- Jaki piękny naszyjnik. - Tak pani myśli?
Mnie niezbyt się podoba, ale to prezent.
- Rozumiem. Czy mogę? - Tak.
„Dla Cristiny z wyrazami miłości”. Co pani myśli?
- Mężczyzna najwyraźniej panią wielbi. - Mam na imię Dorotea.
Okazje zdarzają się w lombardzie, nie u złotnika.
Niektórzy mężczyźni mogą cię urazić, nawet traktując jak księżniczkę.
Idziemy, moja droga?
- Twoja siostra go nie ukradła. - Skąd wiesz?
Ktoś jej go dał. Ma inskrypcję: „Dla Cristiny z wyrazami miłości”.
- I datę: 11 czerwca 1905. - 11 czerwca 1905?
Drogi bracie, wróciłam właśnie z cudownej podróży.
Kierownik, don Diego Murquía, musiał wyjechać do Madrytu.
Ze wszystkich pokojówek wybrał mnie, bym mu towarzyszyła.
Nie bałam się, ale okazał się inny, niż myślałam.
Jest typem mężczyzny, który oczaruje cię swoimi słowami.
Jest dla mnie bardzo hojny i życzliwy.
Traktował mnie naprawdę dobrze.
Znalazłeś coś?
Tak.
Co takiego?
Ten list jest z 12 czerwca. Dzień później niż data na inskrypcji.
Myślisz, że prezent, który Diego dał Cristinie,
- to naszyjnik? - Tak.
To oznacza, że Diego i moja siostra byli kochankami.
Nie, myślę...
Co się stało? To niespodziewana, ale dobra wiadomość.
Tłumaczy, dlaczego Diego był szantażowany i kto mógł zabić moją siostrę.
Cieszysz się z tego? Podejrzewasz mojego narzeczonego.
Możesz teraz zerwać zaręczyny.
Nie musisz poślubiać mężczyzny, któremu nie ufasz i którego nie kochasz.
Nie znasz moich uczuć.
- Tak? - Obsługa hotelowa.
Proszę wejść.
- Szampan i kawior zgodnie z zamówieniem. - Nic nie zamawiałam, ale zostaw.
Diego wróci niedługo do pracy. Może pójdziesz za nim do biura?
- Zostajesz? - Gdzie idziesz?
Do biura. Muszę napisać oficjalne przeprosiny za odwołanie polowania.
Do zobaczenia później.
Miałaś zostać.
Nie lubię być sama.
- Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha. - Nie wiem, jak to się tu znalazło.
To pewnie duch Cristiny Olmedo.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Nie kłam.
Dałeś to Cristinie. Twoja reakcja to potwierdza.
Rozstałem się z nią na długo przed twoim powrotem i zaręczynami.
Obiecałeś, że skończysz z kłamstwami.
- Pamiętasz? - Tak i dotrzymałem słowa.
Nie mówiłem ci o Cristinie, bo nic dla mnie nie znaczyła.
- Wiesz coś o jej śmierci? - Nie.
Podczas inauguracji elektryczności byłem z twoją mamą i gośćmi.
- To wczorajsza gazeta. - Przepraszam, zamienię ją.
Mateo, trzymasz stare gazety?
Nie, panienko, nie ma na nie miejsca. Wyrzucamy stare co trzy dni.
Doña Ángela każe nam zatrzymywać tylko specjalne wydania.
Jak to, gdy król nas odwiedził.
Albo z inauguracji elektryczności.
Proszę.
Pokojówka musiała się pomylić. Chciałabym nosić twój rozmiar.
Dziękuję.
- Coś się stało? - Nie.
- Alicio, co cię martwi? - To głupstwo.
Dlaczego nie chcesz powiedzieć?
Diego miał romans z pokojówką.
Rozmawiałaś z nim?
Tak, ale nie to mnie martwi. To było przed naszymi zaręczynami.
Ale ta pokojówka...
zaginęła w czasie inauguracji elektryczności.
Co takiego?
- Myślisz, że on jest sprawcą? - Nie wiem. Przyrzekł, że nie.
Powiedział, że cały wieczór spędził z moją mamą.
- Uwierzyłaś mu? - Tak.
Dopóki nie zobaczyłam tego.
Nie ma go na żadnym ze zdjęć.
Pamiętam, że tam był, ale nie przez cały czas. Widziałam, jak wychodził.
- Na pewno? - Tak.
Gdy wrócił, był zdenerwowany. Przyciągnął moją uwagę.
- Dlaczego miałby zabić pokojówkę? - Nie wiem.
Strzelił też do Pascuala.
Może miała dość bycia sekretną kochanką i groziła, że to rozpowie.
Ale nie to jest ważne. Raczej to, że nie możesz go poślubić.
Cieszę się, że państwu się podoba. W razie potrzeby proszę mnie wołać.
Alicia. Do zobaczenia.
Jak się czujesz? Wszystko dobrze?
- Tak, idę na spacer. - Dobrze.
Nikt, kto był w tawernie o tej porze, nic nie widział.
Osoby siedzące o tej porze w tawernie
nie zauważyłyby nawet morderstwa tuż obok nich.
Muszę z panem porozmawiać.
Jak dotąd tolerowałam pańskie podejrzenia odnośnie mojego hotelu.
Tym razem to nie podejrzenie, tylko oskarżenie.
W pełni z panem współpracowałam. Taka jest moja nagroda?
To, co pani nazywa współpracą, my nazywamy utrudnieniem działań policji.
- Grozi mi pan? - Pani nie, panu Murquíi.
Nikogo nie zabiłem. Jeśli nie ma pan dowodu, nie mamy co rozmawiać.
Nie mogę udowodnić pańskiego związku z innymi ofiarami, tylko Cristiną.
- Rozpoznaje pan naszyjnik. - Diego?
- Dałem go Cristinie Olmedo. - Co dowodzi, że mieliście romans.
To niewygodna sytuacja dla kierownika hotelu.
Cristina zniknęła w czasie inauguracji oświetlenia.
Mówi pan, że cały wieczór był obecny w hotelu.
Ale zdjęcia dowodzą, że to nieprawda.
Do tego ktoś widział, jak wrócił pan do hotelu zdenerwowany.
Kolejny świadek, pracownik, mówi, że ktoś pana szantażował
w zamian za milczenie odnośnie waszego związku.
- Który to pracownik? - To poufna informacja.
- Mogę to wyjaśnić. - Wyjaśni pan sędziemu Barredzie.
Zadzwonię do niego. Z pewnością opuści pan wcześniej hotel niż don Diego.
- Proszę z sędzim Barredą. - Ma pani dwie możliwości.
Może pani współpracować, tym razem naprawdę, albo utrudniać mi śledztwo.
Jeśli pani zadzwoni, jutro wrócę z oddziałem policyjnym.
Prasa zobaczy, jak przewracam ten hotel do góry nogami w poszukiwaniu mordercy.
Tego pani chce?
- Może nas pan zostawić na chwilę? - Macie minutę.
Spałeś z tą dziwką? Co jeszcze?
Spałem z nią, żeby trzymała język za zębami.
Pozwolisz, żebym poszedł do więzienia?
Nikt się o tym nie dowie i dostaniesz najlepszego adwokata.
- Co powiesz Alicii? - Nie martw się o to.
Muszę uniknąć skandalu w hotelu.
Jest na to tylko jeden sposób.
Alicio.
Wiem, co zrobiłaś.
Cieszę się, bo udowodnię ci swoją niewinność. Czekaj na mnie.
Wszystko stanie się jasne.
Wiem, że było to dla pani ciężkie, i dziękuję.
Coś jeszcze?
Do śledztwa potrzebuję zeznania osoby, która wie o sprawie najwięcej.
Oboje wiemy, kto nią jest. Szkoda, że zniknął, nieprawdaż?
- Nie wiem, do czego pan zmierza. - Ktoś musiał go ostrzec.
Jedyną osobą, która widziała nakaz przede mną, jest pani.
- O co jest oskarżony? - O zabicie kobiety w czasie rabunku.
Co zrobisz?
Moje zeznanie jest konieczne?
Tak powiedział inspektor Ayala.
- Może chce cię zmusić do ujawnienia się. - A jeśli nie?
Przyjechałem tu z powodu Cristiny.
Jestem tak blisko. Nie chcę, by sprawcy uszło to na sucho.
Czyli wiadomo, co musisz zrobić.
W tym problem.
To normalne, że się boisz.
- Stracisz wolność. - Nie tylko tego się boję.
Wiem, że nie palisz,
ale mogę ci dać tylko to.
Nie zapomnij pana Molinsa.
Poczekaj tu.
- Masz gościa. - Ile to jeszcze zajmie inspektorowi?
Nie możemy pana przenieść do celi, dopóki sędzia nie podpisze nakazu.
Proszę.
Głównym świadkiem jest pracownik, który stawi się przed sędzim o 18.00.
Zabij go.
- Jak go rozpoznam? - Wyjdzie z hotelu o 17.45.
- Nie ma szeptania. - Omawiamy sprawy hotelowe.
Niech don Benjamín zwoła spotkanie o 18.00 dla wszystkich pracowników.
Wtedy nikt nie opuści hotelu.
Alfredo.
Stało się. Diego pójdzie do więzienia.
Co się stało?
- Wciąż myślisz o tym głupim pojedynku? - Honor naszej rodziny to nie głupota.
Spełni się nasze marzenie. Zostaniesz kierownikiem.
Nasze dziecko będzie dumne.
Moje dziecko nie będzie dumne z tchórza.
Robię to dla niego.
- Co się dzieje? - Musisz wybrać.
Albo my, albo ta głupia sprawa honoru.
Przepraszam, ale nie mam wyboru.
- Jesteś tchórzem. - Bo nie chcę młodo umrzeć?
Jeśli nie zmierzysz się z generałem, Alfredo to zrobi.
- Niech zadzwoni na policję jak mama. - Alfredo nie jest taki.
- To moja wina, że jest szalony? - Jest człowiekiem honoru.
- A nie draniem jak ty. - Uspokój się, porozmawiam z nim.
- Ciebie tez nie posłucha. - To co mam zrobić?
Nie wiem, ale jeśli Alfredo umrze przez ciebie, nigdy ci nie wybaczę.
- Dobrze mi idzie? - Pomogę ci.
- W porządku. Dam radę sama. - Wiem, że chcesz się wykazać.
Ale możesz zaszkodzić sobie i dziecku.
Jesteś w ciąży, prawda?
Czujesz, jak się rusza? Jakbyś miała rybę w brzuchu?
- Tak to widać? - Nie.
- Który miesiąc? - Jeszcze cztery.
- Nikt nie wie. - Nie rozpowiem tego.
Belén, pani Alarcón wzywa cię na górę.
Denerwujesz się?
Nie trzeba. Wyświadczyłaś mi przysługę i zapłacę ci.
- Chodzi pani o nasz układ? - Tak, ale już nie potrzebuję dziecka.
- Mówiła pani... - Nie przerywaj mi.
Jak mówiłam, nie będę mogła zająć się dzieckiem.
- Rodzice zastępczy zmienili zdanie. - Czyli muszę je zatrzymać.
To zioło o nazwie ruta. Dwie łyżki zakończą twoją ciążę.
- Nie bierz więcej, bo ci zaszkodzi. - A jeśli zechcę zatrzymać dziecko?
Nie przyniesie to nic dobrego ani mnie, ani tobie.
- A obiecane pieniądze? - Uznaj, że to pieniądze na aborcję.
A może chcesz je wychowywać sama na ulicy, bez pracy i pieniędzy?
Nie, proszę pani.
To wszystko. Możesz odejść.
Belén.
Zapomniałaś czegoś.
Gdy skończysz, umyj obrusy z restauracji.
Chcę, by były gotowe przed spotkaniem don Benjamína.
- Też chcesz herbaty, Catalino? - Poproszę.
- Dobrze ci zrobi. - Dziękuję.
- Belén, przynieś czystą serwetkę. - Dobrze, proszę pani.
Catalino.
Weź ten kubek, jest mniej gorący.
Dziękuję.
Proszę.
Don Alfredo, przykro mi, że ten obowiązek spoczywa na panu.
Niepotrzebnie. Przyszedłem reprezentować rodzinę Alarcónów.
Szwagrze.
Wybaczcie spóźnienie.
- Zwariowałeś, żeby przychodzić pijany? - Nie jestem tchórzem.
Nie miałeś szans, będąc trzeźwy. Pijany tym bardziej.
Co będzie, to będzie.
Zaskoczył mnie pan. Nie spodziewałem się, że pan przyjdzie.
Nie przyszedłem tu gawędzić.
Oczywiście. Broń.
Panowie.
- Kto naładował pistolety? - Ja.
Uważam, że poprawnie. Coś nie tak?
Mógł eksplodować w moich rękach.
Nie wiem, jak to możliwe. Daję słowo, że tego nie zrobiłem.
Wiem. To nieumiejętna robota.
Wyjaśnia pańską nagłą odwagę, czyż nie?
Niczego więcej się nie spodziewałem po takim tchórzu.
Broń.
Panie Alarcón.
Zrób wdech i wydech przed strzałem. Celuj w brzuch.
Słyszysz?
Powiedz mamie, że przykro mi, że ją znowu rozczarowałem.
Don Benjamín każe wszystkim przyjść na spotkanie. Nie będę mógł cię kryć.
Tym razem nie musisz.
Raczej nie wrócę. Idę do sądu zeznawać przeciwko Diego.
- Ayala cię aresztuje. - Dużo o tym myślałem.
Chcę, żeby morderca siostry został ukarany.
Przykro mi.
Nie znam drugiej osoby, przez którą miałbym tyle problemów.
Julio?
- Czegoś potrzeba, panienko? - Widziałeś Julia Espinosę?
Wyszedł.
Ojcze...
Powiedz ojcu...
Sześć kroków.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć.
Generale.
Chodzi o pańską córkę Mercedes.
Zasady są po to, żeby hotel dobrze funkcjonował.
W czasie nieobecności pana Murquíi musimy ich przestrzegać jeszcze surowiej.
Witaj, bracie.
Cristina.