Wyjdziesz za mnie?
Wiem, że to nie moje dziecko.
- Ayala powiedział, że byłeś w więzieniu. - Wyjaśnię to.
- Nie chcę tego słuchać. - Alicio.
Diego na pewno jest zamieszany w jakieś brudne interesy i zostawia ślady.
- Odchodzę. - Dlaczego?
- Ktoś zaoferował mi pracę w innym hotelu. - Belén.
Kolejna wieśniaczka Irene Castaño, 27 kwietnia.
Wszystkie zostały zabite nocą.
Brakuje kolejnego noża.
Eugenio, nie. Proszę, odłóż to.
Spać z dwiema córkami oficera, zgłupiałeś do reszty?
Lekarz ma wciąż nadzieję. Nie stracisz jej, Eugenio.
Twojej siostrze potrzeba modlitwy, nie łez.
Byłam na nią zła, ojcze.
Teraz wiem, że to, co się stało, nie ma znaczenia.
Co z nią?
Nie ruszaj się, synu.
Przyniosłem lód.
- Jak panienka Mercedes Herrera? - Jej stan jest stabilny.
Czyli nie wiadomo, czy przeżyje, czy nie.
Mamo, jeśli założysz mi bandaż, nie będę mógł jutro pracować.
Przytrzymaj. Jutro opuchlizna przejdzie i będziesz mógł go zdjąć.
- Pozwól. - Lepiej się czujesz?
- Proszę. - Tak.
Hotel może sobie pozwolić na jednego rannego kelnera, drugi musi pracować.
Przepraszam, doño Ángelo. Trzymaj się.
Miałeś szczęście. Cios mógł cię zabić.
Są ciosy, które bolą bardziej.
Belén mnie opuściła. Odchodzi z hotelu.
Wiem, że jej nie lubisz, ale ja ją kocham.
Żadna matka nie chce widzieć, jak jej syn cierpi.
- Ale zobaczysz, że tak będzie lepiej. - Nie.
To niemożliwe. Nie znajdę nikogo takiego jak ona.
- Gdzie idziesz? - Na spacer, ojcze.
Z panienką Alicią? Jest zaręczona i jest z Alarcónów.
- Uważaj. Nie chcę, żebyś cierpiał. - To dobra znajoma. Zawsze była.
- Jest pan kierownikiem piętra? - Wracaj do pracy, Antonio.
Ja porozmawiam z don Alonso.
Może ja ci pomogę. Słucham?
Chciałem prosić o herbatę.
Mogłeś zostać w pokoju i użyć dzwonka.
Nie tłumacz się.
Wystarczy mi, że próbujesz ukraść moich pracowników.
Oni nie są twoją własnością. Ja tylko oferuję im lepszą płacę.
Za moimi plecami. Niektórzy nie znali nawet alfabetu, gdy tu przyjechali.
Wyszkoliliśmy ich, a gdy nasz wysiłek zaczyna się opłacać, chcesz ich odebrać.
To tylko kilku pracowników. Carlos ukradł mi ten hotel.
- Rozumiem, czyli to zemsta. - Interesy.
Nauczyłem się od twojego męża, że przyjaźń nic nie znaczy.
Mam dość tej zniewagi. Carlos był dżentelmenem.
- Co zrobisz? Wyrzucisz mnie? - Oczywiście, że nie.
Byłoby to nieeleganckie z mojej strony, tak samo jak twój pobyt tutaj.
Ruch należy do ciebie.
Szafka jest naprawiana.
Kazałem przeszukać wszystkie pokoje, ale złodziej pewnie już opuścił hotel.
Użyj tego samego zamka.
Ale wzmocnij go. Nie chcę, żeby to się powtórzyło.
- Będziesz do mnie pisała? - Pewnie.
- Wszystkiego dobrego. Będziemy tęsknić. - Ja za wami też.
- Panienka Mercedes potrzebuje ręczników. - Dobrze, don Diego.
- Odchodzisz? - Z don Bernardo.
To rozwiąże twoje problemy, prawda?
Już zostały rozwiązane.
Będziesz tęsknił?
Będę tęsknił za niektórymi rzeczami.
Ja będę tęsknić tylko za tobą.
- To zły moment. - Innego nie będzie.
Muszą nam wystarczyć te, które mieliśmy.
- Don Bernardo, jestem gotowa. - Przykro mi, ale muszę wycofać ofertę.
- Dlaczego? - Podobno jesteś w ciąży.
Nie chcę, by moja szefowa pokojówek urodziła po kilku miesiącach pracy.
- Kto panu powiedział? - Ja.
Myślałaś, że nie dowiem się, kto odchodzi?
Powinnam cię wyrzucić, skoro już się spakowałaś.
Na to zasługują zdrajcy.
Ale nie zrobię tego.
- Z powodu dziecka? - Mamy umowę.
Jeszcze pięć miesięcy, zanim spełnisz jej warunki.
To dużo pieniędzy. Kto zajmie się dzieckiem?
- Płacę ci tyle, żebyś o to nie pytała. - Oczywiście.
Weksel będzie ważny za pięć miesięcy, gdy urodzisz.
Nie możesz wcześniej go spieniężyć. Jest twój i ma ci przypominać twój dług.
- A później? - Odejdziesz z hotelu.
Do tego czasu będziesz pracować na poprzednim stanowisku.
- Kierownika piętra? - Pokojówki. Powinnaś to docenić.
Jestem bardzo hojna w stosunku do ciebie.
Tak jest, proszę pani.
Czy mogę odejść?
Niestety jeszcze mnie się pani nie pozbyła. Zostaję.
Wiem. Rozmawiałam z doñą Teresą.
Jeśli odejdziesz, mój syn będzie cierpiał, a w tobie widział męczennika.
Skoro zostajesz, pokażę mu twoje prawdziwe oblicze, a potem z tobą skończę.
Ty to zrobiłaś, prawda? Ty ją wypchnęłaś.
Teraz już nikt nie stanie między nami.
- Jak mogłaś to zrobić siostrze? - Jak mogła skraść moją miłość?
- Chodź tu, Javier. - Cały świat dowie się, co zrobiłaś.
A ja powiem, że to ty. Komu uwierzą?
Młodej kobiecie z klasy wyższej
czy pijakowi?
Jeśli ja nie będę cię miała, to i żadna inna.
Masz czas do jutra, by poprosić ojca o odnowienie zaręczyn.
Inaczej powiem wszystkim, że wypchnąłeś moją siostrę.
- Co się stało? - Nic, ojcze.
- Javier mnie niechcący przestraszył. - Oczywiście, że niechcący.
Trzymaj się z dala od moich córek.
Zachowałeś się skandalicznie.
- To interesy, Ignacio. - Nie, popsułeś naszą reputację.
Alicio, wybacz. Nie wiedziałem, co planuje ojciec.
Nie planowałem przychodzić, ale wtedy bym cię nie zobaczył.
Nie wiem, co się stało, ale wiem, że mogę tobie ufać.
Wiadomość do pani, panienko Alarcón.
Muszę cię zobaczyć. Nie chcę, by to, co się stało, popsuło nasze relacje.
Będę czekał w korytarzu na pierwszym piętrze.
Dziękuję.
Zobaczymy się jutro przed moim wyjazdem?
Tak.
Nie będę ci się narzucał.
- Gdzie idziesz? - Do pokoju. Jestem zmęczona.
- Pójdę z tobą. - Dziękuję, ale nie trzeba.
Nie powinniśmy się tutaj spotykać.
Skradziono kolejny złoty nóż. Ayala próbuje dojść, kto to zrobił.
- To chciałeś mi powiedzieć? - Chciałem cię ostrzec.
I odpowiedzieć na twoje pytanie. C na moim ramieniu oznacza „Cecilia”.
Zakochałem się w niej w Blancaró. Przez nią trafiłem do więzienia.
Dlaczego tam trafiłeś?
Powiedziała mi o bogatej kobiecie i przekonała, bym ukradł jej biżuterię.
- I to zrobiłeś. - Tak.
Dałem jej biżuterię na przechowanie. Następnego dnia mnie aresztowano.
Nie miałem czasu się z nią pożegnać. W więzieniu zrobiłem sobie tatuaż.
Potem dowiedziałem się, że Cecilia wyrzekła się mnie, ratując siebie.
Wyjechała z biżuterią i więcej jej nie widziałem.
Nie chciałem, żebyś przestała mi ufać. Dlatego ci nie mówiłem.
To cała historia.
Mam zwyczaj zakochiwać się w nieodpowiednich kobietach.
I ufać nieodpowiednim ludziom.
Alicio.
Co się stało, Diego?
Z kim rozmawiasz?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Nie kłam.
„Muszę cię zobaczyć. Nie chcę, by to, co się stało, popsuło nasze relacje”.
O czym on mówi?
Co cię łączy z tą osobą?
To ja. Ja wysłałem wiadomość.
Ignacio. Proszę, przestań.
- Do czego między wami doszło? - Do niczego.
Chciałem przeprosić za to, co zrobił ojciec i ocalić naszą przyjaźń.
Mówi prawdę.
Proszę.
- Przepraszam cię, Diego. - To nieporozumienie.
Powinien cię przeprosić, że ci nie ufałem.
Pomyślałem, że mogłabyś mnie okłamać
i spotykać się z kimś innym, planując ze mną ślub.
Nie, Diego.
Gdybym miała ci co wybaczyć, zrobiłabym to.
Javier?
- Gdzie idziesz? - Do inspektora Ayali, wypełnić obowiązek.
Pijany i o tej porze? O czym ty mówisz?
Choć raz zrobię, co trzeba.
- Nie możesz tak iść do Cantaloa. - Jutro będzie ze mną gorzej.
Javier.
Przeszukać go.
Muszę panią prosić, by wróciła pani do domu. Pójdź z nią.
- Julio, pomóż mi z bratem. - Co znowu zrobił?
Poszedł pijany do Cantaloa. Martwię się, że narobi sobie kłopotów.
- Bez obaw. - Dziękuję.
Jest tu kto?
Kto tu jest?
- Alicia, jesteś tam? - Diego?
Alicia, to ja. Otwórz drzwi.
Widziałem, jak biegniesz i zmartwiłem się. Co się stało?
Ktoś gonił mnie z nożem wzdłuż korytarza.
Spokojnie, jestem tutaj. Wszystko w porządku.
Pewnie go wystraszyłeś. Teraz pewnie zaatakuje kogoś innego.
To samolubne, ale martwię się tylko o ciebie.
Pójdź do łóżka i odpocznij. Nie płacz.
Nie odejdę stąd, będę stał pod twoimi drzwiami całą noc.
Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Dziękuję.
Będę na zewnątrz.
Jeśli będziesz czegoś potrzebować, daj znać.
Proszę natychmiast wracać do domu.
Hernando.
Nie dotykaj jej.
Może jeszcze żyje.
To precyzyjne cięcie między szóstym a siódmym żebrem.
Wierz mi, ona nie żyje.
- Mieliśmy się pożegnać. - Muszę udać się do wioski.
Ale masz rację, wybacz.
Chciałam ci podziękować za to, co zrobiłeś. Mogę wyjaśnić.
Jestem twoim przyjacielem. Nie musisz się przede mną tłumaczyć.
- Szkoda, że wyjeżdżasz. - To prawda.
Liczyłem na to, że odzyskam miłość z dzieciństwa, ale to niemożliwe.
- Jestem zaręczona z Diego. - Nie mówię o nim.
Wszystkiego dobrego.
Podjąłeś decyzję?
- Tak. - Jaką?
Poszedłem w nocy do Cantaloa porozmawiać z policją.
- Co im powiedziałeś? - Prawdę.
- Powiem, że to ty. - Jest świadek.
Jeden z mężczyzn, który jej pomógł, widział cię tutaj.
- Nie możesz tego zrobić. - Daj mi spokój, a nic nie powiem.
Zrobiłam wszystko z miłości do ciebie. Ty mnie do tego popchnąłeś.
Możemy być szczęśliwi, Javier.
Drogi ojcze, mój były narzeczony Javier zamienił moje życie w koszmar.
Zdradził mnie z siostrą, a potem wypchnął ją przez okno.
Boję się. Javier zagroził, że jeśli powiem komuś prawdę, zabije mnie.
- Inspektorze Ayala. - Panienko Alarcón.
Nie ma pani pojęcia, ile papierkowej roboty wymaga zabójstwo.
Przyszłam z tego powodu.
Wie pani coś, co może nam pomóc w znalezieniu sprawcy?
Zeszłej nocy ktoś biegł za mną wzdłuż korytarza.
- Miał w ręku złoty nóż. - Rozpoznała go pani?
Nie.
Podczas gdy szukaliśmy w wiosce, morderca był wciąż w hotelu.
Inspektorze, przyszli rodzice dziewczyny, którą zamordowano.
Nie mogę kazać im czekać.
- Proszę wybaczyć. - Oczywiście.
Przyszedł list.
Panie detektywie.
NAKAZ ARESZTOWANIA
Nakaz aresztowania Julia Olmedo pod zarzutem morderstwa.
Doño Tereso, co możemy dla pani zrobić?
W związku z tragiczną śmiercią panienki Eugenii, córki generała,
na znak szacunku hotel odwołuje polowanie.
- Każ wywieźć ciało, Ángelo. - Tak, proszę pani.
- Wciąż musimy wcześnie wstać? - Ty tak, Cernuda.
Co tu robisz?
Co się dzieje?
Policja chce cię aresztować za morderstwo.
Widziałam nakaz na biurku inspektora Ayali.
Alicio, nie zabiłem nikogo. Wiesz, że nie zrobiłbym tego.
Będą cię szukać. Chciałam ci tylko powiedzieć.
Chyba nie wierzysz, że jestem mordercą?
Nie wiem. Gdybym była tego pewna, nie powiedziałabym ci o tym.
Powodzenia.
Wiesz, co do ciebie czuję. Spójrz na mnie.
Tęsknię za tobą.
Chciałam być niezależna i nie potrzebować nikogo do opieki nad dzieckiem.
Ale nie mogłam ciebie opuścić. Jesteś dla mnie zbyt ważny.
Potrzebuję twojej pomocy.
Przepraszam.
Zadzwoń do policji w Blancaró i powiedz, że aresztujemy Julia Olmedo.
Tak jest.
- Czego pan chce? - Porozmawiać z inspektorem. To ważne.
- To zły moment. - Chodzi o kradzież.
Podobnie jak w hotelu Grand w policji także istnieje hierarchia.
Doña Teresa nie ścieli łóżek, ja nie zajmuję się drobnymi wykroczeniami.
Hernando, przyjmij raport. A teraz, jeśli pan wybaczy...
Julio Espinosa wyjechał z moimi oszczędnościami.
Zabrał wszystkie swoje rzeczy i moje pieniądze.
- Wie pan, gdzie mógł się udać? - Nie.
Proszę wracać do pracy. Jeśli dowiemy się czegoś o panu Espinosie, damy znać.
Będziemy musieli znów odwiedzić Hotel Grand.
Gdyby goście wiedzieli o tym miejscu to, co my,
nawet głupcy by stamtąd wyjechali.
Albo tylko głupcy.
Każ komuś pilnować posterunku. Pójdź do wioski
- i zapytaj, czy ktoś go widział. - Tak jest.
- Co tu robisz, mamo? - Widzę, że zeszliście się z Belén.
- Nie możesz wchodzić tu bez pytania. - Nie zakażesz mi.
Zależy mi na twoim szczęściu.
Dlatego powiedziałam doñi Teresie, że Belén chciała odejść.
Zrobiłam to dla ciebie.
Skoro jesteście znów razem, jestem spokojniejsza.
- Cieszę się, że to mówisz. - Belén to szczęściara.
Inny mężczyzna nie wybaczyłby odejścia kobiecie.
Nie opuściła mnie. Zostaje.
Ale wbrew swojej woli. Jesteś bardzo łaskawy, synu.
- Przestań tak dumnie kroczyć. - Nie wiem, o czym pani mówi.
Oczywiście, że wiesz. Ale mój syn zobaczy, że tak naprawdę jesteś ladacznicą.
Nie poddam się, dopóki nie znajdzie kobiety, która go uszczęśliwi.
Takiej jak pani?
Tego samego życzyłabym swojemu synowi.
Wypolerowałaś podłogę na drugim piętrze?
- Tak, przyszłam o tym poinformować. - Dobrze.
- Teraz umyj łazienki. - Dobrze, proszę pani.
Ciężko uwierzyć, że w tym hotelu mieszka morderca.
Nasza praca byłaby łatwiejsza, gdyby ufać pozorom.
Panie inspektorze.
- Co za niespodzianka. - Miło panią widzieć.
- Mogę w czymś pomóc? - Właściwie to tak.
Wie pani coś o Juliu Espinosie?
- Panienko? - Nagle wyjechał z hotelu.
Wszystkich nas zaskoczył.
Panie inspektorze, generał Herrera o pana pyta.
Zaoszczędziłbym czas, przenosząc siedzibę do jednego z waszych pokoi.
- Zaprowadzę pana. - Hernando, poczekaj tutaj.
- Co panu powiedziała panienka Herrera? - Że możemy być razem szczęśliwi.
- Czy zachowywała się dziwnie? - Zauważyłem dopiero kilka dni temu.
- Ale zawsze była dziwna. - Nie pozwolę ci jej znieważać!
Jedna córka nie żyje, druga w śpiączce. Wszystko przez ciebie.
Panowie.
Generale.
Miałem do czynienia z takimi sytuacjami.
Niestety bycie draniem wobec kobiet nie jest przestępstwem. Moje kondolencje.
Wiem, że to zły moment,
ale na pewno nie chce pan, by odmówiono pańskiej córce pochówku.
Nikt nie musi znać szczegółów tego nieszczęścia. Prawda?
Pomóż mi się spakować. Muszę stąd zniknąć.
- Co się stało? - Ayala jest w hotelu.
Mówiłem ci, że nie umiem kłamać, zwłaszcza policji.
- Andrés, to twoje ubrania. - Nie denerwuj mnie jeszcze bardziej.
Jeśli cię zapytają, gdzie jestem, powiedz, że się ze mną nie kontaktowałeś.
- Już pan idzie, inspektorze? - Najpierw chcę porozmawiać z kelnerem.
Panem Cernudą. Pokoje służących są w tamtym kierunku?
- Tak. - Dziękuję.
Nie tędy.
- Panie Cernuda, chciałbym porozmawiać. - Oczywiście.
- Skąd ten uśmiech? - Zdaje się, że jednak mi ufasz.
- Tego nie powiedziałam. - To prawda.
Idź, zanim Ayala wyjdzie z pokoju.
Co się stało?
Zostawiłem coś, czego nie powinienem zostawiać.
- Dlaczego się nie otwiera? - Zamek się zacina.
- Ma pan nóż do papieru? - Oczywiście.
Nie mam całego dnia.
Nic tu nie ma.
Dziękuję.
Dam znać, jeśli dowiem się czegoś o Espinosie i pańskich pieniądzach.
Liczę, że pan również się odezwie, gdy coś usłyszy.
Jeszcze jedno. Ile pan zaoszczędził?
3250 pesetas.
Kupił pan ostatnio pierścionek, prawda?
Tak, dla narzeczonej, jednej z pokojówek.
Drogi pierścionek i skradzione pieniądze...
Ile musiałby pan pracować w hotelu, żeby tyle zaoszczędzić?
Pięćdziesiąt lat?
Wygląda pan młodo jak na swoje lata.
Nie pracuję tu tak długo, ale mój ojciec tyle pracował.
- Zostawił mi pieniądze po śmierci. - Rozumiem.
Jesteś nadzwyczaj spokojny jak na kogoś oskarżonego o morderstwo.
Dlaczego nie wyjedziesz, tylko chcesz, by inspektor tak myślał?
Nie wyjadę, dopóki nie znajdę zabójcy siostry.
Bez względu na wszystko?
Morderca był w hotelu. Alicia go niemal widziała.
- Nie wiem, czy to warte problemów. - Chcę, by zapanowała sprawiedliwość.
I tak nie przywrócisz siostry do życia. Chodzi ci o coś jeszcze.
- Jak to? - Coś innego cię tu trzyma.
- Co takiego? - Widziałem, jak patrzysz na Alicię.
- Nie bądź głupi, jesteśmy przyjaciółmi. - Nie, zgadzam się z don Benjamínem.
Oni są tam, my jesteśmy tu.
Mogą się wydawać blisko, ale zawsze jest dystans.
Nigdy nie będziecie przyjaciółmi z Alicią. Wzywają nas.
Woda wylała się na łóżko. Zajmij się tym.
- Dobrze, proszę pani. - Natychmiast.
- Wybierasz się gdzieś? - Już nie.
Co znalazłaś?
Co to takiego?
Weksel mojej matki, który będzie ważny za pięć miesięcy.
50 000 pesetas?
Dlaczego twoja mama płaci tyle pokojówce?
Masz taką minę jak w dzieciństwie, gdy coś przeskrobałaś.
Co się dzieje, Sofío?
Wiem, że chcesz mi przekazać dziecko Belén.
- Widziałam weksel z twoim podpisem. - Wszystko kosztuje.
- To nic dziwnego. - Nie chcę tego dziecka.
- Spodziewałaś się dziecka księcia? - To dziecko Diego.
- Absurd. - Mówiła komuś, że nie jest Andrésa.
Widziałam, jak swobodnie czuje się w jego towarzystwie.
- Alfredo też o tym wie. - Alfredo?
- Na razie nikomu nie powiedział. - Przypilnuj go.
Jeśli to się rozejdzie, odkryje, że straciłaś dziecko.
- Alfredo nie jest zbyt bystry. - Jest bystrzejszy, niż myślisz.
Nie będę go okłamywać, wychowując bękarta Diego.
Nie możesz już mieć dzieci, a termin dziewczyny jest taki jak twój.
- Nie mamy wyjścia. - Mamo...
Koniec tematu, Sofío.
Powiedz mi, że narzeczony mojej córki nie zapłodnił bezmyślnie pokojówki.
- O czym pani mówi? - Dziecko Belén nie jest twoje?
- Ktokolwiek tak powiedział, kłamał. - Sofía ma przekonujące dowody.
Spójrz mi w oczy i powiedz, że to nieprawda.
Popełniłem błąd.
Ale przestałem się z nią widywać, gdy zaręczyłem się z pani córką.
Błędem było spanie z nią, a jeszcze większym zapłodnienie jej.
- To może nie być moje dziecko. - Posłuchaj.
Dałam ci posadę kierownika hotelu, bo myślałam, że nie popełniasz błędów.
Doño Tereso.
- Co pan robi? - To, co powinienem już dawno.
- Wyzywam cię na pojedynek. - One są nielegalne.
- Mam cię zastrzelić tutaj? - Nie.
Wybierz sekundanta i bądź gotowy o świcie.