- Nowy kelner już dotarł? - Julio Espinosa. Właśnie przyjechałem.
- Co ty sobie robisz? - Szukam siostry.
Na pewno sama nie wyjechała. Coś jej się stało.
Wygląda jak czubek złotego noża.
Nikt nie pominie przyszłego markiza Vergary.
Wypijmy za nas ślub.
Nie pozwolę tobie ani dziecku zrujnować mi życia.
Sprawię, że twoje życie w tym hotelu będzie piekłem.
Wiem, co pan zrobił i kim pan jest, Julio Espinosa.
A może Julio Olmedo?
Javier Alarcón, mój narzeczony.
- Eugenio, nie. Proszę, odłóż to. - Nie ruszaj się.
- Uspokój się, porozmawiajmy. - Za późno.
Eugenio, jeśli naprawdę mnie kochasz, odłóż broń.
- Nie masz nic do powiedzenia? - Proszę, Eugenio.
- To nie jej wina. - Nie ruszaj się.
Eugenio, posłuchaj. To nic nie znaczy. Kocham tylko ciebie.
- Kłamiesz. - Eugenio, kocham cię.
- Kłamiesz. - Nie. Kocham tylko ciebie.
Błagam. Kocham cię. Eugenio, proszę.
- Javier, błagam cię. - Oszalałaś, Eugenio.
Są sprawy honoru, które trzeba załatwić po męsku.
Przyszedłem prosić, by dała to pani synowi.
Generale, pojedynek to okrucieństwo, które niczego nie rozwiąże.
- Poza tym są one wbrew prawu. - Pani syn zhańbił moje córki.
„Zhańbił” to za dużo powiedziane, nie sądzi pan?
Nikt się nie dowie, jeśli zrezygnuje pan z głupiej walki, unikając rozgłosu.
Jeśli zachowamy dyskretność, pańskie córki nie stracą honoru.
Myli się pani. Nie stracą go, jeśli wyrównam rachunki.
Da to pani synowi czy mam to zrobić sam?
Mamo, Eugenia prawie strzeliła...
- Co ty robisz? - Ratuję ci życie.
Spać z dwiema córkami oficera, zgłupiałeś do reszty?
Jeśli Eugenia cię nie zabije, to jej ojciec.
- Wyjadę, dopóki mu nie przejdzie. - A co z honorem rodziny?
- Twój ojciec przewraca się w grobie. - Z mojego czy twojego powodu?
Zostaniesz tutaj i spełnisz małżeńskie obowiązki.
- Lepiej, jak się ożenisz, niż zginiesz. - Nie ożenię się z tą morderczynią.
Tu się zgadzamy, gdyż jest wariatką. Poślubisz jej siostrę, Mercedes.
- Nie mówisz poważnie. - Już to ustaliłam z jej ojcem.
Przyjdź na obiad, ogłoszę wasze zaręczyny.
Doño Tereso, przyszedł gość.
Nie wdawaj się w bójkę przez następne kilka godzin.
Niech nikt go nie zabiera, zwłaszcza generał Herrera i jego córki.
Tak jest, proszę pani.
Pistol generała jest zamknięty w skrytce.
Pan Javier pewnie coś knuje.
Myślę, że poślubi tę chudszą siostrę.
Przyłapali ich w łóżku. Pomyśl tylko, twoja siostra z twoim narzeczonym.
- Mogę sobie wyobrazić pana Javiera. - Ściany nie mają uszu, ale ja tak.
Jeśli jeszcze coś usłyszę, przekażę wszystko doñi Teresie.
- Zrozumiano? - Tak, don Benjaminie.
Cernuda, widziałeś Espinosę? Miał to zanieść do pokoju 15.
Zbiera tace po śniadaniu. Ja się tym zajmę.
Pamiętaj, by być gotowym na obiad.
To ważna okazja. Wszyscy muszą być obecni.
Proszę usiąść.
I podwinąć rękaw.
Z pewnością pan wie, że w więzieniu pobiera się wymiary nowych więźniów.
- Do czego pan zmierza? - Nie pobrali pańskich?
Pobrali. I wykąpali mnie.
Mówimy na to „pomiary antropometryczne”.
To sposób identyfikacji więźniów. Ja też je pobrałem.
Gdy zobaczyłem twój więzienny tatuaż, wysłałem twoje wymiary do władz.
Jak się spodziewałem, władze więzienne odpowiedziały pierwsze.
Wymiary nie należały do Julia Espinosy,
ale Julia Olmedo, skazanego za drobne przestępstwo.
- Może wymiary były niedokładne? - Nawet jeśli, logika nigdy nie zawodzi.
Pańskie nazwisko sugeruje pokrewieństwo z Cristiną Olmedo
i wyjaśnia, dlaczego trafiam na pana w trakcie mojego śledztwa.
A może się mylę?
- W mojej profesji cisza znaczy „tak”. - Odsiedziałem wyrok i wyszedłem.
Panie Olmedo, czy jest pan zakuty w kajdanki? Nie.
Czyli nie aresztuję pana. Chcę tylko wiedzieć, co pan tu robi.
Ktoś zabił moją siostrę i chcę znaleźć sprawcę,
- czy panu się to podoba, czy nie. - Tak się składa,
że mi się to podoba.
Obaj próbujemy rozwiązać ten sam problem.
Jako pracownik mogłeś dowiedzieć się rzeczy, które mi umknęły.
Dlatego pytam cię o wszystko, czego się dowiedziałeś.
- Pascual... - Recepcjonista zabity przez don Diego?
Tak. Szantażował go.
- W sprawie zabójstwa siostry? - Nie sądzę.
Zanim umarł, powiedział, że don Diego jej nie zabił. Chodziło o coś innego.
- Myśli pan, że Pascual ją zabił? - Nie.
Byli parą. Kochał ją.
Wiele zbrodni popełnia się z miłości.
Co więcej wie pan o Pascualu?
Przewiózł rzeczy mojej siostry do tego domu.
- Nie znaleźliśmy ich. Ma je pan? - Nie. Straciłem je, gdy mnie zaatakowano.
Co jeszcze wie pan o swojej siostrze?
Została zabita...
przy stawie w ogrodzie.
Jej ciało zniknęło.
Aż do teraz.
O czym pan mówi?
Panie Olmedo...
Przykro mi to powiedzieć...
ale znaleźliśmy w lesie ciało dziewczyny zabitej dwa miesiące temu.
Myślę, że...
to ciało pańskiej siostry.
Zastanawiam się nad datą ślubu.
- Minął dopiero miesiąc. - Ale jest nam tak dobrze.
Czwarty września byłby idealny. San Carlos. Ku pamięci mojego ojca.
To miłe, ale Sofía jeszcze wtedy nie urodzi i będzie to dla niej kłopot.
Może znajdziemy inną datę.
Może pierwsza niedziela marca? Twoja siostra będzie już mamą.
- Oczywiście. - Ogłoszę datę przy obiedzie.
Don Bernardo, dawno nas pan nie odwiedzał.
Hotele tak pana zajmują, że nie ma pan czasu odwiedzić nasz?
Niestety tak, ale nie mogłem się oprzeć zaproszeniu na polowanie.
Powiedz prawdę, ojcze. To ja nalegałem.
- Ignacio? Ale wyrosłeś! - A pani jest równie piękna i czarująca.
Nie pożałujecie. Przygotowałam obiad galowy na waszą część.
Ignacio?
- Alicia? - Ignacio.
- Mój Boże, wyrosłaś na piękną damę. - Don Diego Murquía.
Witamy. Jestem kierownikiem hotelu. Jej narzeczonym.
Obecnym, chciał pan powiedzieć. Alicia była kiedyś zaręczona ze mną.
- Ile mieliśmy lat? Sześć? - Siedem.
Byliśmy przyjaciółmi w dzieciństwie, zawsze razem się bawiliśmy.
Może napijemy się herbaty?
- Zdenerwowałeś się? - Nie, dlaczego? Zobaczymy się później.
Diego ośmieszył cię przed wszystkimi, łącznie z moją mamą.
Dlaczego jesteś taki spokojny?
Musimy być cierpliwi i czekać, aż popełni błąd.
Twój plan to czekanie?
To dobry sposób, by się zestarzeć, a nie zostać kierownikiem hotelu.
Diego na pewno jest zamieszany w jakieś brudne interesy i zostawia ślady.
Musimy przeszukać jego biuro.
- Dlaczego obrusy nie są wyprasowane? - Są nowe, więc nie kazałam tego robić.
- Kto ci dał pozwolenie? - Jestem pani asystentką.
Belén, ja podejmuję decyzje. Ty masz wykonywać polecenia.
Popełniasz błędy już w pierwszym dniu.
Niemożliwym było by ich nie popełniać.
Dobra szefowa pokojówek dokonuje rzeczy niemożliwych. Ucz się.
Albo poszukam zdolniejszej asystentki, co nie będzie trudne.
Dziękuję, doño Angelo. Będę pamiętać o pani lekcjach, gdy panią zastąpię.
Musiałoby to być w ciągu pięciu miesięcy.
Szefowa pokojówek nie może przestać pracować, by wychowywać dziecko.
Ángela?
Potrzebuję kogoś do zmiany pościeli pana Murquíi.
Oczywiście, panienko. Belén, zajmij się tym.
Gdy wrócisz, wyprasuj obrusy.
Znaleźliśmy ją w rzece przykrytą zaroślami.
Nie żyje przynajmniej od dwóch miesięcy. To będzie nieprzyjemny widok.
Jest pan gotowy?
Proszę.
Przykro mi.
To nie ona.
Miała ciemniejsze włosy i była chudsza.
- Jestem pewny, że to nie Cristina. - Panie Olmedo, minęło sporo czasu.
Ktokolwiek to jest, to nie moja siostra.
Hernando, sprawdź, czy przez ostatnie miesiące zaginęła jakaś młoda kobieta.
Jeśli to nie pańska siostra, mamy problem.
Do tej pory mieliśmy na głowie ciało prostytutki Jimeny
i prawdopodobne zabójstwo pańskiej siostry.
Teraz mamy dwie martwe kobiety, jeśli nie trzy.
Proszę, najlepsza kawa, jaką zdobyłem, ale nie równa się z hotelową.
Nieczęsto ktoś podaje mi kawę. Jak biedaczka umarła?
Została dźgnięta nożem tak jak prostytutka.
Myśli pan, że moja siostra również?
Plamy krwi na jej ubraniach na to wskazują.
- Dowiedziałeś się, kim była? - Nie.
- Żadna nie zaginęła? - Przeciwnie. Kilka.
Cztery kobiety z Cantaloa zaginęły w ciągu ostatnich kilku miesięcy.
Prostytutka Jimena, 24 sierpnia.
Pokojówka Cristina Olmedo, 25 lipca.
Wiejska dziewczyna Dorotea Prieto, 25 czerwca,
której opis pasuje do ciała w kostnicy.
Dalej. Szwaczka Adela Gómez, 27 maja.
Kolejna wieśniaczka Irene Castaño, 27 kwietnia.
I żebraczka zwana Jaskółką,
której dzień zaginięcia jest nieznany. Wiemy jedynie, że około marca.
Wszystkie zostały zabite albo zaginęły nocą i były młode.
- Myśli pan, że to ten sam sprawca? - Inaczej byłby to niezwykły przypadek.
Obawiam się, że pańska siostra padła ofiarą maniaka z obłędem moralnym,
który morduje zgodnie z makabrycznym rytuałem.
Przynajmniej wiemy, że Jimena została zabita tym nożem,
a Dorotea miała dokładnie taką samą ranę.
Obawiam się, że pozostałe dziewczyny zginęły tak samo.
Proszę spojrzeć na daty. Mniej więcej co miesiąc kolejna ofiara.
Jedna co miesiąc?
Nie znam się na obłędzie moralnym,
ale moja rodzina uprawiała rolę, siejąc i zbierając plony według faz księżyca.
Może...
Być może te daty odpowiadają fazom księżyca.
Jimena umarła dzień po tym, jak przyjechałem do hotelu. Była pełnia.
Kiedy znów będzie pełnia?
Dzisiaj.
- Myśli pan, że on znów kogoś zabije? - Tak, ale będzie miał problem.
Mamy jego broń.
Szkoda, że nasze rodziny straciły kontakt.
Mam miłe wspomnienia z lat, które tutaj spędziłem.
Byliśmy dziećmi. One zawsze są szczęśliwe.
Tak. Myśleliśmy, że nic się nie zmieni, a zabawa stanie się rzeczywistością.
- Ignacio, jestem zaręczona. - Wiem.
- Tego pragniesz? - Tak. Dla siebie i dla rodziny.
Uwierzyłbym, gdybyś powiedziała samo „tak”.
- Prawdziwa miłość nie musi mieć powodu. - Ignacio, przepraszam cię na chwilę.
- Niedługo podadzą obiad. - Zaraz wrócę.
Julio.
- Martwiłam się. Czego chciał Ayala? - Dowiedział się, kim jestem.
- Jak? - Nie wiem.
Ale to nieistotne. Mamy wspólny cel.
I coś jeszcze. Znaleziono kolejną martwą dziewczynę.
Ayala uważa, że morderca zaatakuje znów dziś w nocy.
W ten sam sposób, jednym ze złotych noży.
Jego ludzie pilnują wszystkich drzwi. Mam dopilnować, by nie brakowało noży.
- Dlaczego on tego nie zrobi? - Uważa, że twoja mama nie zechce pomóc.
Otwarte.
Niemożliwe.
- Julio, dlaczego jesteś tak ubrany? - Panienko Alarcón...
- Andrés, gdzie złote sztućce? - W jadalni.
Don Benjamín każe nam przyjść na górę, więc przebierz się.
- Każdy mógł wziąć złoty nóż. - To komplikuje sprawę.
- Jaką sprawę? - Andrés, musisz nam pomóc.
Będą cztery stoły obiadowe.
Na każdym będzie złoty nóż. Który będziesz obserwował?
- Andrés. - Co się stało?
Nic, panienko. Będę obserwował ten przy drzwiach.
- Usiądę przy stole rodzinnym. - Ja przypilnuję ten.
- Z generałem i jego córkami. - Zostaje stół sędziego Barredy.
Kto go przypilnuje?
- Panie inspektorze, co pan tu robi? - Bez obaw, nie przyszedłem służbowo.
Nawet taki mężczyzna jak ja potrzebuje czasem rozrywki.
Rozumiem, ale nie sądzę, żeby był pan zaproszony na obiad.
Sędzia Barreda zaprosił mnie do swojego stołu.
Nieskorzystanie z okazji zjedzenia w hotelu byłoby wykroczeniem.
Panie Ayala...
niech pan nie myśli, że mamy tutaj coś przeciwko panu.
Przyzwyczaiłem się, że moja obecność bywa dla innych kłopotliwa.
W takim razie muszę pana rozczarować i liczę na to, że sędzia się nie obrazi,
gdyż chciałabym pana zaprosić do naszego stołu.
To dla mnie zaszczyt.
- Panie Murquía... - To zły moment.
Nie interesuje pana to, że doña Sofía kazała mi otworzyć pański pokój?
- I otworzyłaś? - A co miałam zrobić?
Jest córką doñi Teresy. Powiedziała, że chodzi o zmianę pościeli,
- ale nie to było powodem. - Czego szukała?
Nie wiem, ale przeszukała wszystko.
Czego szukałaś?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Nie byłaś w moim pokoju?
- Nie udawaj głupiej. - Ostrzegam cię, Diego.
Nawet nie próbuj.
Wiem, że nic nie znalazłaś, bo nie mam nic do ukrycia.
Niech to się więcej nie powtórzy.
Mówiłem ci. I spójrz, co się stało.
Co takiego się stało, Alfredo? Diego podniósł na ciebie głos.
Jesteś chłopcem czy mężczyzną?
Diego wie, co zrobiłaś, i nie wyszliśmy na tym za dobrze.
- Jest gorzej niż wcześniej. - Niemożliwe, że sam się dowiedział.
Chyba że od kogoś.
Jest pokojówka, na którą musimy uważać.
Belén, asystentka doñi Ángeli.
- Mogę wejść? - Proszę, Ángelo.
Pewnie wiesz, dlaczego cię wezwałem.
Jako hotelowy gość ma pan do dyspozycji całą służbę.
Idealna odpowiedź od idealnej gospodyni.
Przenieś się do mojego hotelu w Madrycie, a podwoję twoją pensję.
Moje miejsce jest tutaj.
Nie można poprawnie prowadzić hotelu bez dobrej gospodyni.
- Don Bernardo, czy mogę coś powiedzieć? - Śmiało.
Może pan wyjechać stąd z dobrą gospodynią.
- Słucham. - Z moją asystentką, Belén Martín.
Gdy skończycie z pokojem pana Enrique, umyjcie tu dywany.
- Belén Martín? - Tak.
Asystentka szefowej pokojówek?
- Czy coś się stało? - Nie.
Szukam pracowników do mojego hotelu w Madrycie.
Mam tu dobrą pracę i pensję, a także zakwaterowanie.
Nie potrzebuję pokojówki, tylko szefowej pokojówek.
- Chce pan mnie na to stanowisko? - To luksusowy hotel jak ten.
Będziesz miała także własny pokój, ale zapłacę dwa razy tyle.
Dostaję tu premie, których pan pewnie mi nie zapewni.
Ale w moim hotelu nikt nie będzie ci rozkazywał.
Będę tylko czasem się pojawiał, a całe kierownictwo zostawię tobie.
Nie będziesz miała przełożonej i będziesz mogła robić, co chcesz.
Nie wiem, jak będzie z premiami, ale u mnie będziesz miała lepsze życie.
- Wybacz spóźnienie. - Wyglądasz pięknie.
Dziękuję. Idziemy? Mama na nas czeka.
Jest problem. Muszę dołączyć do generała Herrery, by go uspokoić,
i obserwować twojego brata. Chciałbym, żebyś usiadła z nami jako moja narzeczona.
To niestosowne, by siedzieć przy stoliku nie z rodziną.
Protokół na to pozwala, Alicio.
Chcę usiąść ze swoją rodziną.
Oczywiście.
Espinosa, skąd to spóźnienie?
Gość wylał napój na moje buty. Musiałem je wyczyścić.
Pospiesz się, pozostali już ciężko pracują.
Dlaczego Ayala usiadł z Alarcónami? Kto będzie pilnował stołu sędziego?
Zamieńmy się. Jeśli Lady mnie rozpozna, już po mnie.
Zawsze musisz zrzucać na mnie swoje problemy.
Dlaczego zamieniliście się miejscami z Cernudą?
Nie wiem. Poprosił mnie o to.
- Cernuda? - Tak.
Dlaczego zamieniliście się z Espinosą?
Lady jest bardzo hojna, jeśli chodzi o napiwki,
a chcę kupić mamie prezent na urodziny.
- Które są za pięć miesięcy. - To drogi prezent.
W porządku. Podziękuj Espinosie za uczynność.
- Alicio, mój tata cię o coś spytał. - Przepraszam.
Pytałem, ilu kelnerów wymaga obsługa tej ilości stołów.
Tyle, ile trzeba. Im więcej kelnerów, tym mniej niezadowolonych gości.
Doño Tereso.
Sędzia żałuje, ale nie przyjdzie. Bardzo mi przykro, inspektorze.
Wystarczy mi towarzystwo tak czarującej kobiety.
Bardzo pan uprzejmy. A co pan myśli o liczbie kelnerów?
Gdyby policja miała tylu dobrze zarządzanych pracowników,
- nie byłoby przestępstw. - Jest pan bardzo miły.
Szkoda, że kelner nie byłby dobrym inspektorem.
Dobry kelner musi być spostrzegawczy i przewidywać następny krok innych.
Obu cech wymaga dobry inspektor.
Ojciec chciał dla hotelu najlepiej i cieszył się, gdy wyszłam za Alfredo.
Na odpowiedniej pozycji przyniesie hotelowi świetną reputację.
Twój mąż już to robi swoją obecnością.
Cieszę się, że pani tak myśli, doña Teresa.
Ale nasze dziecko, Alarcón i przyszły markiz Vergara umocni naszą więź.
Gdzie twój brat? Bez niego nie ogłoszę zaręczyn.
- Znasz Javiera. - Dlatego się martwię.
- Umyjcie noże między posiłkami. - Tak jest.
Gdy goście zjedzą mięso, noże mają iść do koszyczków.
- Łatwiej będzie ich pilnować. - Wszystko dobrze idzie.
- Ten nóż nie powinien tam być. - Julio, nie odchodź.
Espinosa, co tutaj robisz?
Ktoś nie wziął noża, więc po niego poszedłem.
- Złoty nóż nie powinien się zawieruszyć. - Zanieś go do restauracji.
- Będzie pan na polowaniu, don Diego? - Oczywiście.
Zarezerwowałem panu miejsce przy sekretarzu.
Dziękuję. Z przyjemnością odpalę jedną ze swoich strzelb.
Jeśli ci nie smakuje, to powiedz, moja droga. Możesz zamówić, co chcesz.
Rok temu w styczniu przynieśli mi truskawki.
Nie jestem głodna.
- Nie prosiłam o te zaręczyny. - Nic nie zrobiłaś, tak?
- Eugenio, zachowuj się. - Ukradła mi narzeczonego.
- A ty na to pozwoliłeś. - Eugenio, wracaj.
Javier?
Wybaczę ci.
Zaczniemy od początku. Wiesz, że cię kocham.
- Chyba trochę się spóźniłem. - Było nie przychodzić w tym stanie.
Nie miałaś ogłosić moich zaręczyn?
Wypijmy za to.
Twój stan na to nie pozwala, ale to nie znaczy, że nie weźmiesz ślubu.
Odłóż kieliszek i usiądź przy stole narzeczonej.
Chyba tego nie zrobię.
I nie ożenię się z nią ani żadną inną pod twoim przymusem.
Przypominam ci, że generał może zabić cię w każdej chwili, a ja wydziedziczyć.
Twój wybór.
- Mam nadzieję, że obiad smakował. - Pani towarzystwo było jeszcze lepsze.
Rozumiem, dlaczego tak wiele osób przyjeżdża tu, żeby odpocząć.
Proszę powiedzieć prawdę, inspektorze, przyszedł pan tylko, żeby odpocząć?
Nie wierzę, że pański śledczy umysł przestaje pracować.
Pani umysł też nigdy nie odpoczywa.
- Jesteśmy w tym podobni. - Miłego dnia.
- Do widzenia. - Panienko Alarcón, zdumiewa mnie pani.
Gdy Julio powiedział, że ufa bezgranicznie dwóm osobom w hotelu,
nie spodziewałem się, że jedną jest pani.
Nieczęsto taka dama zadaje się z kimś takim jak pan Espinosa.
Znam wszystkich pracowników i mam z nimi dobre relacje.
Nie chodzi mi o jego stanowisko, ale czas spędzony w więzieniu.
Zobaczyłem jego tatuaż.
Wiem też, że jest bratem Cristiny Olmedo.
Noże są w szafce. Będziemy ich pilnować na zmianę.
Dziękuję. Postawię straż przy drzwiach frontowych i tylnych.
W razie czego będę na zewnątrz. Musimy się przygotować na wieczór.
Co znaczy tatuaż na twoim ręku?
- To głupota. - Gdzie go zrobiłeś?
Co cię to obchodzi? W Blancaró, moim mieście.
Najpierw go ukrywasz, teraz kłamiesz. Ayala powiedział, że byłeś w więzieniu.
- Wyjaśnię to. - Nie chcę tego słuchać.
Alicio.
- Jakiś problem, panienko? - Nie.
- Odłóż ostatni. - Dobrze, don Benjamínie.
- Dobrze poszło. Zrobione. - Jeszcze nie, ktoś musi pilnować szafki.
- Ja? - Muszę pójść kupić jedną rzecz.
Poinformuj Ayalę. Zastąpię cię, jak tylko będę mógł.
Pilnuj głównego wejścia. Przeszukaj każdą podejrzaną osobę.
- Hernando, obserwuj tylne wyjście. - Tak jest.
- Mogę zobaczyć, co pan tam ma? - Oczywiście.
Proszę.
Nie mogę się doczekać uroczystości inaugurującej światło elektryczne,
bo wtedy moje życie będzie lepsze.
Nawet nie wiesz, jak ciężko jest zdrapywać wosk.
Wszystko musi być nieskazitelne, idealne, jakby było nowe.
Ale to tylko pozory, Julio. Tak samo jest z ludźmi.
Musimy uśmiechać się i dobrze zachowywać, przez co czujemy się gorzej w środku.
Każdy coś ukrywa i nic nie jest takie, jakie nam się zdaje.
Dlatego chciałabym, żebyś mnie odwiedził.
Julio, don Benjamín pyta, czy wyrzuciłeś resztki po obiedzie.
Powiedz, że tak.
Zleciłam wyczyszczenie dywanów.
Teraz pójdź wypolerować mosiądz i miedź w łazienkach.
- To nie należy do moich obowiązków. - Ale każę ci to zrobić.
Don Bernardo ze mną rozmawiał.
On wyczyści armaturę?
Zaoferował mi pracę w swoim hotelu jako szefowa pokojówek.
Z pensją dwa razy wyższą niż pani.
- Twoje odejście jest mi na rękę. - To dobrze, bo ją przyjęłam.
Nie będę musiała znosić pani traktowania. Sama będę wydawać rozkazy.
- Co ci zrobił mój syn? - Pani syn?
Andrés? To ja.
O co chodzi, Belén?
Nie ma dobrego sposobu, by to powiedzieć. Powiem wprost. Odchodzę.
- Dlaczego? Jeśli przez moją matkę... - Nie o to chodzi.
- Ktoś zaoferował mi pracę w innym hotelu. - Don Bernardo?
Tak. Da mi większą pensję i będę szefową pokojówek.
Mogę się przenieść z tobą. Pytałaś, czy potrzebuje kelnera?
Twoja mama cię potrzebuje, a nie mogłaby mieszkać gdzie indziej.
- Ale ja cię kocham. - A ja ciebie.
Tutaj jest twoje miejsce, moje nie. Przykro mi.
- Nie, Belén. - Nie utrudniaj mi tego.
Ty to utrudniasz. Kobiety zawsze wszystko komplikują.
Panienko!
Co się stało? Została dźgnięta nożem?
Nie, pewnie upadła. Szybko, wezwijcie lekarza.
Proszę oddychać.
Panienko.
- Niech nic ci nie umknie. - Panie inspektorze.
- Coś się stało. - Zostań tu.
Co z nią?
Wnieśli ją do środka. Lekarz ją zbada.
Ile osób wyszło nieprzeszukanych?
- Cztery lub pięć. Udali się do wsi. - Dobry Boże, Hernando.
Szafka ze sztućcami.
Andrés.
- Nic ci nie jest? - Otworzono ją siłą.
Brakuje kolejnego noża.
- Co się stało, chłopcze? - Nie wiem.
Usłyszałem hałas, a potem zostałem ogłuszony.
Panowie, morderca ma swoją broń i pewnie poszedł do wioski.