Flirtując z señoritą, napytasz sobie biedy.
Ja nie flirtuję.
Co robicie?
Aresztuję pana za morderstwo Jimeny López.
To starczy na lekarza i pensjonat.
- Mówiłam, nie usunę dziecka. - Usuniesz.
Powiem prawdę o ciąży doñi Sofíi.
Zdradziłaś mnie, mamo.
Zabieraj łapy.
Co tu się dzieje?
- Czy Diego zabił Cristinę? - On nie zabił twojej siostry.
Tylko jedna osoba nie jest już kelnerem, odkąd odeszła twoja siostra: Pascual.
- Ja się tym zajmę. - Ale Ángela kazała mi.
- Co to? - Nie wiem, jest pod podszewką.
W domu moich rodziców, w Blancaró, mieliśmy bardzo podobny klucz.
Wiesz, czy Pascual miał dom w Cantaoli?
Wiem, że pochodził z miasteczka.
Ale znam sposób, by się dowiedzieć, czy miał dom.
W czym mogę pomóc?
Przepraszam, że nie mogłem pani przesłuchać w stosowniejszym czasie,
ale to część mojej pracy.
Rozumiem. I mam nadzieję, że pan również zrozumie, że w tamtym momencie
- nie mogłam panu prawidłowo odpowiedzieć. - Coś pani ominęła?
Szczerze mówiąc, kompletnie nie pamiętam, co panu powiedziałam.
- Chcę wiec złożyć zeznanie ponownie. - Bardzo to doceniam.
Jest pani bardzo odważna. Don Diego ma wielkie szczęście.
Dziękuję.
Przepraszam.
- Mogę prosić o wodę? - Oczywiście.
Zaraz wrócę.
Możemy zaczynać?
- Jesteś pewna, że to tu? - Całkowicie.
To adres z aktu notarialnego, który miał Ayala.
No to gdzie jest dom? Widzę tylko kamienie i chwasty.
Klucz nie ma z tym nic wspólnego.
- Możemy kogoś zapytać. - Nie ma czasu. Muszę wracać.
Będę czekać na telefon. Proszę przekazać księżnej uszanowania.
- Pan wzywał? -Zanieś te telegramy do Cantaloi.
- To pilne. - Natychmiast, don Alfredo.
Wejść.
Idę na pocztę. Czy ma pan coś do wysłania?
Leży tutaj.
- Zaczekaj. Kto to wysyła? - Don Alfredo.
Pozwól.
Tu są niewybaczalne błędy.
- Najpierw je poprawię. - Oczywiście.
- Nikomu o tym nie mów. - Dobrze, proszę pana.
To już nie jest XIX wiek. Rodzice nie mogą nas zmusić.
Ojciec chce, żebyśmy się pobrali w rodzinnej kapliczce. To urocze miejsce.
Ma już dla nas prezent. Automobil.
Wyobraź sobie, jak jedziemy razem po wiejskich drogach.
- Po co pobierać się wbrew naszej woli? - Ale ja chcę, Javier.
- Nie było ci ze mną miło? - Było, ale problem polega na tym...
Mercedes? Siostrzyczko!
- Jak ci minęła podróż? - Wspaniale. Wiesz, że kocham podróże.
Mam ci coś ważnego do powiedzenia.
Ojciec oddał moją rękę Javierowi, synowi doñi Teresy.
To moja siostra Mercedes. A to Javier Alarcón, mój narzeczony.
- Bardzo mi miło. - Mnie również.
- Pascual chciał zabić señoritę Alicię. - Naprawdę?
Mówią, że już wcześniej, kogoś zabił.
Jak bardzo zgrzeszyłam w młodości, że teraz muszę znosić takie gaduły?
Na co czekacie? Że sama to za was zrobię?
Zaczekaj, Belén. Chcę z tobą porozmawiać.
Coś się stało?
- Trzymaj się z daleka od mojego syna. - Słucham?
Nie jesteś ani głupia, ani głucha, więc na pewno mnie słyszałaś i rozumiesz.
Pani wnuk potrzebuje ojca.
- To dziecko nie jest Andrésa. - To nieprawda. Kto tak powiedział?
Jeśli nie zrobisz tego, co mówię, dopilnuję, żebyś wychowała dziecko sama
i z dala od tego hotelu.
To prześcieradło jest źle wyprasowane. Wiesz, co robić.
Andrés.
- Tęskniłam za tobą. - Ja tęsknię za tobą cały czas.
- Martwię się. - Czym?
- Twoja matka chce nas rozdzielić. - Może jest wredna, ale nie aż tak.
Opowiada innym pokojówkom różne rzeczy, żeby zrobić mi przykrość.
Chcę z tobą być, ale ona zrobi wszystko, żeby temu zapobiec.
Nie wierz we wszystko, co ona ci mówi. Proszę.
- I co powiedziała matka Andrésa? - Nie wiem. Poszedłem cię szukać.
Odsuń się.
Dzień dobry.
- Jesteśmy za blisko hotelu. - Tak. Lepiej się rozdzielmy.
Idź przodem.
- Tu masz telegramy. - Dziękuję.
Alicio.
Szukałem cię.
- Jak się udał spacer? - Świeże powietrze dobrze mi zrobiło.
Przepraszam, że nie mogłem pójść razem z tobą.
Odkąd ogłosiliśmy nasze zaręczyny, spędzamy ze sobą coraz mniej czasu.
- Dziś wieczorem ubierz się elegancko. - Dlaczego?
To niespodzianka.
Świat jest ogromny.
Nie rozumiem, dlaczego ludzie zamykają się w czterech ścianach.
Dorastałem w hotelu i zawsze patrzyłem, jak inni podróżują, a ja musiałem zostać.
- Zazdroszczę ci. - Nie podróżowałeś?
Mniej niż bym chciał. Może dlatego, że nie miałem towarzystwa.
Co tu robisz z moją siostrą?
Rozmawiamy o podróżach.
Jako mój narzeczony nie powinieneś zadawać się z innymi kobietami.
Zobaczyłem dwie filiżanki i sądziłem, że jedna jest twoja.
- Nie ufasz nawet własnej siostrze? - Javier dopiero co tu przyszedł.
Ojciec nie lubi, kiedy robimy sceny.
Tak, masz rację. Przepraszam, że jestem taka zazdrosna.
Też bym była zazdrosna, gdybym miała takiego przystojnego narzeczonego.
Potrzebuję kelnera na prywatną kolację.
- Ja mogę, don Benjamínie. - Nie.
- Dlaczego nie? - Wiesz, po czym poznać dobrego kelnera?
- Po tym, że nie obrzuca ludzi jedzeniem? - Nie. Że nikt nie pamięta jego imienia.
Aby dobrze wykonywać tę pracę, musi być niewidzialny. Jesteś zbyt dobrze znany.
- Jesteś tu nowy? - Tak.
Więc to ty będziesz kelnerem. A teraz wracać do pracy.
Nie wiem, czemu się uśmiechasz. Zobaczysz, że nie będziesz miał powodu.
- Co zrobiłeś ze wszystkimi gośćmi? - Zjedzą w holu recepcji.
Będą zachwyceni, a my mamy trochę prywatności.
Chciałem, by ta kolacja była inna.
- Dlatego kazałem zapalić jedynie świece. - Jest bardzo romantycznie.
Wznieśmy toast za nasz ślub.
Aby był tak wspaniały, jak dzisiejszy wieczór.
Nie martwię się dniem ślubu, lecz dniami, które nastaną potem.
A teraz Alicio...
Mówiłem, że mam dla ciebie niespodziankę.
- Co to takiego? - Otwórz.
Otwórz.
Jest wspaniały.
Daj na siebie spojrzeć.
Wyglądasz pięknie. Nigdy nie chcę zapomnieć tego widoku.
Teraz wiem, że bez ciebie moje życie nie miałoby znaczenia.
Usiądźmy. Szkoda by było, gdyby jedzenie wystygło.
Señorita Alicia nie jest z naszego świata.
Wiem.
Przyjmij jej pomoc co do twojej siostry, ale przestań o niej myśleć.
Nic na to nie poradzę.
Wykonałem wszystkie telefony i wysłałem telegramy.
Nawet jeśli odpowie tylko połowa, hotel będzie pełny aż do zimy.
- Za polowanie. - Nie, Alfredo. Za ciebie.
Moja matka pozna, ile jesteś wart i da ci stanowisko, na jakie zasługujesz.
Przyszedł do mnie telegram?
- Nie. - Ktoś dzwonił?
Nie.
- W porządku. Informuj mnie na bieżąco. - Oczywiście.
Owszem, będą tu minister sprawiedliwości i markiz de Vergara.
Oczywiście, że zarezerwuję pokój Do widzenia.
Proszę wejść.
Przyszła poczta. Wszystkie telegramy są do pana. Coś jeszcze?
Możesz iść.
Ma pan chwilę?
- Jest jakiś problem, Ángelo? - Z jedną z pokojówek, Belén.
To ta, która zajmuje się parterem. Co z nią nie tak?
Rozpowiada wszystkim, że jest w ciąży z moim synem.
- Ale wiem, że to nie prawda. - Jesteś tego pewna?
Tak. Te plotki są ujmą dla dobrego imienia mojej rodziny.
- I dla tego hotelu. - Plotki zawsze są złe.
Dlatego mam nadzieje, że nikomu o tym nie powiesz.
- Jak sobie życzysz, don Diego. - Porozmawiam z pokojówką.
O co chodzi?
Sądziłem, że jesteśmy umówieni. Ty i to dziecko nie zniszczycie mi życia.
- Mówiłam ci. Problem się rozwiązał. - Przez obarczenie nim Andrésa?
Myślisz, że jesteś jedynym, z którym spałam?
Ángela skądś wie, że to nie jest dziecko Andrésa.
Ale wszyscy inni myślą, że jest. Dla ciebie to dobrze.
Obiecałam ci, że to dziecko nie będzie dla ciebie problemem.
Ale jeśli Ángela nadal będzie węszyć, może wyrządzić krzywdę i tobie, i mnie.
- Ciebie pozbędę się pierwszej. - Doña Teresa na to nie pozwoli.
Musisz mi pomóc powstrzymać Ángelę albo to będzie koniec dla nas obojga.
Ángelo, wiem, że ostatnio piętrzy ci się praca.
Ośmielę się zaprzeczyć. Ciekawe, kto opowiada takie rzeczy.
Nie, Belén nie ma z tym nic wspólnego.
- Czy były skargi na moją pracę? - Ależ skąd.
Ale don Diego uważa, że przyda ci się asystentka, która nieco ci ulży.
Z całym szacunkiem, nie potrzebuję żadnej pomocy.
Wiemy. Jesteś najlepszą ochmistrzynią, jaką kiedykolwiek mieliśmy.
Nikt nie zna tej pracy tak jak ty, ale nie możemy polegać na tobie bez końca.
Chcemy, by Belén ci asystowała i nauczyła się, jak to robić.
- Pani się zgadza? - To decyzja Diega.
Ale wydaje mi się rozsądna.
- Czy to mus być ona? - Zarządza parterem.
I to twoja przyszła synowa. To właściwa osoba.
Zrobię, co w mojej mocy, by dobrze się sprawić.
Tak więc się stanie, skoro chce tego señora.
Drogi bracie, dziś minął mój pierwszy dzień w Grand Hotelu.
Przyjechałam tu rano wraz z innymi dziewczętami z pociągu.
Na widok hotelu aż zapiera dech i żadne słowa dobrze go nie opiszą.
Mówią, że główne wejście jest jak w pałacu, ale nigdy go nie widziałam.
Beatriz, zaprowadź nowe pokojówki do ich pokoi.
Ochmistrzyni i maître są bardzo onieśmielający.
Są tu tak długo, że można pomyśleć, że byli tu nawet przed samym hotelem
i że hotel został zbudowany wokół nich.
- Uwaga, panienko. - Przepraszam.
W porządku.
Pierwszą osobą, jaką poznałam, był kelner, którego prawie przewróciłam.
Wydaje się miły. Nie znam jeszcze jego imienia.
Don Benjamín pyta, czy zaniosłeś herbatę do pokoju nr 15.
Dzień dobry wszystkim. Przepraszam, generale, to zajmie tylko chwilę.
- O co chodzi, Diego? - Mówiłem ci, że znajdę rozwiązanie.
- Żadnych interesów przy gościach. - Alfredo, proszę.
- Mamo, Alfredo też... - To długo nie potrwa.
Zorganizowałem polowanie, aby zachęcić gości.
Mój mąż miał ten sam pomysł.
- Jesteś tego pewna? - Tak?
O co chodzi?
Gdyby to nie był mój pomysł, nikt by nie napisał bezpośrednio do mnie.
Imponująca lista, Diego. Doskonała robota.
- Mamo... - Przestań, Sofío.
Pomożesz z promocją, Alfredo? Twoje nazwisko bardzo się przyda.
- Oczywiście. - Na pewno przyjadę, doñio Tereso.
- Polowanie z pewnością będzie sukcesem. - Dziękuję, generale.
- Ojciec byłby zachwycony. - O tak, bardzo.
Skoro się tu zebraliśmy, to mam do przekazania dobre wieści.
Mój jedyny syn Javier i Eugenia Herrera,
córka naszego czcigodnego gościa, zaręczyli się.
- Gratulacje, generale. - Dziękuję.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Proszę mi wybaczyć.
- Gdzie się wybierasz? - Do Cantaloi.
Alicio.
Czemu tak się zerwałaś?
Chcę kupić kwiaty na targu. Już myślę o swoim ślubie.
- Niech ogrodnik to zrobi. - W tej kwestii jesteśmy podobne.
Chcemy wszystko nadzorować osobiście.
Weź ze sobą pokojówkę, żeby niosła zakupy.
Jak sobie życzysz, mamo.
- Co zrobiłeś z tymi telegramami? - Don Diego powiedział, że mają błędy.
- Dałeś mu je? - Poprawił je przed wysłaniem.
Dziękuję. Wezwiemy cię, żebyś powtórzył to mojej matce.
Powiedz doñie Teresie, kto dał ci telegramy o polowaniu.
- Dał mi je Don Diego. - Jak już podpisał je swoim nazwiskiem.
- Nie rozumiem, o czym pan mówi. - Dał ci je mój mąż.
- Don Diego kazał mi je wysłać. - On kłamie.
- Jesteś całkowicie pewien? - Tak.
Możesz odejść.
Diego albo go przekupił, albo zastraszył.
Kolejne bezpodstawne oskarżenie? Ile obelg mam jeszcze znieść?
- Komu uwierzysz, mamo? - Diego wpadł na dobry pomysł.
Ty wymyśliłaś jedynie oskarżenia.
Jeśli nie chcesz pomóc hotelowi, to przynajmniej nie rób problemów.
Proszę wybaczyć.
Dobrze, mamo.
Przepraszam.
Chwileczkę, Diego.
Nie myśl sobie, że nie wiem, co zaszło.
Wiem, ale czasami trzeba się bronić.
To sprzyja nam obojgu, że ludzie widzą we mnie idealnego kierownika.
Sofía to moja córka i nie chcę, żeby cierpiała.
Więc uważaj.
Wiesz, że zrobię wszystko dla hotelu i tej rodziny.
Nie mam teraz aż tyle.
Proszę dać znać wcześniej, a zdobędę kwiat pomarańczy na pani ślub.
Dam wcześniej znać. Ale w hotelu jest ostatnio nerwowo.
Szukamy nowego recepcjonisty. Nie wiem, czy pani słyszała...
Wieści szybko się rozchodzą, zwłaszcza, jeśli dotyczą śmierci.
Biedny Pascual.
- Z tego co wiem, pochodził z Cantaloi. - Jego ojciec był cieślą.
Ale pokłócili się i przestali ze sobą rozmawiać.
Ludzie mówią, ze dowiedział się o śmierci ojca dopiero, gdy dostał spadek.
- Smutne, prawda? - Nigdy nie mówił, że miał warsztat.
Bo nie miał. Warsztat spłonął i nic nie zostało.
Biedaczek musiał się przenieść do starej chałupy.
- Tu w miasteczku? - Tak.
O, tam. obok ślepej uliczki.
- Dziękuję. - Do widzenia, señorito.
Julio.
Nie mogłem ci wcześniej powiedzieć, ale wyglądasz pięknie w tym naszyjniku.
Dziękuję.
Przykro mi, że patrzyłeś, jak Diego...
Jest twoim narzeczonym, a ja kelnerem.
Nie musisz przepraszać, że każą mi wykonywać moją pracę.
Byłam w Cantaloi.
Dowiedziałaś się czegoś?
Ojciec Pascuala mieszkał u krewnych. Może klucz pochodził stamtąd?
Gdzie to jest?
Dzień dobry?
Jest tu kto?
- Zakładałaś sukienkę gościa? - Nie założyłam jej.
Ubrania gości trafiają bezpośrednio z pralni do szafy.
Nie dotykaj ich więcej niż to konieczne. Zrozumiałaś?
Powinnaś się cieszyć, że tylko ja cię widziałam.
Belén.
- Co ty robisz? - Musiałam udzielić pokojówce reprymendy.
Takie wypadki masz zgłaszać do mnie, a ja sama się nimi zajmę.
Jestem pani asystentką. Pomagam pani.
- Przechodzisz samą siebie. - Nie rozumiem.
Na początku byłaś tylko uciążliwa, ale teraz prawdziwa z ciebie lisica.
- Wypraszam sobie. - Ja tylko nazywam sprawy po imieniu.
Nie jestem głupia. Przyjęłaś tę pozycję, by być bliżej mnie,
żebyś mogła podważyć mój autorytet przed synem i innymi.
- Ktoś kiedyś zajmie pani miejsce. - Tak, ale dopilnuję, byś to nie była ty.
Popełniłaś błąd.
Teraz, skoro mam cię blisko, zrobię ci z życia prawdziwe piekło.
Cieszę się, że się pan ocknął. Proszę się postawić na moim miejscu.
Najpierw rozmawiałem z panem o nożu, którym zabito Jimenę López.
Potem zeznawał pan na korzyść Javiera Alarcóna.
Potem był pan obecny przy zastrzeleniu Pascuala Fuentesa.
A teraz leży pan nieprzytomny w domu martwego człowieka.
Dziwi mi się pan, że podejrzewam, że coś pan przede mną ukrywa?
Wszedłem, żeby napić się wody, ale ktoś mnie uderzył i straciłem przytomność.
Proszę zdjąć ubrania. Hernando, zmierz go.
Podnieś ręce.
- Czy to konieczne? - Ależ tak.
Lewe przedramię - 25 centymetrów.
Ramię - 50 centymetrów.
Druga ręka.
Jest taka sama jak tamta.
Taka sama.
Mogę na słowo?
W pokoju pewnej pokojówki znalazłem jeden z twoich zakładów.
- Nie widujemy tu wielu pokojówek. - Nazywała się Cristina Olmedo.
- Znałeś ją? - Tak, znałem Cristinę.
- Skąd? - Czemu o nią pytasz?
Mówiono mi, że jesteś dyskretny i nie zadajesz wielu pytań.
To powiedziano ci też pewnie, że nie robię niczego za darmo.
Bij się dzisiaj, a powiem ci wszystko, co wiem o tej dziewczynie.
Zgoda.
Pytaj.
Skąd ją znałeś?
Robiliśmy razem interesy.
Gdzie są butelki, o które prosiłem?
To koniec. Nie będę więcej dla ciebie kraść.
To się jeszcze okaże.
Jeśli się boisz, że cię złapią, to zmienimy nasz układ.
Przyjdę do hotelu. Przyszykuj butelki.
Tylko nie zostawiaj mnie z pustymi rękoma.
Nie rozumiesz. Koniec z przysługami. Nie potrzebuję już twoich pieniędzy.
Nie?
To gdzie indziej je dostajesz?
To nie twoja sprawa.
Cristina kradła alkohol i ci go sprzedawała?
Alkohol, jedzenie, cenne przedmioty. Co jej tylko wpadło w ręce.
- Wtedy widziałeś ją po raz ostatni? - Tak.
To było tuż przed balem. Pewnie dostała lepszą ofertę.
A teraz walka.
Niech zacznie się walka. Chodźcie.
Bez względu na to, co myśli doña Teresa, ja wiem, co zaszło.
Oczywiście, że wiesz tak jak i ja. Ale to niczego nie zmienia.
- Przegrałeś. - Jesteś świnią.
Nie bądź dzieckiem, Alfredo. Jaki w tym sens?
Chcesz kierować hotelem? Chcesz sięgnąć tak wysoko?
To zacznij być twardy i bądź gotowy na wszystko.
Dopilnuję, aby świat się przekonał, jaki naprawdę jesteś.
To co dziś zrobiłem, nie wymagało wysiłku. Następnym razem cię zniszczę.
- Znów się biłeś. - To było akurat najprostsze.
Co się stało?
Pamiętasz, jak ci powiedziałem, że moja siostra nie okradła Lady?
- Że taka nie była? - I że nigdy by tego nie zrobiła.
Ale okradała hotel dla właściciela tawerny.
Tak sobie dorabiała.
- Może ten, kto ci tak powiedział, kłamał. - A niby po co?
Moja siostra taka nie była. Bardzo dobrze ją znałem.
Ale ten hotel ją zmienił.
A ja dowiem się, dlaczego.
Przyszedł do pana pilny telegram.
Skoro jest pilny, to mi go daj.
Przepraszam.
Proszę.
- Gdzie idziesz? - Ten hotel to może nie labirynt,
ale jako dzieci chowaliśmy się we wszystkich kątach.
- Matka bardzo tego nie lubiła. - Mój ojciec miał ten sam problem.
- To moje ulubione miejsce. - Schody?
Ta dziura na dole. Nikt mnie nie widział, ale ja widziałem wszystkich.
Czasem podsłuchałem rozmowę, której nie powinienem.
Kiedy chcę być sam, przychodzę tu nocą, gdy nikogo nie ma.
Dzięki temu znów czuję się jak dziecko. Bezpiecznie.
- Teraz znam twój sekret. - Zdradzam go tylko wyjątkowym osobom.
- Ledwie mnie znasz. - Mogą minąć wieki, zanim kogoś poznasz.
Ale czasem wystarczy, że spojrzysz komuś w oczy,
by wiedzieć, że ta osoba jest wyjątkowa.
Proszę nas zostawić.
Kiedy mój asystent pana mierzył, zauważyłem tatuaż.
To przestępstwo? Wielu marynarzy je ma.
Ale nie takie nierówne i w tak ukrytym miejscu.
Pana tatuaż pochodzi z więzienia.
- To była drobna kradzież. - Nie musi pan tłumaczyć.
Wiem, co pan zrobił i kim pan jest, Julio Espinosa.
Czy może powinienem mówić Julio Olmedo?
Dlaczego to nie byłaś ty?
Dlaczego nie poznałem cię pierwszej?
Przestań, proszę.
Powiedz, że nie czujesz tego samego. Powiedź, a sobie pójdę.
To moja siostra i nie chcę się wiązać.
Odmawianie sobie tego, czego chcesz, to najgorsze pęta.
Jesteś łajdakiem. Jak mogłeś mi to zrobić?
- A ty, siostro? - Przepraszam, Eugenio.
Przykro mi, że się dowiedziałaś. Nie chciałam cię zranić.
Eugenio, nie. Proszę, odłóż to.
- Nie ruszaj się. - Tylko spokojnie.