Jutro w południe zostaw 50 tysięcy peset w Cruce del Arroyo.
To hotel mojego ojca, mój hotel.
Dzieje się coś złego i chcę wiedzieć, co.
Wyjdziesz za mnie?
- Nie pogratuluje mi pani? - Nie wiem, jak usidliłaś mojego syna.
Znalazłam to, gdy ścieliłam łóżko don Javiera.
- Teraz możesz iść na policję. - Wątpię, żeby to wystarczyło.
Szantażysta zgubił spinkę do mankietów.
W biurze znajduje się lista pracowników hotelu od jego otwarcia.
- Jak tam wejść? - Ja to zrobię.
Jeśli ktoś mnie zobaczy, to przecież biuro mojego narzeczonego.
Pascual.
Co robisz, Julio?
Usłyszałem jakiś hałas. To pokój Saúla i Joaquína, a oni pracują.
Ja niczego nie słyszę. Proszę cię, zajmij się swoimi sprawami.
- W kuchni jest mnóstwo roboty. - Tak jest.
Ostrożnie. Nie dotykaj tego.
- Wychodzisz, Pascual? - Mam wolne popołudnie.
Przykro mi. Zostaw to tu i zamelduj nowych gości.
Oczywiście, don Diego.
Słyszałem, że pana firma górnicza dobrze prosperuje. Proszę tędy.
Zostawiam panów z Pascualem.
- Zostaw. Ja się tym zajmę. - Dzięki.
Andrés, musisz wyświadczyć mi przysługę.
Obym tym razem nie ryzykował pracą ani życiem.
- Zapytaj o coś matkę. - Mówiłem, że nie chcę ryzykować życiem.
- Andrés. - O co chodzi?
Miałam uważać, czy nie dzieje się nic dziwnego.
- I co? - Jeden z pracowników próbował to wynieść.
Nie sądzę, żeby to miało coś wspólnego z moim synem i synową.
Ale może zainteresuje kogoś, kto mógłby mi pomóc.
Nadal mamy czas zanim wyjedziemy.
Victorio, powiedz don Diegowi, że chcę się z nim napić kawy.
- Zły dzień? - Przepraszam. W czym mogę pomóc?
Chcę przeszukać kwatery służby. Mam pozwolenie doñi Teresy.
Oczywiście.
- Zacznijcie od tego pokoju. - Tak jest.
Pozwól, młody człowieku.
- Co się dzieje? - Mnie też się to nie podoba,
ale muszę się upewnić, że nikt niczego stąd nie wynosi.
Możesz iść.
- Hernando. - Tak?
Brakuje końcówki. Tego samego rozmiaru, co ta znaleziona w ciele ofiary.
To musi być narzędzie zbrodni.
- Pani tutaj? - Jaka szkoda.
Skoro jesteś w ciąży, za niedługo będziesz się musiała pozbyć tych ładnych ubrań.
Tak, wielka szkoda.
Masz już ubranka dla dziecka, ale nic większego dla siebie.
W pewnych kwestiach taka przewidująca, w innych taka niedbała.
Ubranka dla dziecka dostałam w prezencie. Planowałam pójść na zakupy. Ten wypadek...
Tak, wypadek. Szkoda, że doktor Santamaria musiał wyjechać.
Chciałam z nim jeszcze porozmawiać. Martwię się o ciebie.
- Nie musisz, dobrze się czuję. - Jestem markizą de Vergara.
Moim jedynym zadaniem w życiu jest martwić się o ciągłość rodu.
I nie miej wątpliwości, że będę to robić.
Doño Sofío, czy mogę pomóc?
Co się dzieje? Czy coś się stało z dzieckiem?
Co się stało dziecku?
- Powiedziała ci coś? - Tak. Nie uwierzysz.
- Co powiedziała? - Tu jest.
Co pan robi? Puśćcie mnie.
Jest pan aresztowany pod zarzutem morderstwa Jimeny Lopez
i jako podejrzany w sprawie zaginięcia Cristiny Olmedo.
Cristina była moją przyjaciółką, a tej Jimeny nie znałem.
To mój współlokator. Był ze mną, kiedy wróciłem z tawerny.
Mam wrażanie, że tamtego wieczoru przebywał pan z połową Hiszpanii.
Co to za hałasy?
Co robicie z moim synem? Wszyscy wyjść.
Przykro mi, ale w jego rzeczach znaleźliśmy narzędzie zbrodni.
- Co? - Złoty nóż.
Jako kelner miał do niego dostęp.
- To niemożliwe. - To na pewno pomyłka.
- Proszę, puśćcie mojego syna. - Mamo, przysięgam, jestem niewinny.
- Nic ci nie będzie, synu. - Niech pani nam nie utrudnia.
Tak będzie lepiej dla wszystkich.
Doño Angelo.
- Tak? - Napój dla señority Alicii.
- Dziękuję, Carmen. Sama dokończę. - Jak sobie pani życzy
Señorito?
Co się dzieje?
Andrés miał informację o spinkach do mankietów, ale teraz to bez znaczenia.
- Aresztowali go. - Dlaczego?
Policja znalazła złoty nóż w jego rzeczach.
To niemożliwe, przecież nóż...
O Boże.
Możesz porozmawiać ze swoim bratem? On może to wyjaśnić.
Może, ale tego nie zrobi. A nawet jeśli, matka by mu nie pozwoliła.
Wiem, która pokojówka znalazła nóż.
- Myślisz, że ośmieli się wyznać prawdę? - Dla Andrésa tak.
Nic nie szkodzi spróbować.
Pójdę z tobą. Dogaduję się z pokojówkami, a to, że jestem z Alarcónów, może pomóc.
Mogę?
- Już w porządku. - Dziękuję.
Poczekaj chwilę.
Idź, droga wolna.
Zaczekaj na mnie w kuchni.
Dałam ci nóż sądząc, że zrobisz to, co najlepsze dla nas wszystkich.
To co stało się z Andrésem to niefortunna pomyłka.
- Szczerze tego żałuję. - Nie chciałam tego robić,
ale to dotyczy mojego syna, a nie pozwolę, by poszedł do więzienia.
Jeśli będzie trzeba, powiem prawdę.
Nikt nie uwierzy zrozpaczonej matce, która próbuje ocalić syna.
Powiem prawdę o ciąży Sofíi.
To będzie wielki skandal dla rodziny i hotelu.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Doskonale wiesz.
Tak jak wiesz, że mój syn jest niewinny. Ale to co powiedziałaś to prawda.
Mnie nie uwierzą, ale uwierzą tobie.
Idź na policję i powiedz prawdę.
- Szantażujesz mnie? - Jesteś matką.
Wiesz, że zrobię wszystko, co tylko możliwe, by ocalić syna.
To jedynie kwestia wyboru między twoja córką,
a synem.
Czemu podłożyłeś nóż w rzeczach syna Ángeli?
Miałem na myśli jego współlokatora, ale ich łóżka wyglądają tak samo.
A że wszędzie kręci się służba markizy, nie miałem czasu się zastanowić.
Policja ma swojego winowajcę. Czy to ważne, który to kelner?
Oczywiście, że ważne. Nie wiesz, co narobiłeś.
Zmusiłeś mnie do podjęcia bardzo trudnej decyzji.
Już tu są. Przyprowadziłam cię tu, żeby nie robić scen w hotelu.
Do rozwiązania sprawy powiemy, że wyjechałeś za granicę.
O czym ty mówisz, mamo?
Twoja matka o wszystkim mi powiedziała. Mam nadzieję, że zrobisz podobnie.
- Co im powiedziałaś? - Jesteś moim synem, dlatego skłamałam.
Czas, abyś wziął odpowiedzialność za swoje czyny, synu.
Pójdziesz z nami.
Proszę, nie tutaj.
Kiedy bardziej się oddalimy.
To był jej pomysł, żeby podłożyć nóż gdzie indziej.
Don Javier...
Zdradziłaś mnie, mamo.
Dzięki temu poczujesz się lepiej, mamo.
- Z likierem anyżowym, jak lubisz. - Synu.
- Mówiłam, że nic ci nie będzie. - Miałaś rację.
A kiedy ja nie mam racji? Gdybyś tylko zawsze mnie słuchał.
- Mamo... - Wracajmy do pracy. Porozmawiamy później.
- Nikt nie powie, że kogoś faworyzuję. - Nie napijesz się? To cię odpręży.
Jestem ochmistrzynią w Grand Hotelu, nie zwykłą pokojówką.
Nie powinnam się odprężać. Ty też nie. Zostaw to i wracajmy do pracy.
Wszyscy do roboty.
Andrés.
Proszę mi wybaczyć bezpośredniość, ale niedługo wyjeżdżam,
- a wiem, że ma pan dużo pracy. - Doceniam pani szczerość.
Dziękuję.
Z listów mojego syna wiem, że nie jest tu szczęśliwy.
i że jest zawiedziony, że został pan kierownikiem zamiast niego.
Pani syn ma wiele zalet, ale nie do tej posady.
Mimo to jest przyszłym markizem i wpływowym człowiekiem,
który ma wiele kontaktów. To niebezpieczny rywal.
Rozumiem, że oboje mamy marzenie, o którym nie wypada wspominać.
Jakie?
Aby mój syn znalazł się jak najdalej od tego miejsca i tej rodziny.
Rozumie pani, że nie mogę tego skomentować.
Pana uśmiech mówi wszystko. Złożę panu propozycję.
Podczas mojej nieobecności będzie mi pan służył za oczy i uszy.
Proszę mieć oko na mojego syna i synową.
Wiem, że ona ukrywa coś, co pomogłoby mi wydostać stąd syna.
Abyśmy mogli zawrzeć układ, oboje musimy mieć korzyść.
- Co mi pani oferuje? - Victorio.
Moja pokojówka zastała człowieka, który próbował wynieść stąd pieniądze.
Nie wiem, o co chodzi, ale byłam pewna, że to pana zainteresuje.
Te pieniądze skradziono z hotelu. Gdzie je znalazłaś?
Zobaczyłam, jak recepcjonista chowa je pod biurkiem.
Może pani na mnie liczyć. A teraz proszę mi wybaczyć.
- Teraz poczujesz się lepiej. - Dziękuję, najdroższy.
Przepraszam.
Potrzebuję cię przy sobie bardziej niż kiedykolwiek.
Jestem przy tobie, nie ważne jak bardzo moja matka będzie próbować nas rozdzielić.
Po to przyjechała. Aby rozbić nasze małżeństwo.
Wiedziałam, że nigdy mnie nie lubiła, ale nie sądziłam, jest do tego zdolna.
Kocham cię i nie pozwolę, by nas rozdzieliła.
A kiedy urodzi się nasze dziecko,
nie będzie już mogła nic zrobić.
A teraz odpocznij.
Andrés.
Przepraszam, czy ktoś widział pokojówkę, która zajmuje się pokojem mojego brata?
Jest w składziku z bielizną.
- Andrés! - Dzień dobry, señorito Alicio.
- Cieszę się, że wróciłeś. - Dziękuję.
- Puścili cię? - Najwyraźniej mają innego podejrzanego.
Zobaczymy, czy tym razem właściwego.
Proszę mi wybaczyć.
Jeśli nadal będziesz flirtował z señoritą, napytasz sobie biedy.
- Nie flirtuję. Tylko się przyjaźnimy. - Jasne.
- Przestraszyłeś nas. - Tak, ale przede wszystkim siebie.
Tu masz spinkę, którą mi dałeś. Oby nie przyniosła ci pecha.
- Dowiedziałeś się czegoś? - Należała do kawalera twojej siostry.
Do Pascuala.
Byli bardzo dyskretni. Nie miałem o tym pojęcia.
Dziękuję.
- Pascual? - Tak?
- Znalazłem tę spinkę. - Gdzie?
Na korytarzu przed naszym pokojem.
Jest moja. Patrz, tu mam drugą. Dzięki.
Coś nie tak?
Byłeś kawalerem Cristiny Olmedo, prawda?
- Czemu tak mówisz? - Wysłałeś don Diegowi te listy.
- Wiem o wszystkim. - Nie wiem, o czym mówisz.
-Nikomu nie powiem, ale musisz powiedzieć mi prawdę.
Zostaw mnie w spokoju, zanim cię wyrzucą.
- Co tu się dzieje? - Nic.
Jesteś nie tam, gdzie trzeba. Idź zająć się gośćmi.
Chodź do mojego gabinetu, Pascual.
Ta walizka była na recepcji. Dlaczego?
Jeden z kelnerów kazał mi ją przechować.
Który?
Ten, z którym właśnie rozmawiałem. Przyszedł po nią.
Chodź.
- Tu jest.
Pascual?
Pomożesz mi znaleźć gościa w rejestrze?
Teraz nie mam czasu.
To zajmie tylko chwilę.
Przykro mi, ale muszę iść. Pomogę pani, kiedy wrócę.
Nie chcę robić pani krzywdy.
- Nie rób tego. - Niestety przeszkodziła mi pani.
Bierz walizkę. No już.
Idź przede mną. Nie krzycz, ani nic nie mów.
- Puść mnie. Wyszliśmy z hotelu. - Kiedy będziemy dalej.
Nie zatrzymuj się.
- Puść mnie, błagam. -Zamknij się. Tędy.
Pascual.
- Puść ją. - Ani kroku bliżej.
- Nie rób jej krzywdy. - Czemu mnie śledzisz?
Chcę wiedzieć, co się stało z Cristiną Olmedo.
- Skąd znasz Cristinę? - Puść ją.
- Ona nie ma z tym nic wspólnego. - Skąd znasz Cristinę? Mów.
Jestem Julio Olmedo, jej brat.
Szantażowałeś don Diega, bo wiesz, co się z nią stało.
Czemu mam ci wierzyć?
- On mówi prawdę. - Cristina dała ci spinki do mankietów.
Powiedziała ci, że należały do naszego ojca?
Trzymała je pod poduszką niczym amulet. Napisała mi o tym w liście.
- Jesteś jej bratem? - Skrzywdziłeś ją?
To była miłość od pierwszego wejrzenia. Nigdy nie skrzywdziłbym Cristiny.
A Diego? Czy to Diego zabił Cristinę?
Proszę się nie martwić. Zbliża się sezon. Myśliwy pewnie sprawdza broń.
- Co to było? - Pewnie kłusownik.
Nie, to brzmiało jak rewolwer albo pistolet, z którymi się nie poluje.
Zabierzcie podejrzanego do Cantaloi. Fernando, chodź ze mną.
Nic ci nie jest? Uspokój się.
- Zrobił ci krzywdę? - Nie.
To dobrze. Oddychaj.
Co tu robisz? Odpowiadaj.
Zobaczyłem, jak Pascual porywa señoritę i poszedłem za nimi. Ocalił pan nas oboje.
- A ta walizka nie jest twoja? - Nie. Chciałem ją tylko podnieść.
W porządku. Wracaj do hotelu. Niczego nie widziałeś ani nie słyszałeś.
No już.
Uspokój się, już po wszystkim.
- Co z moim synem? Co to był za strzał? - Pani synowi nic nie jest.
Nie wróciłem tu dla własnej przyjemności. Pani hotel to magnes dla nieszczęść.
- Zastrzeliłem Pascuala, by bronić Alicię. - Co?
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Nie martw się. - Proszę pani?
Muszę porozmawiać na osobności z pani córką i señorem Murquíą.
Oczywiście. Znajdę pokój.
Muszę też skorzystać z pani telefonu, by zadzwonić do sędziego Barredy.
Proszę wejść drzwiami dla służby. Nie chcę niepokoić gości.
Chodź, Alicio.
Jak pani sądzi? Dlaczego Pascual chciał panią porwać?
Przyłapałam go w biurze Diega i zaczął mi grozić nożem do listów.
- Jak się pan tam znalazł? - Śledziłem ich od wyjścia z hotelu.
A dlaczego go pan zastrzelił?
Proszę się postawić na moim miejscu. Ktoś zasztyletował tu dziewczynę.
On groził mojej narzeczonej. Nie chciałem, aby Alicia była następna.
- Kto powiedział, że mordercą był Pascual? - To chyba oczywiste.
Proszę jedynie o odpowiedź, a wyciąganiem wniosków zajmę się sam.
Uważa pani, że ten człowiek chciał panią zabić?
Byłam w szoku.
Musiał być blisko pani, żeby tak pani grozić.
- Mylę się? - Nie.
Ledwie mogłam się ruszać.
Nie sądzi pan, że to był ryzykowny strzał? Gdyby był o kilka centymetrów...
Jestem dobrym strzelcem. Nigdy nie naraziłbym życia Alicii.
- Chyba mnie pani nie aresztuje? - Raczej nie.
To prawdopodobne, że zastrzelił go pan, by ratować życie narzeczonej.
Ostrożnie. Wkrótce przyjdzie moja matka.
- Nie chciałem cię tam zostawiać. - Tak było lepiej.
- Nie powinni cię ze mną widzieć. - Wiem.
Sądzisz, że Pascual zabił moją siostrę?
Powiedział, że ją kochał i nigdy by jej nie skrzywdził. Zdawał się mówić z serca.
- A Diego? - Słyszałeś Pascuala. To nie był Diego.
To dlaczego go szantażował? Diego dużo mu zapłacił, więc to musiało być coś ważnego.
Ale niezwiązanego ze śmiercią twojej siostry. Diego jest niewinny.
Jestem o tym przekonany. A Pascual już nic więcej nie powie.
Ale może znajdziemy jakąś podpowiedź w jego pokoju.
Rozejrzę się zanim przyjedzie policja.
Alicio.
Przykro mi, że musiałaś przez to przejść.
Szukajcie dokumentów, listów. Anarchistycznej propagandy
romansów, kobiecych ubrań. No Hernando, to nic strasznego.
Pan Espinosa. Co za niespodzianka.
Większą niespodzianką byłoby, gdybym tu pana nie zastał.
- Przepraszam, za chwilę zaczynam zmianę. - Więc nadal ma pan czas.
- O ile pan pozwoli, chcę porozmawiać. - A jeśli nie pozwolę?
Pozwoli pan. Proszę za mną.
- Hernando, przeszukaj pokój. - Tak jest.
Wiem, że pan wie więcej niż mówi. Albo powie mi pan tu, albo na komendzie.
- Widziałem, co się stało. - Don Diego o panu nie wspomniał.
Dla don Diega kelnerzy to część jego świty.
Jeśli nas nie potrzebuje, to jesteśmy niewidzialni. Nie liczymy się jako ludzie.
Na szczęście wobec prawa wszyscy jesteśmy równi.
Pana zeznanie ma tę samą wartość co zeznanie króla. Chodź nie do końca.
Pana zdaniem Pascual miał zamiar zabić señoritę Alarcón?
Raczej chciał ją wykorzystać do ucieczki.
Czy przed strzałem señor Murqía próbował skłonić Pascuala, by puścił señoritę?
- Krzyknął, albo zaczął mu grozić? - Nie, strzelił zanim Pascual go zobaczył.
Bez ostrzeżenia.
Czy to nie podejrzane?
Dziękuję panie sędzio.
Może pan liczyć na moją dyskrecję, tak jak ja liczę na pana odwiedziny.
Do widzenia.
Oskarżą Pascuala o podwójne morderstwo. To ostatecznie zamknie sprawę.
Schowaj pieniądze. Trzymaj Alicię z dala od swoich spraw. To nie takie trudne.
Za niedługo się z nią żenisz i właśnie ocaliłeś jej życie.
Zdobądź jej serce.
Chcę, żeby moja córka była z tobą szczęśliwa.
Diego.
- Nie mam jeszcze ostatnich ksiąg. - Dostaniesz je później.
Jeśli to wszystko, to córka mnie potrzebuje.
- On cię chronił. - Nie potrzebuję ochrony.
Nie? Gdybyś nie mieszała się w jego sprawy, nie zginąłby człowiek.
- Ja do nikogo nie strzelałam. - Zmusiłaś go do strzału.
Podziękowałaś mu?
Ocalił ci życie.
Jestem pewna, że zginąłby za ciebie. Co za szczęście, że jest taki zakochany.
- Dla kogo? - Dla nas wszystkich.
Wiesz, jaką sytuację zostawił za sobą twój ojciec. Zależymy od Diego.
Musisz mu okazać więcej wdzięczności.
- Doño Tereso? - Tak, Alfredo?
Właśnie przyjechał pani syn.
- Skróciłem podróż, siostrzyczko. - Rozumiem, że z powodu Alicii.
Kiedy usłyszałem, co się stało, to wróciłem. Alicii nic nie jest?
Gorzej się czuje z powodu Pascuala, niż własnego.
- Javier, kiedy znów ruszysz w podróż? - To był pomysł matki. Od niej to zależy.
Idź do restauracji. Dołączę tam do ciebie.
- Dobrze, mamo. - Proszę wybaczyć.
- Czyli byłem w podróży? - Więcej nie muszą wiedzieć.
Oddałaś mnie w ręce policji. Nigdy tego nie zapomną.
Nie, Javier, sam jesteś sobie winien tego aresztu.
Jesteś znów wolny dzięki mnie, ale nie dopuszczę do tego po raz drugi.
I co zrobisz? Zamkniesz mnie w pokoju?
Po pierwsze, koniec z hazardem i kobietami z tawerny.
Wszystko zaczęło się od jednej z nich. Musisz być bardziej odpowiedzialny.
Wybacz, ale teraz kelnerzy wiedzą lepiej od ciebie, czego mi trzeba.
Wybacz.
Don Alejandro, to zawsze wielki zaszczyt gościć cię w naszym hotelu.
Cała przyjemność po mojej stronie. Znasz moją córkę, Eugenię?
Nie, nie miałam przyjemności. Masz oczy po matce.
- Co za piękna buzia. - Dziękuję.
Mercedes, moja najmłodsza córka, przyjedzie następnym pociągiem.
- Wyśle po nią powóz. - Jesteś bardzo szczodra.
Zajmie się wami recepcjonista. Możecie usiąść w poczekalni.
- Szklaneczka brandy, Andrés. - Tak jest, do Javier.
Niech będą dwie.
- Mogę? - Młoda dama nie może siadywać z obcymi.
Jestem don Javier Alarcón. Już nie jesteśmy sobie obcy.
Mam nadzieję, że sobie to zapamiętasz.
Señorita Eugenia, córka generała Herrery.
- Dobrego przyjaciela mojej matki. - Jesteś spokrewniony z doñą Teresą?
Jestem jej synem i dziedzicem tego hotelu.
To piękne miejsce, choć nieco nudne.
Jako przyszły właściciel mam obowiązek odmienić twoje zdanie.
- Jak można się tu dobrze bawić? - Don Javier?
Dziękuję.
- Usłyszą nas. - Cicho.
Eugenio...
Ubieraj się.
Zabieraj od niej swoje łapska.
Musimy poważnie porozmawiać.
- Zaręczony z Eugenią? - Jej ojciec się zgadza i ja też.
Próbowałam cię skierować na dobrą drogę. W tej sytuacji tak będzie najlepiej.
- Małżeństwo odmieni twoje zachowanie. - Czy moje zdanie się nie liczy?
- A czy ty wziąłeś pod uwagę moje? - Nie, Eugenii. A ona nie protestowała.
Jestem tego pewna. Bardzo chce cię poślubić.
Musiałeś ją bardzo uszczęśliwić w łóżku. Mam nadzieje, że tobie też się podobało.
Bo spędzisz z nią resztę życia.
- Szukałaś mnie? - Chodź.
Co się dzieje?
Chciałam ci pokazać. Widać już?
Dziecko rośnie.
Niedługo będę musiała wydać pensję na nowe ubrania.
Zaoszczędziłem tyle, że kupię ci wszystko, co trzeba.
- Nie musisz. - Wiem, ale chcę.
Kupię wszystko, co będzie ci potrzebne.
Chcę, żebyś ładnie wyglądała, kiedy pójdziemy razem do Cantaloi.
Wiem, że to dziecko nie jest moje, ale kocham je tak samo mocno.
Będziesz wspaniałym ojcem.
- Czy mogę to zabrać? - Tak, nie będziemy tego potrzebować.
To wygląda na ciężkie, a uczono mnie zawsze pomagać kobiecie.
Nie jest aż tak ciężkie.
To ubrania i pościel Pascuala, których nie zabrała policja.
Doña Ángela kazała mi je spalić, by zwolnić pokój dla nowego recepcjonisty.
- Mam do spalenia kilka pudeł. - Doña Ángela powierzyła to mnie.
Jeśli ci pomogę, to pójdzie szybciej, a potem pójdziemy na spacer albo zapalić.
- Doña Ángela da mi nowe zadanie. - Chyba, że się nie dowie, że skończyłaś.
- Jesteś nowy i jeszcze jej nie znasz. - Rozumiem.
Ale jesteś na tyle przystojny, że zaryzykuję gniew Doñi Ángeli.
- Musisz mi pomóc. - Muszę to zanieść Nicolàsowi.
- Ja się tym zajmę. - Co mam zrobić?
- Przepraszam za spóźnienie. - Czujesz się lepiej, Alicio?
Otrzymałam nowe księgi. Liczby są zatrważające.
Październik nigdy nie był najlepszym miesiącem.
Ale przy kwocie, jaką zainwestowaliśmy w tym roku
nie możemy sobie pozwolić na puste pokoje.
Zastanówcie się nad rozwiązaniem.
Znam się na swojej pracy. Jutro otrzymasz moje plany.
Nic ci nie jest?
Trochę kręci mi się w głowie.
Przepraszam, muszę zaczerpnąć świeżego powietrza.
- Mam ci towarzyszyć? - Nie trzeba.
Zostań i rozwiąż problem ksiąg.
- Szukałam cię, Natalio. - W czym mogę pomóc?
- Trzeba mi wyprasować sukienkę. - Kiedy tylko skończę.
To pilne.
Kiedyś towarzyszyłam ojcu podczas polowań.
Wiele osób przyjeżdżało tu polować,
zanim Gredos stało się królewskim terenem łowieckim.
Nie jest otwarty cały sezon i niewiele osób dostaje zaproszenie.
Nazwisko mojej rodziny może być dobrą reklamą.
Możemy zorganizować polowanie.
Gdybyśmy pozyskali jeszcze kilka szlacheckich rodzin,
reszta sama przyjedzie. Jak sądzisz.
- Niewiele udało się spalić. - Przejrzę to. Patrz, czy nikt nie idzie.
- Sprawdź, czy to same ubrania. - Dobrze.
Tu coś jest.
- Co to? - Nie wiem, jest pod podszewką.
- To z hotelu? - Nie mamy tu podobnych kluczy.
- Może jest od kufra albo jakiejś skrzyni. - Pascual nie miał u siebie nic takiego.