To uniform mojej siostry, znalazłem go w piecu.
Nie będziesz już mogła zajść w ciążę.
Tylko jedna osoba nie jest już kelnerem. Pascual, recepcjonista.
Jeśli nie chcesz, by ktoś dowiedział się o Cristinie Olmedo
zostaw 50 000 peset w Cruce del Arroyo, jutro w południe.
- Słyszałam, że jesteś w ciąży. - Tak, proszę pani.
Mam dla ciebie coś lepszego, jeśli chcesz tu wrócić.
To wygląda jak końcówka złotego noża.
- Pomagał mi kelner? - Kto?
Julio Espinosa.
Julio Espinosa?
Tak.
Chyba nie muszę się przedstawiać.
Podobno ostatnio pomagałeś czyścić sztućce, czy tak?
- Tak. - Możemy porozmawiać?
Ale gdzieś indziej.
Oczywiście.
Nic nie ukradłem i nie znam tej dziewczyny.
- Gdzie byłeś tej nocy, gdy zginęła? - W barze, w Cantaloa.
Ale zaraz wróciłem, mój współlokator może to potwierdzić.
- Byliśmy razem. - Czysty.
- Ma pan do mnie coś jeszcze? - Nie, nic do pana nie mam.
Ani na pana korzyść. Proszę nie opuszczać hotelu.
Nie zamierzam.
Mogę już iść?
- Co? - Nie ufam mu.
Przeszukaj jego pokój.
- Zaraz tu będą. - Zatrzymaj ich.
- Ja? Jak? - Użyj psów.
- Pokój pana Espinosy jest na górze. - I pani syna również.
Kogo panowie szukają? Zabójcy?
Nie mogę ci powiedzieć. Zabierz te psy i przepuść nas.
Przepraszam.
Gdzie jest Cruce del Arroyo?
Nic tu nie ma.
Boją się obcych.
Alicia.
Już dobrze?
Mówiłeś, że rozwiązałeś już sprawę Cristiny Olmedo.
Potem było to zdjęcie, a teraz policja znalazła jej zakrwawione ubrania.
I naprawdę sądziłeś, że nie zauważę braku 50 000 peset?
Dzień dobry.
- Znamy się? - Mam informacje o morderstwie.
- Widział pan coś? - Przed śmiercią widziałem ją z mężczyzną.
Z Javierem Alarcón.
Zostawili to na moim biurku.
Ktoś o tym wie i mnie szantażuje.
Zajmij się tym.
Pracuję nad tym. I jeszcze nigdy cię nie zawiodłem.
I oby nie był to twój pierwszy raz.
Przepraszam.
- Jak się nazywasz? - Cristina Olmedo.
Wstań. Masz szczęście, że to tylko świece i że to stało się tu.
Ja mogę cię tylko zwolnić...
ale gdyby to był gość. Co by pomyślał o naszym hotelu?
To już się nie powtórzy, przysięgam.
Wracaj do pracy.
Mówił do mnie łagodnie, prawie miło.
Mimo to, wolałam, kiedy krzyczał.
Może pan tego nie lubi, ale śniadanie samo się nie poda.
Już to robię, panie Benjamin.
Gdzie byłeś?
To jest dla pana Agosto, z pokoju 41.
Kawa dla pana Diego.
Zaniosę kawę panu Diego.
Po co ci ten nóż?
- Pani Alicio. - O co chodzi, Andrés?
Wiem, że to zuchwałe, ale potrzebuję pani pomocy.
Proszę. O ile mówimy?
Nie chcę słuchać wyjaśnień.
- Pana śniadanie. - Postaw je tam.
Nie wiem, nie rozumiem. O ile rozmawiamy?
Porozmawiamy o tym później.
- Wszystko się komplikuje. - Przykro mi, proszę pana.
Lament tu nie pomoże, Garrido.
- Diego. - Alicia.
Może chcesz iść na spacer po ogrodzie.
Teraz jestem zajęty. Ale potem z przyjemnością.
- Czy to wszystko? - Możesz odejść.
- Zobaczymy się później? - Oczywiście.
Kelner, przyjdź do mojego pokoju, uprzątnąć tacę.
Już idę.
Co się dzieje? Co zamierzałeś mu zrobić?
- Nic. - Nic?
- Nożem. - Chciałem, żeby się przyznał.
- Kłamał odnośnie Anselmo. - To nie czyni z niego mordercy.
Nie chciałem cię skrzywdzić. Pewnie ciężko ci to zaakceptować.
- To człowiek, którego kochasz. - Jest moim narzeczonym. Dobrze go znam.
Nie byłby zdolny zabić kogokolwiek.
Postaw się na moim miejscu. Mógłbyś żyć z kimś takim?
Chcę tylko poznać prawdę.
Ja również.
Tak jej nie odkryjesz.
Co mogę zrobić?
Jeśli zapłacili temu szantażyście, to dlatego, że znał prawdę.
- To jego trzeba znaleźć. - Nie widziałaś go?
Nie, ale miał pelerynę z hotelu, która podarła mu się, gdy uciekał.
Poszukaj peleryny, a ja porozmawiam z Diego.
Uważaj na siebie. Nie chcę, żeby coś ci się stało.
Señoria Alicia?
Tak?
Pani matka czeka na panią w holu.
Zaraz tam będę.
Co pan tu robi?
Wie pan, do kogo należy ta peleryna?
- Czemu chcesz to wiedzieć? - Jest podarta. Ktoś musi to zszyć.
- To psuje wizerunek hotelu. - Tak, to katastrofa.
- Komu mam to powiedzieć? - Peleryny to nie uniformy.
Portierzy zakładają je, gdy pada.
Zostaw ją tu. Każe to naprawić.
- O co chodzi, mamo? - O to.
- Mamo. - Alfredo, synu. Dobrze cię widzieć.
Schudłeś. Musisz przyjechać do domu na miesiąc.
- Pani Eliso. - Sofia.
- Co za niespodzianka, markizo. - Przyjemna, mam nadzieję
Miło panią widzieć.
Piękniejesz z dnia na dzień, Alicio. Jesteś podobna do ojca.
Za to ty przypominasz matkę.
- Markizo. - Javier.
- Witam panią. - Dyrektorze.
- Mogę zabrać pani pościel? - Tak, Victorio.
Wskażę ci drogę.
Lubię spać na ręcznie haftowanym jedwabiu. Stare przyzwyczajenie.
Trudno o lepszy moment na odwiedziny. Prawda Alfredo?
Chcieliśmy poczekać do czwartego miesiąca, ale skoro jesteś...
Co takiego, kochanie?
Spodziewamy się dziecka. Przyszłego dziedzica tytułu.
- Wspaniałe wieści, czyż nie? - Wspaniała niespodzianka.
Wnuk. Mój Boże. Chcesz, żebym poczuła się staro, Sofia.
Chyba muszę ci pogratulować. Syna.
To może być też dziewczynka. Wtedy dziewięć miesięcy na nic.
Co to jest? Chyba tego nie ukradłaś?
Pani syn nic pani nie powiedział? To od niego.
- Skąd wziął pieniądze? - To nie moje zmartwienie.
Nie pogratuluje pani przyszłej synowej?
Nieważne. Pokojówka nie może nosić biżuterii.
- Nawet ślubnej? - Jeszcze nie wyszłaś za mąż. Ściągnij to.
To nie zmienia faktu, że go mam.
Nie wiem, jak go omotałaś, ale nie pasujesz do niego.
Okłam go, mów cokolwiek.
Powiedz, że to nie jego dziecko, że go nie kochasz. Tylko go zostaw.
Nie mam pani tego za złe, bo wiem, że to z troski o niego.
Ale powinna pani pomyśleć też o swoim wnuku.
Myśli pani, że będzie szczęśliwy, gdy zostawię go z pani powodu?
Wybaczyłby to pani?
Czy syn dał pani kiedyś coś takiego?
Jeśli musi wybierać, to już to zrobił.
- Markiza powinna przyjeżdżać częściej. - Tęskniłeś za mną?
- Ważne, że teraz tu jesteś. - Szybko, muszę pościelić łóżko wiedźmy.
- To będzie pięć intensywnych minut. - Tylko pięć? Nie aż tak się spieszę.
- Pan Javier? - Co pan tu robi?
Przepraszam, że przeszkadzam. Wiem, że wolałby pan to kontynuować.
- Ale mam ważniejszą sprawę. - Wyjdź stąd i to już.
Panie Alarcón, nie jestem tu dla przyjemności.
Muszę pana przesłuchać, jako podejrzanego o morderstwo.
Proszę nie kłopotać się o swój wygląd. Wystarczy się okryć.
Dla gości, nie dla mnie. Już to widziałem.
Señorita...
Spędziłem tu sporo czasu.
- Powinienem mieć tu jakiś pokój. - Chyba nie wystarczy panu pensji.
Przyszedłem powiedzieć, że mam w końcu podejrzanego.
- Pani syna. - Przysięgam, jestem niewinny.
Pani syna widziano w towarzystwie zamordowanej prostytutki.
Mój syn nie przebywa z takimi kobietami. A nawet jeśli, to nie on jeden.
Goście hotelu widzieli ich razem na przyjęciu.
- Niepokoi pan moich gości? - To moja praca.
- Tylko ostrożnie, bo ją pan straci. - Z chęcią zamienię ją na inną.
Broń mordercy to złoty nóż, należący do hotelu.
Ponadto, znaleziono tu zakrwawione ubrania Cristiny Olmedo.
- Cristina odeszła z hotelu. - I z tego świata, obawiam się.
Mam świadka, który widział pana Javiera z zamordowaną.
- Kim on jest? - Pan Sebastian, właściciel baru.
To wszystko, co pan ma? Zeznanie chciwego łotra?
Jego słowo jest więcej warte?
Pani syn nie był święty w Madrycie. Aresztowano go za przemoc.
Proszę spojrzeć.
Musiałem stanąć w obronie kobiety.
Mam jej powiedzieć, jakiej kobiety?
Ten chciwy łotr przynajmniej nie był w więzieniu.
- Proszę ze mną, panie Javier. - Mój syn nigdzie nie pójdzie.
Ja też mam świadka, byłem wtedy z kimś innym.
Znów się spotykamy, panie Espinosa.
Wie pan, czym są dla nas zbiegi okoliczności?
To podejrzenia.
- Oskarża mnie pan o coś? - Na razie nie.
Jest pan tylko świadkiem.
Pamięta pan tę noc, gdy zginęła ta dziewczyna?
Był pan wtedy w barze. Z kim?
- Wpadłem na pana Javiera. - Czy był wtedy z tą kobietą?
Wplątał się w bójkę i wyrzucili go.
- Interweniowałem, bo chcieli go bić. - Co się wtedy stało?
Wróciliśmy do hotelu. Nie był w stanie kogokolwiek skrzywdzić.
- A Jimena? - Nie wiem. Zakładam, że tam została.
Muszę wracać do pracy. Nie chcę się spóźnić...
Jeszcze jedno. Czy wspominał kiedyś o Cristinie Olmedo?
Czy wiedział coś o jej zniknięciu?
Nie, nigdy o niej nie słyszałem.
To wszystko.
Czemu chciałaś iść na spacer?
Chciałam porozmawiać na osobności.
O czym chcesz rozmawiać?
Wiem, że mnie okłamałeś.
W jakim sensie?
Kogo szantażują? Ciebie?
- Nie okłamuj mnie znowu. - Kłamałem, żeby cię chronić.
Jeśli się upierasz, powiem ci prawdę.
List był zaadresowany do twojego brata.
Do Javiera? Mój brat nikogo by nie skrzywdził.
Wiem. Ale ma kłopoty. Ktoś chce go obciążyć winą.
Potrzebuję twojej pomocy.
Gdy Garrido cię zobaczył, ktoś go uderzył.
Nie widział, kto. Byłaś tam.
Wrócimy tam i wszystko mi opowiesz.
Dobrze? Chodźmy.
Julio.
Tu zostawiłem pieniądze. Tam była pana narzeczona.
- Widziałaś twarz tej osoby? - Wiem, że to mężczyzna.
Nie wdziałam twarzy. Miał pelerynę z hotelu.
- Którędy poszedł? - Tędy.
Śledziłam go. Zobaczył mnie i uciekł.
Prawie upadł.
Więc to czwarty miesiąc.
- Prawie. - Trudno powiedzieć.
- Sofia? - O co chodzi?
- Upadłam i uderzyłam się. - W brzuch?
To niebezpieczne w ciąży.
Nie w brzuch, w biodro. Wciąż boli.
Skoro tak mówisz. Za kilka tygodni poczujesz jego ruchy.
Nie ma nic piękniejszego dla kobiety.
Wybaczcie, na pewno chcecie zostać sami.
- Który doktor się nią opiekuje? - Dr Santamaria świetnie sobie poradził.
Dzięki Bogu obydwoje mają się dobrze.
Jeśli pozwolisz, chcę być teraz z żoną.
W międzyczasie możesz się tu zainstalować.
- Na pewno coś zauważyła. - Niemożliwe.
Próbowała dotknąć mi brzucha. I rzuciła takie podejrzliwe spojrzenie.
Musisz się uspokoić.
Upewnij się, że Alfredo jest po twojej stronie. Ja zajmę się nią.
Doña Tereso.
- Dobrze się czujesz? - Przy tobie pewnie już tak.
Dobrze, tylko trochę zmęczona.
Potrzebuję cię u mego boku.
Przepraszam, gdzie jest dr Santamaria?
Jestem Doña Elisa, matka Don Alfredo.
- Mogę się przysiąść? - Będę zaszczycony.
Chcę podziękować za pomoc mojej synowej.
Nawet jeśli to była prosta operacja.
Operacje nigdy nie są proste. Zawsze jest ryzyko.
Zwłaszcza po uderzeniu w brzuch.
- W brzuch? - Tak.
To czemu moja synowa powiedziała, że to biodro?
- Nie wiem. Może jej się pomyliło. - Ukrywa pan coś przede mną?
- Pani wybaczy. - Jest jakiś problem?
Pan rozumie mój niepokój o mojego wnuka i przyszłego markiza.
Jestem dyskretna i hojna.
Zrobiłem, co mogłem. Przyszłość jest w rękach Pana.
Rozumiem.
- Może zmienimy miejsce. - Tu czy gdzie indziej mam zamknięte usta.
- Z powodu tajemnicy lekarskiej? - Z powodu rejestru.
Proszę wybaczyć.
Proszę za mną.
Alicia.
Mam nadzieje, że wszystko wyjaśniliśmy i zaufasz mi teraz.
- Tak samo jak ty. - Więc wszystko dobrze.
Idę do twojej matki. Ty poczekaj w biurze.
Za godzinę będę pracować na piętrze.
Alicia nie widziała twarzy, ale był w pelerynie z hotelu.
Więc to jeden z naszych pracowników. Dyrektor powinien to przewidzieć.
Przepraszam.
Przeszukaj personel, pokoje, ale dyskretnie.
Jeśli nas zobaczy, to ucieknie.
I chcę odzyskać swoje pieniądze.
- Garrido to zrobi. - Oby tym razem był bardziej skuteczny.
Pani.
- Don Javier, mogę posprzątać? - Wejdź.
Znalazłam to w łóżku Don Javiera.
- Czy ktoś jeszcze wie? - Nie.
Ale odkąd mówią, że tą dziewczynę zabito nożem, pomyślałam...
- Proszę pani ja nic nie zrobiłam. - Pokojówka nie myśli, tylko słucha.
Otwórz usta jeszcze raz, a skończysz na ulicy.
Doceniam twoją dyskrecję z uwagi na hotel i naszą rodzinę.
Nic nie powiem ani ta pokojówka.
Przyniosłam to z lojalności. Pani wie, co dla nas najlepsze.
Mamo.
Doceniam to, Angela.
Doña Angela.
O co chodzi, mamo?
Co to jest?
- Złoty nóż. - Którym zabito twoją przyjaciółkę.
- Był pod twoim materacem. - Co?
Ktoś to musiał podłożyć.
Nikogo nie zabiłem. Przysięgam. Chlam i obstawiam zakłady...
ale zabić kogoś z zimną krwią...
nie, matko.
Musimy się tego pozbyć.
Mogę to wrzucić do morza, albo zakopać.
Bez niego, policja będzie szukać dalej.
Ten ktoś nadal będzie chciał zrzucić winę na ciebie.
Skoro mamy ten nóż, możemy go wykorzystać.
Policja chce sprawcy, tak? Dajmy im go.
- Kogo? - To przez ciebie mamy ten problem.
Zostawiam to tobie.
Ukryj go w pokoju służby. Każę go przeszukać policji.
Dziękuję ci mamo.
Julio?
Uspokój się. Nie jesteś niczemu winna.
Co się stało?
Znalazła zloty nóż pod materacem pana Javiera.
Powiedziała to mojej matce, ta ją uderzyła i kazała nikomu nie mówić.
- Bezskutecznie, jak widzę. - Boi się, że ją zwolni.
Twoja matka ma rację. Nie może nic mówić.
Mam nadzieję, że dobrze panu u nas. Jak pana córki?
- Dobrze, panienko. - Najstarsza niedługo będzie debiutować.
- Może zrobimy to tutaj. - Nie chcę pana zatrzymywać.
- Widziałeś, że rozmawiałam z Diego. - Poszedłem tam w trosce o ciebie.
- Przyznał, że kłamał. - I pewnie podał ci powód.
- Ktoś szantażuje mojego brata. - Javiera?
Albo to kolejne kłamstwo.
Pokojówka znalazła u niego nóż, którym zabito tę dziewczynę.
Mój brat nigdy by tego nie zrobił.
- Co wiesz o moim bracie? - Nic.
Co znalazłaś w lesie? Widziałem, że coś podniosłaś.
Leżało w miejscu, gdzie się potknął. Pewnie to zgubił.
Niemożliwe.
- Co takiego? - To spinka do mankietu mojego ojca.
Kiedy siostra wyjeżdżała, ojciec jej to dał.
Nie są wiele warte, ale miał tylko to.
Miała je sprzedać w razie potrzeby.
Espinosa, trzeba podać obiad.
Przepraszam, że go zatrzymałam. Miałam kilka pytań.
W takim razie, proszę mi wybaczyć.
- Nie mam zbyt wiele czasu. - Jak zdobył je ten szantażysta?
Nie wiem. Ale to nas może do niego zaprowadzić.
Dowiem się więcej o moim bracie.
- Alicia? - Wiesz, że umiem sobie poradzić.
Możesz odkryć coś, co ci się nie spodoba.
To lepsze niż ignorowanie tego.
Tak?
Co tu robisz? Gdy Doña Angela cię zobaczy, zwolni cię.
To zajmie chwilę. Przed drzwiami leżała spinka do mankietu.
- Wiesz, do kogo należy? - Nie.
- To złoto z masą perłową. - Pokaż.
O, tak. Są moje. Miałam je dać Andrésowi.
Gdyby to była prawda, od razu byś powiedziała.
Weź ją sobie. Tylko, po co ci jedna spinka?
Zawrzyjmy umowę. Powiedz, do kogo należy
i pomóż mi znaleźć drugą, a będą twoje.
Nie powiesz Andrésowi. Jeśli to złoto, dobrze mi za nie zapłacą.
- Dobrze. Do kogo należą? - Do mojego współlokatora.
- Pokojówki markizy. - Poprzedniego. Cristiny.
Miała je sprzedać, ale zrobiła z nich inny użytek.
- Chcesz je sprzedać? - Nie.
- Co chcesz z nimi zrobić? - Dam je przyjacielowi.
- Komu? - Nie powiem ci, bo wszystkim rozgadasz.
Wy jeszcze tu? Prześcieradła same się nie złożą.
Mają być gotowe, jak wrócę z Cantaloa.
- Co to jest? - Prezent dla przyjaciela.
Należały do mojego ojca.
Gdy skończysz z prześcieradłami, zwrócę ci je.
Nie chcę, żeby cię rozpraszały.
- Więc kogoś miała? - Co cię to obchodzi?
On może mieć tę drugą. Mogę ją odkupić od niego.
Jak mówisz, jedna na nic się zda, lecz za dwie można dostać ładną sumkę.
Cristina była bardzo skryta. Nie powiedziała, kim on jest.
- I tak nie trwało to długo? - Dlaczego?
Kilka miesięcy później widziałam, jak brała ode mnie proszek ryżowy.
Co to znaczy?
Do skóry. Świetnie tuszuje siniaki.
- Uderzył ją? - Chyba tak. Bała się.
Nie możemy mieć blizn, bo nas zwolnią.
- Kiedy to było? - Tuż przed jej zwolnieniem.
Dzięki.
Nie zapomnij mi ich dać, jak znajdziesz ten drugi.
Już jest otwarta. Oto kluczyk do skrytki markizy.
- Mam iść z panią? - Nie, dziękuję.
- Widziałeś mojego brata? - Właśnie wyszedł.
- Wiesz dokąd? - Pokażę pani.
- Skończyła pani? - Tak.
Dziękuję.
Szukałam pana, doktorze.
Rejestr nie jest już pana problemem.
Nie wiem, jak pani dziękować.
Cieszę się, że taka osobistość może swobodnie ze mną porozmawiać.
Przepraszam markizo, pan doktor musi iść ze mną. To pilne.
Za pozwoleniem.
O co chodzi?
Dokąd zabierasz mój bagaż?
Przepraszam, że przeszkodziłam w konwersacji z markizą...
ale będziesz mi dziękował. Virginia, proszę.
Hotele muszą robić kopie rejestru...
- i oddają je policji co tydzień. - Nie wiedziałem.
Nie czytają ich, dopóki czegoś nie szukają.
- Lub jednego z gości? - Czemu mieliby mnie szukać?
Niedawno zamordowano młodą kobietę i policja zadaje pytania.
Wystarczy, że personel powie, że zachowywałeś się podejrzanie...
a wpisy wyjdą na jaw i twoja żona odkryje prawdę.
Co mam zrobić?
Najpierw, oddaj mi to, co moje.
Powóz już czeka. To pilne. Twoja żona już tam jest.
Nie musisz nikomu nic wyjaśniać, nawet markizie.
- Victoria. - Doña Elisa?
Nie wierzę, że doktor miał coś nagłego.
Ukrywają coś. Miej oczy otwarte.
- Mów, jeśli zauważysz coś dziwnego. - Tak, proszę pani.
Jako chłopiec często tu przychodziłeś. Lubiłeś patrzeć na mgłę.
Tak mówiłem matce. A przychodziłem tu palić.
Zawsze lubiłem kłopoty.
Wiem, co się stało.
O policji i o nożu w twoim pokoju.
Wszyscy wiedzą, że rozmawiałem z policją.
Dlatego podrzucił mi ten nóż.
- Znalazłeś te pieniądze? - Jeszcze nie.
To nie łatwe, wszędzie jest obsługa markizy.
Znajdź sposób. Ten oprych może zbiec z pieniędzmi.
Dobrze.
- Chcę ci pomóc. - Masz pieniądze?
- Wiesz, że nie. - To mi nie pomożesz.
Zaufaj mi.
Jestem twoją siostrą.
To nie zachowuj się jak matka. Jedna mi wystarczy.