Jesteś tym nowym kelnerem?
- Cristina już tu nie pracuje. - Jak to?
Cristina Olmedo. To moja siostra.
- Alicia, ja... - Dla ciebie Señorita Alarcón.
- Gdzie się nauczyłeś walczyć? - W moim świecie walczysz albo nie jesz.
- Jestem w ciąży. - Nie pogrywaj ze mną.
- Nie rób scen, Alfredo. - Nie martw się. Nie będę.
Masz mówić, że obydwoje mają się dobrze.
Sytuacja była krytyczna, ale udało ci się uratować obydwoje.
Kochanie, jak się czujesz?
- Tak bardzo się o was bałem... - Nieźle nas wystraszyłaś, siostro.
Jak się czujesz? Pewnie jesteś zmęczona.
Troszeczkę.
Zamknij oczy i odpocznij, nawet jeśli nie możesz zasnąć.
Pomyśl o dziecku. Pewnie chcesz go zobaczyć, tak jak ja.
Panie Javier, ktoś pana szuka.
Co tu robisz? Zwariowałeś, wszedłeś głównym wejściem?
Zrób to jeszcze raz, a złamię ci rękę.
Chodźmy gdzieś indziej.
- Czego chcesz? - Uratował cię chłopak, który tu pracuje.
- Chyba jest kelnerem. - I co?
- Chcę, żeby u mnie walczył. - To pogadaj z nim.
Pracuje tutaj, tak?
Jeśli załatwisz, żeby u mnie walczył, zapomnimy o twoim długu.
A jeśli nie?
To powiem policji, że ty ostatni widziałeś Jimenę żywą.
Co jej się stało?
Znaleźli ją dziś martwą, z raną od noża.
Jeśli nie chcesz tu policji...
to pogadaj z tym kelnerem.
Chodźmy, przyjedzie tu ktoś z miasta, zajmujący się zabójstwami.
Myślą, że sami sobie nie poradzimy.
Ayala, ktoś do ciebie.
Inspektor Ayala, słucham. Gdzie?
Zginęła młoda dziewczyna. Gdzie to było?
Cantaloa? Gdzie to jest? Nieważne, poszukam na mapie.
Przyjadę dziś pociągiem. I nie pozwól im dotykać ciała.
Andrés.
- Co to? - Kara za moje ambicje.
To psy pana Anselma. Mam ich pilnować.
- Przyniosłem ci uniform. - Dzięki.
- Nie masz guzika w marynarce. - Co? Taką już dostałem.
I nie wszyłeś go?
Dostałem go miesiąc temu i jeszcze go nie przyszyłem.
Tak, wiem. Jakby zobaczył to Benjamin, zabiłby mnie.
- Nie są nowe? - Nie wszystkie.
Jeśli nie są zużyte, dają je innym. Oszczędność się opłaca.
Wiesz, do kogo należał twój?
Nie. O co chodzi?
Myślę, że ktoś zabił moją siostrę.
- Wiesz coś o tym guziku? - Pochodzi z uniformu Andrésa.
Andrésa? Miłego dnia panie Eugenio.
- Syn Angeli? Niemożliwe. - Spokojnie, nie ma z tym nic wspólnego.
- Dostał go po kimś. - Po kim?
Nie wie. Macie tu jakąś listę personelu?
Lista pracowników od czasu otwarcia hotelu znajduje się w głównym biurze.
- Jak tam mogę wejść? - Ja to zrobię.
Pomagałam ojcu przy ewidencji, więc nie zajmie mi to długo.
Jeśli ktoś mnie zobaczy, to jestem w biurze mojego narzeczonego.
- Co robisz? - Lady nie wie, że tu pracuję.
Alicia... panie Molins. Proszę nie wstawać.
Cieszę się, że twoja siostra ma się dobrze.
I, że wciąż pan tu jest panie Molins. Na długo pan przyjechał?
- Tak. - Nie.
Przyjeżdżam i odjeżdżam. Miała pani rację.
Ten hotel jest bardziej interesujący, niż myślałem.
Szampan i truskawki dla pani.
- Coś się stało? - Nie, przepraszam.
- Napijesz się? - Nie, dziękuję.
- Jak masz na imię? - Kto?
- Ty. - Andrés.
Jeśli to wszystko, to już pójdę. Mamy sporo pracy w kuchni.
Kelnerzy denerwują się przy panu, Señor Molins.
- Señor Molins jest bardzo wymagający. - Faktycznie.
Nie ma powodu. Personel jest tu bardzo przyjazny i ma świetne maniery.
Nie chce nic pani narzucać, ale moja siostra z chęcią panią zobaczy.
Ja również chciałabym ją zobaczyć.
Czy coś państwu podać?
Proszę.
Zaniosłam rosół pani córce.
A mój syn zajął się psami pana Anselmo.
Dziękuję, Angela.
Jeśli można, to chciałabym o czymś porozmawiać.
Mów.
To dotyczy Belén.
Chyba została zwolniona z uwagi na skargi gości.
Tak mówią, ale sądzę, że to przez ciążę.
- Który to miesiąc? - Trzeci lub czwarty.
Zgadzam się z państwa decyzją.
Niezamężna pokojówka w ciąży psuje wizerunek hotelu.
Proszę mi wybaczyć, ale jest pani matką, tak jak ja.
- A wkrótce zostanie pani babcią. - Mówże Angela.
To dziecko Andrésa.
Nie pochwalam jego zachowania. Wie pani, że prawa ze mnie kobieta.
- Wiem. - To będzie mój wnuk.
Postaram się, by nie dotknęło to hotelu. Pani wybaczy moją zuchwałość...
ale proszę o przyjęcie jej z powrotem.
Powiedz, żeby tu przyszła.
Ten hotel, to moja rodzina. Jeśli na to zasługuje, zajmę się nią.
Wiem, że ty i syn zapłacicie mi za to tym samym.
Tak, proszę pani. Dziękuję.
- Słyszałam, że jesteś w ciąży. - Tak, proszę pani.
To zły czas, aby stracić pracę. Bez referencji trudno znaleźć drugą.
- Ojciec dziecka zaopiekuje się mną. - Andres? Jeśli utrzyma swoją pracę.
Jesteś młoda, piękna i masz ambicje.
Dziwi mnie, że chcesz wychowywać dzieci
razem z tym biednym chłopakiem i jego matką.
Mam dla ciebie coś lepszego, jeśli chcesz tu wrócić.
Donoś swoją ciążę do końca. Gdy przyjdzie czas...
udasz, że były komplikacje i straciłaś dziecko.
Nie wy pierwsi, rozstaniecie się po takiej tragedii.
- Co się stanie z dzieckiem? - Wychowa się w dobrej rodzinie.
To dobry wybór dla ciebie i twojego dziecka.
Inne wyjście już znasz.
- Przywrócisz mnie? - Od zaraz. Jest dużo pracy.
Kelner Recepcjonista
Pascual?
- Nie wiedziałem, że ktoś tu jest. - Właśnie wychodzę.
- Oto lista gości, o którą pan prosił. - Zostaw ją w moim biurze.
Widziałem kopertę na pana biurku.
Była tam też pana narzeczona.
- W moim biurze? - Tak.
- Co tam robiła? - Nie chcę być nietaktowny.
Jeśli nie chcesz, żeby ktoś dowiedział się o Cristinie Olmedo,
zostaw 50 000 peset w Cruce del Arroyo jutro w południe.
W końcu jutro pozbędę się tych psów.
Już czas, bo grają mi na nerwach.
Ile psów ma pan Anselmo?
- Pięć. A co? - Nie ma tego najbrzydszego.
- Ja pójdę. - Nie, to pokój señority Alici.
- Bo nas zwolnią. - Albo zostaniesz z tymi psami.
Cicho.
Obsługa.
Jesteś.
To już czwarta herbata.
- Masz tę listę? - Tak.
- Ktoś cię widział? - Nie sądzę.
Od śmierci twojej siostry tylko jedna osoba nie jest już kelnerem.
Pascual, recepcjonista. Awansowali go po wieczorze świateł.
- Porozmawiam z nim. - Julio.
- Tak? - Powiedz, żeby to zabrali.
Zapraszamy państwa ponownie.
- Mogę z panem porozmawiać? - O co chodzi, Julio?
- Julio, jesteś potrzebny na górze. - Przepraszam.
- To pilne. - Proszę iść z panem.
Pozostali to słabeusze z wioski.
To łatwe pieniądze. Przydadzą ci się. Wiem, jak tu płacą.
Stoczyłem dość walk w moim życiu. Teraz jestem kelnerem.
- Jesteś mi winien przysługę. - Pan także. Więc jest po równo.
Julio.
Przełożony może zrobić przysługę służącemu...
ale ten powinien stosować się do jego poleceń.
Nic ci nigdy nie byłem winien, jasne?
A jeśli każę ci walczyć, to zrobisz to.
Niestety nie.
- Pakuj swoje rzeczy, jesteś zwolniona. - Ale...
Idź już, bo nie będę powtarzał.
- To nie było konieczne. - Walczysz?
Nie możesz tak zwalniać ludzi.
Ty, oddaj uniform i pakuj się. Jesteś zwolniony.
- To szaleństwo. - Andrés, chodź tutaj.
Tak, proszę pana?
- Przyprowadziłeś psy do jadalni? - Należą do gości.
Będę walczył.
Zabiorę je gdzie indziej.
- To chyba nie było takie trudne. - A pokojówka i kelner?
Trzeba było zdecydować się wcześniej.
- Skąd są te psy? - To gościa, Señora Larriety.
Zostajesz?
- Co za ulga. - Czemu powiedziałeś, że to twoje dziecko?
Nie chciałem cię urazić. Chciałem, żebyś zatrzymała pracę.
Mnie to nie przeszkadza, ale co ludzie pomyślą?
Nie dbam o to.
Już wiesz, co do ciebie czuję.
- Jesteśmy przyjaciółmi. - Kocham cię.
Jeśli mi pozwolisz, wychowam to dziecko jak własne.
- Nigdy nie powiesz o tym matce? - Wiesz, że nigdy cię nie zdradzę.
Jesteś wspaniały.
- Dlaczego wciąż nosisz uniform? - Wiem, że wolałeś mnie bez.
Nie igraj ze mną. Nawet o tym nie myśl.
Jestem tu, bo chce tego Doña Teresa. Zapytaj ją.
Ale chyba nie chcesz, aby wiedziała, dlaczego się mną interesujesz.
Dla swojego dobra, trzymaj się ode mnie z daleka.
Mojego czy raczej twojego dobra?
Doña Teresa mogła cię przyjąć z powrotem, ale nie zapominaj, kto tu rządzi.
Te pójdą tu, reszta do pokoju 32.
- Masz chwilę, Pascual? - O co chodzi?
Pracowałem na zewnątrz i znalazłem to przy stawie.
Żaden z kelnerów tego nie zgubił, a podobno ty też byłeś kelnerem.
Tak, zgubiłem go jakiś czas temu, ale mój uniform ma teraz Andrés.
- Dziękuję. - Coś jeszcze?
Powiedzieli, że ten staw jest niebezpieczny.
- Dlaczego? - Coś się stało pokojówce.
W wieczór świateł albo krótko po.
- Kto ci to powiedział? - Jakiś kelner. Nie pamiętam.
Lepiej o tym nie mówić.
Co się stało?
Nie wiem. Byłem kelnerem. Kazali mi wyczyścić staw i tak zrobiłem.
Chyba wtedy zgubiłem ten guzik.
Była tam krew, jakby coś się tam stało.
- Co? - Nie wiem, jakiś wypadek.
- Kto ci dał to polecenie? - Nie pamiętam. Wiesz, jak to jest.
Polecenia idą z góry, dopóki ktoś ich nie wykona.
- Coś jeszcze? - Nie, oddam to Andrésowi.
Zostaw to w Cruce del Arroyo w południe i miej oczy otwarte.
Chcę wiedzieć, kto się za tym kryje.
Nie lepiej przedyskutować to z Doñią Teresą?
Może będzie mogła panu pomóc bez ryzyka utraty pieniędzy.
Mówiłem, że rozwiążę ten problem sam. Nie musi wiedzieć więcej.
Moja matka chce, żebyś poszedł na recital Larriety.
Powiedz, że już idę.
Wiesz, że nie lubi czekać.
- Pan Larrieta może zaczynać. - W końcu.
- Wyjaśniłeś wszystko? - Tak, jeśli chodzi o recital.
Mamy dziś dwie okazje do uczczenia.
Pierwsza to powrót mojej córki do zdrowia,
a także mój wnuk ma się dobrze.
Druga to to, że znakomity pianista i przyjaciel naszej rodziny
odegra utwory ze swojego repertuaru. To wielki zaszczyt dla naszego hotelu.
Jeśli można to zanim zacznę,
chcę pogratulować Doñi Teresie Alarcón
z okazji zaręczyn jej córki, Alicii. Życzę wam wszystkiego najlepszego.
To mój ulubiony utwór. Skąd o nim wiesz?
Mówiłem, że cię znam.
- Dokąd to? - Jestem zmęczony.
- Nie możesz wyjść na początku. - Mam tu zostać i zasnąć?
- Pięknie gra, czyż nie? - Nie wiem.
Dziś wszystko brzmi dla mnie dziwnie.
Coś się stało?
- Pascual widział cię w moim biurze. - Szukałam cię.
I nie znalazłaś mnie całe popołudnie? Hotel jest duży, ale nie aż tak.
Musiałam przygotować się na recital. Wiedziałam, że tu będziesz.
- Ty jeszcze w tym? - Muszę się przebrać.
Czekam przy wyjściu dla służby.
Skąd to masz? Chyba jutro jest dzień wypłaty?
Nie rozmarz się, tyle nie zarabiamy.
- Oszczędzam od początku. - Na co?
Dla Belén.
Chcę się jej oświadczyć. Kupię za to pierścionek.
Będziemy mieć dziecko.
Nie wiedziałem, że jesteście parą.
Nieważne.
To niezbyt wiele. Mogę pomóc ci je pomnożyć.
Tylko nie mów nikomu. Dziś będę się bić.
Musisz tylko na mnie postawić.
Bijesz się?
Wygram.
Señor Molins, czemu pan tak wygląda?
- I dokąd pan idzie? - Do baru, postawić zakład.
Jeśli pójdę w moim ubraniu, będą chcieli mnie wykorzystać.
Sądziłam, że wrócił pan tu odpocząć. Jestem zawiedziona.
Nie był to mój zamiar, ale nic na to nie poradzę.
Jest pan pełen niespodzianek. Prawdziwy poszukiwacz przygód.
Wezmę to za komplement. Proszę wybaczyć.
- Nie ma ich. Ktoś je ukradł. - Czy ktoś tu wchodził?
- Wszystko na kelnera? - Nie.
Znam lepszy sposób, żeby zarobić.
Chcę postawić wszystko na Julio.
Tędy.
- Tego chciałeś? - Tak.
- Teraz masz przegrać. - Co?
Musisz przegrać, bo inaczej już tu nie powalczysz.
- A co, jeśli nie? - Nie dojdzie do tego.
- Co tu robisz, Diego? - Co to robi w twoim pokoju?
- Czemu zabrałaś to z mojego biura? - Powiedziałeś, że mogę ci pomóc.
- Co jeszcze wzięłaś? - Nic, tylko to.
- Nic więcej nie widziałaś? - Nie. O co chodzi?
Doceniam, że chciałaś mi pomóc, ale wszystko się zmieniło.
Jeśli coś chcesz, to najpierw ze mną porozmawiaj.
Przepraszam.
W porządku.
Przepraszam też za to.
I za sposób, w jaki z tobą rozmawiałem. Chyba zgodzisz się, że to trudny dzień.
Jeśli nie chcesz, aby ktoś się dowiedział o Cristinie Olmedo. Zapłać 50 000 peset.
- Co to jest? - Byłaś w moim biurze ponownie?
Ty mnie do tego popchnąłeś. Mam nic nie robić,
kiedy ty przeszukujesz mój pokój i mnie okłamujesz?
Myślisz, że jestem głupia i nie zauważę, że coś przede mną ukrywasz?
Sądzisz, że to do mnie?
To od kogoś z gości.
Ktoś mu grozi i przyszedł z tym do mnie.
- Kto to? - Nie mogę ci powiedzieć.
Jeśli to ma się udać, to musimy sobie ufać.
To pianista Anselmo, nie chciałem cię w to wciągać.
Co pan Anselmo zrobił tej pokojówce?
Twierdzi, że nic.
Nie może pozwolić sobie na skandal, dlatego poprosił mnie o pomoc.
Ufam ci, naprawdę.
Ty też musisz mi zaufać. Pozwól mi to rozwiązać.
To może być niebezpieczne, a nie chcę, by coś ci się stało.
To będzie nasz sekret.
Twoja matka nie powinna o tym wiedzieć.
Dalej.
Tak trzymaj.
- Co się dzieje? Miał przegrać. - I przegra.
O tak.
Dalej,
Tak.
Obaj jesteście skończeni.
Wyrzuć nas a powiem twojej matce, gdzie tracisz pieniądze.
Nie poszedłeś tam postawić.
- Poszedłeś się bić. - Nie dla zabawy.
Pomogę ci.
Co się stało?
Nie wiem, czy powinnam to mówić.
Myślałem, że sama podejmujesz decyzje.
Uniform twojej siostry został użyty do szantażu.
- Co? - Przez naszego gościa, Anselmo.
- Tego od psów? On zabił moją siostrę. - Nie wiem.
Zeszłej nocy, ktoś mu groził, że powie.
- Skąd to wiesz? - Widziałam anonimowy list.
Szantażysta wie, co się stało i żąda pieniędzy.
- Znasz miejsce? - Cruce del Arroyo, jutro w południe.
Nie możesz iść tam sam.
- Co masz na myśli? - To hotel mojego ojca i mój.
Dzieje się tu coś złego i chcę wiedzieć, co.
- I lepiej znam ten las. - Straciłem już siostrę...
Poradzę sobie sama, może nawet lepiej od ciebie.
- Pan jest... - Inspektor Ayala z Policji Federalnej.
Agent Hernando. Cieszę, że pan tu jest.
Pokażę panu, gdzie się pan zatrzyma.
Może lepiej pokaże mi pan ciało?
Nie jestem tu na wakacjach.
Jaka szkoda. Taka młoda...
- i to tutaj. - W Cantaloa, jak i wszędzie
są rabunki, bijatyki, ale nie coś takiego.
Po pierwsze, nie badamy ciała na nielakierowanym drewnie.
Rozkład innych ciał może wpłynąć na badanie.
Może być metalowe podłoże. Jeśli nie macie nic takiego, nie powinniście go przenosić.
- Jak mówiłem, nigdy się to nie zdarzało. - To widać. Czytałem raport.
Śmierć spowodował cios ostrym narzędziem, tu się zgadzamy.
- Nie podano jednak jakim. - W raporcie...
Powtarzam. Czytałem pana raport.
Nie znalazł pan broni, ale możemy spekulować.
Myślę, że to nóż lub sztylet.
Scyzoryk jest za mały jak na tę ranę, a szpada za duża.
Poza tym, kto nosi dziś szpadę?
Chłopi mają sierpy...
One robią nawet większe rany, więc można je wykluczyć.
Ale nie chodzi tylko o tę ranę.
Obecność wielu małych nacięć wokół niej
wskazuje, że sprawca miał kłopot z wyciągnięciem broni.
Przypuszczam, że broń utknęła w kości. Wtedy...
Twierdziliście, że nie mamy broni?
Znowu się mylicie.
To wygląda na końcówkę noża...
ze złota.
Tu mieszkają prości ludzie.
Znam tylko jedno miejsce, gdzie mogą mieć złoty nóż.
Twoje psy nie dały nam spać, ledwo patrzę na oczy.
Przepraszam, to było polecenie pana Benjamina.
- Dziś już wyjeżdżają. - Mam nadzieję.
- Belén? - Tak?
- Chce cię o coś zapytać. - Nie teraz, jestem zajęta.
Co to jest?
Wyjdziesz za mnie?
Już prawie południe.
Idę do Dona Anselmo, nakłonię go do wyjścia.
- Bądź ostrożny. - Będę.
Czekam w ogrodzie, przy stawie.
- Zamawiał pan kawę? - Nie, ale dobrze mi zrobi.
Jak tam moje psy? Dobrze sypiają?
Tak, chyba nawet lepiej od nas.
- Przy tym świetle chyba lepiej się czyta. - Jest lepsze od świec i gazu.
To musiał być wspaniały widok, gdy cały hotel zalśnił tamtej nocy.
Z tego, co mówili, pewnie tak było.
Nie było pana tu wtedy?
Doña Teresa mnie zaprosiła, ale miałem koncert w Barcelonie. Szkoda.
Zgadzam się.
Pana kawa.
- Słucham. - Mam nadzieję, że masz pieniądze.
- Lepiej bądź na czas. - Nie mam ich.
- Co się dzieje? - Połączenie zostało przerwane.
- Można sprawdzić skąd ono było? - Z tego hotelu.
Czy ktoś dzwonił z tego telefonu?
Nie wiem, byłem zajęty.
- Potrzebuję pieniędzy z sejfu. - Tak.
Wszystko gotowe, osobiście je dostarczysz.
Don Diego?
Ktoś chce się z panem zobaczyć.
Mówi, że jest z policji.
- Diego Murquia, dyrektor hotelu. - Inspektor Ayala.
Z całym szacunkiem, ale poradzono mi rozmawiać z Doñią Teresą.
- Coś się stało? - Wdową po Alarcónie,
- właścicielką hotelu. - Zaraz jej powiem.
Poczekaj tu.
- Doña Teresa, właścicielka. - Jestem...
Inspektor Ayala, z Policji Federalnej w sprawie morderstwa.
Wiem to od sędziego Barredy, to nasz bliski przyjaciel.
To dlatego tak trudno było dostać ten nakaz. Dzięki pani.
- Nie chcę denerwować gości. - Zapewniam, że nie będę.
Chciałbym przesłuchać personel i przeszukać pokoje.
Tylko tych dyskretnych.
Co łączy to morderstwo z hotelem?
To było w ciele ofiary. Końcówka złotego noża.
Proszę mi powiedzieć, gdzie trzymacie złote sztućce?
Tu są noże do krojenia, największe jakie mamy.
Jednego chyba brakuje.
- Kto jeszcze ma klucze? - Ja za to odpowiadam.
- Czy ktoś mógł je zabrać? - To możliwe, ale mało prawdopodobne.
Znaczy, że tylko pan mógł wziąć ten nóż?
Zarządzam tym hotelem od 15 lat.
Mój profesjonalizm nie budzi wątpliwości.
A jeśli chciałbym kogoś zabić, to nie użyłbym sztućców z hotelu.
- To czemu jednego nie ma? - Są wartościowe.
Ktoś go ukradł z jadalni albo podczas odkładania.
Kiedy ostatnio były używane?
Niedawno czyściliśmy naczynia i złote sztućce.
- Pomagał mi kelner? - Kto?
Julio Espinosa, dołączył do nas niedawno.