Jesteś tym nowym kelnerem?
Nie, szukam Cristiny Olmedo.
- Już tu nie pracuje. - Jak to?
- Zostaniesz tu dopóki go nie oddasz. - Jak coś mi się stanie, stracicie hotel.
- Alicia, w końcu jesteś. - Mamo.
- Uważa, że powinnaś się zaręczyć. - Z kim?
- Nie kocham go, mamo. - I nie musisz. Masz za niego wyjść.
- Nie znacie się? - Nie sądzę.
Jeśli bym panią znał, na pewno bym zapamiętał.
Matka nie powinna wstydzić się swoich dzieci.
- I nazywasz się? - Julio.
Trudno o lepsze ręce, w jakie mogę oddać moją córkę.
- W tej rodzinie nie brakuje rąk. - Boisz się, że cię nakryje?
Powinniśmy to uczcić.
Doña Teresa.
Musisz coś dla mnie zrobić.
Smacznego.
Jeszcze tu jesteś?
Przez ciebie wszystkich by nas zwolnili.
- Musiałem z nią porozmawiać. - To szaleństwo. Nic nie znajdziesz.
Powiedziała, że nie zgubiła biżuterii.
Czemu miałaby kłamać?
Ty mi powiedz.
- Myślisz, że cię nabrałem? - Albo ktoś okłamał ciebie.
- Kto nazwał moją siostrę złodziejem? - Nie wiem.
- Ktoś ci powiedział, że ją zwolnili. - Wytyczne z góry.
Nie wiem, czy to ona ukradła,
ale Don Diego musiał mieć jakiś powód.
To on ją zwolnił?
Tak, kazał Belén spakować jej rzeczy.
Ani Diego, ani Alarcónowie nie mają powodu kłamać.
- Nawet go nie muszą mieć. - Nie o to chodzi.
- Nie chcą wzbudzać podejrzeń. - Niby o co?
Bo ona nie wyjechała.
Coś jej się stało.
Wymyślili tę całą farsę, by to zatuszować.
- Ale kto? - Nie wiem, ale się dowiem.
Ten ktoś zrobi w końcu jakiś błąd.
No dalej!
- Łapcie go. - Wiecie, kim jestem?
- Co z twoimi długami? - Zapłacę jutro.
To wróć jutro. Teraz się wynoś.
- O co chodzi Sebastian? - To nie organizacja charytatywna.
- Miałem pecha. Dziś pójdzie mi lepiej. - Bez pieniędzy nie ma zakładów.
Rusz się!
- Zapomniałeś, kim jest moja rodzina? - Nie.
Jeśli chcesz wrócić, to poproś mamusię o pieniążki.
Nie mów nic o mojej matce.
A myślisz, że kto kazał cię wyrzucić?
- Kim jesteś? - Czy to teraz ważne?
Uciekaj!
Gdzie się nauczyłeś tak walczyć?
- W moim świecie walczysz albo nie jesz. - Ty raczej nie głodowałeś.
- Tylko nie mów o tym nikomu. - Nie chcę stracić pracy.
- Jesteś nowy? - Tak.
- Jak ci na imię? - Julio.
Julio.
Nie stanowię dla ciebie problemu.
Ci na górze chcą utrzymać pozory, a ci na dole, pracę.
Zrobią wszystko dla dobrej pozycji.
Nawet za kierownika piętra?
Nie bądź zbyt wyrywny, bo cię wywalą.
Nikomu nie ufaj.
Nawet jeśli mówią, że są twoimi przyjaciółmi... kłamią.
Dziękuję.
Nie dziękuj mi. Nie znamy się.
Znalazłaś czas?
Nikt nie zna mnie tak dobrze jak ty.
Señorita Alicio, może w czymś pomóc?
Nie Benjaminie. Szukam kogoś na liście gości.
- Mogę zawołać Pascuala. - To nie jest konieczne.
Może ja pomogę? Kto to jest?
Julio Molins.
Nie znam go i chyba go tu nie było.
Był dzisiaj.
- Może zna pani jakieś szczegóły... - Młody, ciemne włosy, średniego wzrostu.
Jadł dziś z Lady obiad.
Mogę zapytać o niego personel,
jeśli to ważne.
Nie trzeba.
Ale dziękuję.
Dobranoc.
- Dobranoc i gratuluję. - Dziękuję.
- Gdzie byłeś? - Wcześnie wstałem.
Kto zajął miejsce mojej siostry?
Belén, jej współlokatorka.
- To było w praniu? - Tak, proszę pani.
Było noszone. Co za tupet. I ta tania woda kolońska.
Upierz to i zanieś to gościowi wraz z butelką anyżówki.
I tak się wyda, kto to był. Nigdy nie zapomnę tego zapachu.
Matka dała mu się zwieść.
Nie mów tak o przyszłym mężu swojej siostry.
Czy choć raz mógłbyś zachować się jak mężczyzna?
Teraz wiem, czemu nie pomyślała o tobie.
Nie znosi ludzi bez charakteru.
Co mam zrobić?
Sprzeciwić się jej?
- Domagać się, tego co powinno być moje? - Proszę cię, dziecko.
Wiesz, że mało ją obchodzę.
Jeśli się jej sprzeciwię, to nigdy tego nie zapomni.
Jesteś Marquis de Vergara.
Interesy są dla niej tak ważne jak pozory.
Zapewniasz rodzinie pozycję, której nie można kupić.
Zatem nie muszę zajmować się interesami.
Będę markizem.
Jako jedyny nie będziesz miał nic do powiedzenia.
Jak przyjmie to twój ojciec?
Dobrze. Porozmawiam z twoją matką.
Nikt nie wykluczy przyszłego Marquis de Vergara.
- Możemy porozmawiać, Doñio Tereso? - Oczywiście, Alfredo.
Cóż...
Wczoraj, podczas zapowiedzi,
mówiłaś o przyszłości rodziny i hotelu.
Jako przyszły Marquis de Vergara...
byłoby zniewagą dla mojej rodziny
zostawienie interesu w rękach kogoś takiego jak Don Diego.
Alfredo... czy ty mi grozisz?
Nie miałem takiego zamiaru.
Chciałem tylko poinformować cię o moich obawach.
Znasz mojego ojca.
Znam także ciebie i twoje wady.
Ale wierzę, że kochasz moją córkę.
Z pewnością zrobisz wszystko, aby twój ojciec ją zaakceptował,
bez względu na moje decyzje.
Dzień dobry.
- Przeszkadzam? - Nie. Prawda, Alfredo?
My już skończyliśmy.
Tak. Przepraszam.
Jak ci poszło wczoraj?
Twój syn nie dostanie już od nich kredytu.
Wiedziałam, że mogę na tobie polegać.
Przepraszam, że mnie nie było. Nie spodziewałem się takich wieści.
- Nie szkodzi. - Nie sądziłem, że się w nim zakochasz.
- Miałaś tylu adoratorów. - Żaden mnie nie interesował.
Nie wiesz, co straciłaś.
- Ona nie jest taka jak ty. - Ani jak ty, na szczęście.
Interesują ją jeszcze inne sprawy poza małżeństwem.
Idę spać.
A czy ty kochałaś Alfredo, kiedy się zaręczyliście?
Miał wszystko, czego można było chcieć.
Jest szanowany, pochodzi z dobrej rodziny, to ojciec mojego nienarodzonego dziecka.
- Co więcej mogę chcieć? - Nic.
Jestem inna niż ty.
Nigdy nie sądziłam, że poślubię kogoś takiego jak Diego.
To czemu się zgodziłaś?
To na całe życie.
Spędzisz z nim resztę życia.
- Powinnaś być tego pewna. - Jestem.
- Nieprawda. - Muszę to zrobić.
Z powodu zapowiedzi?
Mama może powiedzieć, że to jego wina.
Wszyscy jej uwierzą.
Diego jest nikim bez nas i tego hotelu.
- A my jesteśmy nikim bez niego. - Co?
Muszę już iść.
Jestem twoją siostrą i znam cię.
Nie będziesz szczęśliwa bez miłości.
Nie rezygnuj z niej. Nie rób tego.
Myślę o tobie.
Nie rób tego.
Co robisz młody człowieku?
Obsługa hotelowa. Potrzeba panu czegoś?
Nie wzywaliśmy obsługi. Jak śmiesz tak tu wchodzić?
- Proszę wybaczyć. - Poskarżę się dyrektorowi.
Jestem umówiony z Doñią Teresą.
To tylko próbki. Pani matka może wybrać, które wysłać do gazety.
Mogę też zrobić kopie.
Bardzo się spóźni?
Proszę się nie martwić, przekażę jej to.
Pójdę już, bo spieszę się na chrzest.
Dziękuję.
Pascual.
Wiesz, jak nazywa się ten człowiek?
Chciałabym dać gościom pamiątki, ale nie pamiętam jego imienia.
To chyba jeden z nowych kelnerów.
Pewnie obsługiwał stoły.
Dziękuję.
- Julio. - Alicia.
Nie mogłem się oprzeć obsłudze.
To chyba pokój Don Alonso de Goitia.
To przyjaciel z dzieciństwa.
Może już pan posprzątać mój pokój. Alicia, kochanie.
Chciałem ci pogratulować, ale się spóźniłem.
- A mama powiedziała, że już wyszłaś. - Dziękuję panie Alonso.
Julio, poczekasz na zewnątrz? Chcę z tobą porozmawiać.
Bardzo mnie to cieszy.
Diego to porządny człowiek.
Dziękuję.
- Co robisz? - Odchodzę.
- Dokąd? - Tam, gdzie mnie szanują.
Do mojej rodziny.
Przyślę kogoś po resztę.
- Alicia, ja... - Dla ciebie, señorita Alarcón.
- Przepraszam, señorito Alarcón. - Że skłamałeś, czy że cię nakryłam?
Za to i za to.
- Jak się nazywasz? - Julio.
Okłam mnie znowu, a nie tylko cię zwolnię,
ale każę cię aresztować.
Dlaczego udawałeś gościa?
Dobrze... Wzywam policję.
Mam powody.
Parę tygodni temu zwolniono Cristinę Olmedo. Była moją siostrą.
Jakiś gość znalazł to w jego pokoju.
Znajdź jego właściciela.
Jeśli odkryją, co wie ta dziewczyna, będziemy skończeni.
- Czego chcesz się dowiedzieć? - Prawdy.
Siostra nie jest złodziejką.
Zwolnili ją, bo rzekomo okradła Lady.
Udawałem gościa, żeby z nią porozmawiać.
- Twierdzisz, że moja rodzina kłamie? - Ktoś na pewno, ale nie wiem kto.
Don Diego, ktoś zostawił dla pana paczkę.
Jeśli masz jakieś dowody, to porozmawiaj z policją.
Nie mam.
Przepraszam, że okłamałem señoritę...
ale jeśli coś stałoby się komuś z pani rodziny, też by to pani zrobiła.
Alfredo, nie rób scen.
- Nie obawiaj się. Nie będę. - Proszę...
Proszę nikomu nie mówić. Błagam panią.
Proszę dać mi miesiąc.
Jeśli nic nie znajdę, wyjadę.
Drogi bracie...
przepraszam, że tak długo nie pisałam,...
ale ostatnie tygodnie były ciężkie.
Jeśli tu zostanę, to będzie jakiś cud.
To dobre miejsce, dopóki nie popełnisz błędu.
Espinosa.
- Szukałem cię. - Słucham, Don Benjamin.
Czy podałeś śniadanie, jak prosiłem?
- Oczywiście. - Nie było go o czasie.
Proszę mi wybaczyć, ale to nie moja wina.
Osobiście kazałem ci podać śniadanie panu Holgado.
Jeśli pomyliłeś pokoje, ktoś inny z tego skorzystał.
Zaiste.
Kto?
Czemu wyciągnąłeś mnie z łóżka?
Chcą mnie zwolnić.
A co ja mogę zrobić?
Może pan wyjaśnić Don Benjaminowi,
że omyłkowo przyniosłem śniadanie panu i nie mogłem być gdzie indziej.
Tak, był ze mną.
Przepraszam, że was nie poinformowałem, ale nie mogłem się oprzeć
i wykorzystałem błąd nowego kelnera.
Rozumiem. Dziękuję.
Możesz wrócić do pracy.
- Javier, widziałeś Alicię? - Nie.
Twoja siostra, Sofia, miała wypadek.
Podgrzej szybko wodę i zanieś do pokoju pani Sofii.
Nieves, chodź ze mną. Carmen, weź więcej ręczników.
Pospiesz się.
Nie ma obawy, spadła tylko ze schodów.
Nie są takie długie...
choć nie wyglądało to dobrze.
Potrzebuje pan czegoś?
- Przyniosłem wodę. - Wejdź.
Postaw to tam.
- Mogę wejść, mamo? - Jeszcze nie.
Jak mogła z nich spaść?
To przecież nasz dom.
Biegaliśmy po nich z zamkniętymi oczami.
To był wypadek. Nie szukaj winnych.
Mamy szczęście, że jest tu dr Santamaria.
Wszystko będzie dobrze. Poinformujemy cię.
Doktorze, co z nią?
Musze ją zbadać. Powiadomię was, gdy skończę.
- Zrób, jak doktor mówi. - Ja zostanę.
- Mamo, proszę... - Alicia.
Doktor potrzebuje spokoju. Pozwólmy mu pracować.
Odprowadź ich do mojego pokoju.
- W porządku? - Tak.
Idę do pokoju matki.
Wiesz, gdzie mnie szukać.
Dziękuję.
Wkrótce będziemy rodziną, choć dla mnie już nią jesteś.
- Señorita Alarcón. - Nie mam teraz czasu. Siostra jest chora.
Wiem, ale dowiedziałem się czegoś o mojej siostrze.
To ważne.
To jej uniform. Na metce jest jej imię.
Znalazłem go w piecu. Ktoś chciał to spalić.
- Chciał się tego pozbyć. - Kiedy?
Gdy poszedłem po wodę dla pani siostry.
Ktokolwiek to był, wykorzystał to zamieszanie.
- Możesz z tym iść na policję. - Wątpię, aby to wystarczyło.
- A krew? - Policja nie pomoże takim jak my.
Jeśli coś stało się mojej siostrze, sam muszę to odkryć.
Co chcesz zrobić?
Najpierw dowiem się, kto chciał się pozbyć tych ubrań.
Ta plama jest śliska od stawu.
- Skąd to wiesz? - Zawsze wracałem do domu z plamami.
Wejdź.
Zostałaś głową personelu, chyba nie przyszłaś po więcej.
Jestem w ciąży.
Jedź do miasta i załatw to.
- Co ty mówisz? - A jak myślisz?
Nie możesz urodzić. To kłopotliwe.
Urodzę go, a ty mnie utrzymasz.
Zapewnisz mi dom i utrzymasz nas dwoje.
Lepiej o tym zapomnij.
Dobrze, nie rób tego.
Ale nigdy nie poślubisz Alarcón.
Stracisz wszystko, co miałeś.
Jestem zwykłą pokojówką, ale wiem, jaki to wstyd... nawet lepiej od ciebie.
Myślisz, że ci uwierzą?
Nie jestem pierwsza, z którą spałeś.
Myślisz, że nie wiem o Cristinie?
Mianowałeś ją, bo miałeś powód.
To wystarczy na lekarza i noc w pensjonacie.
- Nie poddam się aborcji. - Zrobisz to.
Wiesz czemu?
Nie wiesz?
Bo lepiej ze mną nie pogrywać.
Jeśli będę miał dziecko, to będzie to Alarcón.
Wejdź.
Dziękuję, Belén. Możesz już iść.
Powiedz mi, Pascual.
Gdy byłam mała, przychodziłam tu, by być sama.
Pięknie tu, czyż nie?
W porządku?
Co robisz?
Coś się tam błyszczy.
Chyba tam nie wejdziesz?
Jeśli chcesz to zrobić, to w porządku.
Zobaczę, czy nikt nie nadchodzi.
- Możesz patrzeć. to tylko koszula. - Nie patrzyłam.
To chyba guzik.
- To z naszego uniformu. - Skąd to wiesz?
Wybierałam je z ojcem.
Pani Alicio, pytał o panią Don Diego.
- Poszukam Alicii. - Zostaw ją.
- Słucham? - Kobiety muszą czasem być same.
Chcesz mi mówić, jak postępować z kobietami?
To byłaby strata czasu.
Dlaczego nie ma jeszcze doktora?
Szukam Doñi Teresy. Przyjechał Don Anselmo Larrieta.
- Kto? - Pianista na dzisiejszy recital.
Zajmę się nim.
- Witamy ponownie, Don Anselmo. - Jak się ma moja przyjaciółka Teresa?
Jest trochę zajęta rodzinną sprawą, ale zaraz zejdzie.
- Mam nadzieje, że to nic poważnego. - Proszę się nie martwić.
Ma pan dobre towarzystwo.
To moje maleństwa.
Weź bagaż i umieść naszych małych gości w pokoju obok.
Muszę z panem porozmawiać.
Więc kto wszedł do tego pokoju?
Nie mam pojęcia.
Za pozwoleniem, jak się ma Doña Sofia?
Czekamy na doktora.
W imieniu całej obsługi życzymy wszystkiego dobrego jej i dziecku.
Dziękuję.
A przy okazji...
Miałem skargi na jedną z pokojówek. Niech Angela ją zwolni.
Nazywa się Belén Martin.
Tak, proszę pana.
Co się stało, Belén?
Odchodzę, Andrés.
- Nie podoba ci się w hotelu? - Ależ tak, mam tu przyjaciela.
- Ale twoja matka mnie zwolniła. - Moja matka?
Tak.
Ciebie nigdy nie zwolni, bo jesteś jej synem.
Wiem, że wypełnia tylko polecenia,
ale jestem tu od tylu lat i popełniłam tylko jeden głupi błąd.
Co się stało?
Powiedziała, że goście się skarżą,
ale ja znam prawdziwy powód.
Jestem w ciąży.
Kto jest ojcem?
A co to zmieni?
- Nie wiedziałem, że kogoś masz? - Bo nie mam.
Jego ojciec umywa od tego ręce.
A ja nie chcę dziecka, kogoś, kogo nie kocham.
Nie chciałam tego ujawniać. Wiesz, co o mnie pomyślą.
Niezamężna pokojówka w ciąży.
Nie wiem, co robić.
Nie mam dokąd pójść.
Dlaczego zawsze wybieram źle?
Czemu nie spotkam kogoś, kto mnie pokocha i będzie się o mnie troszczył?
Kogoś takiego jak ty.
Nie możesz jej zwolnić. Co ona zrobi?
Powinna o tym pomyśleć, zanim się mu oddała.
- Nie jest taka. - Znam ten typ.
Lepiej, żeby trzymała się z dala od hotelu i ciebie.
Ode mnie?
Jesteś za dobry. Takie jak ona wykorzystują to.
To pokojówka, niezamężna i w ciąży, nie wiadomo z kim.
Psuje wizerunek hotelu. Nie trzeba nic dodawać.
- A gdyby pojawił się ojciec? - Nie wiemy nawet, kto to.
To moje dziecko.
Angela.
- Przynieś bulionu dla Doñi Sofii. - Już, proszę pani.
Nic nie powiesz?
- Nie tak cię wychowałam. - Mamo, proszę.
- Który to miesiąc? - Trzeci lub czwarty.
Jak mogłeś się z nią związać? Nie wiesz, co zrobiłeś.
Nie pomyślałeś, że mogą zwolnić nas oboje?
To twój wnuk.
Jeśli nie dla mnie, zrób to dla niego.
Jak się czujesz?
Kręci mi się w głowie.
- Co z dzieckiem? - Nie ruszaj się. Wciąż jesteś słaba.
Najważniejsze, że nic ci nie jest.
Przykro mi, ale nie mogłem nic zrobić.
Operacja była bardziej skomplikowana niż się wydawało.
Jest jeszcze coś.
Ma pani uszkodzoną macicę i nie będzie już pani mogła zajść w ciążę.
Możesz nas zostawić same?
Alfredo jest przyszłym markizem i musi mieć dziedzica do tytułu.
Jeśli nie możesz mu go dać, jego rodzina zażąda anulowania waszego małżeństwa.
- On nigdy na to nie pozwoli? - Jesteś pewna?
Nie sądzę, żeby spakował się na spacer.
Poszuka sobie innej żony.
Co ja mogę zrobić?
To była krytyczna sytuacja.
Cudem udało mi się uratować twoją córkę.
Moją córkę i mojego wnuka.
Masz mówić, że obydwoje mają się dobrze.
Że było ciężko, ale udało się uratować obydwoje.
Mam kłamać?
To moja rodzina, doktorze i wiem, co jest dobre dla niej i dla pana.
Pewnie pan wie, że hotel prowadzi rejestr.
Tak.
Ostatnio odwiedził nas pan w towarzystwie kobiety.
- To absurd. - Zgadzam się. Ma pan wspaniałą żonę.
Moje milczenie za pana. Będzie lepiej dla nas obojga.
A przy okazji...
to był chłopiec... czy dziewczynka?
Co z nimi, doktorze?
Obydwoje mają się dobrze.
Muszą odpocząć.
Tak się cieszę, Alfredo.
Dziękuję. Już myślałem, że ją straciłem.
Wejdę do niej.
Poczekajcie w salonie, muszą odpocząć.
Proszę, doktorze.
- Co to za hałas? - Zaraz przyjdę, doktorze.
Don Anselmo Larrieta nalegał, by zostawić psy.
Może jest geniuszem muzycznym, ale chyba zwariował.
- Czemu pozwala mu na to żona? - Przyjechał sam.
Porozmawiaj z nim. Psy nie mogą tu być. Moja córka i goście potrzebują spokoju.
Zajmę się tym. Obiecuję.
To bardzo rozsądne, że psy zostaną u nas.
- Tu nie będą nikomu przeszkadzać. - Będą przeszkadzać nam.
Ale my tu pracujemy, a oni są gośćmi.
Od teraz ty za nie odpowiadasz.
- Będę je miał na oku. - Lepiej, żeby tak było.
Jeśli pan pozwoli.