Wsiadać.
- Poproszę bilet. - Jak daleko do Cantaloa?
Proszę sobie wygodnie usiąść.
Wszyscy tu jadą do Cantaloa.
Zatrzymują się w hotelu lub tam pracują.
Wątpię, by stać było pana na pokój. Podobno mają nawet światło elektryczne.
- Mam się tam z kimś spotkać. - Pewnie jest ładna.
- Skoro jedzie pan tak daleko. - To moja siostra.
Drogi bracie, przepraszam, że nie piszę od kilku tygodni.
Byliśmy bardzo zajęci przygotowaniami do wieczoru świateł.
Powinieneś to zobaczyć. Wszystkie piętra są zajęte.
Przyjechali nawet ludzie z Ameryki.
Denerwuję się, bo jako kierownik robię to pierwszy raz.
Kieruję pokojówkami.
Mam nadzieję, że wszystko się uda. Szkoda, że cię tu nie ma.
Hotel Grand to dobre miejsce do pracy... i znalazłam tu przyjaciół...
ale tęsknię za wami. Ucałuj mamę i powiedz, że ją kocham.
Ciebie też. Nie mogę się doczekać, aż przyjedziesz.
- Cristina. - Już Idę.
Moja matka czeka na ciebie.
- Co się stało? - Nie wiem.
- Poproś Pascuala, żeby to wysłał. - A znaczek?
- Powiedz, że jutro mu zapłacę. - Mówiłem mu to w zeszłym tygodniu.
Co cię zatrzymało? Są już goście.
- Byłam na przerwie. - Dziś nie ma przerw. To zbyt ważne.
Coś się stało?
Doña Teresa chce, żebyś zaniosła jej herbatę.
- Ja? - Tak powiedziała.
Ale czemu ja? To praca kelnerów.
To jej hotel i nie będę kwestionować jej poleceń.
Ty też nie powinnaś, jeśli chcesz tu zostać.
Belén, pospiesz się, mamy sporo do zrobienia.
Nie wiem, czemu jest kierownikiem.
Ty jesteś tu od siedmiu lat, a to jej pierwszy rok.
Ciekawe, jak to zrobiła.
- Proszę pani. - Wejdź Cristina. Możesz odejść, Carmen.
Cristina to ładne imię. Proste, ale ładne.
- Jak długo tu pracujesz? - Osiem miesięcy, Doña Tereso.
- I jak cię traktujemy? - Dobrze, proszę pani.
- Masz jakieś zażalenia? - Nie.
- Jesteś pewna? - Tak.
Tylko dwie rzeczy mnie irytują oprócz niepunktualności.
Błędy i kłamstwa.
A ty kłamiesz?
- Nie, Doña Tereso. - Więc oddaj mi, to co moje.
- Nie wiem, co pani ma na myśli. - Znowu kłamiesz?
Obie wiemy, że masz coś mojego.
Zostaniesz tu, dopóki tego nie oddasz.
Jeśli coś mi się stanie, wszyscy się dowiedzą i straci pani hotel.
- Grozisz mi? - Może to pani nazywać, jak chce.
Drodzy przyjaciele, pragnę wszystkim podziękować
za przybycie tu, nawet z bardzo daleka.
Razem będziemy świętować wejście Hotelu Grand w nową erę.
Mój zmarły mąż, Don Carlos Alarcón, którego znało wielu z was,
zawsze marzył o tym, aby hotel stał się ważny w całym kraju.
Dziś, wraz z nadejściem światła elektrycznego,
jego marzenie niewątpliwie się spełniło.
Oto pierwszy luksusowy hotel w Hiszpanii ze światłem elektrycznym.
Nie mniej niż 4500 żarówek z fabryki Edisona
rozświetli nasze pokoje i salon.
Żałuję tylko, że mój mąż już tego nie zobaczy.
Ale wierze, że jego duch będzie w każdej z tych żarówek.
Teraz proszę odliczać ze mną...
Zobaczymy, czy cała instalacja działa...
czy nadal będziemy palić świece.
Pięć.
Cztery.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Stacja Cantaloa.
Chyba dojechaliśmy.
Stacja Cantaloa.
Wsiadać.
Dziękuję.
- W końcu jesteś, Alicio. - Matko.
Już myślałam, że będę świętować sama. Wejdziemy do środka?
A mój brat i siostra?
Sofii jeszcze nie ma. Chyba jest jakiś problem.
- A Javier znów nie zdążył na pociąg? - Nie mówmy o nim.
- Jak twoja podróż? - Nie mogłam się już doczekać przyjazdu.
- Nie ma jeszcze obrusów? - Właśnie przyszły...
O to nie pytałam. Macie je rozłożyć i ani słowa więcej.
- Belén, co tak długo? - Przepraszam panią.
- Ty jesteś tym nowym kelnerem? - Nie, szukam Cristiny Olmedo.
Cristiny?
Tak. Jest kierownikiem piętra. Znasz ją?
Już tu nie pracuje.
- Zwolnili ją. - Dlaczego?
Podobno ukradła biżuterię jednego z gości.
- To niemożliwe. - Tak powiedział ten gość.
Jej słowo jest ważniejsze niż słowo pracownika.
Zwłaszcza, że to przyjaciółka pani Teresy.
- Jak się nazywa? - Lady.
Mieszkała w Anglii, dlatego tak ją nazywamy.
Ma na imię Ludvina.
- Gdzie jest teraz Cristina? - Nie wiem. Nie pożegnała się.
Kazali jej odejść, tylko tyle słyszeliśmy.
- Sądziłem, że pojechała do domu. - Nie.
Nie mam od niej wieści od miesiąca. Zwykle pisała co tydzień.
Może się wstydzi.
Jeśli byś ją znał, nie powiedziałbyś tak.
Co robisz, Andrés? Czy jest już nowy kelner?
Julio Espinosa. Właśnie przyjechałem.
Pokaż mu jego pokój i daj mu uniform. A potem przyprowadź go do jadalni.
- Andrés. - Dzień dobry, señorita.
- Tęskniliśmy za panią, señorita Alicio. - Angela, ja też za wami tęskniłam.
Wróciłam. I chyba już na długo.
- Co słychać, Gabriel? - Señorita.
- Mogę w czymś pomóc, Don Diego? - Szukam pani Alarcón.
Alicia, możemy porozmawiać?
Oczywiście.
Co ty robisz?
- Szukam siostry. - Mówiłem, że wyjechała.
Nie wiesz, gdzie pojechała.
Gdyby tak było, napisałaby do mnie.
Jechałem tu 600 kilometrów.
I nie wrócę bez niej.
Dobrze, ale to moje łóżko.
Mam nadzieję, że znajdziesz ją zanim pojawi się nowy kelner.
- Który to jej pokój? - Nie możesz tam wejść.
Zwolnią mnie. Dokąd idziesz?
Gdzie to jest?
Tam.
- Nic tam nie znajdziesz. - Zostań tu na warcie.
Andrés, widziałeś Don Benjamina? Jest już nowy kelner.
Nowy kelner?
- Wiesz, gdzie jest pan Benjamin? - Nie, ale zajmę się tym.
- Czekam przy drzwiach. - Już idziemy.
- Kim jesteś? - Jestem ten nowy. Właśnie przyjechałem.
Szukałem pokoju, ale zabłądziłem.
Nie umiesz czytać? To damski korytarz.
Przepraszam, Cristina.
- Nazywam się Belén. - Przepraszam, tu jest tak napisane.
- Myślałem, że to ty. - Była moją współlokatorką.
Teraz jestem sama.
To chyba dobrze.
Była moją przyjaciółką. Szkoda, że odeszła.
- Belén. - Jeśli cię zobaczy, wyrzucą nas oboje.
Idę.
- Czemu się zamknęłaś? - Przepraszam.
- Szukałam cię. - Przebierałam się.
Idź do pralni. Są już nowi pracownicy.
Potrzebują uniformów.
Chodźmy.
By tu przyjechać, rzuciłem inną pracę. Nie mów mi, że to pomyłka.
- Przykro mi. - Andrés.
Co tu robisz? Jest jakiś problem?
- Ten... - Enrique Barón.
- To nowy kelner. - Nie czekamy na żadnego.
Wszystkie wakaty mamy zajęte.
Tak, ale on otrzymał list potwierdzający.
Mogę prosić?
- Przykro mi, ale nastąpiła pomyłka. - Co to znaczy?
Przyjęliśmy personel miesiąc temu.
Obawiam się, że list przyszedł za późno.
To nie pana wina, ale też nie nasza.
- Znaleźliśmy innego kelnera. - Ale ja dostałem list...
Co najwyżej poinformujemy pana o wolnych wakatach.
Jednak nie tak szybko.
Przykro mi.
To nie było w porządku.
Nie wolno się spóźniać.
Jeśli macie być na 6.00, bądźcie gotowi o 5.30.
Sami odpowiadacie za swoją odzież i wyposażenie.
Nie wolno wam nosić pierścionków, bransoletek, zegarków ani łańcuszków.
Czyste paznokcie i buty, ubrania bez zagnieceń.
Musicie doskonale znać trzy piętra,
sześćdziesiąt sypialni i upodobania regularnych gości.
Musicie wiedzieć, co się kryje za każdymi drzwiami.
W razie wątpliwości, pytajcie.
Stanowicie o wizerunku hotelu Grand.
Pamiętajcie o tym.
Kelnerzy podlegają zarządcy, Don Benjaminowi.
- Pokojówki mnie. Czy to jasne? - Tak.
Zatem zaczynamy.
Maniery, spokój i dyskrecja.
Gość nie jest przyjacielem.
Nie patrzcie mu w oczy i utrzymujcie dystans.
Około 40 centymetrów.
Pamiętajcie.
W Hotelu Grand nie ma drugiej szansy.
Możecie zaczynać.
Lepszy on niż ona. Pewnie jest okropna.
To moja matka.
Twoja matka na pewno cię zaskoczy.
Przywykłam do tego...
choć zwykle nie jest tak skryta.
Domyślam się, że znasz powód?
I kazała ci nic nie mówić.
Twoja matka lubi robić wszystko po swojemu.
Ale coś pewnie podejrzewasz.
Śmierć twojego ojca wiele zmieniła, zwłaszcza w twoim życiu.
- Minęło już jednak sporo czasu? - Sporo czasu na co?
Przepraszam, to nie twoja wina.
Twojej matce również go brakuje.
Jednak musi myśleć o twojej przyszłości.
I z kim mam ją spędzić. Dlatego nas tu wezwała.
- Uważa, że powinnaś się zaręczyć. - Z kim?
Tu są apartamenty.
Są identyczne, z wyjątkiem królewskiego.
To najlepsze pokoje dla najbogatszych gości
- i dla rodziny Alarcón. - Dla nich?
- To ich hotel. - To wszystko?
Sześćdziesiąt sypialni.
Zachowuj się, proszę.
Pani Teresa nie znosi dwóch rzeczy poza spóźnianiem.
Kłamstw i błędów.
- Zawsze dotrzymujemy słowa. - Ja nic nie obiecywałam.
- Ale ja, a jestem twoją matką. - Nie kocham go.
Nikogo to nie obchodzi. Masz go tylko poślubić.
Diego zarządzał tym hotelem po śmierci twego ojca.
Sądziłam, że jesteś inteligentna.
Mogłaś mnie wysłać na studia, zgodnie z życzeniem ojca.
Aby nikt obcy nie prowadził naszego interesu.
Nie było cię kilka miesięcy, gdy uczyłaś się być dobrą żoną.
- Chodzi mi o uniwersytet. - Znasz ten hotel lepiej niż on?
- Dorastałam tu, a ojciec... - Zostawił cię pod moją opieką.
Wciąż ci dogadzał. Twój brat powinien tym kierować,
lecz sprzedałby nas za butelkę szampana.
Myślisz, że chcę wydać cię za mąż wbrew twojej woli?
A może chcesz skończyć jak moja przyjaciółka, Rosalia Molins?
- To dobra kobieta. - Tak, zgorzkniała i bez rodziny.
- Jeśli to już wszystko... - Dziękuję, Andrés.
Diego nie opuścił nas...
bo cię kocha i wie, co to dla ciebie znaczy.
Ale zapewniam cię, że mógłby to zrobić.
- Co masz na myśli? - Usiądź.
Twój ojciec był dobrym człowiekiem, ale popełnił kilka grzechów.
Dość poważnych, by zagrozić rodzinie.
- Nigdy tego nie zrobił. - Spójrz na nasze konta.
One nie kłamią.
Ojciec cię uwielbiał... i lubił dawać ci wszystko.
Hotel, rodzinę, wszystko.
Przemyśl to.
Nie ważne, kogo widzą.
Jeśli jesteś mądra, pokierujesz Diego...
tak jak ja twoim ojcem.
- O czym one mówiły? - Nic nie słyszałem.
- Co? - Dobry kelner słucha tylko poleceń.
Spokój i dyskrecja.
To ważne, jeśli chcesz zostać zarządcą.
Lady.
To niby ją okradła moja siostra?
Mówiłem ci.
Tylko słowo gościa się liczy. Nie będzie chciała z tobą rozmawiać.
Nie rozmawiają z nami, dają tylko polecenia.
Nie można im nawet spojrzeć w oczy. Są poza naszym zasięgiem.
- Nie mogłam się ciebie doczekać? - My też, co nie Alfredo?
- Tak, ale nie mogliśmy być wcześniej. - To moja wina.
Musieliśmy się zatrzymać. Miałam mdłości. Ciekawe, kiedy miną.
Twój siostrzeniec już jest w tarapatach.
Czy twoi rodzice już wiedzą?
Nie, chcemy się upewnić, że wszystko jest dobrze.
I powiedzieć im osobiście.
- Wyczyść i wyprasuj na dzisiaj. - Tak. Doña Sofia.
Dziękuję, Carmen.
- Widziałaś się z mamą? - Tak, wcześniej.
Powiedziała ci coś?
Wiem, że ma coś ważnego.
- Chyba wiem, co to. - Wiesz?
Pewnie mianuje Alfredo dyrektorem hotelu.
Jest przygotowany i zasługuje na to.
Gdy zostanie markizem, ten hotel będzie miał wszystko.
- Będzie idealnym dyrektorem. - Ale masz pomysły, Sofia.
Ciekawe, jak to przyjmie Javier.
Biedak.
Sądzi, że go mianują.
Panie.
- Ludvina? - Znamy się?
Pamiętasz mnie? Jestem bratankiem Rosali Molins.
- Miło mi? - Mogę się przysiąść?
Proszę wybaczyć.
Pewnie czeka pani na kogoś, a ja się narzucam.
Nie chciałbym nikogo denerwować.
Ależ skąd. Usiądź młody człowieku.
Dziękuję.
Cudowny wieczór.
Rodzina Alarcón góruje w takich wydarzeniach.
- Nieprawdaż? - Jestem tu od niedawna.
Nie znasz hotelu Grand?
To wspaniałe miejsce.
Ale chyba... trochę niebezpieczne, jak słyszałem.
Ostatnio były tu podobno jakieś kradzieże.
- Kradzieże? - Sama pani wie. Pani biżuteria...
Podobno pokojówka ukradła ją pani z pokoju.
Zwolnili ją, nazywała się Cristina.
Pracownicy hotelu od zawsze dobrze mnie traktowali.
- Lady. - Alicia, kochanie.
W końcu jesteś, urocza jak zawsze.
Przepraszam, że nie mogłam wcześniej.
- Nie przepraszaj, moje dziecko. - Widzę, że masz dobre towarzystwo.
- Nie znacie się? - Chyba nie.
Na pewno bym pamiętał.
- To Julio Molins. - Molins?
Krewny pani Rosali.
Dokładnie, to moja kochana ciocia.
Odwiedziłam ją w tym roku w Madrycie. Zabrała mnie do teatru.
- Nie pamiętam cię. - Miałem inne zajęcia.
Powiedział mi, że zwolniono kierownika piętra
- za kradzież. - Co?
Tak słyszałem. Nazywała się Cristina.
Cristina Olmedo zarządzała pierwszym piętrem.
Bardzo kompetentna.
Była porządna i dobrze pracowała.
Mówią, że ukradła moją biżuterię.
Żadna z naszych pokojówek nie została zwolniona z tego powodu.
Ulżyło mi.
Przepraszam Alicio, ale czekają na nas.
Było mi miło.
Podobno nie może mieć dzieci.
Hańba dla rodziny. Kto odziedziczy tytuł?
Przejdzie na kuzynów. Współczuję księciu.
Mój ojciec wściekłby się w takiej sytuacji.
Tobie to nie grozi. Przyszły markiz jest w drodze.
Oby to był syn.
O jesteś, Benjamin.
- Prosimy o szampana. - Już podaję.
Powiesz nam, co takiego świętujemy?
Niecierpliwimy się z Alfredo.
Nie uprzedziłaś siostry, Alicio?
O czym?
Poprosiłem o rękę Alici.
A ona się zgodziła.
Wychodzisz za mąż?
Moje gratulacje.
Skoro już wszyscy tu jesteśmy, chciałem dać ci to.
To należało do mojej rodziny, teraz ty jesteś jej częścią.
- Kiedy się zdecydowaliście? - Dziś po południu.
To dobra decyzja.
Jestem pewna, że oddaję moją córkę w dobre ręce.
I rodzinny interes, również.
- W tej rodzinie jest więcej rąk. - Masz na myśli swojego brata, Javiera?
Sądzisz, że potrafiłby poprowadzić ten hotel?
Nie bądź naiwna, Sofia. Zrujnowałby ten hotel...
i nas razem z nim.
Drodzy przyjaciele, jeśli mój mąż, Don Carlos, czegoś mnie nauczył,
to tego, że goście tego hotelu należą do naszej rodziny.
Dlatego pragnę podzielić się z państwem tą radosna chwilą.
Mam zaszczyt ogłosić zaręczyny mojej córki Alici...
z Don Diego Murquia, dyrektorem hotelu
i przez wiele lat prawą ręką mojego męża.
Alicia, Diego...
Jestem pewna, że będziecie szczęśliwi. Wasze zdrowie.
Brawo!
- Brawo. - Don Javier...
Gratulacje.
Maestro, prosimy.
- Cieszę się, że łaskawie przyszedłeś. - Także się cieszę, że cię widzę matko.
- To jest Jimena. - Miło mi.
Chciałabym móc powiedzieć to samo. Chcę porozmawiać z synem na osobności.
Bierz zimną kąpiel i idź spać.
Matka nie powinna wstydzić się za swoje dzieci.
Javier...
Zapłać jej, zanim wyjdzie.
Prostytutki narobią rabanu, jeśli nie zapłacisz im dość szybko.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Nie zatańczysz ze swoją przyszłą teściową?
Za pozwoleniem, Alicia.
Wspaniały wieczór. Przybyły same wielkie osobistości.
- Alicia nie wygląda na szczęśliwą. - Myślałeś, że to takie proste?
Jest piękna i inteligentna. Trudno ją poskromić.
Jeśli chcesz, żeby ci ufała, rozkochaj ją w sobie.
Tylko jeśli będzie kochać, zaufa w pełni swojemu mężowi,
nie kwestionując niczego, co zrobi.
Uwierz mi, popełniłam ten sam błąd.
Mogę sprawić, by cię poślubiła, reszta zależy do ciebie.
- Sądziłem, że nikogo tu nie ma. - Wyszłam zaczerpnąć powietrza.
Ja także nie znoszę tłumów.
- Chyba powinienem ci pogratulować. - Tak, chyba.
- Nie, dziękuję. - Nie lubisz?
Nie wiem, nigdy nie paliłam.
Pewnie nigdy się też nie zaręczałaś i proszę.
Nie będziesz wiedziała, jeśli nie spróbujesz.
Przepraszam.
Dziękuję.
- Czy to na pewno pierwszy raz? - Nazywasz się...?
- Julio. - Julio Molins.
- Szampan dla señority? - Dziękuję, Andrés.
- Proszę pana? - Julio, szampana?
Nie, dziękuję.
Jednak się napiję. Dziękuję.
Zamierzasz tak stać całą noc?
- Coś się stało, Andrés? - Nie, proszę pani.
Ach ta obsługa.
Czasami zapominają trzech podstawowych zasad.
Manier, ciszy i dyskrecji.
Nie tylko oni.
Dobrze ich znasz.
Niektórzy byli tu, zanim się urodziłam.
Inni tu dorastali.
Nowych pewnie już tak pani nie zna.
Znam imiona wszystkich pracowników hotelu,
jeśli o to pytasz.
Nauczyłam się tego od rodziny.
Ale nie mam takich samych relacji z nowymi.
Niestety, nie było mnie tu kilka miesięcy. Ominął mnie wieczór świateł.
A może powiesz teraz coś o sobie, Señor Molins? Co pan robi?
Jestem architektem.
- Znam jakąś twoją budowlę? - Nie sądzę.
Pracuję głównie za granicą.
Zawsze chciałam studiować, by być niezależną.
To było życzenie mego ojca.
Kiedy umarł, matka uznała, że powinnam wyjść za mąż.
- Na co umarł? - Lekarze nie są pewni.
To było nagłe.
Brakuje ci go.
- Mój ojciec też niedawno umarł. - Przykro mi.
Mam nadzieję, że w przyszłym roku będziesz towarzyszył cioci do opery.
Może znów się spotkamy.
Wątpię, bo nie lubię opery.
To cię bawi?
Zwykle mężczyzna z twojej klasy nie przyznałby się do tego.
To nie jest mile widziane.
Nie dbam o to, lubię sobie dogadzać.
I potrafisz?
Zatem jesteś szczęśliwy.
Ty też to robisz. Paląc tu po raz pierwszy...
podczas gdy ci w środku czekają, by ci pogratulować.
Chyba powinnam już iść. Było mi miło.
Mnie również.
Nie, nie lubię palić.
- Szukałem cię, Alicio. - Byłam na zewnątrz.
- Z kim? - Z bratankiem Rosali Molins.
- Carlosem? - Julio.
Sądziłem, że jest tylko Carlos i Alfonso. Nie pamiętam Julia.
Pewnie pomyliłam imię.
Pójdę już, to był długi dzień.
Zaczekaj.
Wiem, że nie planowałaś zaręczyn.
- Z pewnością nie ze mną. - Diego...
- Wiem, że mnie nie kochasz. - Dobry z ciebie człowiek.
- Znamy się od lat... - Ale nic do mnie nie czujesz.
Sądzisz, że mnie znasz, ale to nieprawda.
Znasz asystenta ojca, dyrektora, nie mnie.
Nigdy nie zmuszę cię do ślubu wbrew twojej woli.
Jeśli chcesz...
zerwiemy zaręczyny za obopólną zgodą.
Czemu nie zapytałeś mnie o to wcześniej?
- Chciałem się trzymać zasad. - Zasady nie zawsze są dobre.
Czasami mówisz jak twój ojciec.
Wiem, że chciałabyś poprowadzić ten hotel. Zróbmy to razem.
Zrobię wszystko, by cię uszczęśliwić.
Dobranoc.
Znoszę tę rodzinę od lat i wiem, jacy są.
To nie jedyna noc, kiedy sam będziesz wracał do łóżka.
- Przynajmniej do ślubu. - Co ty tu robisz?
Nie martw się, nikt mnie nie widział.
Boisz się, że cię nakryje?
- Powinnaś się cieszyć, że sobie radzę. - Cieszę się.
Chciałaś mnie uszczęśliwiać.
A może wolałaś czyścić podłogi?
Te zaręczyny wyjdą nam obojgu na dobre.
Powinniśmy to uczcić.