BANDYCI CZASU
Zaryłem twarzą.
Żyję. Nie panikujcie. Nic mi nie jest.
- Wszyscy są? - Tak.
Dobrze!
No tak, Alto też jest.
Zaryłem twarzą. Potrzebuję jej. To moje sceniczne mięcho.
Jasne. Gdzie jesteśmy?
W epoce lodowej, jak widać po lodzie.
Zimno.
Mroźnie.
Na pewno chcesz ratować rodziców, nawet jeśli momentami będzie tak mroźnie?
Tak.
Kochasz ich, co?
Tak. Może i nie wyglądali na jakichś super, ale czasem tacy są.
I czasem, na przykład w urodziny,
możesz robić, co tylko chcesz.
Na przykład...
Nie, mów.
Na przykład zabrali mnie do Woodhenge.
I chociaż im się nie podobało, to mnie tam zabrali.
Tak.
Czujesz się wtedy, jak najważniejsza osoba na świecie.
Świetnie. Skończyłeś już?
Nie chcę przerywać, tylko że...
Nie ruszajcie się, to może nas nie zauważy.
O nie. On pożre tego „norosożca”.
Cicho.
Nie przyciągajmy jego uwagi.
Chcesz coś zjeść, wielki, zębaty żarłoku?
- Bittelig! - Czemu?
Tu się patrz!
Bittelig, pamiętasz moją radę z poprzedniej wypowiedzi?
Nie przemyślałem tego.
Chciałbym z tego miejsca przeprosić, że naraziłem was na niebezpieczeństwo.
Całą winę biorę na siebie.
Rzucajcie w niego skradzionymi skarbami.
- Serio? - Tak.
Pudło.
Spudłowałem.
Więcej nie mamy.
- Co? - Mam miętówki.
- Rzucić miętówkami? - Tak.
Boję się.
Na miłość...
Trafiłam! Jest!
A masz!
Patrzy na mnie?
Tak.
Wyraźnie.
Odstraszcie go.
- Odstraszyć? - Idź sobie!
Stwórzmy większego drapieżnika. No dalej, chórem. Idź sobie!
Idź sobie!
- Idź sobie! - Zadziałało!
Tak!
Potęga aktorstwa!
W nogi! Wiejemy!
Tam! Za skałę, szybko.
Szybko!
Dobra. Tutaj jesteśmy bezpieczni.
Mamut.
Kevin!
Saffron?
Nareszcie się znalazłam.
- Kevin. - Brat Kevin?
- Tak. - Tak?
Saffron, jak... Co... Kiedy...
Co ty robisz na tym mamucie?
A co?
Według paleontologów nie ma dowodów na to, że ludzie ujeżdżali mamuty.
Przekaż paleontologom, żeby się cmoknęli, bo ja jadę na pierniczonym mamucie, tak?
Znaleźliśmy twoją rodzinę.
- Pomóż. Dziękuję. - To nie...
Miło poznać. Szukaliśmy was.
Podobni jesteście.
Zaatakowali mnie jaskiniowcy.
A nie, to jego rodzina.
- Najmocniej przepraszam. - Ja pierniczę. Z kim ty się zadajesz?
Chociaż to jest moja młodsza siostra.
- Masz siostrę? - Ta wkurzająca?
- Hej! - Nie moje słowa.
Nie moje słowa.
- Ta wkurzająca to twoja siostra? - Do mnie się plujesz?
- Nie. - Plujesz się?
- Rzucasz się do niej? - Nie.
- Widgit.
- No co? Oni zaczęli. - Odpuść.
Posłuchaj ich.
Odpuść!
Odpuść.
Kevin?
- Zemdlał. - Nic mu nie będzie.
- Ocknąłeś się? - Tak.
Dobra, zapoznanie.
To są Faza i Wyjec.
Opiekowali się mną.
Moi jaskiniowi rodzice.
Hejka.
A to są Ząb Ząb i Mięsiara.
Przedstawisz mi swoich typiarzy?
Nie żeby coś.
Nazywają się Bandytami czasu.
Chyba raczej Klaunami czasu.
- Cześć? - Hej.
Co za dziewucha.
Jak się tu dostałaś?
Mamut.
Proste, Kevin.
Co za ciołek.
Mięsiara, Ząb Ząb, cisza. To mój brat.
Sorka. LOL?
Pytałem o podróż w czasie.
Przeszłam przez twój magiczny pokój.
A potem pytałam ludzi, czy widzieli nerda, a oni:
„Tak, poszedł tam z bandą dziwaków”, czyli wybitnie mówili o was.
O nie!
To ten włochaty norosożec. Złamał nogę.
Pomożemy mu?
Dobrze, ale nie możemy go zatrzymać. Jest za duży.
Nazywam je jednorożcami.
Ale to nie jest jednorożec. Ma dwa rogi.
No to jest pierniczonym „dwurożcem”.
Nie.
- Jest. - Nie jest.
Tutaj mieszkam. Nie zrób mi siary.
Wszystko gra, Bizza?
Jak leci, Iggy? Sheena?
Saff.
Poczekaj tu, Mambo 2. Zostań.
Nie wiem, jak... Saff.
Głośny, jak ci idzie liczenie?
Jeden, dwa, trzy!
Wymiatasz.
Cześć, Stęk.
Mój brat.
Cześć, Stef.
Nie, Stęk. Bo tak się wita.
Neandertalczycy się tak witają?
Trzynastolatkowie się tak witają. Rasista.
Skąd to wszystko wiesz?
Rozmawiasz z nimi bez tłumacza?
Jak się nauczyłaś jazdy na mamucie?
I rzucania dzidą?
I czemu oni mówią jak ty?
Nauczyłam się. I nauczyłam też ich.
Ale w tak krótkim czasie?
Jestem tu całe wieki.
Prawie trzy lata.
Co?
Trzydzieści dwa miesiące. Zapisałam każdy dzień.
Ślad moja dłoń.
Super, Głośny.
Tak.
A te czerwone kółka?
Moje urodziny.
Ominęły mnie twoje urodziny?
Luz.
Ja cię sunę!
Czyli jestem starsza od ciebie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Jestem starsza.
Czyli mogę ci się kazać zamknąć.
I tak już codziennie to robisz.
I to ja rządzę, skoro rodziców tu nie ma.
Saff, rodzice...
Jestem wyższa.
- Saff... - Daj mi się nacieszyć!
- W porządku. - Jestem starsza i wyższa.
Jestem starsza i lepsza.
Sam dałbyś radę go przywlec.
Nic nie widziałem, bo łzy zamarzły mi w oczach.
Jestem lepsza we wszystkim.
Jak tam twoja siostra?
W życiu nie była tak szczęśliwa.
Czyli to tutaj gotujecie? Stosujecie dietę paleo?
Co?
Uwielbiam ich.
Nauczę ich aktorstwa.
Wszystko dobrze.
Bittelig jest przy tobie.
- Teraz jeść? - Nie.
Teraz jeść?
Nie będziemy go jeść.
Wyleczymy go.
Żeby zjeść?
Nie. Wyleczymy, żeby mógł dalej żyć.
I mieć przyszłość.
- Później, tak? - Przyszłość.
Jestem lepsza.
Które z was jest bardziej wkurzające?
Trudno wybrać, co?
Na co się gapisz? Pal wroty!
Sama pal koty. Pal trotyl.
Nie, zakładaj wroty i zjeżdżaj.
Pal wroty.
Ona tu zostaje, tak?
Poznamy wodza.
To taka wielka szycha, taki premier jaskiniowców.
Jak leci, Saff?
Dobrze. U ciebie?
To mój brat, o którym ci mówiłam.
Kevin?
Tak.
Ja tak nie mówię. Czemu ludzie tak myślą?
Przecież ja nie...
Co nie?
- LOL. - LOL. Wielkie LOL.
Powiedziałaś wszystkim, że jestem nudny?
Przynajmniej o tobie wiedzą.
A to typiarze, z którymi podróżuje.
- Typiarze? - Tak, to my.
Sprowadziłaś tu typiarzy?
- Tak? - Tak, sorka.
Zabierzemy ją ze sobą.
- Zabrać Saff? - Pewnie ci ulży.
Nie. Nie LOL. Saff mieszka z nami, co nie?
To moja siostra.
Moja siostra.
Muszę zobaczyć się z rodzicami.
Potrzebujemy Saff. To legenda, co nie?
Legenda Saff.
- Saff to legenda. - Legenda, no.
Jestem tu legendą. Jak widzisz.
W jakim sensie?
Na przykład w każdym sensie.
Umiem żartować. Nauczyłam ich żartować.
Wynalazłam krzesło.
Patrzcie. Na wypasie, nie? Z czaszką.
„YOLO”.
Żyje się tylko raz.
To występ.
Idzie do ciebie.
Wieje grozą.
Jest spoko.
- Przyjmuję wyzwanie. - Co?
Nie, ja nie...
NBŚ, ale tak.
Mówi: „Nie będę ściemniał, ale tak”.
Myślałam, że się wita.
Uważa cię za zagrożenie, bo jesteś przywódczynią.
Wiesz, patriarchat i te sprawy.
Tak, ale ja nie jestem przywódczynią.
Ale jest.
- Nie. - Jesteś.
Zrozumiałam go.
Widzisz, my głosujemy.
Ty jest, bo tak już jest, i ty jest przywódca, co nie?
Nie jestem przywódczynią.
Ty jest przywódca, co nie?
- Nie lubi cię. - Zauważyłam.
Ty jest przywódca!
- Odpuść. - Dobrze.
Nie koniec, tak?
Powinniśmy iść.
Do zoba.
To nie koniec!
Dwurożcu, nastawimy ci nogę, więc będzie trochę bolało.
Mam tu wszystko, czego potrzeba.
Rozluźnij się. Nie ma się czego bać.
Gotowy?
Nie jesteś gotowy? Dobrze.
Ja byłem, ale skoro ty nie byłeś, nic nie szkodzi. Przełożymy to.
Zrobimy to później, kiedy on będzie gotowy...
- Jeść teraz? - Nie.
- A teraz? - Nie jeść.
Mniam, mniam.
Idźcie już.
Ciul.
- „Szafot”. - Saffron.
Tak.
Co wódz rozumie przez „wyzwanie”?
Spokojnie.
- Pewnie walkę. - Co?
Bo chcecie mnie zabrać.
- Może na pięści. Może ze zwierzęciem. - Co?
Wejście do zmrożonego jeziora.
- Co? - Obijanie maczugą.
Powinniśmy już iść.
- Tak. - Nie przetrwacie nocy.
No, nie przeżyjemy.
Racja.
Przydadzą wam się, w nocy jest zimno.
W nocy? Tu ciągle jest zimno.
To epoka lodowa, a nie miła i cieplutka.
Wspaniałe.
Śmierdzą.
Jaki masz problem?
Nie lubi cię, bo cię nie zna.
A jego nie lubię, bo go znam.
Co to?
Żebyś nie zmarzł.
Żebym nie zmarzł?
Sorka.
Byłem zajęty doglądaniem Dwurożca.
To nie jest jednorożec.
Dla nas jest. Jest magiczny.
- Nie jest. - Zamknij się.
- Saff. - Kevin, zamknij się!
Zrzuć go z klifu.
Nie.
Ale dzięki, Wyjec.
Nie. Gorące, pamiętasz?
- Parzy. - Co nie?
Tak.
- Dopiero co ci mówiłam. - Sorka.
Wszystko będzie dobrze.
Wyleczymy ci nogę.
I znów będziesz mógł chodzić. Tak.
Straciliśmy Susan, straciliśmy Judy.
Ciebie nie stracimy, przyjacielu.
Saff, muszę ci coś powiedzieć.
Nie jest mi łatwo, ale...
Poczekaj.
Wódz przyszedł.
- O rany, znowu on. - Penelope.
Koleś z jaskini.
- Wiem, poznałam. - Świdruje cię wzrokiem.
Co ja mu zrobiłam?
- Nic nie zrobiłaś. - Dziękuję.
Po prostu dziwnie wpływasz na ludzi i zwierzęta.
To znaczy jak?
Ale się w ciebie wpatruje.
Co?
Kręcisz bekę?
- Słucham? - Kręcisz bekę?
- Co to znaczy? - Czy kręcisz z niego bekę.
Ale co to oznacza?
Czy masz z niego bekę. Myśli, że kręcisz z niego bekę.
- Co to znaczy? - Robisz z niego durnia.
Kręcisz bekę, co nie?
- Kręcisz bekę, co nie? - Co tak. Co nie.
- Tak! - Ale niezręcznie. Jak to zakończyć?
Muszę powiedzieć ci coś ważnego.
Nie, nie wyśmiewam się.
Odejdziemy na chwilę?
- Jasne. - Nie zostawiaj mnie z...
Planujesz...
Saff, chodzi o rodziców.
Tęsknię za nimi. Ty też?
U ciebie minęło mniej czasu, więc pewnie nie aż tak, ale tęsknisz, nie?
Co to jest?
To oni. To mama i tata.
To dwa węgielki.
- Wiem, jest kiepsko. - „Kiepsko”?
Co im się stało?
Demon ich zwęglił.
Demon? Co?
To przez ciebie?
Też się zastanawiam.
Nie żyją?
Tak.
Ale możemy podróżować w czasoprzestrzeni.
Jeśli znajdziemy odpowiedni portal, zdołamy...
Powiesić tego demona za jaja.
W zasadzie to ona. Seksizm.
Możemy temu zapobiec.
Ta demonica ma pomarańczowe, świecące oczy i szopę na głowie?
Widziałaś ją? W naszym domu?
Nie. Ta dziwaczka za mną łaziła.
Aż miałam ciarki.
- Maszkara. - To ona.
Teraz nie miałaby ze mną szans.
Jest potężna.
Biorę dzidę i zwołuję ekipę: Kagę, Mięsiarę i Scarlett.
Znam je ze szkoły. I łup, robimy z niej szaszłyk.
To demon, Saff.
Próbuję dotrzeć do rodziców, odkąd do tego doszło.
Ale nie wiem jak.
Nie wiem dokąd. Nie wiem kiedy. Nie wiem nawet, czy to możliwe.
Prawie się poddałem.
Ja się poddałam.
Nie potrafiłam się stąd wydostać.
Szukałam i szukałam. I się poddałam. Skupiłam się na przetrwaniu.
Ale się odnaleźliśmy.
I zrobimy to razem, tak?
Tak.
- Tak? - Tak.
I się nie poddamy.
Widzisz swoich typiarzy?
Może tak.
A może tak.
Jestem Panią Capulet. „Spocznij, potrzebujesz tego”.
A teraz będę Julią. Ale później ty ją zagrasz.
Wyglądają jak banda porywaczy przebrana za odrzuty z cyrku.
Ale on się nie podda, póki jednorożec nie stanie na nogi.
A on, póki nie nauczy jaskiniowców aktorstwa.
A ci nie wiem, co tam odstawiają.
Kręciłaś ze mnie bekę, co nie?
Ale nie mogą się poddać.
I my też nie.
Jutro znajdziemy ten portal czy coś.
I uratujemy rodziców.
Tak.
Nie poddamy się.
Tak jak oni.
Nie dam rady, nie jestem weterynarzem.
Poddaję się, Dwurożcu. Poddaję się.
- Żyję, tak? - Martwy.
Nie, Julia jest martwa, ale ja jestem żywy. To gra.
- Martwy! - Nie rozumiecie.
- Martwy! - Nie... Poddaję się.
- Poddaję się. - Kręcisz bekę?
- „Szyfon”. - Kręcisz ze mnie bekę.
- O nie, znów się uwziął. - Kręcisz bekę?
Niech robi wyzwanie.
Nie!
„Penepole” musi wybrać wyzwanie, żeby móc zabrać Saff, co nie?
Wybrać.
Musisz wybrać wyzwanie.
Inaczej mnie z wami nie puszczą.
Albo będziesz walczyć wręcz z Kagą...
Kaga to twardzielka.
Zrobi z ciebie miazgę.
Miazgę, co nie.
Kaga!
Albo możesz wybrać spacer strachu.
Co to jest spacer strachu?
- Brzmi strasznie. - Musisz iść do tej skały i wrócić. Sama.
Co mi grozi?
Bo wcześniej rzuciłam miętówkami
w lwa jaskiniowego i on tu chyba wciąż jest.
Pal wroty.
- Dobrze. - Pal wroty.
Zbieraj się.
Tu jest naprawdę ciemno.
To niewiele pomaga, prawda?
Przeżyje?
O ile umie walczyć ze zwierzętami.
Jest mi zimno, Widgit.
Zamarzam.
Ja też zamarzam, Bittelig.
To futro nie jest w moim rozmiarze.
No nie, nie jest.
Słuchaj...
Możemy zdobyć więcej futra.
Naprawdę? Jak?
Nie.
Myślisz, że mnie zastraszysz. Prawdziwy z ciebie jaskiniowiec.
Warczy na mnie. Ja też potrafię warczeć.
To byłam ja, prawda?
Gdzie ja jestem?
Nie wiem.
Ślady. Czyli tutaj i tutaj.
Żebyś wiedział, że jestem przywódczynią.
Dobra, to śnieg.
W porządku.
Widzisz? Nie boję się spaceru strachu.
Jestem Ognistą Furią.
Nie znam strachu. Nie znam jego imienia.
Którym pewnie jest Strach.
Nie mogę tego zrobić. Kocham tego norosożca.
Wiem.
Widziałem jego oczy, Widgit.
Kocham go. Nie mogę tego zrobić.
Albo to zwierzę, albo my.
To silni, włochaci mężczyźni i kobiety z gór.
Ja się do tego nie nadaję.
Spójrz na Alta.
Jedną nogą już zszedł.
Ale dokąd?
Nie każ mi tego mówić.
Spojrzę jeszcze raz.
To tam.
Ślepia śmierci.
Patrzą na mnie.
Wybacz,
że rzuciłam tymi miętówkami
w twoją głowę.
Przepraszam.
Wybacz mi, proszę.
Jeśli pozwolisz, to ja już sobie...
Ja sobie...
Dobrze. Zrobione. Żegnaj.
Ślepia śmierci.
Nie dałeś rady?
Nie.
Dobra, zmywamy się, głupolody.
Jesteśmy Bandytami czasu.
Bez gadania. Idę przodem, bo jestem starsza.
Urodziłem się pierwszy.
Jestem starsza.
- Urodziłem się wcześniej. - Jezu, jestem tu od trzech lat!
- Ale to przeszłość. - Mam 13 lat, a ty 11.
To inna linia czasowa.
Ja idę przodem, żeby chronić resztę.
Dobrze. Wielkie koty polują na tych z przodu i z tyłu.
Ja pójdę w środku, żeby dobrze widzieć całą grupę.
„Penope” to równa babka, co nie?
Szanuje cię, bo nikt wcześniej nie doszedł do skały.
- Boją się. - Legenda.
Dziękuję.
Zbijasz się?
Nie.
Jaja se robię. LOL.
Przezabawne.
- Bądź moja kobieta. - Co?
Ty. Ja. Możemy rządzić razem.
Uderza do ciebie.
Optujesz?
No cóż, jestem zajęta.
- Łapię. - Narzeczony.
Rzeczony?
Nie wiemy, gdzie on jest, więc możesz...
Ale mam narzeczonego, więc jestem zajęta.
Zazdro.
Mam mega zazdro, co nie?
- Idziecie? - Musimy uratować rodzinę.
My jesteśmy rodziną.
Moją inną rodzinę.
Spróbujemy uratować rodziców.
Co się stało?
Nie żyją.
- Nie żyją? - Tak.
Ale może uda nam się ich ożywić.
Ożywić? Na nowo?
Ale YOLO.
Może żyje się więcej niż raz. Może YOLT.
YOLT.
Martwa.
Nie, ja żyję, dziękuję. Ja tylko grałem.
Martwa.
- Grałem. - Będę za nimi tęsknić.
Wiesz, jak to jest być najmądrzejszym w grupie?
No.
Nie zjedzcie norosożca.
Zjemy.
Nie, ja wrócę.
Nie jedźcie. Wrócimy.
Wrócimy?
Dobrze, Saff.
Być moja kobieta?
- Dobrze, ruszajmy. - Tędy.
- Czyli się zastanowisz, Penope? - Pa!
O nie.
Kiedy możemy tu wrócić?
Wrócić? A po co?
- Pomóc norosożcowi. - Chcę ich odwiedzić.
- Dopiero co ich widziałaś. - Opowiedzieć wam o epoce lodowej?
Nie.
CZĘŚCIOWO OPARTY NA POSTACIACH STWORZONYCH PRZEZ
TERRY'EGO GILLIAMA I MICHAELA PALINA
NA PODSTAWIE FILMU „TIME BANDITS”
Napisy: Daria Okoniewska