เห็นแล้วต้องตาย
- ยกแค่ลังเดียวเนี่ยนะ? - ไว้ในห้องทำงานน่ะกลัวมันแตก
แมนจริงๆ
หรี่เสียงหน่อยลูกหูจะพังเอานะ!
ขอลายเซ็นเหรอ?
คือไหนๆ ก็...
ให้มันได้อย่างนี้สิ
คุณครับ?
คะนายอำเภอ?
สามีคุณอยู่ไหม?
แอชลี่ย์?
ลูกจ๋า
ลูกพ่อมานั่งทำอะไรตรงนี้?
วาดรูปค่ะ
พ่อรู้ แต่ทำไมไม่ไปช่วยแม่ขนของ
รู้แล้วค่ะ
งั้นออกมาขนของก่อน แล้วค่อยวาดรูปทีหลัง
ก็หนูไม่อยากอยู่ที่นี่ ทำไมหนูต้องไปช่วยขนของด้วย
เราจำเป็นต้องย้ายมาที่นี่ เราก็ต้องช่วยกันขนของ
พ่อต่างหากที่อยากย้ายมา
เปล่า แต่พ่อจำเป็น พ่อต้องมาเขียนเกี่ยวกับคดีในเมืองนี้
เขียนที่บ้านเก่าเราไม่ได้เหรอคะ?
อยู่โน่นพ่อก็ต้องยอมเขียนตำราเรียน เพื่อหาเงินผ่อนบ้าน
พ่อไม่อยากทำ
ทำไมคะ
พ่อทำไม่ได้
แต่หนูคิดถึงโรงเรียนเก่า
อย่าคิดมากเลย
โรงเรียนที่นี่อาจดีกว่าก็ได้
แต่หนูอยากเรียนที่โน่นมากกว่า
พ่อรู้
เอางี้ละกัน พ่อสัญญาว่า
ถ้าเราไม่ชอบเมืองนี้ พอพ่อขายหนังสือได้แล้ว เราจะย้ายกลับบ้านเดิม
แต่หมายถึงเราต้องไม่ชอบเมืองนี้จริงๆ นะ
- จริงเหรอคะ? - จริงสิ
พ่อสัญญานะ?
พ่อสัญญาแต่ลูกก็ต้องสัญญากับพ่อ ด้วยว่าต้องลองปรับตัวดูก่อน
- หนูสัญญาค่ะ - ดีมาก
เอาล่ะ ศิลปินน้อยของพ่อ กฎข้อแรกของเราว่ายังไง?
วาดรูปได้ในห้องนอนเท่านั้น
แล้วที่อื่นล่ะ?
ที่อื่นห้ามวาดรูปค่ะ
ดีมาก มาเถอะ
มาช่วยพ่อยกของก่อน
นายอำเภอมาหาค่ะ
มาแล้วเหรอ?
พูดกับเขาดีๆ ล่ะ
- ผมเคยพูดไม่ดีด้วยเหรอ - อย่าล้อเล่นสิคุณ
ฉันรอบคอบทุกอย่างขนาดนี้แล้ว
อย่าหาเรื่องให้ฉันขึ้นโรงพักอีก
พูดเพราะๆ นะคะ
สวัสดีครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ
เปล่าครับ แค่แวะมาทักทาย
ขอบคุณครับ ผมเอลลิสัน ออสวอลท์
ผมทราบว่าคุณเป็นใคร
- คุณคงไม่ใช่แฟนหนังสือผมแน่ๆ - ไม่ใช่ครับ
งั้นมีอะไรให้ผมช่วยเหลือครับ?
คงช่วยอะไรไม่ได้มาก เว้นเสียแต่คุณจะช่วย...
ขนของกลับขึ้นรถ แล้วออกจากเมืองนี้ไปให้ไวที่สุด
ผมไม่ทำอย่างนั้นหรอก
เออ เผอิญผมมีหนังสือ "นองเลือดที่เคนตักกี้" อยู่ 2 เล่มในห้องทำงาน
ถ้าคุณอยากได้ผมจะเซ็นชื่อแล้วมอบให้ฟรีๆ
ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ
เพราะเรื่องผมเขียนหนังสือนะเหรอ?
เพราะสิ่งที่คุณเขียนมากกว่า
น้ำเสียงคุณดูแคลนการทำงานของพวกเรา
ก็พวกคุณบางคนทำงานสะเพร่าจริงๆ
ผมอ่านที่คณเขียน คุณเองก็พลาดไปหลายจุด
ฟังนะครับ...
อ้อ ไอ้คดีที่เคนตักกี้ คุณเขียนได้ดีผมต้องขอชม
ชิ้นนั้นเป็นงานที่ดี
แต่ "รุ่งสางที่เดนเวอร์" คุณเขียนผิดไปหมด
- ส่วนไอ้เล่ม... - ฟังนะ มันไม่ใช่ความผิดของผม
ทฤษฎีของคุณทำให้คนผิดพ้นคดี
คุณทำลายชิวิตคนอื่นมามาก
คนในเมืองนี้ไม่อยากเจอเรื่องแบบนั้น
พวกเราต้องฟื้นฟูจิตใจ โดยการลืมเรื่องร้ายๆ
เราไม่อยากยุ่งกับเรื่องเหลวไหล ที่คุณจะมายัดเยียดให้เรา
ทำไงได้ เด็กคนนั้นหายตัวไปจากเมืองนื้
ไม่ได้หายตัวแต่เธอตายแล้ว
แหม คุณก็แค่สันนิษฐาน
แต่ถึงเด็กนั่นจะยังไม่ตาย ปาฏิหาริย์ก็คงไม่เกิด
และเราก็คงหาเธอไม่เจอแล้ว
แล้วก็จะปล่อยให้เรื่องเงียบหายไปงั้นเหรอ?
คณไม่คิดว่าชาวเมือง ควรจะได้รู้ข้อมูลมากกว่านี้เหรอ?
กับเรื่องนี้นะเหรอ?
คุณจะหาเหตุผลอะไรมาอธิบาย?
ถึงคุณจะอธิบายได้ แล้วยังไง...
คุณจะมาร่วมรู้สึกอะไรกับพวกเรา
เราทำทุกอย่างสุดความสามารถแล้ว ซึ่งคุณก็จะเห็นเอง
งานนี้คุณมาเสียเวลาเปล่าแน่ๆ เหมือนงานเขียน 2 เล่มหลังของคุณ
ผมเรียนรู้จากงานนี้อยู่อย่างนึงนะ
เมี่อไหร่ที่ตำรวจบอกคุณว่าเสียเวลาเปล่า
นั่นเพราะเขาคิดว่า ตัวเขาเองเสียเวลาเปล่าไปแล้ว
คมดี ใส่ลงไปในหนังสือด้วยล่ะ
เอาล่ะ ผมก็คงต้อง ยืนกระต่ายขาเดียวอย่างนี้...
และคงไม่ได้ความร่วมมือจากพวกคุณ
เรื่องอย่างนี้ใครจะรู้ บางทีเราอาจจะช่วยได้ก็เป็นได้
อ้อ แล้วก็...
ผมว่ารสนิยมคุณแย่มาก
- เขามาคุยเรื่องอะไร? - เรื่องเดิมๆ
จะมาขอลายเซ็นแต่ลืมหนังสือไว้ที่บ้าน
เขาว่าจะกลับมาอีกรอบ
แค่นั้นเองเหรอ?
ฉันเห็นเขาชี้มาที่บ้านเรา
เอลลิสัน เราไม่ได้ย้ายมาใกล้ ที่เกิดเหตุอีกใช่มั้ย?
- เทรซี่... - อย่า ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันก็ไม่อยากรู้เรื่องอะไรทั้งนั้น
- เปล่าหรอกน่า - คุณสัญญานะ?
ผมสัญญา
นี่ อย่ายืนเฉยๆ
ของใช้ในครัว
ทุกอย่างต้องไปได้สวย เดี๋ยวคุณก็ชอบ
ตายโหง
บ้าไปแล้ว
"วิ่งเล่นในสวนปี 11"?
"บาร์บีคิวปิ 79"?
มาได้ไง
แม่สั่งบะหมี่และคุกกี้ทำนายดวงมาด้วย
กินให้อร่อยนะลูก เราคงไม่ได้ออกไปกินข้าวนอกบ้านอีกนาน
- ทำไมล่ะฮะ? - ลูกก็รู้ว่าทำไม
- ผมไม่รู้ - ก็เรายังขายบ้านเก่าไม่ได้
ขายได้เมี่อไหร่คงมีเงินใช้ฟุ่มเฟือยได้
งั้นก็ขายสิครับ ขายไปเลยถูกๆ
นี่ก็ถูกมากแล้ว ลดกว่านี้ก็ขาดทุน
เศรษฐกิจไม่ค่อยดี
ถ้าไม่ต้องผ่อนบ้าน 2 หลังพร้อมกัน เราก็สบาย
หรีอถ้าพ่อขายหนังสือเล่มใหม่ได้ เราก็จะสบายเหมือนกัน
เรื่องที่พ่อเขียนคราวนื้น่าสนใจมั้ยฮะ?
น่าสนใจสิ แน่นอนอยู่แล้ว
พ่อพาผมไปที่เกิดเหตุได้มั้ยฮะ?
เทรเวอร์!
แม่ ผมโตพอจะรับเรื่องพวกนี้ได้แล้ว
ไม่ได้ ลูกยังเด็ก
แม่ โตขนาดนี้แม่ยังไม่อยากไปรับรู้เลย
เรื่องที่พ่อเขียนมันน่ากลัวเกินไป
แม่ไม่อยากให้ลูกๆ เข้าไปยุ่ง
คณพูดเหมือนกับว่า ผมไม่ควรเขียนเรื่องพวกนี้
ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น
แต่คุณพูดออกมาแบบนั้น
ช่างเหอะ เดี๋ยวเพื่อนๆ ที่โรงเรียนก็คงเล่าให้ฟัง
เพี่อนๆ ไม่วายต้องเกลียดผม และพล่ามเรื่องนี้ไม่หยุดหย่อน
นี่ ไม่มีใครเกลียดลูกซะหน่อย
เอาเถอะ เดี๋ยวพ่อก็เล่าให้ผมฟังอยู่ดี
คุณได้ยินที่ลูกพูดมั้ย?
ได้ยินสิ
คุณล็อคห้องทำงานให้ดีๆ ด้วย
พอลูกได้ฟัง เดี๋ยวลูกก็อยากเห็นโน่นเห็นนี่
ฉันไม่อยากให้ลูกเข้าไปขลุกใน ห้องทำงานคุณ ลูกเพิ่ง 12 ขวบเองนะ
แม่ พ่อรู้น่าว่าผมอายุเท่าไหร่
อย่าเถียงแม่สิ
กฎข้อแรกของเราคืออะไร? ว่าไง
ห้ามเข้าไปในห้องทำงานพ่อ
ดี
แล้วกฎที่แม่สั่งล่ะ?
- พ่อต้องล็อคห้องทำงานดีๆ - ดีมาก
และแม่ก็ไม่อยากได้ยินเหตุผลที่เรา ต้องย้ายบ้านอีก ทุกคนห้ามพูดอีกนะ
ตกลง
แปรงฟันหรือยัง
ยังเลย
คุณยังไม่นอนเหรอ?
ไม่ล่ะ ผมว่าผมจะ...
จัดห้องทำงานแล้วเริ่มเขียนอะไรหน่อย
- คราวนี้จะนานมั้ย? - ก็สัก 1-2 ชั่วโมง
เปล่า ฉันหมายถึงเราจะอยู่ที่นี่กันนานมั้ย
โอ้ ไม่รู้สินะ คงสักพักใหญ่เลยล่ะ
ฉันอยากให้คุณเขียนนิยายมากกว่า
ไม่มีใครชอบนิยายที่ผมเขียนเลย
คุณลองเขียนอีกก็ได้นี่นา
เทรซี่ ผมต้องการกำลังใจจากคุณนะ
ฉันขอโทษค่ะ ฉันขอโทษ
ฉันจะคอยให้กำลังใจคุณ
ฉันอยากให้คณมีความสุข กับการทำงานอีกครั้ง
ถ้าคุณมีความสุข
พวกเราก็มีความสุข
ผมอยากมีหนังสือขายดีอีกสักเล่ม แค่นั้น
ขออีกแค่เล่มเดียว
ฉันแค่...
อะไรเหรอ?
- คุณรู้ดีว่ายังไงฉันก็อยู่ข้างคณ - ผมรู้
แต่เมื่อกี้คุณจะพูดอะไร? พูดออกมาเถอะ
"นองเลือดที่เคนตักกี้" นั่นมันก็ 10 ปีมาแล้ว
แล้วไง?
แล้ว...
ถ้านั่นคือจุดสูงสด ในชีวิตการทำงานของคุณแล้ว?
โอเค ถ้าใช่แล้วยังไง?
คุณจะยอมเสียเวลาทั้งชีวิต ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไม่มีครั้งที่สองน่ะเหรอ
ถ้าคุณไม่ใช้เวลากับลูกในช่วงนี้ คุณก็จะ เรียกร้องมันกลับคืนมาไม่ได้แล้ว
ผมต้องการแค่โอกาสอีกสักครั้งเท่านั้น แค่หนเดียว
ผมรู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าต้องทำได้ จริงๆ นะ
โอเค ก็ดีค่ะ
แต่เอลล์คะ ไม่รู้ฉันจะทำได้อีกมั้ยนะสิ
ที่รัก คุณต้องอดทนนะ
ไม่ ฉันพูดจริงๆ
ถ้าทุกอย่างลงเอยเหมือนคราวก่อน...
ฉันจะหอบเทรเวอร์กับแอชลี่ย์ ไปอยู่บ้านพี่สาว
แฟร์ดีมั้ย?
อืม
แต่มันไม่เป็นอย่างนั้นหรอก
- คณว่าเรามา... - อายลูกน่า
คุณไปทำงานเถอะ
หายไปได้ยังไง
กล่องฟิล์มมาได้ยังไง
ช่างแม่ง เปิดดูเสียเลย
เอาล่ะ
ใครเป็นคนถ่าย
สเตฟานี่หายไปไหน
จะถ่ายไว้ทำไม?
- พ่อขา หนูหาห้องน้ำไม่เจอ - มานี่ลูก
มานี่ๆ เราไปห้องน้ำกัน...
ขอบคุณค่ะพ่อ
ดูรูปที่ลูกเพิ่งวาดสิ
- ลูกวาดเก่งขึ้นทุกวัน - ขอบคุณค่ะ
วันนึง หนูอาจจะวาดรูปสวยมากๆ
จะได้ดังเหมือนพ่อไงคะ
ลูกต้องทำได้ เจ้าหญิงของพ่อ
เอาล่ะ นอนได้แล้ว
โอเคค่ะ
- อ้อ พ่อคะ? - หืม?
คราวนี้ พ่อจะเขียนหนังสือดีๆ ใช่มั้ยคะ เราจะได้กลับบ้านกัน
พ่อจะเขียนหนังสือ ให้ออกมาดีที่สุดในโลกเลยจ้ะ
สวัสดีครับ
ครับ ต่อสาย สน.คิงเคาน์ตี้ครับ
เหตุด่วนหรือเปล่าครับ?
ครับ ด่วนครับ
สถานีตำรวจคิงเคาน์ตี้ มีอะไรให้ช่วยเหลือคะ?
ฮัลโหล?
เอาล่ะ
แกกลับมา เอากล่องฟิล์มมาทิ้ง
ทำไม?
ปาร์ตี้สระน้ำ ปี 66
บ้าจริง แอชลี่ย์
แอชลี่ย์?
เทรเวอร์! เทรเวอร์! ลูก!
ตื่นสิ เทรเวอร์ ตื่น!
ตื่นสิลูก เป็นอะไรหรือเปล่า ตื่น
เอาล่ะ ๆ ไม่เป็นไรนะลูก
- พระเจ้าช่วย ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า? - ลูกเป็นแบบเดิมอีกแล้ว
ลูกตื่นสิลูก ออกไปข้างนอก
ตื่นสิ ตื่นเร็ว ลูกเป็นอะไร ตื่นๆ!
ตื่นสิลูก ตื่น
ตื่นสิ! เทรเวอร์ ได้ยินพ่อมั้ย ตื่น!
เฮ้! มองดาวสิลูก เทรเวอร์! เทรเวอร์!
เรามานอกบ้านทำไมครับ?
เอาล่ะ ลูก ไม่เป็นไรแล้ว
ลูกก็แค่ฝันร้ายน่ะ เหมือนครั้งก่อนๆ
หลับเถอะนะลูก
ฉันคิดว่าลูกจะไม่เป็นอย่างนี้แล้วซะอีก
คงเครียดเรื่องย้ายบ้าน ผมเจอลูกนอนใน...
- กล่องที่เราใส่ของมา - โธ่ ลูกแม่
สักพักก็สงบลงเอง
เทรซี่
มีอะไรคะ? มีเรื่องอะไร?
ผมมีเรื่องจะบอก
โอเค
ผมขอโทษนะ
ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกค่ะ
มาเถอะ ข้างนอกหนาว เข้าไปในบ้านกัน
ผมไปนอนในกล่องเหรอ?
ลูกนอนในกล่อง
ผมไม่ยักจะจำได้
ช่างมันเถอะ ลูกเคยเป็นหนักกว่านิ้
พ่ออย่าพูดเรื่องเครื่องอบผ้าเลยนะครับ
หมายถึงตอนที่เทรเวอร์พยายามจะฉี่ ในเครื่องอบผ้านะเหรอ?
- โธ่ แม่ อย่าพูดสิ! - แม่ขอโทษจ้ะลูก
แม่คิดว่าคุยเรื่องนี้กันอยู่
- เทรเวอร์ไปฉี่ในเครื่องอบผ้าอีกแล้วเหรอคะ? - เห็นมั้ยแม่!
เปล่าจ้า แอชลี่ย์ พี่เขาแค่ฝันผวาเฉยๆ
- เหมือนนอนฝันร้ายหรือเปล่าคะ? - ทำนองนั้น
หนูก็นอนฝันผวาเหมือนกัน
ไม่ใช่ลูก ผวาไม่เหมือนกับนอนฝันร้ายหรอกนะ
ถ้าลูกฝันผวาพ่อแม่ก็ต้องรู้สิ เทรเวอร์ อย่า
ลูกอย่าไปแกล้งน้องสิ
แอชลี่ย์ ไปโรงเรียนวันแรกตื่นเต้นมั้ยลูก?
- แล้วลูกล่ะ? - คงงั้น
- พ่อก็ดีใจที่ลูกตื่นเต้น... - แอชลี่ย์!
- ที่จะได้ไปโรงเรียนใหม่! - พอแล้วลูก
- นี่ พอกันได้แล้วทั้งคู่! - หยุด
โตแล้วนะ
คุณจะไปส่งลูกเหรอ?
ค่ะ จะเลยออกไปทำธุระด้วย
ปล่อยเรื่องจุกจิกให้ฉันเถอะค่ะ คุณจะได้มีเวลาเขียนหนังสือ
รีบกินเข้าสิลูก สายกันพอดี
เร็วเข้า ได้ยินที่แม่พูดมั้ย
ถือไปกินบนรถเลย เร็วๆ เข้า
ยังมีกาแฟอยู่ในกานะคะ
ขอบใจจ้ะ
มีความสุขกับเหยื่อฆาตกรรมตลอดทั้งเช้านะคะ
จ้า ที่รัก
เร็วเข้า เทรเวอร์ สมุดลูกล่ะ?
อยู่ในกระเป๋ามั้งฮะ
เวรแล้ว!
การตัดต่อฟิล์มซูเปอร์ 8
โอเค
ฟิล์มซูเปอร์ 8 วางขายครั้งแรกในปี 1966 โดยบริษัทอีสต์แมน โกดัก
วิธีการตัดต่อขั้นพื้นฐาน
เทรเวอร์ อย่าเดินหนีเวลาแม่พูด!
แอชลี่ย์ ปิดประตูห้องด้วย! เทรเวอร์ ลูกคิดอะไรของลูกอยู่?
แม่จะถามผมกี่รอบกัน ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้คิดอะไร
นั่นไงปัญหาของลูก ทำอะไรไม่เคยคิด!
ถ้าไม่อยากให้แม่ดุ ลูกก็ต้องทำตัวเป็นผู้ใหญ่หน่อย!
พ่อกับแม่เป็นผู้ใหญ่มากเลยสินะฮะ
- เราถึงต้องย้ายบ้านกันบ่อยๆ! - พูดอะไรออกมารู้ตัวหรีอเปล่า
- ผมรู้เยอะกว่าแม่ก็แล้วกัน - กลับเข้าห้องไปซะ เทรเวอร์!
ไม่ต้องออกมาจนกว่าจะถึงเวลาอาหารเย็น!
- ก็ได้! - เดี๋ยวๆ มีอะไรกัน?
- แม่ทำเกินกว่าเหตุ - ลูกชายคุณก่อเรื่องอีกแล้วนะสิ
เอาล่ะ ลูกไปทำอะไร?
- พ่อก็เข้าข้างแม่ตลอดเวลา! - หยุดเดี๋ยวนิ้! ลูกไปทำอะไรมา?
- ผมก็แค่วาดรูป - ลูกวาดรูป...
ใช้ปากกาที่ลบไม่ออก วาดบนกระดานในห้องเรียน
พระเจ้า!
- เทรเวอร์! - บอกพ่อไปสิ ว่าเราวาดอะไร
- ผมวาดรูปต้นไม้ - แล้วมีคน 4 คนผูกคอตาย!
เข้าห้องเดี๋ยวนี้ เทรเวอร์ แม่จะคุยกับพ่อ
นี่ไปโรงเรียนแค่วันแรกนะคะ
ลูกก็รู้เรื่องคดีที่คุณกำลังเขียนถึงแล้ว
- ลูกไปได้ยินอะไรมา? - ก็ไอ้เรื่องเดียวกับที่แกวาดบนกระดานไง!
คดีที่คณกำลังสืบ เป็นเรื่องผูกคอตายยกบ้านไม่ใช่เหรอ?
- ใช่ แต่ได้ยินมาแค่นั้นใช่มั้ย? - ให้ตายเถอะ เอลลิสัน แค่นี้ไม่หนักพอเหรอ
ฟังนะ ผมเสียใจที่ลูกต้องมาเป็นแบบนี้ ผมเสียใจจริงๆ
แต่คุณก็รู้ ว่าสักวันลูกก็ต้องรู้อยู่ดี
งั้นเหรอ? แค่นี้เหรอ? คุณรับเรื่องแบบนี้ได้เหรอ?
ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกน่า โอเค้?
เรื่องที่เกิดขึ้นกับบ้านนั้น ไม่มีใครรับได้หรอก
แต่เรื่องร้ายที่เกิดกับคนดีๆ...
จำเป็นต้องให้คนทั่วไปได้รับรู้ข้อมูลนะ
- ฟังดูมีมนุษยธรรมเหลือเกิน - ไม่เอาน่า
ฉันจะส่งลูกเข้านอนแล้ว
ฝากหอมแก้มลูกด้วย
- งานคุณราบรื่นดีมั้ย? - ดี
ดีค่ะ
อย่าลืมล็อคประตูห้องนะคะ
พิมพ์
ปรับภาพและเสียง
วิทยาศาสตร์สำหรับเด็ก เซนต์หลุยส์
หลับฝันดี ปี 98
1998 เซนต์หลุยส์ ฆาตกรรมยกบ้าน
ฆาตกรรมตระกูลมิลเลอร์ 1998
รายละเอียดล่าสุดของคดีฆ่าสะเทือนขวัญ เมื่อต้นสัปดาห์ที่ผ่านมา
ตำรวจได้แจกจ่ายภาพ ของคริสโตเฟอร์ มิลเลอร์...
บุตรชายวัย 13 ปีของวิลเลี่ยม และเพนนี มิลเลอร์ซึ่งหายตัวไป
หลังสองสามีภรรยา และลูกชายคนเล็กถูกแทงตาย...
ภายในบ้านของพวกเขา
ตำรวจกำลังสืบพยาน เพื่อตามหาตัวคริสโตเฟอร์
และหาเบาะแสเพิ่มเติมว่า ผู้ใดมีส่วนเกี่ยวข้องกับ...
การฆาตกรรมครั้งนิ้ และการลักพาตัวเด็กชายคนดังกล่าว
"วิ่งเล่นในสวน"
"ปาร์ตี้สระน้ำ"
"บาร์บีคิว"
"หลับฝันดี"
โอเค
- ผมไม่เป็นอะไร จริงๆ นะ - ผมแนะนำให้ไปโรงพยาบาลนะ
จะได้ตรวจเพิ่มเติม และน่าจะเย็บแผลเสียด้วย
- แต่ก็แล้วแต่คุณ - ครับ ผมไม่ไปโรงพยาบาลหรอก
เอาล่ะ ผมห้ามเลือดไว้แล้ว...
แต่ถ้ามันยังไหลหรือมีอาการอย่างอื่น...
คุณต้องไปหาหมอทันที
- ครับๆ ผมขอบคุณมากๆ - โอเค
ทางนี้ค่ะ
เอาล่ะ
ไปดูเพดานที่คุณหล่นลงมาหน่อย
คุณว่าคุณได้ยินเสียงคนเดิน...
หลังจากที่ไฟดับงั้นเหรอ?
ใช่
แต่บันไดไม่ได้ถูกดึงลงมา?
เปล่า
บันไดถูกดึงเก็บจากด้านบนไม่ได้ด้วย?
ไม่ได้
ถ้างั้นผู้บุกรุกมันจะขึ้นไปได้ยังไง?
ผมไม่ได้บอกว่ามีคนอยู่ข้างบน
แต่ผมได้ยินเสียงเหมือนมีคนอยู่ข้างบน
- แล้วผมก็เจองู - แต่งูมันเดินไม่ได้นะครับ
ผมว่านะ อาจเป็นกระรอก
มันคงมีทางเข้าออกของมันอยู่
ไฟฟ้าก็ดับหมดทั้งแถบนั่นแหละ
พอไฟดับ กระรอกมันก็ตกใจเป็นธรรมดา
- ก็ตามนิสัยกระรอกน่ะ - ไม่รู้สิ ผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านกระรอก
วันที่ย้ายเข้ามา ผมก็ฆ่าแมงป่องไปตัวนึง
สงสัยต้องเรียก บริษัทกำจัดแมลงมาฉีดยาสักหน่อย
แมงป่องมีขาก็จริง
แต่มันเดินไม่ดังเหมือนกระรอก
เอาล่ะครับ คุณตำรวจ ขอบคุณมากๆ
คือผมจะ...
- ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยเหลือ ผมยินดีครับ - จริงๆ ก็มีอยู่อย่าง
ผมลืม "นองเลือดที่เคนตักกี้" ไว้ที่ สน.
ผมจะขอบคุณมาก หากคุณจะเซ็นชื่อให้ผมที
โอเค ได้สิ ห้องทำงานผมมีเหลืออยู่ 2-3 เล่ม
ขอบคุณครับ เยี่ยมไปเลย
ว้าว คุณรู้อะไรมั้ย?
มันเหมือนห้องทำงานของพวกเอฟบีไอเลย
ทำแผนที่มีภาพแปะ โยงด้วยเส้นด้ายนั่นนี่
- คุณช่วยไปยืนรอข้างนอกได้มั้ยครับ - สุดยอดมากๆ
ไม่ๆ นี่เป็นห้องทำงานส่วนตัว ผมขอล่ะ
ช่วยรอข้างนอกได้มั้ย
ผมทราบครับคุณออสวอลท์ แต่นี่แน่ะ...
ในหนังสือของคุณ จะมีหน้านึงที่คุณจะเขียนขอบคุณ...
คนที่คอยช่วยเหลือคุณให้เขียนหนังสือจบ
- กิตติกรรมประกาศ? - ใช่ คือว่า
คุณก็จะเขียนประมาณว่า เอ่อ...
เป็นเชิงขอบคุณ ประมาณว่า...
ผมคงเขียนหนังสีอเล่มนี้ไม่สำเร็จ หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจาก...
เจ้าหน้าที่คนนั้น หรือสถานีตำรวจ
ใช่
คือว่า ผมก็อยาก เอ่อ...
แบบว่า เป็นเจ้าหน้าที่คนนั้น
แต่ถ้าคุณมีคนช่วยอยู่แล้วก็...
อันที่จริง คุณอาจจะช่วยผมได้บางเรื่องนะ
- งั้นเหรอ? - ใช่ เหมาะเหม็งเลย
คุณมีสมุดโน้ตมั้ย?
มีครับ
เอาล่ะ จะเอาปากกามั้ย?
ครับ
ผมอยากได้ที่เกิดเหตุของคดีๆ นึง
ปิ 1998 ที่เซนต์หลุยส์ มีครอบครัวถูกแทงตายยกบ้าน
จริงๆ แล้วคือ ถูกเชือดคอ โคตรแหวะ
โอเค
แล้วก็อยากได้รายละเอียดของอีกคดีหนึ่ง
ปิ 1979 ครอบครัวโดนย่างสด
ในรถซึ่งจอดอยู่ในโรงรถของพวกเขาเอง
เมืองไหนครับ?
ผมเองก็ไม่รู้ รู้แค่ปี และการตายของเหยื่อ
คุณคิดว่า 2 คดีนี้เกี่ยวข้องกันเหรอ?
- อ้อ เปล่าๆ ก็แค่หาข้อมูลไว้ - ตกลง
ผมจะค้นข้อมูลมาให้
คือต้องรอให้นายอำเภอกลับบ้านไปก่อน แต่ผมจะค้นมาให้แน่ๆ
ขอบคุณมากครับ "เจ้าหน้าที่คนนั้น"
- ฉันขอโทษนะคะ - เรื่องอะไร?
ฉันโมโหลูก แล้วมาลงเอาที่คุณ
ไม่ต้องขอโทษผมหรอก
ผมรู้ว่าคุณเครียดเรื่องย้ายบ้าน
ฉันก็พยายามปรับตัวนะ เอลล์
ผมรู้
ผมก็แค่อยากให้คุณอยู่ข้างๆ ก็เท่านั้น
ฉันอยู่ข้างคุณเสมออยู่แล้ว ตอนนี้ก็เหมือนกัน
ขอต้อนรับเอลลิสัน ออสวอลท์ สู่รายการของเราในคืนนี้
พร้อมหนังสือเล่มใหม่ของเขา "นองเลือดที่เคนตักกี้"
เอลลิสัน ขอบคุณที่มาร่วมรายการ
ขอบคุณที่เชิญมา ผมรู้สึกเป็นเกียรติ
ก่อนอื่น ผมพูดตรงๆ นะ เรื่องที่คุณเขียน มันน่ากลัวมาก...
ทำไมคณยอมเสียเวลา เพื่อมาสืบค้นข้อมูล...
คดิที่น่าสะเทือนขวัญนี้?
ชื่อเสียงและเงินทองมั้ง?
ผมล้อเล่นนะ คำตอบจริงๆ ก็คีอ...
ผมรับความอยุติธรรมไม่ได้
พอผมคิดว่า
เหยื่อเหล่านั้นเจอเรื่องร้ายๆ มากแค่ไหน...
แต่ไม่มีใครออกมารับผิดชอบ ยังไม่ต้องพูดถึงการจับผู้ต้องหา
หมายถึง ผมรู้ว่าตอนผมเริ่มเขียนเกี่ยวกับคดีนี้...
ผมอาจจะเจอกับข้อมูลบางอย่าง...
- ที่หลายคนอาจมองข้ามไป - คงไม่อาจจะแล้วล่ะ คุณเจอเข้าแล้ว
ใช่ๆ
- คุณเปิดเผยข้อมูลสำคัญ ที่ตำรวจได้มองข้ามไป
แต่ก่อนอื่น ผมต้องบอกว่า มีตำรวจเก่งๆ อีกมาก...
- และผมก็ไม่ได้มีเจตนาไปก้าวก่าย - ครับ
แต่ถ้าตำรวจพลาด นั่นหมายถึงการเอาชีวิตคนบริสุทธิ์มาทำลาย...
และการเขียนหนังสืออาชญากรรม จะช่วยตรวจสอบข้อผิดพลาดให้ได้
ถามตรงๆ อย่างไหนรู้สึกดีกว่ากัน...
ระหว่างการนำความยุติธรรมมาสู่ผู้บริสุทธิ์...
และการที่หนังสือของคุณ ขึ้นอันดับหนึ่งหนังสือขายดี?
ความยุติธรรมสิครับ
ผมพูดจากใจจริงเลยนะ
ผมยอมโดนขวานตัดมือเสียดีกว่า ถ้าจะเขียนหนังสือเพื่อชื่ออเสียงหรือเงินทอง
แม่กำลังชงกาแฟให้พ่อเหรอคะ?
จ้ะ
หนูช่วยนะคะ หนูจะถือไปให้พ่อเอง
ได้สิจ๊ะลูก แต่ต้องพิถีพิถันหน่อยนะ
เดี๋ยวกาแฟจะไม่ถูกปากพ่อ
หนูเอากาแฟมาให้ค่ะพ่อ
ขอบใจจ้า ลูกพ่อ
ฮัลโหล
หวัดดีครับ คุณออสวอลท์
อ้าว คุณเจ้าหน้าที่คนนั้น
เอ้อ โทษที ผมติดต่อกลับมาช้าไปหน่อย
ผมโทรที่ สน.ไม่ได้ คุณก็รู้จักนายอำเภอดี
- อืม ผมเข้าใจ - แต่ผมก็ได้ข้อมูลมาแล้วนะ
ครอบครัวมาร์ติเนซ ในซาคราเมนโต้ แคลิฟอร์เนีย...
ถูกฆ่าตายในโรงรถ ปี 1979
โดนจุดไฟเผาในรถ แล้วลูกชายวัย 9 ขวบของพวกเขา
หายตัวไปจนถึงตอนนี้
ขอที่อยู่หน่อยได้มั้ย?
"ได้สิ 8-2-2-4 บิลลิงตัน, ซาคราเมนโต้"
- และที่อยู่ครอบครัวที่เซนต์หลุยส์ล่ะ? - ส่วนที่อยู่ของบ้านมิลเลอร์...
ที่ถูกฆ่าตายคือ 2-9-7-6 ไพด์มองต์เวย์ เซนต์หลุยส์
เยี่ยมมาก เอ่อ 2-9...
เดี๋ยวๆ 2-9-7-6 หมายถึง 29-76 เหรอ?
ใช่ครับ มันมีอะไรสำคัญเหรอครับ?
อ่อ ไม่มีหรอก ไม่มี ขอบคุณมากๆ
ก่อนที่พวกสตีเวนสันจะย้ายมาที่นี่...
พวกเขาเคยอยู่บ้านที่พวกมิลเลอร์ ถูกฆ่าตายมาก่อน
ตายโหง
แอชลี่ย์?
เทรเวอร์?
โอ้ตายจริง ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า?
ผมเจอลูกอยู่นอกบ้าน
คงต้องล็อคประตูห้องลูก แกเป็นหนักกว่าเดิมอีก
พรุ่งนี้เช้าฉันจะโทรหาหมอ
คุณอยู่กับลูกก่อนนะ ผมจะออกไปเอาของข้างนอก
ใจเย็นเจ้าหมาน้อย ใจเย็นๆ
ฉันไม่ได้จะทำร้ายแก
ฉันจะหยิบไม้ของฉันคืน
แต่ถ้าแกวิ่งเข้ามา ฉันฟาดแกแน่
ไม่เป็นไร แกเอาไปก็ได้
คุณเป็นอะไร?
เปล่า ผมไม่ได้เป็นอะไร
เทรเวอร์แกก็โตแล้วนะ
โตเกินกว่าที่จะมีอาการแบบนี้แล้ว
ลูกไม่เป็นไรหรอกน่า ไม่เป็นไร
พอเถอะ
พออะไร?
ไม่ต้องเขียนหนังสือแล้ว
เราเก็บของออกจากเมืองนี้ แล้วอย่ากลับมาที่นี่อีก
ทำไม กะอีแค่ลูกนอนฝันผวานะเหรอ?
ไม่ ไม่ใช่แค่นั้น
ลูกไม่เคยเป็นหนักขนาดนี้ คุณเองก็เหมือนกัน
คุณหมายความว่าไง?
คุณเขียนงานได้ไม่ถึงสัปดาห์...
- แล้วดูสภาพคุณตอนนี้สิ - แย่นักเหรอ?
คุณไม่เคยซดเหล้าตั้งแต่เช้า และก็ไม่เมาบ่อยขนาดนี้
อ้อ นี่คุณหาว่าผมเมางั้นสิ?
เปล่า ฉันแค่จะบอกว่า...
- เทรซี่ พอเถอะ - เหมือนคุณปิดอะไรฉันอยู่
แล้วคุณก็เครียด ไอ้สิ่งทิ่ทำให้คุณเครียด
มันทำให้เทรเวอร์เป็นไปด้วย
- คราวนี้มันไม่เหมือนคราวก่อนๆ - ใช่ ไม่เหมือน คุณอยากจะรู้อะไรล่ะ?
คุณอยากจะรู้รายละเอียดแค่ไหน?
ฉันสงสัยว่าทำไมคุณเปลี่ยนไป
ผมเปลี่ยนไปเพราะว่าผมไม่เคย... ค้นพบเรื่องใหญ่ขนาดนี้มาก่อนน่ะสิ
คณจำตอนที่ผมเขียน เรื่องเคนตักกี้ได้หรือเปล่า?
จำได้มั้ย?
- จำได้ - เออนั่นแหละ คราวนี้มันยิ่งกว่า!
ผมกำลังพูดถึงเรื่องที่มันเด็ดมากๆ
มันจะกลายเป็นหนังสือขายดี และงานที่เจ๋งที่สุดในชิวิตผม
มันอาจเอาไปสร้างเป็นหนัง ออกรายการทีวี หรืออาจจะได้รางวัล
แล้วก็เงินที่จะตามมาเป็นกอบเป็นกำ
เราจะรวยจนสามารถไปอยู่ที่ไหนก็ได้
- ฉันไม่แคร์เรื่องพวกนั้นหรอก - ใช่
- แต่ทุกคนแคร์นะ นี่มันโอกาสสำคัญของผมนะ - แต่ฉันไม่แคร์
คุณว่าไงนะ?
ฉันเป็นห่วงคุณ
ไม่ต้องเป็นห่วง
ทุกอย่างปกติดี
แล้วทำไมคุณเดินเข้าบ้านมาหน้าซีดอย่างนั้น?
ก็ผมเจอหมา ก็แค่นั้น
- หมาที่ไหน? - หมาตัวใหญ่ เหมือนเรื่อง "คูโจ" น่ะ
ผมไม่เคยเห็นหมาตัวนี้มาก่อน เหมือน...
- คุณไล่มันไปแล้วเหรอ? - ใช่ๆ มันไปแล้ว
ฟังนะ ผมต้องการเวลาอีกสักหน่อย
ผมยืนยันว่าเราจะได้คุ้มกับที่เราเสียไป
ทุกนาทีที่เราอยู่ที่นี่ อีกไม่นาน...
เราก็จะได้เจอความสุข ที่เราเคยฝันกันมาตลอด
อีกไม่นานแล้ว
โอเค
ว่าไงครับคุณตำรวจ
คุณออสวอลท์ เอกสารพวกนี้เพิ่งมาเมื่อเช้า...
ผมติดต่อขอข้อมูลที่น่าจะเกี่ยวข้อง และให้หน่วยต่างๆ แฟ็กซ์กลับมา
- เหรอ? - ครับ
- ขอบคุณ - ไม่มีปัญหา
ผมขอเข้าไปหน่อยได้มั้ย?
อ้อ ได้สิ
- ขอบคุณครับ - เข้ามาสิครับ
ผมเข้าใจ ว่าคุณมองผมยังไง
ตำรวจบ้านนอกที่พยายาม...
เกาะติดนักเขียนชื่อดัง แต่ผมไม่ได้ปัญญาอ่อนขนาดนั้นนะ
ผมก็ไม่ได้คิดว่าคุณเป็นแบบนั้นนะ
ผมเรียนจบอาชญวิทยามา
เคยลงวิชานิติเวชด้วยซ้ำ มองปราดเดียว
ผมก็สามารถเชี่อมโยงคดีฆาตกรรม เข้าด้วยกันได้
- คืองี้ - ฟังนะครับ เราพลาดอะไรบางอย่างไป ผมเข้าใจ
แต่ถ้าคุณให้ผมออกแรงช่วยเหลือ
เพื่อช่วยคุณไขคดี
คณก็ต้องให้ผมร่วมรับรู้ข้อมูลบ้าง อย่างน้อยๆ ก็
คุณอยากช่วยผมจริงๆ เหรอ?
ที่นี่บ้านเกิดผมนะครับ คณออสวอลท์ ผมห่วงเพื่อนบ้านของผมเหมือนกัน
เอาล่ะ มานี่สิ
นี่ใคร?
ไม่รู้เหมือนกัน
ผมหวังว่าคงจะรู้ในเร็ววัน
คุณคิดว่างานนี้เป็นฆาตกรรมต่อเนื่องเหรอ?
อาจจะ แต่เหมือนฆ่าเพื่อพิธีกรรม มากกว่าการฆาตกรรมธรรมดา
แต่ขอบเขตคดีมันกว้างมาก ไม่ใช่แง่พี้นที่นะ แต่หมายถึงระยะเวลาด้วย
คดีแรกเกิดขึ้นในยุค 60
ช่วงปี 1960 เหรอ?
ใช่
เดี๋ยว ถ้างั้นไอ้ฆาตกร มันไม่แก่หงำเหงือกแล้วเหรอ?
- หรืออาจจะแค่ 60 ปลายๆ - ก็จริง แต่...
- ไม่รู้สินะ - เอาล่ะ คือมองในแง่วิธีการแล้ว
รายงานด้านพิษวิทยาระบุว่า ฆาตกรวางยาเหยื่อก่อน
ด้วยอะไร?
พวกเขาระบุชัดไม่ได้
แต่การวางยา
ช่วยให้ฆาตกรไม่ต้องออกแรงมาก ในการสังหารเหยื่อของมัน
คดีนี้มันใช้กิ่งไม้เป็นเครื่องทุ่นแรง
คดีที่ซาคราเมนโต้ มันเผาเหยื่อทั้งเป็น ที่เซนต์หลุยส์ มันใช้การเชือดคอ
ครอบครัวแรก มันให้เหยื่อจมน้ำตาย
จมน้ำเหรอ คุณไม่เห็น...
บอกเลยว่ามีคดีไหนจมน้ำ
แต่จุดร่วมสำคัญของแต่ละคดีก็คือ...
ฆาตกรก็สังหารเหยื่อทั้งครอบครัว และจะเหลือไว้เพียง 1 คน
คือเด็กซึ่งฆาตกรลักพาตัวไป
เเละ...
สัญลักษณ์นี้ก็ปรากฏอยู่ในที่เกิดเหตุ...
เกือบทุกคดี
ดูเหมือนพวกลัทธิประหลาด
ผมว่า...
คุณน่าจะลองโทรไปที่มหาวิทยาลัย
มีอาจารย์คนนึง แกชื่อ ศาสตราจารย์โจนัส
แกเชี่ยวชาญเกี่ยวกับลัทธิประหลาด เเละอาชญากรรม
ตำรวจชอบปรึกษาแก...
เวลาเจอคดีแปลกๆ
เค้าช่วยได้มากเลยใช่ไหม
ว่าแต่ ทำไมมันต้องฆ่าถ่วงน้ำ?
งานนี้ผมคงต้องพึ่งคุณแล้วล่ะ
ตกลง
- ศาสตราจารย์โจนัสเหรอครับ - ครับ
สวัสดีครับ ขอบคุณมากที่รีบติดต่อกลับมา
ผมซึ้งในน้ำใจ
ไม่เป็นไร ผมเป็นแฟนหนังสือคณ ออกจะปลื้มด้วยซ้ำที่คุณติดต่อมา...
ขอบคุณครับ
พอผมเห็นรูปสัญลักษณ์ที่คุณส่งมา
ผมรู้ทันที...
ว่าคุณกำลังตามเรื่องอะไรอยู่?
เดี๋ยวๆ คุณรู้ได้ยังไงครับ?
สัญลักษณ์นั่นไม่ใช่ดาวห้าแฉกหรอกนะ
ไม่ใช่สัญลักษณ์ที่พวกวัยรุ่น หรือนักร้องเพลงร็อคนอร์เวย์...
เอาเลือดแพะไปวาดบนผนังเพี่อทำเท่
ใช่
หรือพวกที่พยายามต้านศาสนา ไม่ใช่เลย มันดำมืดกว่านั้นมาก
ใช่ ผมรู้ว่าภาพนี้มาจากผนังห้อง
ตอนปลายยุค 90 ที่เซนต์หลุยส์ ส่วนอีกอัน...
มาจากบนกระโปรงรถ ที่ซาคราเมนโต้
เมื่อราว 30 ปีก่อน
อธิบายภาพของคดีซาคราเมนโต้ให้ผมฟังที
มันเป็นสัญลักษณ์บูชาเทวะนอกรีต
เทวะเหรอ เทวดาเเบบไหน?
ตัวที่ร้ายกาจที่สุดเลย มีมาตั้งแต่ยุคบาบิโลเนียน
มีชื่อว่า "บูกูล" เป็นเทวะที่กินเด็ก
กินเด็กเหรอ?
ใช่ กินเด็ก ขอบใจมาก เจสสิก้า
คดีที่คุณกำลังสืบเกี่ยวข้องกับ
การลักพาตัวเด็กด้วยใช่มั้ย?
ใช่ครับ ใช่
ถูกแล้ว
ครับ "บูกูล" กินเด็กเป็นอาหาร
หลากหลายตำนานที่เกี่ยวข้องกับมัน
เล่าว่ามันต้องกินวิญญาณของเด็ก
เพี่อดำรงชีวิตอยู่ แต่ละตำนาน
ก็เล่าว่า มันมีวิธีล่อลวงเด็กมากมาย
และหลอกให้เด็กหนีออกจากโลกมนุษย์
แล้วขังเด็กไว้ในนรกกับมัน
หลังจากนั้น มันก็จะกินวิญญาณของเด็กเหล่านั้น
ส่วนการสักการะเทวะองค์นิ้ ก็ต้องมีการบูชาเลือด
หรือการกินเด็กทั้งตัว
คณกำลังบอกว่าไอ้คนที่วาดสัญลักษณ์นี้ กินเด็กเป็นอาหารงั้นเหรอ?
ตามตำนานว่ากันอย่างนั้น
แต่แน่นอนหลายครั้ง ไอ้สัญลักษณ์นี้ปรากฏขึ้น
โดยไม่มีส่วนใดเชื่อมโยงกับตำนาน
ผมเลยคิดว่า มันคงเป็นการทำของพวกบ้าลัทธิเฉยๆ
มากกว่า การทำเพื่อบูชาจริงๆ จังๆ
คุณไปเจอสัญลักษณ์อีกคดีใช่มั้ยครับ?
ก็ประมาณนั้นครับ
อะไรที่พอจะบอกได้ คุณบอกมาก็แล้วกัน
ผมขอบคุณมากที่คุณอุตส่าห์มา
ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้ลำบากอะไร
เราเป็นเพื่อนกันใช่มั้ย?
ก็คงประมาณนั้น
ผมหมายถึง ผมไว้ใจคุณได้ ใช่มั้ย?
ได้ แน่นอน
เอาเป็นว่า ถ้าผมถามอะไรคุณ...
คุณก็อย่าตีความไปเกินกว่าเหตุนะ
ได้
คุณรู้มั้ยว่า...
พวกสตีเวนสัน เจออะไรแปลกๆ บ้างมั้ย?
พวกเขาเคยแจ้งความว่า เจอเรื่องประหลาดๆ บ้างหรือเปล่า?
ไม่นะ เท่าที่รู้ก็ไม่มี
แล้วพวกตำรวจสืบสวน...
เจอเรื่องแปลกๆ ในบ้านหลังนี้หรือเปล่า?
เรื่องประหลาดๆ น่ะ?
ไม่มี
คุณออสวอลท์ คุณมีอะไรก็บอกมาตรงๆ เถอะ
เอาล่ะ ฟังนะ ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ...
คุณเลยอยากเล่าให้ใครสักคนฟัง ใช่มั้ย?
ใช่
โอเค งั้น ภรรยาคุณรู้เรื่องหรือยัง?
เดี๋ยวนะ...
เธอรู้หรือเปล่าว่าใครอยู่บ้านหลังนี้? เอ่อ...มาก่อน
ตายจริง ถ้าเป็นแบบนี้...
ผมไม่อยากเข้าไปก้าวก่ายด้วยจริงๆ
ผมก็เหมือนกัน
ขอโทษนะครับ ว่าแต่...
คุณเจออะไรแปลกๆ หรือน่ากลัวๆ ในบ้านเหรอ?
ใช่ อย่างนั้นแหละ
คุณเจออะไร?
บอกไว้ก่อน...
ผมไม่ใช่คนที่เชื่อ...
ไอ้เรื่องทำนองนั้น
เรื่องทำนองนั้น นี่คือ...
เรื่องเหนือธรรมชาติ อธิบายไม่ได้ อะไรทำนองนั้นใช่มั้ย?
ใช่
ใช่สิ คุณต้องไม่เชื่ออยู่แล้ว
ไม่งั้นคณไม่กล้าย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน ที่มีคนถูกฆ่าตายหรอก
แต่เรากำลังนั่งคุยกันเรื่องนี้
ใช่ แต่...
แต่ไม่มีอะไร...
คือ พวกสตีเวนสันไม่เจออะไรจริงๆ เหรอ?
ไม่เลย ช่วงเวลาสั้นๆ ที่พวกเขาอาศัยอยู่ที่นี่...
พวกเขาไม่เคยโทรหาตำรวจ ไม่เคยมีใครร้องเรียนพวกเขา
หรือได้รับรายงานเรื่องผิดปกติ แม้แต่ช่วงสืบคดีก็เช่นกัน
- อยากฟังความเห็นผมหรือเปล่า? - ว่ามา
ผมคิดว่า พอคุณย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน ที่มีการฆ่ากันตาย...
พยายามเข้าถึงข้อมูลเกี่ยวกับพวกเขา
ผมคิดว่าเมื่อคุณเริ่มรับรู้รายละเอียดของคดี...
ซึ่งเรื่องราวมันหดหู่กว่าที่คุณคาดคิดไว้มาก
แล้วทุกครั้งที่ผมมาที่นี่...
ผมก็จะเห็นขวดวิสกี้ วางอยู่ในห้องทำงานของคุณ...
ไม่ใช่ๆ
เท่าที่เห็นคุณก็ไม่ใช่แค่จิบเสียด้วย
คุณออสวอลท์ ฟังนะครับ
ผมไม่ได้กล่าวหาว่าคุณติดเหล้าหรืออะไร
- ใช่ โอเค เพราะ... - ผมไม่ได้คิดอย่างนั้นเลย
แล้วผมก็ไม่ได้ว่าคุณกุเรื่องขึ้นเองด้วย
เปล่านะ!
เพื่อจะเรียกร้องความสนใจ หรืออะไรก็ตาม
แต่ผมคิดว่า
คณคงเครียดเกินไป คุณฝืนตัวเองไปหน่อย...
คุณคงใช้สมองหนักเกินไป สำหรับเรื่องทั้งหมด
งั้นแสดงว่าคุณ ก็ไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาตินะสิ?
บ้าสิ ผมโคตรงมงายเลยล่ะ
จ้างให้ผมก็ไม่มาอยู่บ้านหลังนี้หรอก
คน 4 คน ถูกแขวนคอตายในสวนหลังบ้าน
ส่วนลูกสาวคนเล็กก็ มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธออยู่...
ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆ ครับ เอางี้
ผมว่าคุณลองออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างนะครับ
สมองจะได้ปลอดโปร่ง
คิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ?
เมื่อคืน ผมคิดว่า...
มีอะไรบางอย่างอยู่ในบ้าน
แล้วผมก็ตื่นมาบนโซฟา ในมือกำไม้เบสบอล
ถ้าผมรู้สึกว่ามีอะไรอยู่ในบ้านตอนกลางคืน...
ผมก็คงจะสติแตกเหมือนกัน
แต่ฟังนะครับ คุณออสวอลท์
ถ้าคุณยังนอนในบ้านหลังนี้
สิ่งที่คุณคิดอยู่ในหัวไม่มีทางหยุดแน่
เอลลิสัน!
- เอลลิสัน! - มีอะไร?!
ลูกสาวคุณนะสิ มือบอนอีกแล้ว...
ออกมาวาดรูปบนผนัง
แอชลี่ย์!
เปล่านะคะ!
เราตกลงกันว่ายังไง? พ่อขอลูกแค่อย่างเดียว
พ่ออนุญาตให้วาดรูปได้
แต่ที่เราตกลงกันล่ะ ว่าไง แอชลี่ย์?
วาดรูปได้เฉพาะในห้องนอน
แล้วทำไมลูกถึงออกมาวาดรูปข้างนอก?
หนูอยากวาดรูปเธอ แต่เธอไม่ยอมให้วาดในห้องนอน
เพราะมันเคยเป็นห้องพี่ชายเธอ
อะไรนะ?
ลูกพูดถึงใคร?
สเตฟานี่
ใครคือสเตฟานี่?
เด็กที่เคยอยู่ที่นี่
เด็กที่พ่อกำลังจะเขียนเป็นหนังสือ
แอชลี่ย์ เข้าไปในห้อง ปิดประตูด้วย
คุณคิดอะไรของคุณอยู่?
คิดว่าจะปิดฉันได้ตลอดเหรอ
ผมรู้ว่าสักวันคุณก็ต้องรู้
แต่อย่ามาว่าเรื่องที่ผมไม่ได้บอกคุณ
จำได้มั้ย คุณพูดเองว่า ไม่ต้องบอกอะไรคุณ
- อ้อ นี่กลายเป็นฉันไม่ฟัง! - ก็คุณ...คุณไม่ยอมฟังเอง!
ฉันถามคุณ ถามว่าเราอยู่ใกล้บ้าน คนตายหรือเปล่า คุณก็ตอบว่าเปล่า!
ก็คุณถามว่า เราไม่ได้อยู่ถัดจากบ้านคนตายใช่มั้ย
- ไม่ต้อง! ไม่ต้องมาเล่นลิ้นกับฉัน! - ผมก็ตอบว่า เปล่า
เราไม่น่ามาที่นี่ตั้งแต่แรกเลย!
เทรซี่ ไม่มีคนตายในบ้านนะ โอเค้
เรานอนอยู่ในห้องที่มีคนตายเสียเมี่อไหร่!
เลือดสักหยดบนผนังก็ยังไม่มีเลย...
นี่คุณกำลังบอกว่า เหตุไม่ได้เกิดในบ้าน
เปล่า พวกเขาตายที่สนามหลังบ้าน
คุณบ้าไปแล้ว แล้วมันต่างกันตรงไหน
- ต่างสิ เทรซี่! ต่างกัน - ไม่ เอลลิสัน! มันไม่ต่างกันเลย
คุณทำฉันช้ำใจมาหลายรอบแล้ว แต่เรื่องนี้มันเกินไปจริงๆ
พระเจ้า คุณนึกบ้าอะไรถึงได้ย้ายมาที่นี่?
ก็เพราะเราไม่เคยถังแตกขนาดนี้มาก่อนไง
- เข้าใจมั้ย? - ฟังไม่ขึ้นหรอกนะ!
ก็บ้านหลังนี้ขายถูกที่สุด...
- ในตลาดแล้ว... - ถึงว่า ฉันไม่แปลกใจเลย
งั้นที่เทรเวอร์ไปวาดรูปที่โรงเริยน ก็เกิดขึ้นที่นี่?
ใช่
คนที่เคยอยู่บ้านหลังนี้ ถูกแขวนคอตาย...
- บนต้นไม้หลังบ้านเรา? - ใช่
คุณวิปริตเกินไปแล้ว เอลลิสัน
แล้วคุณก็ให้ลูกสาวเราไปวิ่งเล่นแถวนั้น?
ก็ทำไมจะวิ่งเล่นไม่ได้?
ลูกชายเรานอนฝันผวา
และไปวาดรูปคนแขวนคอตายที่โรงเรียนนะ!
ลูกสาวเราวาดรูปเด็กตายบนผนังบ้าน!
- ยังไม่ตาย - ว่าไงนะ?
ยังไม่พบศพ แค่หายตัวไปเฉยๆ
- ในทางทฤษฎี ยังฟันธงไม่ได้ว่า... - ฉันไม่อยากได้ยินทฤษฎีอะไรทั้งนั้น!
รู้ตัวมั้ยว่าครั้งนี้คุณทำเกินไป?
คุณเอาลูกมาเสี่ยงชีวิต? ชีวิตครอบครัวเราอีก?
ผมรู้ตัว! ผมเข้าใจ!
คุณยอมสละทุกอย่างเพื่อหนังสือเล่มเดียว!
คุณไม่เข้าใจหรอก!
- ฉันเดาว่ามันคงคุ้ม - มันคุ้มน่ะสิ
การเอาครอบครัวมาเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้!
เสี่ยงอะไรกัน? กะอีแค่ภาพวาด?
อย่าเถียงนะ! ลูกสาวคุณ...
ลูกสาวผม ผมรักลูกสาว และคอยอยู่กับแกตลอด...
คอยส่งเสริมทุกสิ่งที่แกชอบ
แต่เอาล่ะ เรื่องที่เลวร้ายที่สุดที่แกต้องเจอ
คือการต้องย้ายมาอยู่ในบ้านที่มีคนถูกฆ่า
ลูกรู้เรื่องฆาตกรรม
แกก็แค่รู้สึกสงสารเด็กผู้หญิงคนนั้น
แกก็เลยวาดรูปบ้าๆ นั่นขึ้นมา!
ลูกเราก็เป็นแบบนิ้ เราก็รู้จักลูกเราดี
- แค่นั้นเหรอ คณจัดการง่ายๆ แค่นั้น? - คุณต้องการอะไรจากผมอีก?
บ้านสักหลังที่ปลอดภัยหน่อยก็พอ เอลลิสัน
หรือบ้านไหนก็ได้ ที่เพื่อนบ้านไม่รังเกียจพวกเรา...
ให้ฉันไปซื้อของที่ตลาด โดยไม่ต้องถูกคนมองแปลกๆ
ชีวิตเรียบง่ายแบบที่...
ลูกของเราไม่ต้องวาดรูปคนตาย
หรือไม่ต้องเครียดจัด จนต้อง...
ลุกขึ้นมาละเมอหรือฝันผวากลางดึก!
ได้มั้ย? คุณทำได้มั้ยล่ะ?
- ผมจะทำให้ทกอย่างที่คุณขอ - เออสิ
- แต่ผมขอเขียนงานให้เสร็จแค่นั้นเอง! - คุณก็เอาแต่อ้างอย่างนั้น
คุณไม่ได้เขียนหนังสือนั่นเพื่อเราหรอก
- ทำไมจะไม่ใช่ - เพื่อตัวคุณเองต่างหาก
- เทรซี่ อย่าพูดอย่างนั้นนะ - คุณมันเห็นแก่ตัว!
ไม่จริงสักนิด
ก็เรื่องจริง! มีเป็นล้านวิธีที่คุณจะเป็น...
- หัวหน้าครอบครัวที่ดี - ให้ทำอะไร?
สอนหนังสือเหรอ? เขียนตำราเรียนเหรอ?
คุณไม่เข้าใจเหรอ...
ว่าการเขียนหนังสือ ทำให้ชีวิตผมมีความหมาย?
หนังสือเหล่านี้ คือสมบัติของผม
ฉันคอยสนับสนุนให้คณ ทำสิ่งที่รักมาตลอด เอลลิสัน
แต่การเขียนหนังสือ ไม่ได้ทำให้ชีวิตคุณมีความหมายหรอก
เราต่างหาก ชีวิตคู่ของเราต่างหาก ที่ทำให้มันมีความหมาย
สมบัติที่คุณพูดถึง...
คือแอชลี่ย์กับเทรเวอร์ต่างหาก
ลูกๆ คือสมบัติอันล้ำค่าของคุณ
หนูทำให้แม่โกรธพ่อเหรอคะ?
เปล่าหรอกจ้าลูก
พ่อหาเรื่องเองต่างหาก
หนูเสียใจเรื่องที่วาดรูปบนผนังนะคะ
แม่รู้จ้ะ
ลูกนอนหลับฝันดีเถอะ
หนังสือที่เขียน
- คือข้อพิสูจน์อย่างดี - ถูกต้องครับ
ถามจริงๆ นะคะ คุณอยากมีครอบครัวมั้ย? มีอยู่ในแผนชีวิตหรือเปล่า?
ไม่รู้สิ ถ้าคุณถามผมเมื่อปีก่อน
ผมอาจจะบอกว่า ไม่เลย ไม่มีวัน
ผมมันพวกบ้างาน แต่พอเวลาผ่านไป
พอคุณได้เจอใครสักคน...
พอคุณเริ่มแก่ตัวขึ้น จู่ๆ งานก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตอีก
คุณอยากมีลูก คุณดูคนอื่นๆ เล่นกับลูก
แล้วก็คิดว่า...
ฉันอยากมีบ้างจังเลย แล้วก็สงสัยว่า...
ลูกจะหน้าเหมือนเราหรือเปล่า? หรือจะหน้าเหมือนแฟนเรา?
คุณวาดฝันสวยงามเต็มหัวเลย...
เข้านอนเถอะค่ะ
อะไรกันเนี่ย?
เวร เวรแล้ว
คุณเป็นบ้าอะไรของคุณ?
เราต้องออกไปจากบ้านหลังนี้
มีเรื่องอะไร เกิดอะไรขึ้นเหรอ?
คุณพูดถูกแล้ว
ผมพลาดเอง เราไม่น่าย้ายมาที่นี่ตั้งแต่แรก
เราต้องออกไปเดี๋ยวนี้เลย
เอลล์ คุณทำฉันกลัวไปหมดแล้ว
ไปปลุกลูก เตรียมรถ เราจะไปกันเดี๋ยวนี้
เร็ว!
- คุณคะ ช้าๆ หน่อย - ผมอยากไปถึงทางหลวงไวๆ
ผมอยากจะไปจากเมืองนี้ให้ไวที่สุด
- โอเค้? - โอเค
- เราจะไปไหนกันคะพ่อ? - กลับบ้านเราไงจ๊ะลูก
บ้านเดิมเราเหรอคะ อย่างที่พ่อสัญญาไว้
ใช่ลูก
กลับบ้าน ที่พ่อสัญญาลูกไว้
แล้วข้าวของเราล่ะครับ?
เราค่อยจ้างคนมาขนไปพรุ่งนี้เช้า
ไม่ต้องกลัว
สวัสดี คุณออสวอลท์
ครับ นายอำเภอ
ขอใบขับขี่และทะเบียนรถ
พระเจ้า
ดึกป่านนี้ ไม่ขับรถเร็วไปหน่อยเหรอ?
มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?
ผมกำลังทำตามคำแนะนำของคณ ก็แค่นั้น
คำเเนะนำอะไร?
ออกจากเมืองนี้ และไม่หวนกลับมาอีก
คุณไม่ได้โดนใครขู่ไล่มาใช่มั้ย?
- ว่าไงนะครับ? - ผมหมายถึง...
ผมไม่อยากไปอ่านเจอในหนังสือคุณ
ว่าคุณโดนเพื่อนบ้านขับไล่ออกจากเมือง
ถ้าใครรังแกคุณ คุณต้องบอกให้ผมรับรู้
ผมจะไม่เขียนหนังสือหรืออะไรทั้งนั้น
ไม่เขียนแน่เหรอ
ไม่เขียนแล้วครับ
ถ้างั้นก็...
ผมก็ไม่รู้จะให้คุณเซ็นใบสั่งไปทำไม
ผมขออีกอย่างก็แล้วกัน
รอให้ผ่านเขตเมืองก่อน ค่อยขับเกิน 60
ถึงตอนนั้นใครจะจับคุณก็ไม่เกี่ยวกับผมแล้ว
ได้ครับ
คุณพูดจริงเหรอ?
เรื่องเลิกเขียนหนังสือเหรอ? จริงสิ
คุณสัญญานะ?
ผมสัญญา
เรากลับบ้านกัน
อ้อ อันนี้ไปไว้ในห้องทำงาน ขวามือ
นี่เอลล์ พนันกัน 10 เหรียญมั้ย ว่าเทรเวอร์จะไม่นอนละเมออีก
ไม่เอา ผมไม่พนันด้วยเด็ดขาด
คุณออสวอลท์ ขอโทษที่ติดต่อกลับมาช้า
มีเอกสารเพิ่มเติมเกิ่ยวกับ "บูกูล" ส่งมาให้
ไม่เคยมีใครสแกนภาพเก็บไว้หรอก
คุณช่วยอธิบายให้ผมฟังที?
ภาพเหล่านี้มาจากหินสลัก ภาพวาดจากยุคมืด...
และเศษชิ้นส่วนจากจิตรกรรมฝาผนัง
เหลือให้ดูไม่มากนัก เพราะถูกทำลายไปเสียมาก
- ทำไมครับ? - คนกลัวว่าจะเป็นลางร้าย
คริสเตียนในยุคโน้นเชื่อว่า "บูกูล"...
จะสิงสถิตอยู่ในรูปภาพของตัวมันเอง...
และใช้รูปภาพเป็นทางเชื่อมไปสู่นรก
- ทางเชื่อมเหรอ? - ใช่
ศาสนจักรโบราณเชื่อว่ามันจะสิงอยู่ในร่าง...
ใครก็ตามที่เห็นภาพของมัน และจะสะกดจิตให้พวกเขาทำสิ่งชั่วร้าย
หรือในบางกรณี มันอาจจะลักพาตัวคนที่ดูภาพของมันด้วย
เด็กๆ เป็นกลุ่มที่มีโอกาส...
ถูก "บูกูล" ล่อลวงและลักพาตัวมากที่สุด
แต่ถ้าหากเราทำลายมันไปแล้วล่ะครับ?
อะไรนะครับ ผมไม่เข้าใจ
ถ้าเราเผาภาพมันไปแล้ว จะเกิดอะไรขึ้น?
ว่าไงนะ? หมายถึงเผาจริงๆ หรือตามตำนาน?
ตามตำนานน่ะครับ ถ้าทำลายรูปภาพของมันแล้ว...
ทางเชื่อมจะถูกปิด...
"บูกูล" ก็ออกมายังโลกไม่ได้อีกใช่หรีอเปล่า?
คณออสวอลท์ ตกลงคุณ... เขียนหนังสือเรื่องอะไรกันแน่ครับ?
ไม่รู้สิครับ ผมไม่แน่ใจว่าผมยังเขียนอยู่หรือเปล่า
แต่ขอบคุณนะครับที่ช่วยอธิบาย
ผมยินดี
"ตอนจบของแต่ละม้วน"
เอาล่ะ
คุณรู้มั้ยว่ามันกี่โมงกี่ยามแล้ว?
ผมรู้ครับ โทษที แต่ผมพยายามโทรหาคุณทั้งวัน
คุณมีเรื่องอะไรเหรอ?
มีเรื่องแน่ครับ เพราะคุณย้ายบ้าน!
เป็นเรื่องตรงไหน?
ผมรวบรวมข้อมูลของคดีทั้งหมดอีกรอบหนึ่ง...
แล้วพอผมเรียงลำดับเอกสารดู...
ก็เจอจุดเชื่อมโยงที่ชัดเจนมากอย่างหนึ่ง
อะไร?
เรื่องวันที่ เรื่องที่อยู่ ทุกครอบครัวที่คุณให้ผมค้นหลักฐานมาให้
ต่างก็เคยอยู่บ้านที่เคยมีเหตุฆาตกรรมมาก่อน
- ทุกครอบครัวเหรอ? ทั้ง 5 ครอบครัว? - ใช่ครับ!
และถ้าลองเรียงตาม ลำดับเวลาเกิดเหตุของแต่ละคดี...
คุณจะสามารถลากเส้นโยง แต่ละคดีเข้าด้วยกันได้พอดี
โอเค อย่างพวกสตีเวนสัน ก็เคยอยู่...
บ้านในเซนต์หลุยส์ หลังเดียวกับที่พวกมิลเลอร์ถูกเชือดคอ
ใช่
แต่ก่อนที่พวกมิลเลอร์จะถูกฆ่า
พวกเขาเคยอยู่ในบ้านที่ออเรนจ์เคาน์ตี้...
บ้านเดียวกับที่พวกเดอลูซิโอ โดนฆ่าด้วยรถตัดหญ้า
ลองเดาสิว่าพวกเดอลูซิโอเคยอยู่ที่ไหนมาก่อน ก่อนย้ายมาออเรนจ์เคาน์ตี้?
ที่ซาคราเมนโต้ บ้านหลังที่พวกมาร์ติเนซโดนเผาทั้งเป็น?
ถูกต้อง แล้วคุณก็จะย้อนกลับไปถึงปี 66 ที่ครอบครัวถูกถ่วงน้ำฆ่าในโอเรกอน...
ฟังนะ คุณออสวอลท์ คุณเพิ่งย้ายออกจากบ้านที่เพิ่งถูกฆาตกรรมพอดี
ถ้าฆาตกรยังมีชีวิตอยู่...
คุณไม่เพียงแค่กระตุ้นให้มันลงมือ แต่คุณทำให้รูปแบบการฆ่าลงล็อคพอดี
ขอบคุณมาก คุณตำรวจ
สเตฟานี่
เด็กๆ ที่หายตัวไป
ราตรีสวัสดิ์ค่ะพ่อ
ดีแล้วที่พ่อทำให้หนังยาวขึ้น
จะได้จบบริบูรณ์
อย่าห่วงเลยค่ะพ่อ หนูจะทำให้พ่อกลับมาดังอีกครั้งแน่ๆ
"ภาพวาดฝาผนัง ปี 12"