USUŃ
ODMOWA DOSTĘPU
Po tym, co zrobiłem, powiedzą,
że jestem potworem.
Może i słusznie.
Myślałem, że będę miał więcej
- czasu. - Tato?
Przepraszam.
Peter?
Lubi spać przy zapalonym świetle.
Mary, musimy iść.
Tato!
Bądź grzeczny.
Znalazłam bezpieczny nocleg nad Jeziorem Genewskim.
- Przesyłasz to? - Na Roosevelt.
Na wypadek...
Nic nam nie będzie.
Widziałeś jego twarz? Nigdy tego nie zrozumie.
Mówiliśmy o tym.
Nasze dotychczasowe życie się skończyło.
Każdego dnia musimy oglądać się przez ramię.
W wiecznym zagrożeniu. Nie można mu tego robić.
To jeszcze dziecko.
Wiem... Wszystko będzie dobrze.
Nic mu się nie stanie.
Nie czas na odpoczynek, co?
Niestety nie.
Ryzyko zawodowe, prawda?
Nad czym pan pracuje?
Planuję te... Mogę rozmawiać z pilotem?
Trzeba czegoś?
Może w czymś pomóc?
Chcę użyć radia.
Sprawdzić, czy wszystko gotowe.
Obaj wiemy, że to niemożliwe, doktorze Parker.
- Richard? - Ponoć jest pan genialny.
Geniusz wiedziałby, że nam nie ucieknie.
Mary!
Mary...
Już dobrze.
Trzymam cię, słyszysz?
Już koniec.
Możesz oddychać?
- Roosevelt. - Co?
PRZESYŁANIE PRZERWANE
Leci.
Wyjdziemy z tego, wiesz? Wytrzymaj.
PRZESYŁANIE ZAKOŃCZONE
Co masz dziś dla mnie, Nowy Jorku?
Nadajemy na żywo z helikoptera New York One.
Porwano ciężarówkę Oscorp z plutonem.
Trwa pościg policji.
No dobra, do roboty.
Tak rządzi Aleksei Sytsevich!
Spider-Man!
Witam pieszych!
Puk-puk!
Panie Przestępco?
Jestem Spider-Man.
Mów mi: Pajęczak, Niesamowity,
tylko nie "Spóźniony na kolację". Jarzysz?
Nie chcesz przybić? Wolisz mnie uściskać?
- Wolę cię zabić! - Czaję!
Ostrożnie. Pluton 238 jest materiałem radioaktywnym
i silnie wybuchowym.
Przepraszam!
Na chodniku jest dużo miejsca.
- Uważaj! - Niosę plany.
Pomóżcie.
Pomóżcie mi!
Spluwa się zacięła?
Pomogę ci.
Z drogi, śledzie!
Tyle roboty!
Niedobrze.
Zaraz wracam.
E, ty! Chodź tu!
Wstawaj.
- Nic ci nie jest? - Ty jesteś Spider-Man.
Kostium mnie zdradza, co? To chyba coś ważnego, Max.
Skąd znasz moje imię?
Masz je na plakietce.
Ja jestem nikim.
Nie jesteś nikim! Jesteś kimś!
Poliż.
Słuchaj,
potrzebuję cię.
Będziesz moimi oczami i uszami.
- Zgoda? - Zgoda.
Trzymaj się!
Ostrzeżenie. Złamanie protokołu.
Ręce do góry!
Goń go, Spidey!
Mam cię! Mam cię! Nie! Ciebie też!
Ej! Nie uciekaj mi.
Chodź tu, chodź do papcia.
Won z drogi!
Ej, ty! Przestań!
O, no błagam...
Ej, stój! Wracaj tu!
Mam cię!
Cześć, odrobinę się spóźnię. Okropny ruch na drodze.
Peter, strasznie się spóźniasz. Zaczyna się.
- Wiem, przepraszam. - Gdzie jesteś?
Pierwsza i Broadway, Druga, Trzecia...
5 minut. Maks 10.
- To syreny? - Nie.
- Peter? - Nie.
- Peter. - Nie syreny.
Peter?
Co się dzieje?
Peter?
Halo?
- Peter! - Zaraz będę. Słowo.
Oto nasza tegoroczna najlepsza absolwentka: Gwen Stacy.
Witam szacowne grono
oraz rodziny absolwentów.
Czuję się zaszczycona stając tu dziś.
Siemka!
- Zjeżdżaj! - Mówiłem ci,
że czas mnie goni!
Koniec z tobą, Pająk.
Serio?
Czujemy się nieśmiertelni.
I słusznie:
skończyliśmy szkołę.
Lecz, podobnie jak liceum...
...życie jest cenne...
...bo nie trwa wiecznie.
Jest cenne, bo ma swój kres.
Teraz wiem to bardzo dobrze.
I mówię to
właśnie dzisiaj...
...abyśmy wiedzieli, że czas jest szczęściem.
Nie marnujcie go, żyjąc cudzym życiem.
Niech wasze życie będzie coś warte.
Walczcie o to, co dla was ważne.
Za wszelką cenę.
A jeśli nawet nam się nie uda...
Czy można żyć w lepszy sposób?
Wezmę to. To nie twoje.
Ja ci jeszcze pokażę, Spider!
Michael Oates.
Julia Orchard-Heymans.
Alexis Ortiz.
Bo Parisi.
Peter Parker.
Ej! Znam tego kolesia.
Przepraszam.
Peter, już chciałam ukraść togę, czapkę i sama tam wejść.
Byłoby niezłe kino. Nie, to dla ciebie.
Jestem taka dumna
z ciebie, kochanie.
Wiem, co by powiedział twój wujek.
Tak, ja też wiem.
"Impreza skończona. Bierz się do roboty".
Ale potem by powiedział:
"Nie idź utartą ścieżką, sam decyduj".
Ralph Waldo Emerson.
- Nie. - Jak to?
Ben mówił, że sam to wymyślił.
Naprawdę czegoś cię tu nauczyli.
Chciałabym, żeby twój wujek tu był.
I moi rodzice.
Tak.
Możesz iść. Uciekaj.
Zaraz wrócę.
Stańcie tu razem.
Uśmiech!
- Będę tu obok. - Daj mi sekundkę.
Nie odchodź daleko.
Ten korek po drodze miał coś wspólnego z rosyjską mafią?
I karabinami? Dlaczego nie powiedziałeś?
Nie chciałem cię rozpraszać.
Gwen, kochanie! Zdjęcie rodzinne.
Przyjdziesz na dim sum?
Na sto procent.
O 20.00. Nie spóźnij się.
Nie spóźnię się.
Wygłoszę ci moje przemówienie.
Chcę go słuchać całą noc.
Będę ci je wygłaszała w kółko przez całą noc.
Jest niezłe.
Peter? Chodź do nas.
Muszę znaleźć ciocię. Później przyjdę.
Będziesz miał wrogów.
Ludzie ucierpią.
Więc chcę, byś mi coś obiecał, dobrze?
Zostaw Gwen w spokoju.
Obiecaj mi.
Peter jest na zewnątrz. Sprawdzę, czy wszystko w porządku.
Co robisz?
Peter?
Co się stało?
Co jest?
Wszystko dobrze?
Nie wiem, co robię...
Znowu mój ojciec, tak?
Wszędzie go widzę.
Nie wiem, co robić. Nie chce mi wyjść z głowy.
Rozmawialiśmy o tym.
To wyłącznie nasza sprawa.
Obiecałem mu, że będę się trzymał z dala od ciebie.
A idę na kolację z twoją rodziną.
Jak mogę to robić? Na kogo wyszedłem?
Nie wiem, na kogo wyszedłeś.
Nie mogę patrzeć sobie w twarz.
Myślałam, że robisz to, bo mnie kochasz.
Kocham cię.
Dlaczego to nie wystarczy?
A jak coś złego ci się stanie?
Tak jak jemu? Z mojej winy?
- Nie! Czekaj! - Słuchaj...
Nie mogę na to pozwolić.
Jesteś Spider-Manem.
I dobrze.
Ale bardziej kocham Petera Parkera.
Godzę się na was obu.
Nie chcę cię stracić.
I dlatego nie możemy być razem?
Kto na tym skorzysta?
Nie mogę. Wybacz mi, Gwen.
Robisz mi to
raz za razem.
Nie mogę tak żyć.
Zrywam z tobą.
To ja zrywam z tobą!
Dzień dobry, nowojorczycy.
Zapowiada się kolejny piękny dzień.
Coraz częstsze pojawienia się Spider-Mana wywołały dyskusję
na temat superbohaterów w walce z przestępczością w Ameryce.
Co ze Spider-Manem?
Wczoraj na Manhattan Bridge uratował kilkanaście osób.
Czekamy na państwa telefony.
Myślę, że bez Spider-Mana to miasto nie miałoby szans.
Jak myślicie, kto płaci za jego demolki?
My, podatnicy!
- Ty to zrobiłeś? - Tak.
To turbina wiatrowa.
Ty ją zrobiłeś?
Niesamowita.
Jest jak nowa, nie?
Odprowadzę cię.
- Jak masz na imię? - Jorge.
Jorge? A ja Spider-Man.
Nie sądzę, by moje dzieci były z nim bezpieczne.
Niech się wynosi i pozwoli działać policji.
Niektórzy uważają, że jest kilku Spider-Manów.
Jak myślicie?
Jeden koleś? Czy wielu?
Chciałabym wiedzieć, kto się kryje za tą maską.
Hej.
- Ładny kostium. - Dzięki.
Jeden ze słuchaczy twierdzi, że zna Spider-Mana.
Nie podoba mi się, że nikt nie rozumie Spider-Mana.
To bardzo porządny gość. Broni nas.
Raz mi uratował życie.
Jesteśmy jakby przyjaciółmi.
Ile płacę?
Jesteś ten Spider-gość!
Jestem Spider-Man.
Ten cały Spider-Man nie jest z policji, nie jest ze straży.
Jakim prawem miesza się do spraw innych ludzi?
Peter? Kotku?
Mogę wejść?
Nie!
Egzamin zaczyna się o dziewiątej.
Obiecałeś zabrać samochód do mechanika,
bo ciągle mi gaśnie.
Jedną sekundę, ciociu. Zaraz otworzę. Sekundkę.
Peter, proszę, wpuść mnie do środka.
Mówiłeś, że egzamin masz o dziewiątej. A samochód mi gaśnie.
Nie możesz wejść!
Peter! Na wszystkie świętości!
Obiecałeś zabrać moje auto do warsztatu, bo...
- Dobrze się czujesz? - W porządku.
Tylko
jestem bardzo goły w tej chwili.
Co ty masz na twarzy? Cała brudna.
- Serio? - Tak.
Czyściłem komin.
My nie mamy komina.
Co?
- Jesteś spóźniony. - Wiem.
Na dół. Już.
Możesz wyjść? Bo ja tu jestem goły.
- Dzień dobry, kocham cię! - Ja ciebie też. Pośpiesz się.
MAX I SPIDER-MAN RATUJĄ NOWY JORK
A kto tu jest?
Spidey!
Jak tam poranek?
Ekstra, Max. Ekstra.
Byłem ratować świat.
Chronić ludzi.
Czy ktoś tu dziś ma urodziny?
Dlatego przyszedłeś.
Pamiętałeś o urodzinach.
Masz na głowie tylu bandytów,
a znalazłeś czas, by wpaść do zwyczajnego Maxa. To niesamowite...
Oczywiście, że tak.
Czemu nie miałbyś wpaść?
Jesteśmy przyjaciółmi.
No co ty? Upiekłeś mi tort?
Ludzie nie widzą tych miłych drobiazgów, które dla nas robisz.
Wiem, co mówią w mediach,
ale to bez znaczenia, bo ja wiem, jaki jesteś.
Niesamowity.
I to powiem prasie.
Powinni cię nazywać Niesamowity Spider-Man.
Podoba ci się, Spidey?
Bardzo, Max.
Świetnie. Bo ten dzień...
będzie...
niesamowity!
Rejon 39.
Nie spóźniłam się, Harvey. Będę za 15 minut.
Chcę wiedzieć, czy masz kelnerkę
SZKOŁA PIELĘGNIARSKA
na zastępstwo? Zaczęłam staż i mam dyżury w szpitalu.
Nie mów Peterowi. Nie chcę, żeby wiedział.
Martwiłby się.
Tak! Jasne, nie ma sprawy.
Podwójna zmiana w czwartek.
Dobra, pa.
- Kto dzwonił? - Harvey.
- Robisz po dwie zmiany? - Czasami.
Nie mam nic do roboty. Mam tam koleżanki.
I brak mi Bena. Mogę trochę odłożyć na czarną godzinę.
Sprzedałem kilka nowych fotek do Bugle'a. To też jakaś kasa.
Dobrze było, gdyby ten facet przyzwoicie ci płacił.
Jameson płaci mi przyzwoicie.
W 1961 to byłaby dobra stawka.
Co robisz? To ja robię pranie.
- Chcę wyprać ciuchy. - Nie, ja tutaj piorę.
To moja robota. Piorę ci rzeczy, odkąd miałeś sześć lat.
Ale teraz jestem na studiach.
Czas, bym zaczął prać swoje brudne gacie.
Ostatnio wszystko zafarbowałeś na czerwono i niebiesko.
Niechcący!
Chciałem wyprać amerykańską flagę.
Nikt nie pierze flag.
Ja piorę, ale już nie będę.
- To moja pralka. - To tylko gacie.
To jest moja pralnia, mój dom, moja pralka.
Zjedz śniadanie.
Dobra, pralkowy szeryfie. Później wypiorę.
- Ja wypiorę. - Nie.
- Daj. - Zrobię to kiedy indziej.
Przepraszam.
Dureń!
Nie zdążę.
Ale tłok. Wchodzić, wchodzić, wchodzić.
- Facet, uważaj! - Ej, szybciej tam!
Oscorp Industries
z dumą przedstawia pierwszą na świecie sieć elektromagnetyczną.
Przekształcając stare elektrownie w pole hydroelektrycznych wież
tworzymy czystą, zieloną energię,
zasilającą nie tylko Manhattan, ale wszystkie pięć dzielnic,
a w przyszłości - cały świat.
- Dillon! Spóźniasz się. - To pieskie metro jest za wolne.
Nie wiesz, że teraz Oscorp odpowiada
za dostawy energii w całym mieście?
Stworzyłem mnóstwo projektów sieci.
Wiele wykorzystali. Widziałem.
Te sieci były zaprojektowane przeze mnie.
Zaprojektowałeś?
Akurat!
A ja jestem Spider-Man.
Nie jesteś Spider-Manem! On jest spod Lwa, a ty spod Strzelca.
Jeszcze raz mu ubliżysz, a urwę ci ten wypomadowany łeb!
Do roboty!
Podaj swoje piętro.
- 74. - Dziękuję.
Jeszcze ja!
- Może pan zatrzymać? - Już trzymam.
Dzięki. Dżentelmen z pana.
Inni by nie przytrzymali drzwi.
Większość ludzi nie zauważa innych osób.
- Podaj swoje piętro. - 63...
Ja powiem. Które?
63.
63, proszę.
- Dziękuję. - Tylko szybko.
Dziękuję panu bardzo.
Ja jestem Max. Max Dillon.
Ja jestem Gwen.
- Bardzo mi miło. - Bardzo mi miło.
Masz urodziny?
Tak. Kumple zrobili tę ulotkę.
Urządzam dziś imprezę urodzinową w klubie. Sami celebryci.
Zaprosiłbym cię, ale niestety jest lista gości.
Jasne. Ale bardzo ci dziękuję.
Pewnie się cieszysz.
Taki to ma dobrze. Cały świat patrzy na niego.
Spider-Man uratował mi kiedyś życie.
Ze wszystkich ludzi w całym mieście uratował
mnie.
Powiedział, że jestem mu potrzebny.
To pewnie przyjemne.
Piętro 63.
Miło było cię poznać, Max.
Zapamiętała moje imię!
Witaj w domu.
Tam jest ciemno.
Oczy ci się dostosują.
Tak jest lepiej.
Tato.
Nie tak sobie wyobrażałem własną śmierć.
Patrząc na syna
i widząc obcego.
Miałeś taki potencjał, Harry.
Tak żywą inteligencję.
I wszystko to odrzuciłeś.
To ty mnie odrzuciłeś.
Wykopałeś mnie do internatu, gdy miałem jedenaście lat.
Na szesnaste urodziny
przysłałeś mi szkocką.
A może zrobił to twój asystent.
Jestem pewny, bo na bileciku było:
"Z wyrazami sympatii. Norman Osborn".
Nie spodziewam się, że mi wybaczysz.
Już nie.
Nie wierzę w cuda.
Jak mógłbyś zrozumieć...
że twoje dzieciństwo trzeba było poświęcić...
dla czegoś ważniejszego.
Nie tylko dla mnie.
Dla ciebie!
Czy ręce zaczęły ci już drżeć?
Kiedy leżysz nie śpiąc, czujesz, jak się zbliża?
Czai się pod skórą?
Czekając, aby się objawić.
Ukazać ci,
jaki naprawdę jesteś.
Hiperplazja retrowirusowa.
Nigdy ci nie mówiłem...
...że to jest dziedziczne.
Nasza choroba.
Klątwa Osbornów.
Zaczyna się w twoim wieku.
Pokaż mi.
Daj rękę. No, pokaż ją.
Najwspanialszy spadek, jaki ci mogę dać,
to żadne pieniądze.
Tylko to.
Podsumowanie mojej pracy.
Tu jest wszystko, co zrobiłem, by przeżyć.
Może tobie się powiedzie.
Mnie się nie udało.
PANIE JAMESON, W ZAŁĄCZNIKU NOWE FOTKI I RACHUNEK.
MOŻE SPIDER-MAN CHCE POMAGAĆ?
MYLISZ SIĘ!
Zmarł Norman Osborn,
legendarny założyciel
i prezes firmy Oscorp.
Pozostawił jedynego syna, Harry'ego Osborna,
który jest jedynym spadkobiercą imperium Oscorp.
Harry.
Osborn całkowicie zmienił podejście świata medycznego
do leczenia ludzi...
i wpłynął na życie milionów.
Założyłem Oscorp, bo przyjrzałem się otaczającemu mnie światu i pomyślałem:
"Możemy to zrobić lepiej. Musimy to zrobić lepiej".
Einstein powiedział, że świata nie da się zmienić, nie zmieniając myślenia.
Ale zmiana to nie tylko chwytliwe hasło.
Zmiana zaczyna się od ciężkiej pracy.
Zmiana zaczyna się od wytrwałości i zobowiązania.
Pan Osborn zmienił świat.
Teraz od nas zależy, czy jego nadzieje i marzenia pozostaną żywe.
Nie dzisiaj.
Dziś jest dzień żałoby.
- Halo? - Gwen Stacy?
Tak. Kto mówi?
Dzwonię z Programu Stypendiów Oxfordu.
Mam wspaniałe wieści.
- Dillon! Ty zostajesz. - Co?
Problem z zasilaniem w laboratorium. Zostań i sprawdź.
Mam urodziny. Wszyscy wychodzą, dlaczego mam zostać?
- Bo jesteś niezwykły. - Smythe!
Znaczy: panie Smythe.
Sto lat.
Bioelektrogeneza.
Generowanie elektryczności z żywych organizmów...
Zobaczmy, co się dzieje... Cześć, chłopaki.
Przynajmniej ktoś ma imprezę.
Mały problem.
Zaraz cię naprawię.
Nie mogę mieć urodzin, a tak się naharowałem dla tej firmy.
Projektowałem sieć...
- Uwaga. - Powinienem się gimnastykować.
- Awaria w Sektorze 5A. - Tak, wiem. To tylko lekka czkawka.
Pewnie nie wiesz, że mam urodziny, co Kari?
Umiałabyś mi zaśpiewać "Happy Birthday"?
Sam będę musiał sobie zaśpiewać.
- Gilbert? - Co?
Tu Max. Wyłącz prąd w sektorze 32.
Nie ma mowy. Wychodzę.
Jestem na górze. To niebezpieczne.
- Niestety, Max. - Halo?
Dobra, sam wyłączę. I sam sobie zaśpiewam "Happy Birthday".
Wariactwo.
System naprawiony.
Życzę miłego dnia.
Harry...
Oscorp znajduje się pod ciągłą kontrolą
od czasu ostatniego wybryku
doktora Connorsa.
Ludzi trafił szlag,
bo chciał nowojorczyków zmienić w jaszczury?
Z tego powodu...
jego programy zwierzęcych hybryd zostały zniszczone...
by odzyskać zaufanie inwestorów.
To jest taktyka Osborna.
Pozbywamy się wszystkiego, co jest niewygodne, tak?
Wiele z tych kontroli spadnie na twoją głowę.
Uważamy, że najlepszym wyjściem będzie zaprzeczenie.
Tak, tak, rozumiem.
Dwudziestoletni syn...
Firma warta dwieście miliardów...
Co tata sobie myślał?
Jesteście prawnikami, tak?
Z pewnością ktoś próbował podważyć jego zdrowie psychiczne.
Ktoś na pewno pomyślał o uznaniu go za niepoczytalnego.
To by nam znacznie ułatwiło rozmowę.
Dla ciebie: pan Osborn.
Nie jesteśmy przyjaciółmi.
Cześć.
Byłaś jego asystentką, tak?
Jak ci na imię?
Felicia.
Od tej chwili
każdy człowiek przy tym stole pracuje dla Felicii.
Ponieważ Felicia pracuje dla mnie.
Ktoś chciałby coś powiedzieć?
Dobrze. Utrzymacie się na stołkach trochę dłużej.
Przyszedł do pana jakiś Peter Parker.
Felicia, chcę mieć każdy dokument z tej listy.
Co do jednego.
Peter Parker.
Jakbym zobaczył ducha.
Cześć, Harry.
Ale szok.
- Minęło dziesięć lat. - Osiem.
Ale byłeś blisko.
Co tam?
Widziałem wiadomości.
Usłyszałem o twoim tacie i wpadłem...
Chciałem cię zobaczyć. Sprawdzić, co u ciebie.
Ludzie czekają.
Mam spotkanie.
Przepraszam, nie chcę przeszkadzać.
Minęło dużo czasu.
Ale wyobrażam sobie, co teraz czujesz.
Wspierałeś mnie, gdy moi rodzice...
I dlatego do ciebie przyszedłem.
Dziękuję.
Cieszę się, że cię widzę.
Współczuję z powodu taty.
Zdjęli ci aparat.
Nic już nie odciąga uwagi od zrośniętych brwi.
Cały ty.
Cały ty!
Ciągle suszysz włosy o poranku?
Jeden z moich służących trzyma suszarkę,
a ja operuję grzebieniem.
Nie jestem tak zupełnie bezradny.
Jesteś głupi.
Po ukończeniu szkoły pojechałem do Brazylii. Potem do Singapuru.
I do Europy.
Widziałem cię.
Jak to?
W gazecie z jakąś francuską modelką.
Kojarzysz?
Tak.
Te modelki mogą cię wykończyć.
No jasne.
Masz jakąś pannę?
Dobre pytanie.
Ej!
Nie mam.
Nie mam pojęcia, to jest...
Skomplikowane.
Ja nie rwę skomplikowanych.
Jak jej na imię? Kto to?
Gwen.
Gwen Stacy.
- Gwen Stacy. - Pracuje dla ciebie.
Co ty?
- Jest na stażu studenckim w Oscorp. - Modelowa pracownica?
Kiedy ojciec mnie odesłał,
chciałem zapomnieć o tym miejscu.
O tobie też.
Nie musisz się z niczego tłumaczyć.
Olali nas obu.
Odkryłeś, dlaczego twoi starzy się zmyli?
Tata zostawił aktówkę.
Mam tylko aktówkę pełną śmieci.
Próbuję już o tym nie myśleć.
No i jak ci się to udaje?
Wspaniale.
Ty. Ja cię!
To kwestia nadgarstka.
Też byś tak mógł, gdybyś ćwiczył.
Jasne.
Musisz przyznać, że miasto trochę zwariowało.
Wielkie jaszczury i...
Pająkoludzie...
Tylko jeden. Jest tylko jeden Spider-Man.
Lub jedna. Nie wiadomo...
Nieważne. Wkłada spandex, żeby zdejmować kotki z drzewa.
Ale bohater!
Ja sądzę, że daje ludziom nadzieję.
Na co?
Na to, że kiedyś wszystko będzie dobrze.
Chciałbym mieć aż tyle czasu.
Kto to był?
Maxwell Dillon. Inżynier elektryk.
Żadnych ważnych kolegów ani przyjaciół.
Przedłożył projekty sieci, które zastosowaliśmy.
Facet był
niewidoczny.
Wall Street już dość nerwowo reaguje na tego dzieciaka, Harry'ego.
Musimy się go jakoś pozbyć.
Jeśli prasa zwęszy ten wypadek, nasze akcje runą.
Dopilnuj, by ten pan Dillon pozostał niewidoczny.
W przyszłości to może nam się przydać.
Cześć.
Te, wariat! Zjeżdżaj z ulicy!
Hej. Cześć.
Cześć.
Ślicznie wyglądasz.
Wybacz, nie mogłam się powstrzymać...
Nie, no spoko.
Wiesz, sądzę, że nadszedł już czas...
Żebyśmy się przyjaźnili.
Przyjaźnili...
Dobra.
Nie chcę, żebyśmy to komplikowali.
Mówiłem właśnie komuś, że nie znoszę komplikacji.
Niech będzie prosto.
Świetnie. Tak, tak, tak. Dobra.
Wiesz...
Jeśli mamy się przyjaźnić, musimy ustalić pewne zasady.
- Zasady? - Tak! Zasady.
Właśnie.
Na przykład?
- Ten śmiech. - Co?
Jest wykluczony.
Mój śmiech jest wykluczony?
Musisz wymyślić bardziej denerwujący śmiech.
Wciąż jest uroczy.
Nie był uroczy.
- Ja też mam zasadę. - Dobra.
No, jaką?
Nie mów mi, że ślicznie wyglądam.
I nie rób tych sarnich oczu. Jasne?
Ja naprawdę mówię poważnie.
- O, nie. - Co?
Właśnie wymyśliłem następną zasadę.
Jaką?
Koniec z tym.
Koniec tego twojego pocierania nosa.
- Tego? - Nie myśl, że tego...
Co mam robić? To uczulenie.
To mnie dobija.
Bezczelnie łamiesz moje zasady. Idę.
Nie, proszę!
Najpierw lody, a potem idę.
No, więc zrobiłam to.
I uzależniłam się od tej knajpki, gdzie są koreańskie pulpeciki.
Znasz to miejsce? Odjazdowe.
Knajpa na 6-ej. Lubisz tam chodzić.
Skąd wiesz?
Skąd wiesz, że tam chodzę?
Mówiłaś mi.
Istnieje od miesiąca.
Chodziłeś za mną?
Wiedziałam.
Jak często?
Tylko raz dziennie.
Czasami.
Czasem częściej.
O, matko.
Po co?
Dla bezpieczeństwa?
- I... - I co?
I po to, żeby być blisko ciebie.
Wyjeżdżam do Anglii.
Co?
Tak.
Staram się o stypendium w Oxfordzie.
Z medycyny molekularnej. Zostałam tylko ja i jeden chłopak.
Zdajemy ustny egzamin i to wszystko.
On jest na pierwszym roku studiów. Ma czternaście lat.
Mogą go wziąć.
Ale może mnie. Mam nadzieję.
Pojadę do Anglii.
I tak bardzo się cieszę.
Czyli...
Anglia.
Co?
Centrala, potrzebne wsparcie.
Przyślijcie dodatkowe jednostki na południową stronę Duffy Square.
Proszę się odsunąć.
Bardzo proszę zejść z drogi. Zejdźcie z drogi!
Ej, niech pan puści te kable, natychmiast!
Niech pan zostawi kable!
Proszę pokazać ręce!
Proszę się nie ruszać!
Nie ruszaj się!
Stać! Połóż się! Na ziemię!
Połóż się na ziemi! Już!
- Co? Stop! - Siadaj na ziemi! Już!
To nie moja wina!
- Stop! - Musisz
- Proszę! - się położyć na ziemi.
Dla własnego bezpieczeństwa i bezpieczeństwa innych osób.
Oni mnie widzą. Widzą mnie.
Widzą mnie.
O, Boże! Widzą mnie.
- Nie! - Na ziemię! Już!
Nie! Stój! Nie rób tego! Proszę!
Czekajcie! To nie moja wina!
To nie moja wina!
Mówiłem: stop!
Dobrze, że nie jesteś gliną na koniu.
Wszystkie jednostki, przerwać ogień i czekać na rozkaz.
Wszystkie jednostki! Wstrzymać ogień! Wstrzymać ogień! Odsuńcie się!
Dość! Przestańcie!
Te, Błystek!
Jak leci?
- To ty? - Tak! Wiem, że to ja.
Kim jesteś?
Nie pamiętasz mnie?
Nie. A powinienem?
Szedłem ulicą. I wóz jechał na mnie. Odepchnąłeś mnie.
Uratowałeś.
Mówiłeś, że mnie potrzebujesz.
- Ty jesteś ten koleś z projektami. - Tak.
Projekty.
Pewnie, że cię pamiętam. Jesteś moimi oczami i uszami.
- Jak ty się nazywasz? - Jak mogłeś mnie zapomnieć?
- Czekaj, nic nie mów. - Max.
- Czy Max? - Tak.
Przepraszam, że cię nie poznałem.
Zmieniłeś się.
Co u ciebie?
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Sam widzę. Wierzę ci.
To dziwne. Czuję moc.
Tyle mam gniewu...
Widzę, że nie chcesz tu być. Widzę, że się boisz.
Nie wiesz, co się z tobą dzieje.
Ale nie chcesz nikogo skrzywdzić.
- Wszystko będzie dobrze. - Mam czysty strzał. Czekam.
- Nie chcę, żeby do mnie strzelali. - Nie będą strzelać.
Chłopaki! To mój kumpel, Max.
Mówiłem wam o Maxie. Niech nikt nie strzela do Maxa.
Ty i ja, dobra? Pogadamy sobie.
Nie wchodź tu. Uważaj. Na kratę. Jesteś naładowany.
Chciałem tylko, żeby mnie widzieli.
Jeśli coś zrobi, strzelaj.
A może pójdziesz ze mną? Pogadamy.
Z dala od tych ludzi, dobra?
Tak, tak.
Nie, nie!
Głupi świrus!
Psychol jakiś!
Zjeżdżaj, dziwolągu!
Milczeć!
Oż ty samolubie.
Posłuchaj mnie, Max.
Wrobiłeś mnie.
Wcale cię nie wrobiłem.
Okłamałeś mnie!
Nie. Próbuję ci pomóc. Pozwól sobie pomóc.
Dzisiaj mam urodziny.
Sam sobie zapalę świeczki!
Ktoś widzi Spider-Mana?
Czy ktoś tutaj widzi Spider-Mana?
Dobra, wystarczy.
Mike?
Piąsia.
Dobra robota, chłopaki.
Interesy z wami to czysta przyjemność.
Spider-Man.
Anglia?
Serio?
Niezła rozmowa.
Reportaż z tego zdarzenia
zaczniemy od Jessiki Abo, która jest na miejscu.
Stoję tutaj z dwoma świadkami,
którzy opowiedzą, co widzieli.
Powiedzcie: jak Spider-Man to zrobił?
Jak pokonał tego stwora?
Ubranie Spideya musiało być gumowane.
Dlatego prąd go nie poraził.
Pewnie było z neoprenu. Sam bym go użył.
Bardzo wam dziękuję.
Jak widzicie, na wiele pytań brak odpowiedzi.
Kolejne informacje przekażemy, gdy tylko będą dostępne.
Mówiła Jessica Abo, New York One. Oddaję głos do studia.
CO TO JEST ROOSEVELT?
CZY CIEBIE TEŻ MUSZĘ STRACIĆ?
Internetowy sondaż ukazuje
nagły wzrost notowań sieciowego pełzacza.
Wygląda na to, że dziś Nowy Jork ma wobec niego dług wdzięczności.
Kolejna generacja pancerza wojskowego.
Jego główne zalety: lepsza mobilność, leczenie ran na polu bitwy...
bezpośredni interfejs systemu nerwowego.
Taki zwyczajny domowy pająk...
W odróżnieniu od ludzkich komórek...
Jego komórki potrafią się leczyć...
z poważnych infekcji, zniszczenia tkanki, etc.
Użyliśmy ich radioaktywnych izotopów z kompatybilnym ludzkim DNA.
Wita was doktor Jallings, naukowy detektyw.
Dzisiaj będziemy rozmawiali o elektryczności!
Akumulatory, izolatory, indukcja elektromagnetyczna.
Akumulatory potrafią wytrzymać bardzo duże ładunki.
Im potężniejszy akumulator, tym większy ładunek wytrzymuje.
Jeśli moc wejściowa przekroczy moc wyjściową,
akumulator może wybuchnąć!
Wybuchnąć!
Przeprowadzając eksperymenty, zawsze wkładajcie ubranie ochronne.
Nikt nie jest niepokonany.
Potrzebny nam większy akumulator.
- Halo? - Pete,
to ja.
Cześć, Harry.
Która godzina?
Późna, wczesna. Nie wiem, nie spałem całą noc.
Musimy się spotkać.
Wszystko dobrze?
Nienajlepiej.
Umieram.
Ty możesz mi pomóc ocalić życie.
Patrzycie na pierwsze w świecie pająko-ludzkie hybrydy.
Mamy nadzieję wyekstrahować jad z ich gruczołów
i zmienić go w lekarstwo.
W środek, który uleczy chore komórki.
Jeśli mnie można uleczyć, pomyślcie, co będzie z innymi chorobami...
jak Alzheimer, a nawet rak.
Nigdy nie doszli do testów na ludziach.
14 lat badań i żadnych rezultatów.
Z wyjątkiem jednego.
Spider-Mana.
Jak to?
Jedna z tych bestii go ugryzła i się udało!
Sam nie wiem, jak. I nie wiem, dlaczego...
ale on umie robić to, co pająki.
W tym również sam się leczy.
Muszę go znaleźć.
Potrzebuję jego krwi.
Potrzebujesz...
krwi Spider-Mana?
To uratuje mi życie.
A może nie, Harry.
To nie jest takie proste.
Widziałeś, co spotkało Connorsa?
Connors był słaby.
Tu chodzi o mnie, Peter.
Nie postawisz chyba vana...
i nie poprosisz, by oddał krew.
Pewnie nie spodobają mu się ludzie z igłami.
Tak, nie spodobają się.
No to może bardziej mu się spodoba, jeśli mi powiesz, gdzie on jest.
A ja sam go poproszę!
Co?
- Zrobiłeś to zdjęcie. - I co?
- Znasz go. - Harry,
zrobiłem to zdjęcie z bardzo daleka przez teleobiektyw.
Nie znam go.
Zastanowiłem się nad tym, co mówiłeś nad rzeką.
O tym, że on daje nadzieję ludziom.
Proszę cię.
PRZESZUKIWANIE SERWERA
DILLON, MAX, NIE ZNALEZIONO
Jak to?
SZUKANIE ZABLOKOWANE
Powiedz "tak".
Nie odwracaj się ode mnie!
Peter, ja nie chcę skończyć jak mój ojciec.
Proszę.
Peter, proszę.
Nie chcę.
Proszę.
Spróbuję
znaleźć Spider-Mana.
- Co tu robi ochrona? - Dziwne.
Panno Stacy!
Cześć.
Co tutaj robisz?
Co ty tu robisz?
Chodź tu.
Nie ma jej! Sprawdzić inne piętro.
- Dobra! - Tak jest!
Masz kłopoty.
- Tak. - Kto to był?
W laboratorium genomicznym zdarzył się wypadek.
Odkryłam, że ten koleś z wczoraj...
Poznałam go. Był tu inżynierem elektrykiem.
I uwielbiał Spider-Mana. Był jak fanatyk.
Wczoraj miłością mnie nie obdarzył. Obdarzył prądem i chciał zabić.
Tak się przejawia miłość do ciebie.
Szukałam go w bazie danych. Skasowali wszystko.
Nie ma go w systemie.
Cały Oscorp.
A ty co robisz? Po co przyszedłeś?
Harry.
- Osborn? - Umiera.
- Jak to umiera? - Choruje.
I myśli, że jedyne, co uratuje mu życie,
to moja krew. Krew Spider-Mana.
A ja myślę, że w ten sposób mógłbym go zabić.
Albo coś gorszego.
Wiem.
Gwen, to schowek na szczotki.
Najbardziej oczywista kryjówka, jaką można wybrać.
- To najgłupsza możliwa kryjówka. - To straszne,
że nas nie zabrałam na kryjówkowe Bahamy.
Słuchaj, chciałbym też porozmawiać o tej Anglii, ponieważ nie chcę...
- Pocałowałeś mnie. - Nie mogłem się powstrzymać.
Podobało ci się?
Było trochę gwałtownie.
Tak, wiem.
Plan jest taki: ty idziesz do windy, ja odciągam uwagę. Zgoda?
Szlag by to!
Całego pana oblałem gorącą latte... To było niechcący. O, nie.
Pana też? Przepraszam!
Niech pani zaczeka!
Ej! Ej, stać!
Przepraszam, jakiś niezdarny dziś jestem.
- Gwen Stacy. - O, matko!
Wybacz.
Nic nie szkodzi.
Jestem Harry.
Tak.
- Stary przyjaciel Petera. - Wiem, kim jesteś. Wybacz.
Śpieszyłam się trochę.
Żałuję, że nas nie przedstawił.
Zerwaliście już, nie?
Tak. Tak. Racja.
To jest...
- Skomplikowane. - Skomplikowane.
To cały Peter. On zawsze wszystko komplikuje.
Tak, racja.
Dlatego on cię potrzebuje.
Żeby mógł dokonać wyboru.
Miło cię poznać, Harry.
Tak. To była przyjemność, Gwen.
INSTYTUT RAVENCROFT
DLA PRZESTĘPCÓW CHORYCH PSYCHICZNIE
Miałeś okropny wypadek.
Nazywam się doktor Kafka.
Jestem tu, by ci pomóc.
Oczywiście.
Dlatego pan przygotował te elektrody biostymulujące.
Kondensatory wysokiej mocy.
Takie produkują w Oscorp.
Wszystko, żeby mi pomóc.
Zgadza się.
Zamierzam cię zbadać.
Zrozumieć, czym jesteś i dlaczego.
Osiągnę wyniki.
Zawsze osiągam.
Chyba wiesz...
że zamknąłeś mnie w więzieniu...
które używa
elektryczności.
Tak. Czuję ją w ścianach.
Czuję w swoich żyłach.
Choćbyś się starał, nie zawładniesz nią.
To siła natury.
Jak ja.
Chciałbyś się dowiedzieć, jak jestem potężny?
Tak samo jak ja!
Umieram z ciekawości,
doktorze.
Ale lepiej się postaraj, żeby mnie zabić tym razem.
Bo jak nie...
Zamorduję światło.
I każdy człowiek w mieście dowie się, jak to jest żyć w moim świecie.
W świecie bez mocy.
W świecie bez litości.
W świecie
bez Spider-Mana.
I każdy będzie mógł zobaczyć, kim naprawdę jestem.
A kim ty jesteś?
Jeszcze nie wiesz?
Jestem Electro.
Ostrzeżenie. Ograniczenie w dostawie energii.
Natychmiast uruchamiam procedury zamknięcia.
Bardzo niezwykłe,
Electro.
Zamknięcie zainicjowane.
Ciociu?
Co tu robisz?
Kiedy to zrobiłeś?
Nie chcesz mi czegoś powiedzieć.
Za każdym razem, gdy wspominam o rodzicach, spuszczasz wzrok.
Wiem, że czegoś mi nie mówisz. Okłamałaś mnie. Wiem, że mnie kochasz.
- Nie okłamałam cię. - Wiem, że mnie kochasz, ale kłamiesz.
Ciociu,
powiedz prawdę.
To mój ojciec.
Tak. To był twój ojciec.
Mimo to potrafił cię tu
zostawić.
Chcę znać prawdę.
Prawda jest taka, że rodzice cię tu zostawili. Na naszym progu.
Dziecko, którego świat
wywrócił się do góry nogami. Bez wyjaśnienia.
Daliśmy z siebie wszystko. Twój wujek Ben i ja.
Bo kto miał się tobą zająć, obronić cię, martwić się o ciebie?
Twój ojciec?
Nie.
To ja wycierałam ci nos, kazałam ci myć zęby
i odrabiać lekcje. To ja prałam twoje brudne gacie. Ja!
Twoja głupia, niewykształcona ciotka. Która nie umie związać końca z końcem.
Która chodziła na kursy pielęgniarskie
z 22-latkami, żeby opłacić twoje studia.
Nie wiem, jak ja sobie poradzę bez Bena.
Nie mam pojęcia!
Marzysz o swoim idealnym ojcu.
Którego nie było tu nigdy. Nie!
Nie powiem ci.
Ty jesteś mój.
Jeśli ja się w ogóle liczę, ty jesteś mój.
I ja cię nie zranię.
Jestem twój.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Nie potrzebuję nikogo.
Nie o to mi chodziło. Nie bój się o to.
- Tak bardzo cię kocham. - Tak, wiem.
Już dobrze.
Ciociu...
Ja muszę wiedzieć.
Zgoda.
Opowiem ci wszystko, co wiem.
Ale to cię zaboli.
Zgoda.
Kilka dni po pogrzebie...
przyszło do nas dwóch tajniaków.
Mówili, że badania genetyczne,
które twój ojciec prowadził z Osbornem były bardzo cenne
i że ludzie dużo by za nie zapłacili.
I dlatego on z nimi uciekł.
Powiedzieli, że był zdrajcą.
Nie mogłam w to uwierzyć.
Powiedzieli, że zdradził swojego przyjaciela i wszystkich.
Dla pieniędzy.
Nie rozumiem. To nie ma sensu.
Tak, wiem. Ja też w to nie wierzyłam.
To w ogóle nie ma sensu.
Peter, ja nie wiem.
Przed długi czas zastanawiałam się bez przerwy.
Co przegapiłam?
On był normalnym, skromnym człowiekiem.
Nosił ten sam wytarty fartuch przez 20 lat.
Co rano o 7.00 wsiadał do tego samego metra D,
wracał o 18.00 co wieczór.
Nie wiem.
Może każdy ma w sobie coś, co ukrywa?
Nawet przed tymi, których kocha?
Peter.
Panie Osborn?
Na górze.
Podobno mnie pan szukał?
Nie mogę w to uwierzyć.
Spider-Man.
Tak chciałem cię zobaczyć.
Rozmawiałeś z Peterem?
Tak.
Panie Osborn, chciałbym panu pomóc. Bardzo bym chciał.
Ale nie mogę panu dać mojej krwi. Nie w tej chwili.
Słucham?
To niebezpieczne.
Jeśli mamy inną grupę, mógłby pan umrzeć.
Ja już teraz umieram.
Nie możesz mnie zabić jeszcze bardziej.
Mogłoby się stać coś gorszego.
Jasne.
Ile?
Ile czego?
Chcesz jacht? Samolot? Pieniądze? Ile chcesz?
- Nie chcę twoich pieniędzy. - Wszyscy chcą moich pieniędzy!
Ja nie.
Ty przecież masz ratować ludzi.
Zdawało mi się, że ty ratujesz ludzkie życie.
Pozwolisz mi umrzeć?
- Próbuję cię ochronić. - Wcale nie.
Chronisz tylko siebie.
Potrzebujemy trochę czasu,
- żeby wymyślić coś innego! - Nie mam więcej czasu!
Przykro mi.
Jesteś oszustem, Spider-Manie!
- Hej! Cześć. - Cześć.
- Chodź tu na sekundkę. - Jestem strasznie spóźniona.
- To zajmie sekundkę. - Nie mogę, Peter.
Daj mi jedną minutę. Powiem ci jedną rzecz i spadam.
Wszystko się wali.
Mój tata, mama, wszystko, co o nich wiedziałem. Kłamstwa!
I nic już nie ma sensu.
Muszę wykombinować, co zrobić z Harrym.
Bo chcę go uratować.
Chcę go uratować, bo to mój przyjaciel.
A jak moja krew zadziała? A jak nie zadziała?
Skąd mam wiedzieć? Nie mam zielonego pojęcia!
- O, rany. - Nic nie wiem.
Jedyne, co wiem na sto procent, Gwen, to...
Panno Stacy?
Zaprowadzić panią na górę?
Tak. Przepraszam.
Tak mi przykro. Jestem już spóźniona. Czy mogę jeszcze minutkę?
- Dobrze. - Bardzo dziękuję.
Gdzie jesteśmy?
Teraz mam spotkanie w sprawie Oxfordu.
- Oxfordu? Nie wiedziałem. - Tak.
Przepraszam, że przeszkodziłem,
moja droga pani. Madame, ale...
Kim ja jestem?
Jestem John Hopkins.
Jestem wykładowcą na Harvardzie.
Próbuję ją namówić, żeby przystąpiła
do mojego zespołu na jakiś czas.
To najlepsza osoba, jaką znam. Geniusz naukowy i...
Boże chroń królową i przepraszam,
- że to wszystko dzieje się teraz... - Możesz na mnie zaczekać?
Co chciałeś mi powiedzieć?
Co to miało być?
Muszę jechać do Anglii, Peter.
To jest dla mnie ważne.
Nie wiem. Może każde z nas idzie w swoją stronę, prawda?
Nie wiem.
Może my tylko...
Tylko się mijamy?
Muszę już iść.
Gwen?
Powodzenia.
Przepraszam.
Co rano o 7.00 wsiadał do tego samego metra D,
wracał o 18.00 co wieczór.
ROOSEVELT METRO D
"Tajna stacja Roosevelta.
Tor 61. Tajne, podziemne rozwidlenie...
nowojorskiej linii D pod Pershing Square.
Zbudowana, by przewozić prezydenta Franklina Roosevelta...
i ukryć jego polio przed amerykańską opinią publiczną".
Panie Osborn?
Wszystko dobrze?
Czy mogę coś dla pana zrobić?
Raczej nie. Chyba, że potrafisz ożywić tamte pająki.
Pająki?
Te, które zabili.
Aby "odbudować zaufanie inwestorów".
Idź do domu, Felicio.
Zrób sobie wolne.
Harry?
Jest chyba inny sposób, by zdobyć to, czego szukasz.
Słyszałam, jak Menken rozmawiał z jednym z szefów ochrony.
Zanim zabili pająki...
wyekstrahowali ich jad.
Co?
Co ty opowiadasz?
Zastosowali się do wyroku sądu,
ale zachowali materiały na wypadek, gdyby były potrzebne.
Gdzie to jest?
Gdzieś w tym budynku.
W tajnym miejscu zwanym "Projekty Specjalne".
Projekty Specjalne.
Ostatnie wejście:
godzinę temu.
"Z polecenia Harry'ego Osborna".
Otwieram Archiwum Ravencroft.
Plik 713.
Co do diabła?
Plik 71.
Temat: Dillon, Max.
Zamorduję światło.
I każdy człowiek w mieście dowie się, jak to jest żyć w moim świecie.
W świecie bez mocy.
W świecie
bez Spider-Mana.
Ostrzeżenie.
Odwołano dostęp użytkownika.
Jest zajęty. Nie wolno tam wchodzić. Jest zajęty.
Coś ty zrobił?
Właściwe pytanie brzmi: co ty zrobiłeś?
Pracownik ginie pierwszego dnia twojej prezesury, a ty to ukrywasz?
Ty to ukryłeś! I zamknąłeś go w wariatkowie, podpisując się za mnie.
Ravencroft to szacowna instytucja, która leczy chorych psychicznie.
Przeprowadzacie tam doświadczenia na ludziach!
Postęp wymaga ofiar.
W świetle twoich przestępczych działań zostałeś...
Jak to powiedzieć łagodnie?
Wylany.
Nie uda ci się mnie pogrzebać jak jego.
Jak dla mnie, jedną nogą już jesteś w grobie.
To tylko kwestia czasu.
Umrzesz okropną śmiercią.
Tak jak twój ojciec.
W odróżnieniu od niego...
za tobą nikt nie zatęskni.
Wyrzucić go.
Stać!
Znam drogę do wyjścia.
100 dolców. Możesz uwierzyć?
Musisz z tym wreszcie skończyć.
Próbowałem. Daj spokój!
Każ jej tu przyjść. Niech upoluje sobie aligatora.
POBIERANIE UKOŃCZONE
Test.
Nazywam się Richard Parker.
Jeśli opowiada się o mnie kłamstwa,
chcę, by świat poznał prawdę.
Oscorp był już liderem w dziedzinie genetyki...
kiedy Norman Osborn zawarł umowę z zagraniczną organizacją wojskową...
na dalsze finansowanie moich badań.
Odkryłem, do czego zamierzali ich użyć.
Broń. Biologiczna, rzecz jasna.
Więc odmówiłem.
Aby mnie wyeliminować...
Norman Osborn sfałszował dowody przeciwko mnie.
Zamierzał przejąć wyniki mojej pracy.
Słucham pana?
Otwórz przejazd.
Harry Osborn.
Chciałbym odwiedzić kogoś z zamkniętego skrzydła.
Joe, to pan Osborn z Oscorp.
Przykro mi. Bez żółtego znaczka nikt tędy nie przejdzie.
Ale to bez znaczenia, bo jest coś,
czego Norman nie wie.
Ludzkie DNA...
które zaaplikowałem pająkom...
należało do mnie.
Co znaczy, że beze mnie...
bez mojej krwi...
Oscorp nie może kopiować i kontynuować moich eksperymentów.
Niech Electro otrzymuje...
czterysta miligramów Tiopentalu und Phenobarbitalu.
Zniszczyłem tyle, ile się dało, z archiwów,
ale nie miałem czasu, by zabić pająki.
Jako naukowiec mam proste wyjście.
Muszę zniknąć. Muszę wyjechać tak daleko, jak się da.
Lecz jako ojciec...
Być może już nigdy nie zobaczę swojego syna.
Nic nie jest dla mnie tak ważne...
jak mój syn, Peter.
Nic na tym świecie.
Ale moim obowiązkiem
jest chronienie świata przed tym, co stworzyłem
i przed tym, do czego zdolny jest Osborn.
Powiedzą, że jestem potworem...
po tym co zrobiłem.
Może i słusznie.
Myślałem, że będę miał więcej
czasu.
Tato?
Przepraszam.
Sedacja wyłączona.
Wydostanę cię stąd.
Ale mamy mało czasu.
Kim jesteś?
Harry Osborn. Chcę się z tobą dogadać.
Powinienem cię zabić.
No przestań!
Myśl poważnie, Max.
To nie o mnie ci chodzi.
Ty chcesz Spider-Mana!
Mogę ci go wydać.
Ale chcę, żebyś coś zrobił.
Wprowadzisz mnie do Oscorp.
Ciebie?
To twoja firma.
Już nie.
Oscorp zdradził nas obu.
Nie wejdę tam bez ciebie, a ty nie wyjdziesz stąd beze mnie.
- Co się dzieje? - Ktoś włączył alarm w izolatce.
Wyślij tam jednostkę operacyjną.
Nie możesz wiedzieć, czego chcę.
Złożyłeś w Oscorp projekt sieci,
a oni go ukradli. Teraz chcesz go z powrotem.
Chcesz odebrać, co twoje.
- Jak? - Oni rządzą prądem Nowego Jorku.
Masz go na wyciągnięcie ręki.
A kiedy wyłączysz sieć...
Spider-Man przyjdzie do ciebie, a ja chcę, żeby krwawił.
Stłucz to!
Max, musisz się pośpieszyć!
Biegiem!
Powiedz, dlaczego mam ci ufać.
Bo cię potrzebuję!
Potrzebujesz mnie?
Tak. Potrzebuję cię.
Jesteś moją jedyną szansą na przeżycie.
Potrzebujesz mnie?
Tak. Potrzebuję cię.
Potrzebuję cię! Proszę!
Proszę!
Wiem, jak to jest być odrzuconym!
Proszę, Max!
Potrzebuję cię! Potrzebuję cię!
Nie!
Chcesz być moim przyjacielem?
Już jesteśmy przyjaciółmi.
Miałem kiedyś przyjaciela.
Nie udało się.
Tak. Mnie też.
Chodźmy schwytać pająka.
Masz jedną nową wiadomość.
Cześć, Peter. To ja.
Dostałam się do Oxfordu.
Bardzo się cieszę.
Wpadłam do ciebie przed chwilą.
Ale cię nie było,
więc teraz jestem w drodze na lotnisko,
bo są tam letnie zajęcia, o których się dowiedziałam...
i pomyślałam,
że tak będzie dla nas łatwiej.
Myślę, że powinniśmy...
dać sobie spokój.
Nie dlatego, że cię nie kocham.
Ale dlatego, że cię kocham, więc...
Dobra, pa.
- Musimy się wynosić. - Dlaczego? Co się stało?
Pamiętasz mnie?
O, mamciu, mamciu.
Świat do góry nogami.
Wiem, że ciężko ci przyznać,
ale jakże spektakularne zagranie to jest.
- Nieprawdaż? - Prawdaż, prawdaż.
A więc, moja Dobra Wróżko...
nadszedł czas, byś spełniła moje życzenie.
- Chcę wejść do Specjalnych... - Jak śmiecie tutaj wracać?
Wy nic nie warte, ułomne, krnąbrne...
niecne dziwolągi.
Rany! Wybacz. Nie o taką odpowiedź nam tu chodziło.
Czysto.
Witamy pana w dogrywce.
Idziemy na spacerek, dobra?
Sieć należy do ciebie.
Jad pająków. Daj mi go.
Co to wszystko jest?
Przyszłość.
Załaduj mi.
Nie pomoże.
Przeprowadziliśmy wszystkie testy. Z wyjątkiem prób na ludziach.
Robicie próby na człowieku. Jesteś za głupi, by wiedzieć.
Zrób to. Już!
Miałeś to od początku.
STAN: KRYTYCZNY
WŁĄCZONY PROTOKÓŁ UZDRAWIANIA
To Spider-Man!
Niech pan się zatrzyma.
Przecież nie jadę.
KOCHAM CIĘ
- Cześć. - Cześć.
- Dostałaś wiadomość? - Jaką?
- Tę tutaj. - A, tę! To twoja?
- Nie rób tego. - Nie mogłam odczytać.
Przeczytam ci: "Kocham cię".
Bo ja cię kocham.
- Nie obraź się, ale się mylisz. - W czym się mylę?
Mówiąc, że mamy inne drogi.
Nie mamy innych dróg. Ty jesteś moją drogą.
Zawsze będziesz moją drogą.
Wiem, że jest milion powodów, dla których nie wolno nam razem być.
I mam ich dosyć.
Dość mam każdego z nich.
Ludzie mają wolną wolę.
Ja wolę ciebie.
Powiem ci tak...
Anglia.
We dwoje.
Pojadę za tobą.
Zawsze będę za tobą jeździł.
Będę za tobą jeździł do końca życia.
Mają tam przestępców? W tej Anglii?
Mają zbrodni na tony, nie?
- Na tony. - Tam jest
Kuba Rozpruwacz.
Co?
Nie złapali jeszcze Rozpruwacza. Nie wiedziałaś?
Co to, do diabła?
To Max?
Odciął prąd w całym mieście.
- Zgasło. - Nic nie ma.
Dawać tu techników. Natychmiast.
Telefony siadły. Niech ktoś leci po techników.
Zapiszcie to, co pamiętacie.
Jest chyba jakiś plan awaryjny, nie? Na wszelki wypadek?
W elektrowni jest awaryjne przełączenie.
Jeśli przetnie kable przesyłowe, nie uda im się przełączyć.
Ale jak go pokonać? Za każdym razem smaży mi sieciowody.
- Próbowałeś je uziemić? - Wszystkiego próbowałem.
- Guma, plastik... - Próbowałeś je magnetyzować?
Nie próbowałem ich magnetyzować.
Pamiętasz fizykę z 8-ej klasy?
Gdy magnetyzujesz gwóźdź za pomocą baterii...
- Otrzyma ładunek elektryczny. - Tak.
Nowy Jork, wieża. Tu Pan National 273. Podchodzimy.
Słyszysz mnie?
Wieża, słyszysz mnie?
Radio działa. To nie my.
Bez paniki. Wracać do samochodów!
Do samochodów!
Zachowajcie spokój.
Bez paniki. Wracać do samochodów.
- Jedźcie do domów! - Panie władzo!
Spider-Man!
Kapitan Stacy z 19-ki był moim tatą.
- Wiem, kto to był. W czym ci pomóc? - Kable rozruchowe.
- Kable rozruchowe? - Tak. I drut miedziany.
Mówię teraz głośniej, niż normalnie?
Tak.
- Strój cię uziemi. - Dobra, dawaj!
Dobra, dawaj, szybko.
Dobra, działa.
Dlatego byłeś drugi w Midtown.
Dołuj mnie bardziej.
- Muszę iść. - Idę z tobą.
- Gwen, nie możesz. - Mogę.
- To zbyt niebezpieczne. - Pójdę z tobą.
Widziałam plany sieci. Umiem uruchomić system.
- Idę! Wiesz, że mnie potrzebujesz! - Dobra, cicho. Idziesz.
Zamknij to.
Wybacz, kocham cię! Nie wściekaj się!
Peter!
Wciąż nie mamy awaryjnych generatorów.
Dawać mi techników!
Potrzebuję respirator.
Respiratory są na baterie. Zaraz przyniosę.
Widzisz mnie teraz, Spider-Manie?
Czas zmierzyć się z przeznaczeniem.
Wieża, mamy tu jakieś zakłócenia elektryczne.
Instrumenty wariują, radar wysiadł...
Lecimy na ślepo, rozumiesz?
Wieża, powtarzam: czekamy na instrukcje. Co się dzieje?
Szefie, dwa loty są na kursie kolizyjnym.
- Czas do zderzenia? - Cztery i pół minuty.
Włącz odliczanie.
Spóźniłeś się, Spider-Manie.
Zaprojektowałem tę sieć.
Teraz odbiorę to
co jest moją własnością.
Zamierzam władać tym wszystkim.
Będę dla ludzi jak bóg.
Bóg imieniem Błystek?
Nie dasz rady!
Tylko tyle potrafisz? No chodź!
No chodź!
Chcesz się poddać?
Dzięki, Gwen Stacy.
Zaraz przejdzie. To tylko kości.
Mięśnie i organy.
O, rany.
Nienawidzę tego kawałka!
Spider-Manie...
pewnie nie spodziewałeś się tego.
Przyspawałeś mnie do wozu?
Jaskiniowiec jesteś?
Nie możesz tu być!
Wiążesz mnie i ruszasz na wojnę? Wiem, jak ci pomóc!
- Co ty tutaj robisz? - Znam schemat sieci!
Umiem uruchomić system!
Nie możesz tu być. Nie żartuję.
Tu jest piekło.
Nie będziesz za mnie decydował! Słyszysz? Nie będziesz!
To moja decyzja!
Moja decyzja. Moja!
Jak go załatwić?
Jest elektrycznością. Jest jak akumulator.
Co się dzieje, gdy się przeładuje akumulator?
- Wybucha. - Tak!
Użyjemy jego mocy, by go załatwić. Świetnie.
Połączę linię energetyczną,
a ty uruchomisz system.
Kiedy powiem, włącz prąd. Masz go włączyć.
Choćby nie wiem co. Choćby nie wiem co.
Idź!
Sześćdziesiąt sekund do zderzenia.
Teraz Gwen! Teraz!
Zrób to teraz!
Tu wieża La Guardii. Skręć natychmiast na 280.
ALARM KOLIZYJNY
Jesteś na kursie kolizyjnym. Powtarzam. 280.
Działaj natychmiast.
Dobra, ludzie. Pomóżmy im wylądować.
Jest prąd! Wracamy do pracy.
Zdążymy na twój samolot!
Gwen, zostań.
Peter.
Gdy mówiłeś, że Spider-Man się nie zgodził...
sam się nie zgodziłeś!
Harry, coś ty zrobił?
Zmusiłeś mnie do tego.
Byłeś moim przyjacielem.
I mnie zdradziłeś!
Nie.
Chciałem cię ochronić.
Patrz na mnie!
Wszystko będzie dobrze.
Nie dajesz ludziom nadziei.
Ty ją odbierasz.
Nie, Harry.
Ja odbiorę ci twoją.
Nie! Gwen, uciekaj!
Harry!
Harry! Zostaw ją!
Harry, przestań natychmiast!
Ty nie jesteś taki! Harry, postaw ją!
- Harry. - Harry nie żyje!
To sprawa między nami dwoma. Chcesz walczyć?
Walcz ze mną, a ją puść!
Zgoda.
Nie!
Wszystko dobrze?
Trzymam cię, Gwen. Postawię cię tutaj.
Peter!
Hej.
Gwen?
Oddychaj.
Nic ci nie jest?
Gwen?
Zostań ze mną, zostań ze mną.
Masz ze mną zostać.
Gwen.
Nie, proszę! Proszę!
Proszę.
Nie mogę bez ciebie żyć.
Zostaw nas.
Robisz postępy.
Znalazłem siedmiu obiecujących kandydatów.
Po odejściu Spider-Mana...
miasto nie będzie już takie samo.
Bardzo na to liczę.
A propos postępów...
lepiej wyglądasz.
Raz lepiej, raz gorzej.
Opowiadaj.
Ilu ludzi miałeś na myśli?
Chcę mieć niewielką grupę.
Wszystko, czego ci trzeba, jest w Oscorp.
Pozwolenie wstępu.
Witam, panie Fiers.
Kim jest nasz pierwszy ochotnik?
Aleksei Sytsevich.
Obecnie odsiaduje dożywocie.
To on
najbardziej chce się do nas przyłączyć.
Dobrze.
Zacznij od niego.
Rosyjski gangster Aleksei Sytsevich
został uwolniony z tajnego więzienia
zwanego "Skarbcem" przez nieznanych ludzi.
To kolejny przykład narastającej przestępczości
odkąd Spider-Man zniknął pięć miesięcy temu.
Nieobecność pajęczaka spowodowała pustkę w sercu miasta.
Wierzcie lub nie, ale miejska policja
przyłączyła się do chóru nowojorczyków mających nadzieję
na powrót "pająka".
Cały świat zadaje sobie to samo pytanie:
"Gdzie jest Spider-Man?".
Szkoda tego Spider-faceta.
Przykro, że go nie ma. Jest naprawdę ludziom potrzebny.
Dokąd idziesz?
- Zjeść płatki. - Peter.
Dokąd idziesz?
Nie wiem.
Wiesz, to zabawne.
Próbuję tu posprzątać. Poukładać...
Wkładam stare szpargały Bena do pudeł.
Im cięższe pudło, tym czuję się lżej.
- Wyrzucasz stare rzeczy? - Nie.
Nie. Broń Boże.
Nie mogłabym. To moje życie.
Ale muszę im znaleźć...
lepsze miejsce.
Zerkam na nie ostatni raz...
i odkładam tam, gdzie mają leżeć.
PRZEMÓWIENIE GWEN
W tak piękny dzień jak dziś łatwo żywić nadzieję.
Ale przed nami również mroczne czasy.
Nadejdą dni, kiedy będziecie sami.
I wtedy przyda się wam nadzieja.
Bez względu na to, jak głęboko się skryje...
jak zgubieni się poczujecie...
musicie mi obiecać...
że będziecie żyli nadzieją.
Dbajcie o nią.
Musimy przezwyciężyć własne cierpienie.
Chcę stać się dla was
ucieleśnieniem nadziei.
Ludzie jej potrzebują.
A jeśli nawet nam się nie uda...
Czy można żyć w lepszy sposób?
Jeśli popatrzymy dzisiaj
na tych wszystkich ludzi, którzy pomogli nam się ukształtować...
Wiem, że wygląda to jak pożegnanie.
Lecz zabierzemy po kawałeczku każdej osoby tam...
gdzie będziemy dalej działać.
By przypominał nam, kim jesteśmy.
I kim powinniśmy być.
Spędziłam z wami wspaniałe cztery lata.
Będzie mi was bardzo brakowało.
Jazda! Szybko!
Na dół! Kryć się!
Nadajemy na żywo z rogu Park Avenue i 56-ej, gdzie zapanował chaos.
Mężczyzna w uzbrojonym pancerzu
sieje popłoch w śródmieściu.
Ja jestem Rhino!
Mówiłem wam, że wrócę!
- Nie! Nie! - Dzieciak!
Wstrzymać ogień!
- Druga jednostka. Nie strzelać! - Cywil na linii strzału.
Mały! Musisz stąd...
Patrz, Nowy Jorku!
Spider-Man wrócił!
Zostaw tego dzieciaka!
To moje dziecko! Proszę.
Dzielny mały!
Aleksei cię wystraszył, chłopczyku?
Ej, Spider-Man?
Wiedziałem, że wrócisz.
Dzięki, że mnie zastąpiłeś.
Jesteś najdzielniejszym chłopakiem świata.
Zajmę się tym świrem, a ty zajmij się mamą, dobra?
Uciekaj stąd. Leć.
Ej, walczysz?
Walczysz czy nie?
W imieniu obywateli Nowego Jorku i wszystkich nosorożców świata
proszę, byś podniósł mechaniczne łapy do góry.
Nigdy!
Zmiażdżę cię! Zabiję! Rozdepczę!
Mam tam zejść, żebyś mógł mnie zabić?
Tak!
Już się robi.
Nie ma jak w domu.
NIESAMOWITY SPIDER-MAN 2
Tłumaczenie napisów: Anna Niedźwiecka