OSTATNIA Z FORMLINGÓW
Moja historia zaczyna się w czasach przed długą zimą.
Kiedy nasza kraina była piękna i zielona.
Zanim...
straciłam wszystko.
Mieszkaliśmy i pracowaliśmy w lasach.
Wśród Formlingów panował pokój.
Na koniec dnia wracaliśmy do wioski.
To było piękne miejsce w środku lasu.
To był mój dom.
Mój brat i ja jeszcze nie mieliśmy swojej zwierzęcej postaci.
Stresowało mnie to, choć udawałam, że nie.
Co jest? Nie mów, że się stresujesz.
- Nie. - Widzę to w twoich oczach.
To nie moja wina.
A jeśli nie znajdę zwierzęcej postaci?
Został tydzień. Czy jestem gotowa?
Jesteś. Każdy o czystym sercu znajduje swą postać.
Nie każdy.
To było dawno. I zdarzyło się tylko raz.
Wierz mi, oboje znajdziemy swoją postać.
I będziemy razem biegać po lesie. Zobaczysz.
Minął tydzień, ale ja wciąż byłam niepewna.
W samą porę na kolejną ceremonię.
Cóż za brutalna, dzika tradycja.
Co zrobicie z tymi niewinnymi dziećmi,
które nie znajdą swojej postaci?
Odrzucicie je? Tak jak mnie?
Nie odrzuciliśmy cię, Vex.
Odszedłeś na własne życzenie.
Kłamstwa.
Obróciliście się przeciwko mnie.
Wszyscy.
Wyśmiewaliście mnie za moimi plecami.
Żałosny Vex.
Niegodziwy Vex.
Bezkształtny Vex.
Przemawia przez ciebie strach.
Nie ufasz światu.
Widzisz we wszystkim zło, nawet gdy go nie ma.
Długo rozmyślałem o waszej zdradzie.
Pełen żalu, samotny, w dziczy.
Teraz wiem,
że czas przejąć władzę.
Podczas moich podróży odkryłem moc,
która przyćmiewa wasze zdolności.
Moc żywiołów.
Możecie się poddać z własnej woli
lub was zmuszę, gdy tu powrócę.
Bez względu na waszą decyzję obejmę nad wami władzę.
Wybór należy do was.
Jesteś głupcem, Vex.
Nie damy się zastraszyć.
Pożałujecie tego.
Vex wrócił do lasu.
A my dokończyliśmy ceremonię. Ale czułam lęk.
Razem z Kataru wyruszyliśmy, nie wiedząc, dokąd trafimy,
bojąc się, że powrót Vexa to zły omen.
Ceremonia odbywa się w ciszy, więc milczeliśmy.
Czekaliśmy i czekaliśmy.
Nie wiedzieliśmy na co.
Na znak, wizję...
Coś, co nam ukaże naszą postać.
Każdego dnia szliśmy dalej na nieznane ziemie.
Im dalej szliśmy, tym bardziej bałam się, że nie znajdę mojej postaci.
Że stanę się zła i rozgoryczona jak Vex.
Lecz potem, w końcu...
Akita.
Kataru!
Akita!
Udało się. Mówiłem, że tak będzie.
Twoja postać mnie nie zaskakuje.
- Pasuje do ciebie. - Bo jestem silny?
Bo jesteś głośny, wiecznie głodny i dużo śpisz.
A ty jesteś wilkiem.
Sprytnym i zwinnym. Z dużymi zębami.
Chodź. Na co czekamy?
Spróbuj nadążyć!
- Nie mogę się doczekać, aż wrócimy. - Idź. Ja jeszcze się przebiegnę.
Jesteś niespokojna jak wilk.
Do zobaczenia.
Nie!
Kataru!
Kataru! Uciekaj!
Proszę.
Nie! Kataru!
Kataru!
Opuściłam wtedy wioskę.
Nie wrócę,
dopóki Vex i jego pan, Lodowy Cesarz, nie zostaną ukarani.
Nie wiedziałem.
Teraz wiesz.
Lodowy Cesarz pojmał mojego przyjaciela. Uwolnię go.
Co oznacza,
że mamy ten sam cel.
Nie. Ty chcesz uratować przyjaciela.
Ja chcę się zemścić.
Napisy: Sylwia Szymańska