Ninjago: ściśle tajne.
Miasto Ninjago.
Moje miasto.
Znam je jak własne obwody.
Dlatego wiem...
że ma mroczną stronę.
Moi przyjaciele są uwięzieni
w grze zwanej Najwyższe Imperium.
Tak, dobrze słyszeliście.
Więzi ich tam złoczyńca o imieniu Nigrapi.
Ale to nie jego prawdziwe imię.
Jest fałszywe niczym uśmiech dilera samochodów.
Jego tożsamość to Milton Dyer,
programista, autor Najwyższego Imperium.
Uwolnienie ich z cyfrowego świata
zależy od znalezienia Dyera w realnym świecie.
Moim świecie.
Szukałem tropów,
ale wchodziłem tylko w ślepe uliczki.
Aż...
pojawiła się ona.
Tu jesteś.
Powiedziała, wrzucając jedyny promień światła do mego ponurego świata.
Z kim rozmawiasz?
I czemu się tak ubrałeś?
Jesteśmy detektywami szukającymi zaginionej osoby,
więc ściągnąłem tysiące kryminałów.
I to ma związek z... kapeluszami?
Według moich badań
wszyscy skuteczni detektywi noszą prochowiec i fedorę,
snując dociekania.
Przyjąłem tę samą metodę.
Wątpliwe, żeby fedora i monologi opisowe
miały istotny wpływ na wynik śledztwa.
Próbowałem wszystkiego. Bez skutku.
To musi zadziałać.
No dobrze.
Mam nową drogę dochodzenia.
Jakiś trop?
- Co? - Detektywi nazywają to „tropem”.
Dobrze, mam trop.
Źródło chętne do współpracy.
Kanarek chce śpiewać?
Kto to?
Pamiętasz to zdjęcie z domu Dyera?
Namierzyłam jego kolegę w Klubie Karaoke Wesołka.
Może wie, gdzie jest Dyer.
Więc uliczni plotkarze dali nam cynk
o zbirze, którego musimy przycisnąć.
Czas, by tych dwoje tajniaków
ruszyło w drogę.
Już tu kiedyś byłem.
To była dziura serwująca tanią bąbelkową herbatę.
Gdy tylko weszliśmy,
ci prostacy wlepili w nas swoje gały.
Hej! On mówi do nas...
czy o nas?
Tak czy tak nie podoba mi się to.
Może wystarczy tej narracji na teraz?
Powiedziała nerwowo.
Bo po tych nikczemnikach było widać,
że czekają nas kłopoty.
Zane! PIXAL!
Miło was widzieć!
Co was sprowadza do mojego karaoke?
Dareth! Cześć!
Pamięć mi podpowiada, że to twój lokal.
Nic nie mów, wiem.
Potrzebujesz pomocy Brązowego Ninja?
Brązowy Ninja?
Niech zgadnę.
Inni ninja zaginęli w jakimś szalonym świecie
i szukasz czegoś, co pomoże im wrócić?
Zaskakująco trafne domysły.
Tak, to im się często zdarza.
Jak ich nie kochać? Czekaj, wezmę rzeczy.
Hej, wy dwoje!
Mam z wami do pogadania, ninja.
Wsadziliście mojego brata do Kryptarium.
Całkiem możliwe. Kto to?
To Megagołąb.
- Kto? - Megagołąb.
Wiecie, że jego krzyk wypełnia noc.
Nie znam tego imienia.
Przygłup był wielki jak wół
i wydalał podobny swąd.
Co powiedziałeś?
Nie był orłem,
ale jeśli chciał walki,
z chęcią mu ją dałem.
Czyżby?
Zobaczmy.
Bierzcie go!
Im są więksi, tym mocniej upadają.
Dlatego dostanie podbródkowym w szczękę.
Podbródkowy, co?
Zablokowany!
Stary ubiór musiał się skurczyć w praniu.
Trochę przyciasny.
Chwila. Zaczęliście beze mnie?
Nie martwcie się. Ochraniam...
was.
Jego moc przewidywania moich ruchów była irytująca.
Pomyślałem, że mocny prawy sierpowy go zmyli.
Prawy sierpowy? Blokada!
Jesteś mój, ninja.
Dobrą nowiną było to, że ocaliła mój nindroidowy tyłek.
Złą nowiną było,
że ten, którego szukaliśmy, pewnie już dawno zniknął.
Kogo szukacie?
Kolegi Miltona Dyera z dzieciństwa.
Dyer?
Dawno nie słyszałam tego nazwiska.
Bingo.
To ty?
Zgadza się. W dzieciństwie.
Jestem Tony.
Będziemy wdzięczni
za każdą informację o Dyerze.
Nie jesteście pierwsi. Pytają o niego od lat.
Dziennikarze czasem wpadają, ale...
nic nie mówię, bo stary Milty zasługuje na prywatność.
Ale teraz powiesz?
W związku z tym, że dzieciaki giną w grze,
czas porozmawiać.
Gadaj.
Gdzie jest Dyer?
Dokładnie nie wiem,
ale powinniście wpaść do Pizzy Buddy’ego.
- Czemu? - Tam grał w swoją pierwszą grę.
Tam znalazł swoje powołanie programisty.
Nazywał ją Miastem Gier Wideo.
Zawsze tam potem wracał po inspirację.
Pizza Buddy’ego niczym się nie różniła
od innych nor z pizzą,
ale miała najlepsze gry w mieście.
Gliny zamknęły ją z powodu zaginięć.
Ktoś idzie! Chodźmy!
Prawie pobiłem rekord.
Dzieciaki wkradają się tu, by pograć,
z powodu zakazu gier w mieście.
Zaczynasz działać na moje obwody nerwowe.
Masz zamiar cały czas mówić tym głosem?
Jej oczy wyrażały irytację,
ale jej serce zdradzało, że szanuje moje niekonwencjonalne techniki.
Moje serce nic nie zdradza. Każda część mnie jest zła.
Czekała mnie ciężka praca.
Musiałem udowodnić, że wiem, co robię.
PIXAL! Padnij!
Podobno węszycie w przeszłości Dyera.
Wasza wizyta była kwestią czasu.
Czy Mechanik też zgrywa detektywa?
Dziwaczne.
Dołóżmy tym prostakom.
Zane!
Musimy...
Nigrapi będzie usatysfakcjonowany.
Zane?
Zane!
Z desperacji chciałam spróbować wszystkiego,
nawet teorii Zane’a.
Włożyłam fedorę i poszłam na całość.
Musi być jakaś wskazówka
w tym szalonym świecie.
Mogłam stracić partnera, ale nie determinację.
Odpowiedź musiała być gdzieś tu,
w Mieście Gier Wideo Dyera.
Hasło głosowe: „miasto gier wideo” zaakceptowane.
Byłam zaskoczona odkryciem,
że Zane miał rację.
Mówienie do siebie komicznym tonem pomaga.
Będę się tego trzymać.
Milton Dyer, jak sądzę.
Wiedziałem, że prędzej czy później ktoś mnie znajdzie.
To pewnie nie wizyta towarzyska?
Nie, panie Dyer.
A może raczej Nigrapi?
Nie jestem Nigrapim.
„Nigrapi” to był tytuł gry.
Tytuł roboczy, nim nazwaliśmy ją Najwyższym Imperium.
To była Niedokończona Gra Przygodowa I.
Jej sztuczna inteligencja była tak niebezpieczna,
że postanowiłem jej nie kończyć.
Kto to zrobił?
Nikt. Zabezpieczyliśmy program tak dobrze,
że nie ujrzy światła dziennego.
Jedynym sposobem na jego dokończenie jest...
Programowanie jej przez Nigrapiego.
O nie.
Napisy: Anna Wiśniewska