W kierunku chaosu.
Przyjaciele nie chcieliby naszego odwrotu. Musimy iść naprzód.
Znajdziemy jakiś sposób.
Znajdziemy sposób i uwolnimy ich.
Dobrze, co dalej?
Terra Domina. Miejsce ostatniej klucz-tany.
Wygląda trochę...
burzliwie.
Musimy być blisko końca gry.
Do zobaczenia po drugiej stronie.
Jasny gwint!
Świątyni Szaleństwa Nigrapiego.
Też bym oszalała, mieszkając tu.
Okej, trochę zakręcone.
Wracajmy. Ocenimy zagrożenia i wrócimy z planem.
Czuliście to?
Co?
Nie wiem.
Chyba coś poczułem.
Rany!
Hej!
Co to jest?
Skąd ta muzyka?
O nie! Tego się obawiałem.
Weszliśmy w świat starych platformówek.
Te gry zmuszają do biegu ku chaosowi?
Właściwie przewijają cię ku chaosowi.
Są pewne zasady.
Jeden: nie możesz się cofnąć.
Dwa: im dalej, tym szybciej.
Trzy: przeszkody są zaprogramowane.
Gdy dopasujesz się w czasie, unikniesz ich.
I najważniejsze: jak zginiesz,
musimy zacząć od początku.
Czy to znaczy, że musimy...
Dobrze.
Rozumiem.
Musimy to powtórzyć?
Wszyscy? Czy to sprawiedliwe?
Uważajmy, to nie powtórzymy błędów.
O tak!
Zaczyna mnie to męczyć.
Nie zostało nam wiele żyć, więc uważajcie.
Okej, zostało mi ostatnie życie.
- Mnie też. - To samo.
Koniec z błędami.
Nie przewija.
Pokonaliśmy poziom?
Nie widzę klucz-tany.
Muzyka przyspiesza,
gdy gra staje się trudniejsza.
To może być trudniej?
Labirynt nieskończoności!
Oby nie. Nieskończoność zajmie wieczność.
Rzucają w nas cegłami?
To nie cegły, tylko bomby!
Co to?
Podłoga też może buchać płomieniami.
Nie będę już wyśmiewał starych gier.
To trudne!
Nic dziwnego, że jej nie wydano.
Kto grałby w Kolczastą Bombę, Cegły i Gorące Podłogi?
Kogo obchodzi nazwa? Ona nie ma końca.
Oby nie.
A jeśli tak?
Jeśli nie ma wyjścia?
Patrzcie! Skrzynia!
Daj nam coś wspaniałego!
Cyklony nie są dobre.
To wirujące chmury chaosu niszczące wszystko, co napotkają.
Hej!
Może tylko siły natury pokonają ten labirynt.
Zobaczmy.
Chyba dzięki temu mogę używać airjitzu!
Super, ale to chwilowe.
Błyski przyśpieszają.
Airjitzu wzniesie cię na szczyt labiryntu.
A wy?
Leć sama. To lepsze niż nikt.
Mam lepszy pomysł.
Trzymajcie się.
Chwila, nie, co ty...
Cyklondo!
Chyba nie jest nieskończony.
Powinni go nazwać: „super długi
i niezwykle irytujący, ale skończony”.
Tak, łatwe do wymówienia, nie?
Cóż, nie przedłużajmy.
Chodźmy.
Znowu muzyka?
To może być gorzej?
To pewnie bitwa z finałowym bossem.
Wybierz swego mistrza.
Czas na klasyczną bijatykę?
Zdecyduj się, stary.
Co znaczy „Wybierz swego mistrza”?
Wybierz swego mistrza.
Ktoś musi walczyć z bossem.
Wezmę tego.
Jesteś pewny?
Zostało ci jedno życie.
Tak jak tobie.
Wybrano mistrza.
Nigrapi wybierze ci przeciwnika.
Będziesz walczyć z...
Lloyd.
Harumi?
Miło znów cię widzieć.
Jak?
To nie ona, Lloyd! To trik!
Pole siłowe.
- Lloyd! - Nie!
Tęskniłeś za mną?
Dużo o tobie myślę.
Zastanawiam się, czy mogło być inaczej.
Może w innym miejscu lub czasie.
Może znów będziemy razem.
Ty i ja.
Lloyd!
- Nie umiem z nią walczyć! - To symulacja, nie ona!
Harumi, proszę, nie rób tego.
Zostawiłeś mnie.
Ratujesz ludzi, a gdzie byłeś, gdy cię potrzebowałam?
Gdzie byłeś?
Lloyd, mam mało czasu,
ale chciałam przeprosić.
Przepraszam za wszystko.
Dasz mi jeszcze jedną szansę?
Harumi,
to naprawdę ty?
Nie, Lloyd! To nie Harumi!
Komputer próbuje wejść ci do umysłu!
To tylko program!
Harumi, co robiliśmy na pierwszej randce?
Oglądaliśmy zachód słońca?
- Słuchaliśmy muzyki? - Poszliśmy nad kanały w Ninjago.
Dokarmialiśmy biednych.
Prawdziwa Harumi by to pamiętała.
Nie jesteś Harumi!
- Nie! - Lloyd!
Jay...
Co robimy?
To, co musimy.
Odzyskamy przyjaciół
i powstrzymamy Nigrapiego.
Napisy: Anna Wiśniewska