Jim, preciso oito candeas a pilas.
Están no caixón da mesa.
Respondes unha pregunta doada?
Se a fas, si. Aquí, Jim.
Que pasa? Por que é todo tan raro?
Empezou todo a semana pasada cando marchou a luz?
Tres preguntas, ningunha doada. En canto á última, non,
isto comezou hai moito tempo.
Pero tamén, si.
Por que bailabamos?
Pensei que así verías que Maggie está namorada de ti.
E logo namoraríaste dela.
Parece moi doado en Jane Austen.
- Jane Austen? - Si.
O cerebro do roubo de diamantes de Clerkenwell?
Vasnos deixar entrar tanto se che gusta coma se non.
Non. Non sodes benvidos.
Ceo. Abrindo portas.
Onde gardades os informes?
Informes?
Es escribán de clase 37. Os informes, onde?
- Na miña oficina, mais... - Lévame!
Pero non podo!
Es un demo, non podo...
Sabes os problemas en que me metería?
Non pasa nada. Esqueces as abellas.
- Abellas? - Sodes coma abellas.
Protexedes a colmea se intentan entrar.
Cando estás dentro...
É factible que un demo non autorizado
ande vagando polo ceo sen escolta?
Abellas.
Pero non pareces unha abella.
Pareces un abáboro asasino,
- unha serpe ou... - Abellas.
Veña. Á túa oficina, sígote.
Moi ben.
Veña, agóchate.
Sodes patéticos.
A lexión dos condenados, invencibles.
Se cadra si, pero seguides aí fóra,
e nós estamos dentro. Non me asustades.
Teño irmáns. Non me asustades con esas caras.
- Déixaos, Maggie. - Non, non lles teño medo.
Levo toda a vida asustada.
- Xa non teño medo. - Por favor, Maggie.
Si, por favor, Maggie.
Non quedes en vergoña diante da muller que amas. Lamentable.
Non queda en vergoña. É máis valente ca ninguén.
Dúas covardes.
Credes que sodes valentes por estardes dentro
- e nós aquí fóra. - Deixádenos.
Deixade a libraría e ao señor Fell tranquilo.
Non es ninguén.
Mírate, tes unha tenda que non visita ninguén.
Non podes pagar a renda. Penoso.
Ninguén te quere e es desagradable.
Non es ninguén.
E vivirás e morrerás como unha ninguén.
Meu Deus, sodes ben patéticos.
Queres vir aquí e dicirmo á cara?
Veña, rápido. Vai!
Maggie? Que pasou?
Creo que lles dixen que podían entrar.
Vinde aquí atrás, rápido.
Por favor, polo voso ben.
Estou preparado para adoptar medidas defensivas
se é necesario. Non vos acerquedes.
Ola.
Hai alguén aí?
Xa volo digo, podedes marchar agora
e ninguén sairá ferido.
Ti sairás ferido.
CAPÍTULO 6: CADA DÍA
BOS PRESAXIOS
- Bonita oficina. - Solitaria.
Por iso me alegrei tanto cando tiven que ir á Terra.
Non ves a ninguén aquí?
A ver, cada cen anos, vén alguén pedirme algo.
Non estás detido de verdade, non?
Pois non.
- Estoute axudando, verdade? - Estás.
Voume meter en problemas.
Iso cres?
Pois fagamos que pague a pena.
Que tes sobre Gabriel?
RE: A SITUACIÓN DE GABRIEL
É confidencial, non cho podo ensinar.
Non podería abrilo inda que quixese.
Non teño permiso.
Tes que estar no trono ou exercer dominio.
- Como o fixeches? - Non sempre fun demo.
E nunca cambian os contrasinais.
Veña, idiotas, collédeos!
Non entrarán todos no círculo.
- Nin os demos son tan parvos. - Cal é o teu plan?
Era ese. Non teño máis ideas.
Por aquí, axiña.
Por que rebentan?
É algo complicado. O círculo é unha porta.
Se entras e non estás preparado,
pode descompoñerte por completo.
O que dis ten sentido na túa cabeza?
Quedade onde estades!
E...
remata.
Todo remata.
O tempo e o mundo
acábanse.
E comezamos a eternidade.
Para sempre.
Amén.
- Amén. - Amén.
Non.
"Non"?
Si.
Non.
Non á vitoria final do ceo na Terra?
Síntoo, pero desta non o vexo.
Paso.
E podo preguntar por que non o ves?
Por suposto.
- Por que? - Podías preguntar.
Porén, son o único arcanxo de primeira orde aquí
ou no universo.
Así que non vou contestar.
Pero podes seguir preguntando o que queiras.
Harmaguedón, a secuela,
vai ser que non.
Que máis tiñamos hoxe?
- As quendas de limpeza. - Vale.
Que temos?
Creo que atopamos ouro.
Empurrade!
- Funciona! - Si!
Hai máis extintores aquí.
Por que tantos extintores?
Houbo un incendio unha vez.
A ver, é que os libros poden...
- Tanto ten. - Excelente.
Preciso espuma en spray.
Gabriel negouse rotundamente
a recrear outro Harmaguedón.
Non é propio del.
Sabes por que non?
Aínda non. Tiveron unha clase de xuízo.
Foi un xuízo de verdade. Non durou moito.
Ola, Crowley.
Non pensaba verte de novo.
- Coñecémonos? - Cando eras anxo traballamos
na nebulosa Cabeza de Cabalo.
Coñecín moita xente.
Muriel, es a última persoa que esperaba ver
colaborando co inimigo.
Supoño que pode parecer algo malo,
- pero detíveno. - Non tal.
Non quero interromper. Sigue.
Ensínalle o xuízo.
Shax, ordénoche que marches de aquí
coa túa xente.
E vai bulindo,
ou vou ter que tomar medidas drásticas.
Azirafel, que es?
O anxo de apoio emocional de Crowley?
Un anaco de pan, o que se fai pasar por nativo.
Necesitas máis comidas de humanos, Azirafel?
Mandámosvos o cociñeiro?
Dános a Gabriel.
Dánolo.
Ás veces chámanme Gabriel.
E dille a ese imbécil
que deixe de interromper.
- Vai ao teu cuarto, estarás seguro. - Vale, boa noite.
Alguén quere chocolate quente?
- Non. - Non.
Entrade.
Gabriel, arcanxo supremo,
negácheste a exercer a túa autoridade celestial
e polo tanto, serás destituído do teu cargo.
Xa vexo. Mandádesme para o inferno.
Acepto o meu destino.
Ás veces un anxo ten que dicir:
"Xente, xa abonda." Aínda que...
Sen discursos, Gabriel. Non vas para o inferno.
Que un príncipe do ceo
sexa expulsado á completa escuridade
é unha boa historia.
Mais se pasa dúas veces,
parece que hai algún problema institucional.
E non o hai.
E non fai falta dicir que non o hai.
Seguro que che alegra saber
que seguirás sendo un anxo.
Para ser xenerosos,
borrarémosche a túa memoria do teu tempo como Gabriel.
Serás degradado
a anxo júnior de rexistro de clase 38.
Iso está bastante ben.
Eu son anxo de clase 37.
Non sabía que había aínda máis.
Xa vexo. Ben, todo cousas boas.
Só unha cousa. A roupa é á medida. Podo seguir levándoa?
Proporcionaranche vestimenta axeitada, Gabriel.
- Esta roupa? - Non é axeitada.
Vale, terei que quitar a roupa e limpar o escritorio.
- Tes escritorio? - Teño, si.
Só preciso...
Volvo agora.
- Podemos tirarlles libros? - Mellor non.
Nada de ficción, pero enciclopedias?
- Está todo en Internet. - Se é necesario...
Pero que está...?
Abrindo portas.
- Caeulle. - Pechando portas.
Descendendo.
Que anda a facer?
Sacando a roupa e limpando o escritorio.
De verdade...
- Non ten escritorio. - Non me fío del.
- Podemos borrarlle a memoria xa? - Sen el aquí non.
Boa idea.
Moi ben.
Non dou atopado a súa memoria en ningures.
De feito non o atopo no edificio.
Marchou do ceo. Activo a alarma?
Non sexas patética!
Non, ides ir atopalo, iso é todo.
Deixade de folgar, covardes!
Subide as escaleiras.
Acabáronse os extintores e non quedan enciclopedias.
Non podemos detelos.
Que facemos?
Debemos tomar medidas desesperadas.
Que?
Levo sen facer isto dende a I Guerra Mundial.
É algo que só debemos facer
cando estamos en pé de guerra.
Que fixeches?
Creo
que acabo de comezar unha guerra.
- Que pasou? - Declaroulle a guerra ao inferno.
Isto poderíase complicar moito.
Vale, veña, volvamos alá. Ti tamén.
Que mundo tan curioso.
Ola, hai alguén?
Volviches.
Que lles fixeches?
- Fixen o do halo. - Como?
Fixen o do halo.
Detonaches o halo.
O inferno vaise anoxar.
Estamos en guerra, por fin.
Ninguén está en guerra.
Enviastes unha parva liderar uns parvos
a atacar unha libraría.
Esas parvas de aí queren o arcanxo
para despedilo.
Bo traballo, Shax.
Moi ben feito.
Recórdame que che dea unha medalla.
- Sarcasmo, non? - Si.
Iso temo.
Se vai haber guerra...
Non, nada de guerra.
Azirafel, arranxemos isto.
- A caixa de cartón? - Que caixa?
Coa que chegou Gabriel.
Gabriel. Está aquí?
Ás veces chámanme Gabriel.
Si, fixemos unha cousiña, un milagre para agochalo.
Os nosos milagres xuntos funcionan ben.
Coidado, pode ser unha trampa.
É unha caixa de cartón, non morde.
ESTOU NA MOSCA!
Aí o tes. Xusto o que eu pensaba que facías.
- Que facía? - Escribir unha mensaxe.
Para ti, na parte de abaixo da caixa.
"Estou na mosca."
Que mosca?
Lord Belcebú, as moscas son do teu departamento.
Aquí só hai unha mosca, unha coñecida.
Veña, ven aquí.
Moi ben.
Por iso ninguén te atopaba.
Aquí gardabas todos os teus recordos.
Todo o teu... ti.
Mírate.
Es perfecta.
Toma.
Cóllea.
Con coidado.
Agora...
ábrea.
Como vou conseguir que dez millóns de anxos
calmen a súa ansia de guerra?
Dáme calafríos pensalo.
Imaxina dicirlles aos demos
que deixen as armas e volvan ao traballo.
Polo menos sabemos de quen é a culpa.
Non podes sentar, agardo a alguén.
- A min. - Non creo.
Cara nova. Tiven a outra 6000 anos,
era hora dun cambio.
- Non sei quen es. - Veña, son eu.
Belcebú? Lord das moscas?
Mira.
- Aí o tes. - Por que quedamos aquí?
Se imos falar do pasado, non pode ser nos nosos territorios.
E de que temos que falar?
Do maldito Harmaguedón.
Foi coma un gran no cu ben grande.
- Estamos listos para a segunda ronda. - Nós tamén. Listísimos.
- Harmaguedón, aló imos. - Maldito Harmaguedón.
Maldito Harmaguedón.
- Perdiches. - Ti tamén.
- Non tal. - Non gañastes.
Dimo a min. Todos no ceo pensan que son o xefe supremo
e que podo facer que haxa guerra.
Iso me dixeron os meus.
É bo saber que hai alguén que me entende, grazas.
Mágoa que non volvamos falar.
Teño unha proposta.
En vez de Harmaguedón, que tal...
non Harmaguedón?
Unha proposta interesante.
Non Harmaguedón.
Non lles vai gustar. Moitos demos viven para iso,
se se lle pode chamar vivir.
Os anxos tamén, pero non sempre consegues o que queres.
Vantaxes de non Harmaguedón?
Mantemos o statu quo estático e "quodo".
- Ninguén o pode saber. - Ninguén.
Trato?
Gústame esta canción.
Canción?
- A música que soa. - Que música?
- O ruído. - Iso é música?
Gústame.
Contén información de forma melódica.
"Cada día hai algo máis preto."
Logo... a min tamén me gusta.
Un amor coma o teu virá seguro xunta min
Logo chegamos a un acordo.
Non temos que volver vernos, non?
En absoluto.
Fágase a luz.
Creo que o escultor captou algo.
A forma da cabeza.
Fermosa. Moi emotiva.
Parécese bastante.
Ás veces veño aquí e estou horas...
mirándoa.
Claro. Imos ao pub?
O RESURRECTO
Dúas copas de bebida embriagadora.
- E... - Patacas fritas.
Moi ben, señor. Que bebida desexa?
O que acostumen consumir por vía oral os humanos.
Dúas cervexas logo.
Que é iso?
Unha gramola clásica de 1960.
Hoxe en día non se ven moitas.
Metes os cartos e dislle o que queres escoitar.
Vaia, sodes incribles.
Aquí tes.
En realidade non temos que bebelas.
- E... - Unhas patacas?
Ben.
Iso é...? Fuches...?
Un pequeno milagre.
Esa canción estará sempre nesa gramola
para os aflixidos.
Debería darche algo.
Toma, para ti.
Nunca sabes cando a precisarás.
É un contedor.
Dentro é máis grande. Podes meterlle cousas.
Aburiño.
Non sei que dicir.
Por que?
Ninguén me deu nunca nada.
Azirafel.
Miguel, Uriel.
- E non mo digas. - Non cho digo.
- Son Sariel. - Sariel.
Si, xa o sabía. Pois claro.
E vós.
Ti.
Grazas.
Que anxo máis parvo.
Por que?
Ía xunta ti, pero...
esquecinme.
Creo que Azirafel coidou mellor de ti do que eu o faría.
Belcebú, traidora,
colaboraches co ceo.
Non colaborei co ceo
nin Gabriel colaborou co inferno.
Atopei algo máis importante que escoller bando.
Que tenro.
- Para crer no amor verdadeiro. - Mortais.
Que fan aquí mortais? Convérteas en sal.
- Sariel! - Xa vou.
Non vai facer falta. Encárgome eu.
Maggie, Nina, vinde comigo.
- Telo controlado? - Si, totalmente.
Non lle contedes a ninguén nada disto.
Aínda que non vos crerían, pero...
Debín abrir hai media hora.
Como podes pensar niso?
A xente precisa café, a cafetería tiña que estar aberta.
Un pracer coñecervos, ata sempre. Coma se non pasase nada.
Algunhas traballamos toda a noite.
De onde vés?
Non me lembro.
Sabia decisión. Nunca digas como se fai.
A non ser que cobres. Toma, escolle unha carta.
Vou á miña tenda durmir detrás do mostrador.
A non ser que precises axuda.
Podes ir ao mercado
comprar nata, leite de avea, de soia e de améndoas?
Vou.
Non vos escoito.
Por favor, podemos...?
Xa abonda!
Falade un por un!
Esixo que me entregues
a Gabriel e Belcebú
como agasallos para Satanás, o líder.
Seguro que os quere como entremés.
E eu esixo que nolos entregues a nós
para un castigo celestial.
Non descartamos a opción
de envialos ao inferno como castigo,
pero sería cousa nosa.
Por que non lles preguntamos
a onde lles gustaría ir?
Isto é absurdo.
Non, hai precedentes.
O inferno impón o castigo do ceo, coma con Xob.
Encantador, non o coñecín.
Gabriel, Belcebú,
vós que queredes?
Eu quero
roupa mellor.
E gustaríame estar con Belcebú.
Onde estea Belcebú, alá é o meu ceo.
E onde ti esteas, corazón, será o meu inferno.
Alfa Centauri está ben. Sempre quixen ir.
Hai planetas decentes. Non hai vida nocturna, pero...
Se marchades, non podedes volver nunca.
Esa é a intención.
Se foxes, traidora,
o inferno enviará tódalas lexións para atoparvos.
Sabes tan ben coma min que o inferno non ten moito persoal.
Sen min alí, Shax,
poderías ser a próxima duquesa do inferno.
Duquesa do inferno.
Anxos e demos non poden...
Cada día hai algo máis preto
Vai máis rápido que unha montaña rusa
Un amor coma o teu virá seguro xunta min
Se volvedes ao inferno,
- recupero o piso? - Tanto ten.
Si que ten! Estou canso de vivir no coche!
Non creo que ó meu coche lle guste tampouco.
Coido que o consello escuro
ten que dicir algo sobre este desatino.
Encantaralles saber que a poderosa Shax
descubriu un traidor entre nós.
Comprobémolo, si?
Pida ben e rápido. Levo 30 horas sen durmir.
Penso burlarme se non me gusta o que pide.
Si, entendo.
Quero un café grande con leite de avea
cun chorro de xarope de améndoas, por favor.
Marchando.
Alguén lle pide a morte?
Que?
O nome do establecemento:
"Dáme café ou dáme a morte."
Supoño que todos piden café.
Nunca pediron a morte.
Xa, iso supoño.
É predicible.
Teño permiso para eliminar o nome
de quen axudou a Gabriel do Libro da vida.
Será coma se nunca existises, Azirafel.
En ausencia de Gabriel,
- son o arcanxo supremo. - En funcións.
Perdoade, teño que interromper.
E trouxen un café.
- Non pedín interrupcións. - Non podía evitalo.
Estabas dicindo parvadas.
Sandeces totales.
Non tes autoridade para facer algo así.
E ti quen es?
Por Deus bendito,
e dígoo literalmente, non me coñeces?
E ti que, demo? Coñécesme?
- Sacádeo de aquí! - En serio?
Coñézote.
A última que te vin eras unha cabeza xigante que flotaba.
O Metatrón.
Correcto.
Isto chama menos a atención.
Vale. Ti, ti e ti, para o ceo.
Apurando, e sen dar chío.
Ti non.
Súa reverencia,
- Súa maxestade, súa... - Veña, cúspeo.
Fixemos algo mal?
Iso aínda está por ver, non?
Veña, marchade todas.
Menos a que ten poucas luces.
Podo necesitarte.
Moi ben.
Quedamos só ti mais eu, Azirafel.
Creo que precisamos ter unha conversa,
non cres?
Creo que non queda nada que dicir.
Xa sabes a miña posición.
Tróuxenche café da cafetería.
Un café con leite de avea
cun bo chorro de xarope de améndoa.
Un café para min?
Valo coller?
- Debo...? - Bebelo?
Si, claro.
Inxerín cousas na miña época.
Está moi bo.
Iso esperaba.
Ben, temos cousas que falar.
Damos unha volta?
Vai, o día non pode ser máis raro.
Ti tamén deberías marchar.
O Metatrón díxome que agardase.
Se cadra necesítame.
A min! Se cadra necesítame.
Xenial. Estrela dourada para ti.
- Volverán axiña. - Si.
Cando Azirafel volva, precisamos un tempo para nós.
Logo disto creo que imos tomar
un almorzo extremadametne alcohólico no Ritz.
Unha idea excelente. Almorzo.
- Tempo para nós. - Nós os dous, ti non.
Claro, si.
Podo explorar a libraría.
Tes que marchar.
Podo levar un libro?
Antes estiven mirando un.
Son como a xente, pero portátiles.
Adiante. Este gustarache.
- Non servirá de nada. - Non importa.
Temos que dicírllelo.
Vale. Se alguén quere algo, dille que volvemos en cinco minutos.
Vale.
Ordenaches todo!
Onde vai o outro? Temos que falar.
- Marchou, non é bo momento. - Non preguntei.
Tes que oír o que imos dicir.
Ti mais o teu amigo estivestes meténdovos nas nosas vidas.
Non somos un xogo, somos persoas.
Non podedes emparellarnos para divertirvos.
Ti estabas a chorar e había que rescatar a Nina e...
Acabo de saír dunha relación, non estou lista para comezar outra.
Estou feita un desastre.
Non podo empezar con Maggie.
Cando poida, espero que ela estea aí,
pero non o garanto.
- Eu si. - Non axudas, anxo.
Mirádevos os dous. Ti es duro de roer
e non confías en ninguén.
E o outro, que a saber onde vai, é o tenro que cre na maxia,
que a xente é boa e todo iso.
Por que me contas iso? Non o entendo.
Por iso cho di, porque non o entendes.
Porque o señor Fell mais ti non falades entre vós.
Falamos todo o tempo!
Levamos falando millóns de anos.
Eu digo algo brillante
e el di algo gracioso sen querer, é xenial.
Nunca dicides o que pensades de verdade.
É o que precisabamos.
E o que vós precisades tamén.
Non tes que responder agora.
Toma o tempo que precises.
Non sei que dicir.
Pois vaille contar ao teu amigo as boas novas.
Vale.
- Xa marchamos. - Teredes moito que contarvos.
Que tes na man, Muriel?
Un libro. Chámase libro.
Estou "a ler un libro".
Fantástico!
Éche unha cousa marabillosa!
Si?
Si. Boísima.
Mira, supoño... Teño algo que dicir.
Temos que falalo. É mellor se comezo eu.
Ti escoita só. Se non o digo agora, nunca o direi.
- Ben... - Como era a expresión humana?
Si. "Non o esquezas."
Teño novas incriblemente boas.
- En serio? - Eu...
Ben...
Non creo que o Metatrón sexa mal tipo.
Creo que o xulguei mal.
A ver...
Ben, dixo
que obviamente Gabriel non servía
como arcanxo supremo nin como xefe da Lexión Celestial.
Preguntoume quen pensaba que debía asumir o mando
agora que Gabriel marchou. E eu dixen:
- Miguel? - Non sexas parvo.
Non, só hai un candidato
que é minimamente axeitado para iso.
E ese es ti.
E dixen: "Eu?" E dixo:
Es un líder honesto. Non lle dis á xente
o que quere escoitar.
Supoño que por iso, nun principio, Gabriel veu xunta ti.
Avecíñanse plans enormes, proxectos xigantes.
E preciso que os dirixas ti.
Es o anxo axeitado para ese traballo.
Pero non quero volver ao ceo.
Onde vou coller o meu café?
Como arcanxo supremo,
poderías decidir con quen traballar.
Estiven lendo varias proezas do teu pasado
e vin que en moitas delas colaboraches
de facto co demo Crowley.
Se quixeses volver traballar con el,
consideraríase anómalo,
pero estaría na túa xurisdición
restituír o teu amigo Crowley
no rango anxelical completo.
Que dixo que?
Dixo que podía designarte anxo.
Poderías volver ao ceo
e todo iso.
Coma nos vellos tempos,
ou mesmo mellor.
Claro.
E dixécheslle por onde o podía meter?
Para nada.
Somos mellor ca iso. Es mellor ca iso, anxo.
Dende logo non os necesitamos.
Pedíronme que volvese ao inferno
e díxenlles que non. Ti tampouco deberías.
Obviamente dixécheslle que non ao inferno, os malos.
Mais o ceo...
É o bando da verdade, da luz,
do ben.
Cando o ceo acabe coa vida aquí
será tan mortal coma se fose o inferno.
Dime que o rexeitaches.
Se estou ao mando,
podo cambiar todo.
Meu Deus. Non tiven oportunidade de dicir o que ía dicir.
Vouno dicir agora. Vale, veña, si.
Coñecémonos dende hai moito.
Ti mais eu estivemos neste planeta moito tempo.
Sempre podo confiar en ti.
Sempre podes confiar en min. Somos un equipo.
Un grupo de dous.
E toda a nosa existencia finximos que non é así.
A ver, os últimos anos non.
E gustaríame pasar...
Se Gabriel e Belcebú poden facelo,
marchar xuntos, nós tamén.
Só nós os dous.
Non precisamos o ceo nin o inferno, son tóxicos.
Temos que escapar deles e ser só "nós".
Ti mais eu. Que dis?
Ven comigo ao ceo.
Dirixeireino eu, podes ser a miña man dereita.
Podemos cambiar todo.
Non podes deixar a libraría.
Crowley...
Nada dura para sempre.
Non.
Non, supoño que non.
Boa sorte.
Boa sorte? Crowley!
Crowley, volve...
ao ceo.
Traballa comigo.
Poderemos estar xuntos, os dous anxos.
Facer o ben.
Necesítote!
Non entendes o que che ofrezo.
Entendo.
Enténdoo mellor ca ti.
Ben...
Logo non hai máis que dicir.
Escoita. Oes iso?
Non oio nada.
Esa é a cuestión.
Non hai reiseñores.
Parvo, poderiamos ser algo.
Eu...
Perdóote.
Non te molestes.
Como o tomou?
Non moi ben.
Sempre quixo seguir o seu propio camiño.
E sempre facendo preguntas de tolos.
Listo para comezar?
Eu...
Pero...
A miña libraría.
Por agora, encargarase dela Muriel.
Estará en boas mans.
Pero...
Queres levar algo contigo?
Non.
Non se me ocorre nada.
Espera, creo que...
Nada de nada.
Non hai mellor anxo ca ti para solucionar o asunto
e poñer en marcha o seguinte paso do Gran Plan.
Si, mencionaches iso.
Podo saber que é?
É algo para o que precisamos un anxo co teu talento.
Un anxo que saiba como funcionan as cousas na Terra.
Chamámoslle a Segunda Chegada.
Pechando portas.
Ascendendo.
Un reiseñor
Cantou na praza Berkeley
Subtítulos: María Suárez Seijas
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños