Odcinek zawiera sceny przemocy w szkole,
które dla niektórych mogą być drastyczne.
Materiał jest przeznaczony dla dojrzałej widowni.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Clay.
Clay, pomóż mi!
Był ranny.
Umierał.
A ja nie mogłem mu pomóc.
Patrzyłem, jak się wykrwawia.
Jezu, Clay, pomóż mi.
Clay!
Clay, kurwa!
Koniec czasu!
Przykro mi, ofiara nie przeżyła.
Przepraszam.
Jak poszło innym?
Perfekcyjna akcja.
Świetny opatrunek.
W końcu to postrzał z bliska z raną wylotową.
Najlepiej ją uciskać.
Byłoby bardziej realistycznie, gdyby to była rana po broni automatycznej,
takiej jak karabin szturmowy.
W Kalifornii ich zakazali.
Zgadza się.
Dobra robota.
Wiem, że to trudne ćwiczenie,
ale wystarczą dwie minuty, żeby ktoś się od tego wykrwawił.
Wiecie?
Naszym celem jest…
Opaska uciskowa gówno da,
jeśli kula z AR-15 rozerwie ci flaki.
Mam propozycję.
Zamiast uczyć nas opatrunków, niech zapobiegają strzelaninom
w naszej jebanej szkole.
To ma więcej sensu.
Nie dziwię się, że takie szkolenie cię denerwuje.
Teraz tracę do pana szacunek. Zadaje pan oczywiste pytania.
Wolałbyś, żebym zakładał, jak się czujesz, bez pytania?
I jeszcze się pan kłóci.
Nie chciałem.
Co czułeś w czasie tamtego ćwiczenia?
Bezsilność.
To okropne.
To najgorsze możliwe uczucie.
Dlaczego?
To nie oczywiste?
Załóżmy, że nie.
Dlaczego bezsilność to dla ciebie najgorsze uczucie?
Pomoc innym jest dla ciebie ważna?
Dla pana nie?
Bardzo, ale nie zawsze da się komuś pomóc.
I co pan wtedy robi?
Próbuję wszystkich dostępnych metod.
Konsultuję się z kolegami.
Ale ostatecznie…
gdy nie potrafię pomóc pacjentowi,
szukam kogoś, kto potrafi.
Czy to możliwe…
że niektórym nie da się pomóc?
Oby nie.
Boisz się, że tak jest z tobą?
Tak.
Kilka sesji temu rozmawialiśmy o tym, jak siebie karzesz.
Uważasz, że zasługujesz na karę?
Chyba tak.
Czuję, że zawiodłem przyjaciół.
Nie wspieram ich tak, jak powinienem.
Próbowałem go znaleźć. W pizzerii nic nie wiedzą.
Więc spotkał się z Tylerem i wyparował?
Nie było go w okolicy.
Pytałem w porcie.
Zabroniłem ci tam iść.
„Zabroniłeś”?
Nigdy mi nie powiedziałeś, co tam robiłeś.
Radzę sobie na tyle dobrze, że mogę odwiedzać znajomych.
Wybacz, ale w tym momencie nie bardzo wierzę w ludzi.
Nie wiemy, co knuje Tyler.
Nawet nie wiemy, co widzieliśmy.
Serio?
A na co ci to wyglądało?
Ale na razie nic się nie stało.
Zrobił coś?
- Powiedział coś dziwnego? - To Tyler.
Bez przerwy pieprzy od rzeczy.
Powiemy Alexowi o tym, co widzieliśmy?
Myślisz, że powinniśmy?
Teraz widzę, że się martwisz.
Wierzę w Tylera.
Chcę w niego wierzyć.
Schrzaniłem parę spraw i nie wiem, jak je naprawić.
Cześć.
Witaj z powrotem.
Witaj z powrotem?
Chuj ci w dupę.
Jezu.
Zach…
Nie wiem, co się stało.
Po tym, jak rozwaliłeś mi brykę i zwiałeś?
Niczego nie pamiętam, uwierz mi.
Justin opowiadał mi o całej imprezie, a ja nic nie pamiętam.
Kiedyś musiało do ciebie dotrzeć,
że rozwaliłeś auto i mnie zostawiłeś.
Przysięgam na Boga, nic nie pamiętam.
Zach…
Wiesz, co jest najdziwniejsze?
Ty się w ogóle nie bałeś.
Miałeś taki pusty wzrok, jakby cię tam nie było.
Jakbyś był kimś innym.
A potem zjechałeś z drogi i wypieprzyłeś mnie w powietrze.
Tak strasznie cię przepraszam.
Daj spokój. Adwokat mnie z tego wyciągnie.
Ma doświadczenie.
Bronił Bryce’a.
Zabawne, co?
Nie.
Właśnie.
To już nie jest, kurwa, zabawne.
Jesteś pieprzonym koszmarem, więc…
odpierdol się z łaski swojej.
Na zawsze.
Straciłem przyjaciół.
Zyskałem wrogów.
Moje życie musi się zmienić.
Coś musi mną potrząsnąć.
Siedział jak kołek i pozwolił, żeby fantom się wykrwawił.
Luke wszystko widział. To wyglądało w chuj dziwnie.
Może nie lubi widoku krwi.
To popieprzone, że musimy się tego uczyć.
Mówię ci, on niedługo coś odjebie.
A ty i twoi kumple nie będziecie mieć z tym nic wspólnego.
Mówiłem ci, daliśmy mu spokój.
Odkryjemy, co ukrywa, w inny sposób.
Co to ma znaczyć?
Że ma wielu przyjaciół
i ktoś z nich na bank coś wie.
Tylko nie zrób nic głupiego,
bo znowu cię zawieszą.
- Dobrze, że chodzę z przewodniczącą. - Tym bardziej mnie nie wkurzaj.
Zwłaszcza że tak się świetnie bawimy.
Proszę usiąść.
Bez urazy, ale kim pan jest?
Dziekan Foundry.
Dziekan to imię czy tytuł?
Jestem dziekanem ds. dyscypliny. Siadaj.
Zaraz. Dziekanem czego?
Władze okręgu chcą aktywniej monitorować uczniów
i nadzorować problemy w środowisku szkolnym.
I słusznie, wnosząc po zniszczonych kamerach,
które ktoś dewastuje od dwóch tygodni.
Gdzie byłeś między północą a siódmą rano?
Chyba w łóżku.
Chyba?
Byłem w łóżku.
- O której byłeś w szkole? - Nie wiem.
- Około 9.30. - Około?
- O 9.30. - Właściwie to o 9.47.
- Spóźniłeś się dwie godziny. - Miałem spotkanie.
Moja mama potwierdzi.
Już ją pytałem.
Nie wiedziała o żadnym spotkaniu.
Porozmawia sobie z tobą wieczorem.
Chcesz mi coś powiedzieć o kamerach?
Kto mógłby je zniszczyć?
Nie mam nic do powiedzenia.
Jak coś ci się przypomni, daj znać.
Wracaj do klasy.
Trzymaj się.
Chwila.
Skąd pan wiedział, że przyszedłem dokładnie o 9.47?
Sporo wiem, Clay.
Idź na lekcje.
Cześć!
Gratuluję rozmowy.
- O czym ty mówisz? - O Uniwersytecie Browna.
Za tydzień przyjedzie delegacja, widziałam rozpiskę u Bolana.
To jakaś pomyłka…
Chyba że mamy tu innego Claya Jensena,
którego nie znam, chociaż…
jeden wystarczy.
Aplikowałeś tam, prawda?
Chyba tak.
ZATUSZOWAŁEM MORDERSTWO
Cześć.
Nie wiedziałem, że te drzwi gdzieś prowadzą.
- Cześć. - Rano jest tu spokojnie.
Mogę się pouczyć.
Przejrzałam rzeczy brata, jak prosiłeś.
Policja większość wzięła, ale to może ci się przydać.
- Coś do szkoły? - Notatki z futbolu.
Nic z tego nie rozumiem,
ale kiedy trenerzy wykładali teorię, chłopcy do siebie pisali.
Monty, Bryce, Diego.
Notatki obejmują jakieś dwa lata.
Przed i po śmierci Bryce’a.
„Es dudoso que…
lloverá mañana”.
Co?
Nic.
Użyłeś „que”, tu musi być tryb łączący.
Używa się go,
żeby wyrazić uczucia na temat rzeczywistości.
„Przykro mi, że ci zimno”. Siento que tengas frío.
Przepraszam, że tego słuchasz. Mógłbyś nas uczyć.
Wtedy to nie byłoby takie zabawne.
Proszę o uwagę.
Przechodzimy w tryb awaryjnego zamknięcia.
Kod czerwony.
Budynek zostanie odcięty.
Proszę pracowników o natychmiastowe wdrożenie procedur.
Uczniowie, nie panikujcie, słuchajcie komunikatu
i poleceń nauczyciela.
Jak najszybciej schrońcie się w najbliższej sali.
Powtarzam, mamy kod czerwony. Zamknięcie budynku.
To oznacza aktywnego zamachowca?
Pewnie kolejne głupie ćwiczenia.
Posłuchajcie mnie. Pomóżcie mi zabarykadować drzwi.
Wasza trójka, już.
Nie wygląda, jakby spodziewał się ćwiczeń.
Wyłączcie światła.
Co jest?
Tyler zniknął.
Przerwijcie, co robicie,
i schowajcie się pod stołami.
Tony, co ty.
Co robisz?
Co wiesz? Co z Tylerem?
Chyba kupował broń.
Nie ruszajcie się i bądźcie cicho.
Szybko.
Nie możemy tego robić na angielskim?
TONY: TYLER ZNIKNĄŁ.
Justin.
Gdy wszyscy wejdą, zablokuj drzwi, znasz procedury.
Trenerze, to tylko ćwiczenia, prawda?
Dowiem się.
Do tyłu, pod prysznice. Odsuńcie się od drzwi.
Przyczajcie się.
Stary.
Wszystko gra?
Ten alarm to na serio, prawda?
Popatrz.
Nie ma tu okien, sam beton.
Jeśli ktoś spróbuje tu wejść, zajmiemy się nim.
Nikomu nic się nie stanie.
Bez gadania.
Czym się martwisz?
Że Clay przyniósł coś innego niż nóż?
- Na bank ma mnie na liście. - Nie żartuj tak.
Nie żartuję, kurwa.
Wydawało mi się, że pomogłem Tylerowi po ataku,
ale może zrobiłem za mało.
TYLER, WSZYSTKO GRA? GDZIE JESTEŚ?
Albo wcale mu nie pomogłem.
TONY, JEST Z TOBĄ TYLER?
ZNIKNĄŁ.
Kurwa.
To było do przewidzenia, nie?
To ćwiczenia.
- A jak się mylisz? - Nie.
- Może to Tyler. - To nie on.
Bo co?
Już mu lepiej?
To tylko ćwiczenia.
I tak, już mu lepiej. Po co miałby to robić?
Tak jak wtedy.
Przeze mnie i wszystkich, którzy traktowali go jak ścierwo.
Przecież to znasz.
Tego się nie zapomina. To cię dręczy przez resztę życia,
którego mało ci zostało.
Spierdalaj.
Boisz się?
Czy teraz rozumiesz, czym jest prawdziwy strach?
To poczucie totalnej bezsilności,
gdy śmierć czyha tuż za drzwiami.
Tak.
- Co tak? - Boję się!
Znam to uczucie.
Po sygnale nagraj wiadomość.
Cześć, mamo, tu Estela.
Wiem, że pracujesz… ale chciałam zadzwonić.
Znowu robią nam ćwiczenia. To pewnie nic…
ale mówiłaś, żebym dzwoniła.
Bardzo cię kocham.
No już.
Ja pierdolę!
Co robisz?
Kod czerwony.
Zamachowiec. Nie słyszałeś?
Nie.
Byłem w ciemni, miałem słuchawki.
No dobra.
Czekamy na śmierć?
Vicodin?
To przez tę kraksę?
A wódka?
To tylko dla zabawy?
Aż tutaj ją czuć.
Próbuj chodzić ze złamaną ręką i zjebanym kolanem.
Oceniaj mnie dalej, to cię zamknę w ciemni.
Wcale cię…
nie oceniam.
Ale może chcesz spróbować czegoś,
co ci naprawdę pomoże na ból.
Wszyscy jesteśmy odizolowani.
Próbujemy to zrozumieć
i jakoś wytrzymać.
Mogę dostać telefon?
Przykro mi, Rob, musimy być cicho.
Chciałem się pożegnać z rodzicami.
Bez takich.
Żadnych pożegnań.
Nie powinni was wcześniej uprzedzić
o ćwiczeniach?
Słuchajcie, nic nam nie będzie.
Trzeba to tylko przeczekać.
Albo ruszymy z odsieczą,
zamiast tu bezczynnie siedzieć.
I co zrobisz? Odbijesz kule kijem? Nie bądź głupi.
Nie jestem tchórzem.
- Ale głupi jesteś? - Dosyć!
Dawajcie przykład. Obaj.
Nie będzie mnie wyzywał były ćpun,
który chleje na imprezach.
W chuja sobie lecisz?
- Justin! - No dawaj.
Justin! Sprawdzimy drzwi w biurze.
Każdy ma momenty olśnienia w stylu: „Co ja zrobiłem?”.
Co chcesz znaleźć?
Cokolwiek.
Coś, co sprawi, że przestanę fiksować.
On nie chce nikogo skrzywdzić.
Już nie. Wiecie, że się zmienił.
Nie jestem pewien.
Charlie, spędziliśmy z nim najwięcej czasu.
Ale gdy wezwał go szeryf, coś się zmieniło.
Ja pierdolę!
To da się jakoś wyjaśnić. To nie to, co myślimy.
Albo dokładnie to.
Musimy to komuś pokazać.
Czekaj, to wciąż mogą być ćwiczenia.
Chcesz tak ryzykować?
Nawet jeśli to prawda, w czym pomogą te zdjęcia?
- Powstrzymają go? - Może!
A jeśli jest choć cień szansy, musimy to zrobić.
Może to nie on. Według taty było z nim dobrze.
Może dla ciebie.
To znaczy?
To ja wyrzuciłem broń Tylera!
Dałem mu drugą szansę, a jeśli teraz tu wejdzie i to zrobi…
Zastanówmy się przez chwilę, co mamy robić.
Jeśli się mylisz, zniszczymy mu życie.
A jak go zgarną, to tylko kwestia czasu, zanim nas wyda.
Może wszyscy boimy się dowiedzieć, co też najlepszego zrobiliśmy.
No dobra.
Chcecie chronić wszystkich czy tylko siebie?
To ćwiczenia.
Ciągle myślisz o Tylerze?
Może to nie on.
Może to ktoś inny.
W tej szkole jest jakiś tysiąc uczniów.
Myślisz, że on pierwszy marzył o tym,
żeby wszystkich wystrzelać, a potem się zabić?
Wciąż stawiam na Tylera.
Nie, już mu lepiej.
Sam widziałeś.
Owszem, ale twój plan trochę się rypnął.
Nie wiesz, co Tyler planuje.
Nie obchodzi mnie to, to już nie mój problem.
Nie twój problem.
A gdyby ktoś przystawił pistolet do głowy Jessice,
wydałaby cię?
Albo Alex? Zach?
Albo Justin. Ten to by się zeszczał.
Żadne by tego nie zrobiło.
A ty? Co byś zrobił ze spluwą przy skroni?
Już tak miałem.
Miałem lufę AR-15 tutaj.
Przy sercu.
Ale przeżyłem i postąpiłem słusznie.
Bo jesteś Clay Jensen. Bohater Liberty.
Zajrzałeś śmierci w oczy.
Zjechałeś z drogi, bo niczego się nie boisz, co?
Jesteś bohaterem?
Czy męczennikiem?
To tylko nauczyciel sprawdza drzwi.
Może.
Czyli po prostu nie boisz się śmierci?
Może już mi nie zależy.
Teraz tak mówisz, ale powiem ci z doświadczenia,
że to ściema, bo gdy umierasz, zostaje tylko to, czego nie zrobiłeś.
Albo to, co zrobiłeś źle.
Starałem się postępować słusznie.
Czyżby?
Jeśli dzisiaj zginiesz,
będziesz miał czyste sumienie?
Nie zginę.
Nikt nie może być tego pewien.
Kurwa.
Boże, cały czas tutaj byłeś?
Przepraszam.
Chciałem coś powiedzieć, ale usłyszałem, jak dzwonisz
i jak się nazywasz.
No tak.
Przykro mi, że oficjalnie się nie przedstawiłam.
Miałam zamiar się odezwać, ale nie wiedziałam, co powiedzieć.
Nie szkodzi.
Rozumiem.
To tylko ćwiczenia.
Tak mi się przynajmniej wydaje.
Tak.
Po prostu…
to ostatnie miejsce, w którym chcę być.
JUSTIN: NIC CI NIE JEST? GDZIE JESTEŚ?
Nasza przeszłość wpływa na to, co robimy teraz.
W JASKINI. JESTEM SAMA, ALE NIC MI NIE JEST.
Cześć, Ani.
Tu Jess.
Przepraszam, że w ogóle się nie odzywałam.
Mam nadzieję, że z mamą lepiej.
Zanim wyjechałaś, powiedziałaś coś w stylu:
„nienawiść wobec słabości nie czyni nas silniejszymi”.
Wtedy myślałam, że to rozumiem…
ale teraz już nie wiem.
Tak się zastanawiałam…
czy to było o mnie?
Wybacz. Nie musisz oddzwaniać.
To głupie.
Pogadamy później.
Tęsknię.
Pozdrów ode mnie mamę.
Cześć.
Gościu…
słaby ten twój stuff.
Niczego nie czuję.
Po chłopaczku z Hillcrest oczekiwałem jakościowych dragów.
Wrąbałeś wszystkie przekąski.
Więcej nie mam, więc…
jesteś na haju.
Gadasz z kimś, kto pół semestru chodził na rauszu.
Poznałbym, gdyby…
To czemu wiecznie chodzisz na rauszu?
Ta jebana szkoła.
Ludzie są do dupy.
Twoi przyjaciele są do dupy.
Odkryłem to na biwaku.
Mówisz o spinie z Alexem?
Wiesz o tym?
Tak.
No więc tak.
Daj znać, gdy facet rzuci cię bez powodu
i będzie cię unikał i nienawidził.
Nie zgrywaj niewiniątka. Okłamałeś go.
Jak ktokolwiek ma uwierzyć, że ci na nim zależało?
Zależy mi na nim.
I to cholernie!
Nie chciałem go wykorzystać.
Kochałem go.
Nadal kocham.
Tak?
Co konkretnie w nim kochasz?
To najmilszy człowiek, jakiego spotkałem.
Fakt.
Zaraz.
Też się w nim kochasz?
Nie.
Ale…
i tak go kocham.
To dobry facet.
Robiłem dużo popieprzonych rzeczy…
a on nigdy mnie nie ocenia.
Co takiego popieprzonego zrobiłeś?
Ja pieprzę.
Kurwa.
Widziałeś to?
Ja pierdolę.
To nie są ćwiczenia.
Próbujemy posprzątać nasz bajzel…
- To nasz przyjaciel. - Przecież o tym wiem.
Wszyscy chcemy wierzyć, że się zmienił.
A jeśli się mylimy?
Co to było?
Jebać to.
Zaniosę to Foundry’emu.
Nie!
Alex, nic ci nie jest?
To moja wina.
Przeze mnie wszyscy zginiemy.
Co? Nie.
Tony miał rację. Mogliśmy go powstrzymać.
Zjebałem sprawę, jak wszystko w życiu!
Alex, posłuchaj mnie.
Nie mogę oddychać.
Chyba umieram.
Skup się na rękach.
Opisz mi, co czujesz.
Kurwa, nie wiem!
Ściśnij moją dłoń.
Dasz radę.
Śmiało.
No dalej, skup się na mnie, jasne?
- Oddychaj. - Dobra.
Oddychaj.
Właśnie tak.
Będzie dobrze.
Tylko oddychaj.
Chyba sobie poszedł.
Myślisz, że nas tutaj znajdzie?
Nie wiem.
Brzmi, jakby poszedł dalej, ale jeśli wróci,
te drzwi zapewnią nam osłonę.
To dwie warstwy grubego metalu.
Nic nam nie będzie.
Dlaczego ktoś to robi?
Może dręczy go ogromny ból
i myśli, że to mu pomoże.
Krzywdzenie innych ma mu pomóc?
Nie pomoże,
ale on o tym nie wie.
Jest bardzo smutny
i ten smutek sprawia, że ciągle chodzi wściekły.
Zaciska pięści, żeby poczuć się lepiej.
To mu dodaje sił,
ale już nie potrafi rozluźnić dłoni
i czuje, że po prostu musi kogoś skrzywdzić.
Skrzywdziłeś kogoś?
Mało brakowało.
Ale moi przyjaciele mi pomogli.
Cieszę się, że niczego nie zrobiłeś.
Ja też.
Przykro mi z powodu tego, co zrobił mój brat.
Że musiałeś przez to wszystko przejść.
Dziękuję.
Zastanawiam się, czy Monty’emu by się poprawiło,
gdyby dostał szansę.
Pewnie tak.
Zjebał po całości,
ale i tak go kochałam.
Miał szczęście, że byłaś jego siostrą.
Przynajmniej w jego życiu było coś dobrego.
Mamo, cześć.
Nie, nic się nie dzieje.
Nie mam teraz lekcji i mi się za wami zatęskniło.
Jak w Seattle?
Ale super.
Strasznie chcę was odwiedzić.
Jak Elijah i Cooper?
Boże, chyba żartujesz.
Powiesz im, że ich kocham?
Tak.
Muszę już kończyć.
Właśnie.
Kocham cię.
Dobrze.
Pa.
Co wy tu wyprawiacie?
Wracać tam!
To były strzały. Nie będziemy tu tak siedzieć.
Nie warto zgrywać bohatera.
Mam dość ukrywania się.
Walka jest ostatecznością.
Więc siadaj na dupie.
Daj spokój, Diego.
Wszyscy się boją.
Ja nie.
Mogę walczyć.
Dobrze.
Co z tobą, Foley? Nie masz ochoty walczyć?
Nawet nie wiesz, gdzie jest Jessica.
Po prostu pozwolisz jej umrzeć.
Kurwa!
Dość tego!
Wracaj tam!
Ruchy!
Trenerze, proszę, nie chcę tak umrzeć!
Jeśli to mój ostatni dzień, to chcę zrobić coś dobrego.
Nikt tu dzisiaj nie zginie
i nikt się stąd nie ruszy.
Siadać!
Policzę was.
Trenerze…
Foley.
Próbujemy zrzucić z siebie ciężar.
Przeżyłem dachowanie, żeby zginąć tutaj?
Śmierć się ze mną bawi, to tylko kwestia czasu.
Bez urazy…
bo jesteś fajniejszy, niż myślałem…
ale nie chcę z tobą zginąć.
Spokojnie.
Ja z tobą też nie.
Jezu.
Jezu!
Posłuchaj, jeśli…
jeśli zginę, a ty przeżyjesz…
przekażesz mu wiadomość?
Alexowi?
Tak.
Powiesz mu, że jest pierwszym chłopakiem, którego naprawdę kochałem?
W porządku.
Zrobię to.
Pobiłem Bryce’a.
Co?
Pobiłem go tuż przed jego śmiercią.
- Zabiłeś go? - Nie.
Policja powiedziała, że nie zmarł w wyniku pobicia.
I tak czuję się chujowo.
Gdyby nie ja, może wciąż by żył.
Jeśli zginę…
a ty przeżyjesz…
czy mógłbyś…
przeprosić ode mnie panią Walker?
Pewnie.
Dzięki.
To by mnie przeraziło.
To nie brzmi jak ćwiczenia.
- To coś poważniejszego. - Zamknijcie się.
Załóżmy, że to nie Tyler.
Może ten Robby Corman, który wstał na apelu.
Kto chciałby wyruchać tego kurdupla?
- Jesteś obrzydliwy. - Dobra, sorry.
Więc nasz kochany Robby nie mógł tego wytrzymać.
A może to ktoś inny, bo go biją w domu.
Próbuje zrozumieć swoją seksualność.
Jest wściekły.
Czemu nie uratujesz jego?
Tyler to mój przyjaciel.
Tylko przyjaciele zasługują na ratunek?
Każdy zasługuje na ratunek.
To czemu go nie uratujesz?
- Czemu nie uratowałeś mnie? - Albo mnie?
A jeśli któreś drzwi się otworzą?
Bo ktoś nie wiedział, że trzeba pociągnąć,
żeby zamek zaskoczył.
Nie były zamknięte.
Koleś otwiera drzwi,
widzi dwadzieścia osób stłoczonych pod dwoma ławkami.
Bez drogi ucieczki.
Ma ich jak na tacy. Są w pułapce.
Przeciągnie po nich serią z automatu i będzie po wszystkim.
Rozorane tętnice, rozwalone serca, pęknięte czaszki.
Zamknijcie się! Dajcie mi, kurwa, święty spokój!
Nie żyje 23 uczniów i nauczycielka.
Próbowała ich osłonić, kule przeszyły ją na wylot.
Ten dzieciak, którego nie ocaliłeś…
co z nim będzie?
Zasługuje na ratunek czy na śmierć?
Nikt nie zasługuje na śmierć.
Dotarł do tych uczniów w klasie z zepsutym zamkiem.
Ale zanim to zrobił, zastrzelił Tony’ego.
I Alexa.
Justina.
A ty go nie powstrzymałeś.
Nikogo nie uratowałeś.
Nikogo nie mogę uratować.
Nigdy nie mogłem.
- Znalazłeś to w jego plecaku? - Tak jest.
Uznałem, że to może być on.
Słusznie.
Dobrze, że mi to dałeś, przyjrzę się temu.
Nic pan z tym nie zrobi? Można zadzwonić.
Zajmiemy się tym później.
Może da się coś zrobić teraz…
Nie da się.
- Załatwimy to. - Jak?
- Zostaw to nam. - Kurwa.
Dziękuję za pomoc. Zostań tu.
Czekamy na sygnał.
Kurna!
Szlag.
Ja pierdzielę.
Stój, nie mam broni!
Pojebało cię?
Siema.
Czasem ciężar naszych tajemnic jest zbyt duży.
To mój tata.
Co?
Mój tata jest na korytarzu.
Raczej nikogo tam nie ma.
Słyszę go.
- Usiądź. - Słyszę.
Mój tata tam jest, nie słyszysz?
- Ucisz się. - Nie.
- Na ziemię, już! - To mój tata.
Woła mnie! On tam jest!
- Siadaj. - Słyszę go!
Cholera.
To uszkodzenie mózgu. Jego tam nie ma.
Twój mózg cię oszukuje.
- To wszystko stres. - Ale ja go słyszę.
To nie on, tylko twój umysł. Zaufaj mi.
No chodź.
Czasem sytuacja nas przerasta.
I co wtedy?
Nadal na niczym ci nie zależy?
Niczego nie żałujesz?
Cieszysz się, że nie żyję, a jego wrobili.
Zostawcie mnie.
To twój ostatni dzień.
Nie musisz niczego ukrywać.
Żałujesz?
Żałujesz tego, co zrobiłeś?
Tak.
Żałuję.
- Nie sądziłem, że to przyzna. - W końcu dotarło.
Szkoda, że długo nie pożyjesz. Zresztą jak wszyscy.
Blade Runner. Sztos.
Znamy to tylko dzięki niemu.
Czy ja zaczynam wariować?
Sam sobie odpowiedział.
Zaczynasz?
Ten etap już dawno za tobą.
Jeśli ktoś potrzebuje ratunku, to spróbuję mu pomóc.
A jeśli mam dzisiaj zginąć,
umrę z podniesionym czołem.
To i tak tylko ćwiczenia.
Tata podsunął mi kiedyś cytat:
„Idąc przez piekło,
nie zatrzymuj się”.
Nie strzelaj!
To nie musi się tak skończyć.
Cokolwiek zrobiłeś, poradzimy sobie z tym.
Dobra? Tylko…
nie strzelaj.
Błagam.
Clay Jensen!
Co ty wyprawiasz?
Clay, chodź tutaj.
Siadaj.
To ćwiczenia?
- Co tam robiłeś? - To ćwiczenia?
- Były strzały? - Tak!
To dlaczego wyszedłeś z sali?
Myślałem, że to ćwiczenia!
Cholera jasna.
Szkołę zamknięto, są tu uzbrojeni funkcjonariusze.
To mają być ćwiczenia?
Kolejna zasada, która ciebie nie dotyczy?
Ty możesz sobie skakać po korytarzu?
Ktoś sprawdzał drzwi, myślałem, że szuka pomocy.
Nie chciałem czekać na śmierć.
Już.
- Chwila. - Posłuchaj mnie.
Spójrz na mnie.
Nie zginiesz.
To były ślepaki. Drzwi sprawdzali funkcjonariusze.
Alarm włączono, żeby wszyscy przestrzegali procedur.
Tylko ty się wyłamałeś.
Walili w drzwi.
Takie dostali polecenie.
Strzelali ślepakami?
Symulowali strzały, żeby uczniowie potrafili je rozpoznać.
Więc to ćwiczenia.
Gdyby było inaczej…
już byś nie żył.
Zaczekaj tu.
Przechodzę przez piekło.
Jak wielu z nas.
Jess,
to był cholerny zszywacz.
Gdybym miała broń, zastrzeliłabym cię.
Marzysz o tym, prawda?
Zawsze tak było.
Boże drogi.
Justin, wlazłeś przez okno w czasie strzelaniny.
Kto tak robi?
Chciałem…
Chowaliśmy się w szatni.
I zacząłem myśleć…
co jeśli to ostatni dzień naszego życia?
Wtedy do mnie dotarło,
że jeśli to jest ostatni dzień mojego życia,
to chcę go spędzić z tobą.
No to ja już…
sobie pójdę.
Boże, zamknij się wreszcie.
Alarm odwołany.
Powtarzam. Alarm odwołany.
Wkrótce wygłosimy komunikat do nauczycieli i uczniów…
Już po wszystkim.
Tyler?
Już mi się to zdarzyło, w zeszłym roku.
Minęło trochę czasu.
Wszystko przez stres.
Skąd wiedziałeś, co się ze mną dzieje?
Kiedyś sprawdziłem to w sieci.
Żeby zrozumieć, co się z tym wiąże.
Chciałem wiedzieć, przez co przechodzisz.
No tak.
Niezły ze mnie świr.
Nie.
No to mnie zaskoczyłeś.
W dobrym czy złym sensie?
Żyjecie.
Tak jakby.
No co?
Mogłem to przewidzieć.
Co powiedział Foundry?
Że to sprawdzi.
A potem okazało się, że to tylko pierdolone ćwiczenia.
Więc jeśli policja go znowu przesłucha…
co to oznacza dla nas?
Słuchaj.
To, co mówiłem wcześniej o Brysie…
Nie wiedziałem, co gadam.
Może go nie zabiłeś,
ale nie chcesz być tym gościem, który pobił go przed śmiercią.
Właśnie.
O to chodzi.
Bez obaw.
Umiem dochować tajemnicy.
Dzięki.
Spoko.
Zostaje tylko jeden problem.
Skoro jesteś pewien, że go nie zabiłeś,
musisz wiedzieć, kto to zrobił, prawda?
Wielu z nas przechodzi piekło.
I nie wiem, jak to znosimy.
Co to miało być?
Czy was totalnie popierdoliło?
Clay, zaczekaj w moim gabinecie.
Nie zaczekam w żadnym gabinecie!
To ma sprawić, że poczujemy się bezpieczni?
Wiecie, kiedy ja czuję się bezpieczny?
Gdy w szkole nie ma wykrywaczy metali,
kamer ani uzbrojonych strażników!
To nie koniec lekcji!
Nie było dzwonka.
To wy nas mordujecie!
Mordujecie nas, nie rozumiecie?
Czego mają nas nauczyć symulowane strzały i walenie w drzwi?
Bycia zwierzyną łowną?
Szykowania się na śmierć i bania się o własne życie?
Już znamy to uczucie, bo nas przerażacie!
- Każdego dnia! - Uspokój się, synu.
Nie jestem twoim synem!
Weź się odpierdol!
Jesteśmy dziećmi!
Powinniśmy cieszyć się życiem,
a nie ćwiczyć uciekanie przed śmiercią,
bo każdy kiedyś, kurwa, umrze!
Każdy umrze!
Więc dajcie nam żyć!
Próbujemy was chronić. O to chodziło w tych ćwiczeniach.
Nie, chodziło o odhaczenie pierdolonego punktu w regulacji
czy innym cholerstwie, a wie pan dlaczego?
Wie pan?
- Nie jesteśmy bezpieczni. - Dość.
Wal się!
Kim ty jesteś, żeby tak mówić?
Kim ty jesteś?
Clay, stój!
Teraz jestem bezpieczny?
Mam twoją spluwę! Jestem bezpieczny?
Jestem uzbrojony.
Dać ją nauczycielowi, żeby was uratował?
Clay, proszę.
Odłóż broń, porozmawiamy w gabinecie.
No chodź.
Tyler…
co się z nami stało?
Coś ty zrobił?
Nic nie zrobiłem.
Nie!
Puszczajcie!
Puszczajcie mnie!
Nie!
Proszę!
Nie!
Potrzebujesz pomocy? Wejdź na stronę 13reasonswhy.info.
Napisy: Magdalena Adamus