NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Byłem tym młodszym.
Tym nowym.
Ale przez ostatni rok poczułem…
że stałem się przyjacielem.
Znalazłem swoją paczkę.
Wiele razem przeszliśmy.
I to też przetrwamy.
Lęk to skurwysyn.
Wybaczcie słownictwo.
Jakby wszystkie problemy tylko czekały, żeby cię dopaść.
Nie zidentyfikowaliście pozostałych?
Tylko jednego.
Diego Torresa. To futbolista i zapaśnik.
Nie ma związku z Clayem Jensenem.
A jednak coś ich musi łączyć.
Pewnie Montgomery de la Cruz.
To zamknięta sprawa, prawda?
Niektórych się spodziewasz…
Na razie.
…a innych nie.
Zrobiłem coś strasznego.
Wiem, że krzywdzę ludzi,
i zrobiłbym wszystko, żeby to cofnąć.
Tylko…
Wnoszenie broni na teren szkoły kończy się wydaleniem.
To nie był prawdziwy nóż.
A da się tym kogoś dźgnąć?
Wniosłeś to na bal?
Obaj przyznali, że to był kawał.
Clay wziął całą winę na siebie…
Jako że mogłeś użyć noża do samoobrony
i obaj odbyliście dwutygodniową karę zawieszenia,
pozostaje tylko pytanie,
czy pojedziecie na biwak maturzystów.
Jeśli nikt już nie składa oświadczeń, czas na obrady i głosowanie.
Dobra?
Gdy twój los leży w czyichś rękach…
albo niczyich.
Jeśli przegapię ten biwak, nigdy ci, kurwa, nie odpuszczę.
To twoja wina, ćwoku.
Wziąłem nóż na siebie, co jeszcze?
- Ty go przyniosłeś. - Zostawiłeś mi go.
Ty tak twierdzisz.
Szkoda, że pod prysznicami nie ma kamer.
Na boisku są.
A tam całą noc odwalałeś jakieś pojebane akcje
i beczałeś nad kukłą.
Niewinni tak nie robią.
Wrobiłeś mnie.
Ciągle mnie dręczysz: włamałeś się do mnie, zrobiłeś graffiti.
Gliny już cię miały.
Nagle wychodzisz i winny jest Monty,
kiedy nie może się już bronić.
Jak do tego doszło?
To koniec, jasne?
Zobaczymy.
Niektórych rzeczy się spodziewasz…
Zostałam przegłosowana.
…a innych nie.
Przestań. Boże.
- Do jutra. - Na razie.
Co ty odwalasz?
Przykro mi, ale sam wiesz, że powinieneś odpuścić biwak.
- Jeśli złamią cię przy wszystkich… - Mnie się nie da złamać.
Każdego się da. A z tobą będzie najprościej.
W porządku?
- Pewnie. - Wszystko gra.
Wspaniale. To idźcie do klasy.
Kiedy ludzie cię obserwują,
a ty dobrze o tym wiesz, robi się jeszcze gorzej.
Na każdym pieprzonym biwaku
drużyna wybiera sobie jakiegoś biedaka i go niszczy.
Niby jak?
Tą całą pojebaną legendą lasu Burnham.
Nikt w to nie wierzy,
ale oni i tak straszą tym dzieciaki.
Raz ktoś zeszczał się w gacie.
Widzę, jak ludzie o mnie rozmawiają,
i czuję się zagubiony.
Samotny.
O czym tak szepczecie?
O niczym. Jak poszło?
Powrót do szkoły…
po dwutygodniowym zawieszeniu
to jak…
powrót z wojny.
Wszyscy mają mnie teraz za czubka?
Nikt tak nie myśli.
Pogadam z Alexem.
Gdy cię nie było, zrobiło się poważnie.
Spędza każdą chwilę z Winstonem.
Dobra.
Znajomi też patrzą na mnie, jakby w każdej chwili
miało mi odwalić.
Może mają rację.
To stało się na balu?
„Odwaliło ci”?
Nie.
Nie wiem. Nie.
To było przez chłopaków z drużyny.
Wkręcili mnie.
Myślisz, że na biwaku będzie gorzej?
Uprzedzisz opiekunów?
To najgorsze, co mógłbym zrobić.
Wydaje mi się, że dorośli
nie ogarniają, jak niewiele mogą.
Inni, nie żeby pan nie pomagał…
Miło słyszeć.
A jak ci pomagam?
Mogę panu powiedzieć, czego się boję.
Na przykład?
Biwaku.
Wędrówek, ogniska.
Niedźwiedzi.
To mnie przeraża.
Ale na myśl o tym, że miałbym nie pojechać,
jest mi jeszcze gorzej.
Bo to byłby obciach?
Tak.
Częściej odczuwasz niepokój
przy innych czy gdy jesteś sam?
I to, i to.
- Gdy jestem sam? Nie wiem. - A jak reagujesz na niepokój?
Nie rozumiem.
Odczuwam lęk i próbuję się poczuć lepiej.
I to działa?
To pogarsza sprawę.
Próbowałeś kiedyś wejść w swój lęk?
W sensie?
Nie uciekać przed nim, tylko się mu przyjrzeć.
Poznać go i zbadać.
To…
Nie mam zielonego pojęcia, jak to zrobić.
Spróbuj tak: gdzie odczuwasz lęk
w swoim ciele?
Wskaż palcem.
Tutaj.
I, co dziwne, tutaj.
Czujesz go w środku.
Więc może jest częścią ciebie.
Więc gdy następnym razem poczujesz nadchodzący atak paniki,
spójrz jej w oczy i zapytaj, co robi.
Spojrzeć jej w oczy?
To brzmi przerażająco.
Widziałeś już gorsze rzeczy.
Prawda?
Coś mi mówi, że wiele już przeszedłeś,
ale przetrwałeś.
Czego właściwie się boisz?
Boję się, że nie jestem dość silny.
Znowu wychodzisz z Diegiem?
Może. Bo co?
Czy to dobry pomysł?
Będziesz mnie pouczać?
Uważa, że Monty’ego wrobiono.
A może po prostu mnie lubi.
Serio chcesz mi mówić, z kim powinnam sypiać?
Zwłaszcza z kim nie powinnam?
Porozmawiamy o tym w końcu?
Jess.
Diego zniszczył Claya.
Bryce mnie zgwałcił.
A ty z nim spałaś.
- Jess… - Wiem, co robię z Diegiem.
- Jesteś pewna? - Bardziej niż ty.
Diego nękał Claya, a ty mu pozwoliłaś.
Mieliście ogarnąć sytuację, a jest jeszcze gorzej.
Jest coś jeszcze.
Moja mama upadła w pracy.
Cholera.
Jest w szpitalu.
Muszę do niej pojechać, żeby jej pomóc.
Co znaczy, że przegapię biwak.
No jasne. Jedź.
Zajmę się Diegiem i Clayem.
Czy powinnam o czymś wiedzieć?
Nie.
Nic nowego.
Dobra.
To chyba jakieś jaja.
„Wiem, że wszyscy jesteście dobrymi ludźmi.
Dochowaliście moich tajemnic, a ja waszych.
Ale zrobiliśmy coś okropnego.
Nie mogę z tym dłużej żyć
i trwać w ciągłym strachu.
Nie mogę tak żyć.
Żadne z nas nie może.
Na pewno nie tylko ja tak czuję”.
Coś nie tak?
Skąd.
„Coś musi się zmienić”.
Na pewno wszystko gra?
Tak.
Jestem…
o tym…
przekonany.
„Czy nie byłoby lepiej, gdybyśmy wyznali prawdę?”
„Skrzywdziliśmy ludzi i czas się do tego przyznać.
Jeśli wszyscy tego nie zrobią,
wyznam prawdę na ognisku”.
To jakiś obłęd.
- Nie napisałem tego, uwierz mi. - Wierzę.
Ale wysłano to z twojego konta.
Ktoś mi się włamał.
Po co bym to pisał? To pewnie Diego i reszta.
Czemu mieliby to robić?
Mszczą się za tamtą bójkę.
Czemu się z nimi biłeś?
No dobra.
Po prostu nie jedźmy.
Zabawimy się tutaj.
Biwaki są do bani i są totalnie niewygodne.
Myślisz, że nie dam rady.
Że pęknę.
Tego nie powiedziałem.
Że mi odbiło.
Co się stało na boisku?
Czemu mi nie powiesz?
Bo mi nie ufasz?
Bo nic się nie stało!
Zostańmy w domu.
Patrzcie, co kupiłam.
Wszystko, czego potrzeba…
na biwak.
Nie założę tego.
Wiem, kupiłam to dla siebie.
Jadę z wami.
Co się dzieje?
Mamo, nie.
Nic nie wiesz o biwakach, to działka taty.
Wiem, niestety jedzie na konferencję o Dickensie.
Nawet mnie nie zauważycie.
Patrzcie tylko, co nam kupiłam.
W sklepie musieli być zachwyceni.
Patrzcie na to!
Lampki solarne.
Najpierw trzeba je naładować.
Rano wystawię ja na dwór. Ale frajda!
Tylko się wyśpijcie.
No to jedziemy na biwak.
Legenda lasu Burnham.
Dawno temu banda dzieciaków zrobiła tu imprezę.
Jakoś w latach 80.
Jeden się schlał, wpadł do wąwozu
i rozwalił sobie łeb.
Zostawili go na pewną śmierć, ale nie umarł.
Wrócił, żeby się zemścić, i wybił ich wszystkich siekierą.
Mówi, że ktoś mu się włamał.
Chyba w to nie wierzysz.
Musimy coś zrobić, żeby przejąć kontrolę.
Na to liczy autor tej wiadomości.
Żebyśmy zaczęli się miotać i wypadli na winnych.
Chce, żebyśmy przyznali się do winy.
Ja tego nie zrobię.
Więc trzeba pilnować pozostałych.
Zakopał ich w lesie
i oznaczył ich groby kopcami i krzyżami.
Teraz jego duch z siekierą nawiedza las
i terroryzuje nastolatków, karząc ich za grzechy.
Żeby nie było, cieszę się, że tu jesteś,
bo nie będę musiał dzielić namiotu z jakimś zjebem,
ale nie jesteś w ostatniej klasie.
Ale jestem kapitanem. Mam tu dbać o porządek.
To ma sens.
No to powodzenia.
Ja nie zamierzam się podporządkować.
Zrobiłem ciasteczka z granoli.
Zajebiście.
Charlie.
Głupia historia, nie?
Sęk w tym, że kiedy się czegoś boisz,
ale nie wiesz dokładnie czego,
taka historia wystarczy.
Twój umysł przerabia ją raz po raz,
aż zaczynasz w nią wierzyć.
Zhakowaliście mi maila?
- Co? - Wysłaliście maila z mojej skrzynki.
Nie wiem, o czym mówisz.
Pieprzysz!
Powiedziałem wam, już się w to nie bawię.
Jasne?
No tak.
Jess miała rację.
Mogłeś zostać w domu.
Grozisz mi?
Może.
A czujesz się zagrożony?
Niepokój ma to do siebie, że się nawarstwia.
Gromadzi się, aż tracisz nad nim kontrolę
i za wszelką cenę próbujesz go zdusić.
Stary, nie chodzę z Winstonem, no co ty.
Ani widziała was na balu.
To nie wasz zasrany interes.
Właściwie to nasz.
Winston to alibi Monty’ego na noc śmierci Bryce’a.
Spędzili ją razem.
Powiedział Ani, gdy zginął Monty.
Winston i Monty?
Monty nie był gejem.
Prawda?
Ludzie są pełni niespodzianek.
Wie, co zrobiłem?
Nie, ale chyba coś podejrzewa.
Według Ani to Winston wysłał maila.
Wypytywał cię o Monty’ego, Bryce’a albo o mnie?
Nie wiem, może.
Tak długo o tym wiecie i mówisz mi dopiero teraz?
Nie byliśmy pewni.
- Nikt inny nie wie. - Co mam teraz zrobić?
My tylko…
Nie wiem, jak to określić.
Cokolwiek was łączy,
to niebezpieczne.
Cokolwiek zrobisz, nie powstrzymasz tego.
Wierzę Clayowi.
Zhakowanie poczty to pestka.
Można ustawić konkretny czas wysyłki.
Mnie to się wydaje całkiem skomplikowane.
- No tak. - W sensie…
kto się na tym zna?
Ty?
Czy ty…
Myślisz, że to ja?
Jak możesz?
Co robiłeś ze Standallem podczas balu?
Co?
- Nic. - Widziałem was.
Bal wywołał u mnie przykre wspomnienia.
Chciałem o tym pogadać z tobą, Clayem albo Alexem,
ale byliście zajęci i nie chciałem was martwić.
Dlatego poprosiłem Standalla, żeby odwiózł mnie do domu.
Byłeś ze mną cały wieczór.
- Nic ci nie było. - Skąd wiesz?
Czołem.
Potrzebujecie pomocy?
Nie trzeba, dzięki.
Pójdę po więcej drewna.
Przyjaciele stają się obcy.
Nie poznajesz ich, a oni ciebie.
Masz gumkę?
Muszę pomóc chłopakom.
Z czym?
Po prostu.
To ważne?
No cóż…
tak, skoro odmawiasz dla tego seksu.
Chcecie dopiec Clayowi?
Co cię to obchodzi?
Mówiłaś, że to świr.
Dlatego mnie to obchodzi.
Jeśli przez was mu odbije, znowu cię zawieszą.
Będę się nudzić i znajdę innego głupiego przystojniaka.
Chodzi ci o Claya?
Czy może o Justina?
Nim się nie przejmuj.
Najpierw alko, potem ruszamy.
Odpuścisz, jak obiecam nie dręczyć Claya?
Morda, Jessica tu jest!
Wchodzimy!
I nie jestem głupi.
Serio?
To dlaczego wychodzę?
Alex, czekaj!
Co się dzieje?
- Czemu wziąłeś rzeczy? - Idę do namiotu taty.
- Czemu? - Nie mogę tego ciągnąć.
Biwaku?
Nas.
Dlaczego?
- Zrobiłem coś nie tak? - Po prostu…
- Nie wiem, czy lubię facetów. - Nie wierzę ci.
Nie wiesz, co czuję.
Powiedz, co zrobiłem źle, naprawię to.
Nie możesz.
Zasługuję na wyjaśnienie.
Muszę iść.
Może zagrożenie jest prawdziwe, może nie,
ale strach na pewno jest.
Pytanie do uczniów ostatniej klasy.
„Czy żałujesz czegoś, co wydarzyło się w Liberty?”
Wybierzmy coś weselszego.
„Komu ufasz najbardziej
i dlaczego?”
Ja zacznę.
Zawsze mogę liczyć na chłopaków z drużyny.
I ufałem Monty’emu.
Zawsze.
To on namówił mnie do grania.
W pierwszej klasie powiedziałem mu:
„Dominikańczycy nie grają w futbol”.
Nie zgodził się.
Pokazał mi dumę
i nauczył zaufania do drugiej osoby.
I…
brakuje mi go.
Boję się, że futboliści dadzą mi popalić.
I nie wiem, co wtedy zrobię.
Każdy otrzyma wskazówki i GPS.
Mam nadzieję, że umiecie go używać.
Zebraliśmy wasze telefony,
a jeśli ktoś ma zapasowy,
zostanie zdyskwalifikowany.
A jego rodzice mają za dużo kasy.
W okolicy ukryliśmy takie płócienne worki ze skarbami.
BIWAK MATURZYSTÓW
Wskazówki opracowano tak, żebyście byli bezpieczni,
ale jesteśmy w lesie.
Jesteśmy tu sami i musimy się nawzajem pilnować.
Trzymajcie się w parach.
A jeśli napotkacie jakieś zwierzę,
zachowajcie spokój i powoli się wycofajcie.
I wróćcie do obozu zmienić majty.
Dzięki, Diego.
Bawcie się bezpiecznie.
Ruszajcie.
Wiesz, jak tego używać? Bo ja tak.
Moim zdaniem wszystko powinniśmy robić wspólnie.
Serio się o mnie martwisz?
Myślisz, że to ja napisałem maila?
- Justin! - Nie myślę tak!
Myślę, że zrobił to ktoś, kto oczekuje przyznania się.
I to mogę być ja?
Nie!
Nie myślę tak.
Ale ktoś chce sprowokować rozpierdol na biwaku.
I nie wiem, czy dasz radę to udźwignąć.
W przeciwieństwie do ciebie.
Wiem, jak tego używać.
A może to byłeś ty?
Masz dostęp do mojego kompa.
Kto zna moje hasło? Tylko ty.
Poważnie?
Ja mam nierówno pod kopułą?
To ty się totalnie zmieniłeś.
Wracasz z odwyku, zrywasz z Jessicą,
ciągle na mnie donosisz, może to tylko kolejny etap.
Może to ty chcesz, żeby prawda wyszła na jaw!
Wyłaź, kurwa.
A jeśli wejdę w ten swój lęk…
a oni będą tam na mnie czekać?
Czy to Clay?
Diego obiecał mi, że dadzą mu spokój.
I ty mu wierzysz?
- Mówił, że tęskni za Montym. - Dlatego trzymam go na dystans.
Testuję go.
A może on testuje ciebie?
Wcale nie.
Nie jestem głupia, nie dam mu się zbliżyć.
Wiem, co robię.
Dlatego chciałeś być w parze? Żeby mnie objechać?
Nie…
- Nie. - To gdzie twój nowy przyjaciel?
Ten nowy dzieciak?
Nie przyjaźnimy się.
Dzielicie namiot.
Już nie.
A co się stało?
- Co cię to obchodzi? - Patrz!
Bingo.
O kurwa!
Kurwa mać!
- Kurwa! - Jebać to. Odpadam.
Alex, wracaj, do chuja!
Co się stanie, jeśli strach tobą zawładnie?
Pierwsze ognisko wypadło świetnie.
Podeszli do tego poważnie.
Zaraz.
Czy to nie wskazówki?
To one.
To czego oni szukają?
Futboliści zawsze się dopierdolą.
Tacy już są.
Justin?
Co jest, kurwa? Puszczaj mnie!
Pomocy!
Jebany Beecher.
Ty skurwielu!
- Justin, co ty odpierdalasz? - Cholera!
Myślałem, że to ktoś z drużyny.
Jestem z drużyny!
I ty też. Co jest, kurwa?
- Byłeś z Beecherem i resztą? - Miałem być z Zachiem, ale mnie olał.
- Co zrobił Beecher? - Nic.
Powiedz.
Przytrzymał mnie z chłopakami, a Clay się oddalił.
Poznałem go
po tym jego capiącym dezodorancie,
a teraz muszę znaleźć Claya albo ich.
Znowu chcą dojebać Clayowi?
Albo nam.
Idziemy.
Przestańcie, proszę!
Halo?
Siostro?
Halo!
Halo?
To zemsta.
To sprawka futbolistów.
Oni wrzucili cię do dziury.
Nie łapię.
Czemu się na mnie uwzięli?
Za mnie.
Byłeś dla nich aż tak ważny?
Bez urazy.
Tak, uwielbiają mnie.
Zawsze ich wspierałem.
Byłem z nimi, gdy potrzebowali pomocy.
Jak mogłeś być dla nich tak dobry…
i tak bardzo skrzywdzić Tylera?
Wściekam się.
Wtedy się wściekłem.
Poniosło mnie.
Robiłem różne rzeczy…
z wściekłości i strachu,
ale wcale tego nie chciałem.
Też tak masz?
Wściekłość przejmuje nad tobą kontrolę?
Co się stało w areszcie?
Byliśmy na korytarzu.
Jakiś motocyklista usłyszał, że jestem gwałcicielem dzieci.
Postanowił zostać bohaterem aresztu.
Dźgnął mnie kosą. Dwa razy.
Potem zostawił ją w środku.
Bolało?
Tak.
Nie bolało, gdy wchodziła,
tylko gdy się wykrwawiałem.
Wiedziałem, że umieram.
Wiedziałem.
Czy…
Czy kiedykolwiek mi wybaczysz?
To nie ja ci muszę wybaczyć.
A jeśli znowu stracę kontrolę?
Co wtedy?
- Cześć. - Cześć.
Też olałeś poszukiwania?
Tak, to głupie.
Właśnie.
Mogę?
Pewnie.
Rety.
Co z tobą i Winstonem?
Nic.
Myślałem, że się lubicie,
a chodzi cały struty…
Odpuść.
To miły gość, tak jak ty, więc…
Wcale nie jest miłym gościem.
Spędził tamtą noc z Montym.
Kumpluje się z nami, żeby znaleźć zabójcę Bryce’a.
Kurde.
Powiedziałeś mu coś?
Coś, przez co możemy mieć kłopoty?
Nie wiem.
Nie możemy mu ufać…
Ja już nie wiem, komu ufać.
Tym się pływa po wodzie, nie po skałach.
Sprawdzimy?
Nie, ojciec jest niedaleko.
Czuję, jakbym nie zasługiwał na szczęście.
Słuchaj, szczęście…
nas unieszczęśliwia.
Już mi się wydawało, że znalazłem jakąś namiastkę,
ale się pomyliłem.
Kurna.
Gonimy za tym, co ma nas uszczęśliwić, ale tak się nie dzieje.
I kończymy w dołku.
Za każdym, kurwa, razem.
Trzeba się pogodzić z brakiem szczęścia,
to właśnie nas wyzwoli.
To, że możesz totalnie odpuścić
i powiedzieć „Jebać to”.
Jebać to.
- Jebać to! - Jebać to!
Jebać to.
Wiesz co? Jebać to!
W porządku!
- Jebać to! - Jebać to!
Jeszcze kawałek.
Kurwa.
Ja pierdzielę.
Alex, prawie umarłeś.
Słyszysz mnie?
Odezwij się. Co się dzieje?
Wszystko jest popierdolone.
Myślisz?
Zostawiłeś Tony’ego?
Jemu to pasowało.
Rozmawiałeś z Alexem?
Cokolwiek powiedział, zniosę to, tylko powiedz mi prawdę.
Tak jak ty mnie?
Co?
Nie powiedziałeś, że znałeś Monty’ego.
Kto ci to powiedział?
Tylko udawałeś mojego przyjaciela.
Wykorzystałeś mnie jak Alexa.
- Tak powiedział? - Czy to prawda?
To skomplikowane.
Nie znałem Monty’ego dobrze.
Czemu nie mówiłeś?
Przez to, co ci zrobił.
Byłeś pierwszą osobą, która była dla mnie miła w szkole.
Chciałem się zaprzyjaźnić.
Czemu?
Czemu tego chciałeś?
Bo potrzebowałem przyjaciela.
Wracaj do poszukiwań.
Gdy po niego wróciliśmy, nie było go w dziurze.
Jest z Beecherem?
Jego też gdzieś wcięło.
Zgubił się.
Beecher!
Diego!
A gdyby ktoś tak dopierdolił futbolistom?
Diego?
Beecher?
Zemsta.
Kto to?
Kto to mówi?
Ja pierdolę!
To krew!
To by było niezłe.
Szlag, tu ich nie ma.
W końcu się zjawią.
Albo zgłośmy, że Clay zniknął.
No nie wiem, nie potrzebujemy rozgłosu.
Zaginionego Claya też nie.
Kurwa mać!
Gdzie Clay?
Nie wiemy.
Weź nie pierdol.
Co wy znowu odpieprzacie?
Tylko podmieniliśmy wskazówki.
Chcieliśmy tylko nastraszyć ludzi.
To wszystko.
To nie my odwalamy te numery.
To coś innego.
Daruj sobie.
Na boisku sobie radzisz, ale kijowo kłamiesz.
Jezu, już dość!
To nie my!
Wstawaj.
Mówiłem, to nie my!
No wstawaj!
No już.
Rety.
Dajcie mu spodnie.
Przyznaj się.
Pieprzony Diego.
Wiem, że to ty!
Nie boję się, dupku!
Cześć, Jess.
Jess.
Cześć, Jess.
Kurwa, co jest?
Zgwałciłem Hannah Baker.
Zgwałciłem jakieś osiem dziewczyn.
- Kim jesteś, kurwa? - Osiem dziewczyn.
Kto to?
Siedem albo osiem.
Kurwa!
Cholera, to musiało boleć.
Uważaj, jak tutaj biegasz.
Kurwa.
Czemu wciąż się mnie boisz? Nie żyję.
Nie boję się ciebie.
Pewna jesteś?
Powinnaś się czuć lepiej.
Zabiłaś mnie.
Więc wszystko jest już w porządku, nie?
Powinnaś lepiej sypiać.
Sypiam świetnie.
Czyżby?
Nawet gdy tak sobie leżysz…
i czujesz mój oddech na karku?
Zasłużyłeś na śmierć.
Kurwa!
Cześć, młody.
- Wszystko gra? - Tak, tylko mi zimno.
Jesteś mokry?
Tak.
Prawie się utopiłem w jeziorze.
- Co? Jezu. - Spokojnie, nic mi nie jest.
Zach mnie wyciągnął.
Ale tato…
Czułem, jakby…
coś mnie ściągało w dół.
Nie mogłem oddychać
ani nawet krzyczeć.
Tak musiał się czuć Bryce, prawda?
Pozwoliłem mu zginąć.
- Nie. - Czułem się taki samotny.
Wciąż się czuję.
Nie mogę tego w sobie dusić.
Wiem, że to trudne.
Powiem coś, co nie wpędzi innych w kłopoty.
Ani ciebie.
Powiem, że byłem tam sam i wszystkich okłamałem.
Posłuchaj mnie.
Tu nie chodzi tylko o ciebie.
- Wiem. - Posłuchaj.
Nie chcę ci tego utrudniać.
Ale chcemy dla ciebie jak najlepiej.
Twoi przyjaciele zjednoczyli się, bo zasługujesz na to, żeby żyć.
Nie odrzucaj tego.
To niewłaściwe.
Z wiekiem coraz rzadziej wiem, co jest właściwe.
Nie nam to osądzać.
Wiem jedno:
twoi przyjaciele zaryzykowali dla ciebie.
To dobre, mądre dzieciaki i dla mnie postąpili słusznie.
Nie zasłużyłem na to.
Jak mam to udźwignąć?
Spójrz na mnie i posłuchaj. Kocham cię.
Zawsze będę cię kochał.
I nie musisz na to zasługiwać.
Po prostu bądź sobą i żyj najlepiej, jak potrafisz.
Dobrze?
Synu…
już dobrze.
Przetrwamy to.
Razem sobie poradzimy. Obiecuję.
Już dobrze.
Co to było, do diabła?
Zostań tu, dobrze?
Zaraz wrócę.
Ktokolwiek albo cokolwiek to jest, chce nas dopaść.
Rozwalili nam namiot i ukradli rzeczy.
Zaatakowali Beechera.
To gdzie jest Clay?
Co cię tak obchodzi ten mały fiutek?
Nie wiemy, gdzie jest.
To ten martwy gość.
To ten las.
To duch lasu Burnham.
To idiotyzm.
Na pewno nie widziałeś ani nie słyszałeś nic nienormalnego?
Jess?
Ja…
Co się stało?
No dobra.
Przestraszyliście nas.
Już wystarczy.
Odpierdol się, dupku!
Umrzemy tu z głodu.
Stary, tobie to nie grozi.
Mam bardzo mało tkanki tłuszczowej!
To mięśnie.
Mam ciasteczka z granolą.
Kurwa!
To coraz bardziej popieprzone.
Spadajmy stąd.
- Ruchy. - Bez jaj!
Zatrzymaj ich!
Wszyscy stąd wychodzimy.
Nie.
Musimy pogadać.
Skąd mam telefon?
Kurwa, co jest?
Czyli… Winston i Alex?
Alex się trochę załamał.
A my mamy przejebane. Jeszcze bardziej.
Winston wie, co zrobił Alex?
Ja pierdzielę!
Zostaw te drzwi otwarte!
Diego mnie tu przysłał. Co tu się odpierdala?
Winston to alibi Monty’ego.
- Poważnie? - Tak.
Ten z Hillcrest?
Wie, że to nie Monty, bo był z nim całą noc.
A Clay i Ani od dawna o tym wiedzieli.
Jestem pewien, że chcieli nas chronić.
Niespodzianka, zawalili.
Więc to Winston wysłał maila?
- Ujawni prawdę? - Nie wiemy, czy to on.
Inni też mogą tego chcieć.
Kto taki?
Tyler.
Czemu tak sądzisz?
A może to Ani.
Pomyślcie.
Jej łatwiej byłoby zhakować Claya
i nie ma jej z nami.
Każde z nas mogło napisać tego maila.
- Ty też. - Zgadza się, ja też.
Chcecie się o to pożreć
czy raczej sobie zaufać?
Clay zaginął, trzeba go znaleźć.
Czołem.
Wszystko w porządku?
Wracamy do obozu?
Wygrałem.
Skąd to masz?
Zostawiliście mnie.
Wróciliśmy, a ciebie tam nie było.
Byłem nieprzytomny!
Nie, zniknąłeś.
Nie wiem, co knujesz, ale swoje już wiemy.
Ty.
To twoja sprawka? Współpracujesz z nimi?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Clay.
A ty co? Wiedziałaś, że Diego będzie mnie dręczył.
Sama mówiłaś.
Ognisko gotowe, zaczynajmy.
Tradycyjne pytanie ostatniego ogniska.
Brzmi ono: „Jak zmienił cię ten weekend
i co zapamiętasz z niego na zawsze?”.
Ja zacznę.
Cudownie w końcu być częścią społeczności Liberty.
Poznać wasze prawdziwe oblicze.
Wcześniej go nie znałem. Świetne uczucie.
- Brawo, Winston. - O tak.
Witaj w pierdolonym Liberty.
Właśnie.
Witaj.
Kto teraz?
Clay Jensen, pomóż.
Jak zmienił mnie ten weekend?
A jak zmienił nas?
Wcale.
Bo wiem, że z moimi przyjaciółmi…
już zawsze będziemy blisko.
Zawsze będzie nas łączyć specjalna więź…
której nie da się zerwać.
Nawet gdybyśmy chcieli.
Mogę teraz ja?
Chcę tylko powiedzieć…
albo raczej wyznać…
że nie znoszę pieprzonych biwaków.
Tak jest!
Brawo!
Zach powiedział, że mogę z wami spać. Macie miejsce?
Pewnie, że tak.
Dzięki.
Proszę.
Słuchaj…
Przykro mi z powodu Winstona.
To nie fair.
To nie było nic poważnego.
Wydawało się…
że było.
Co wiesz?
Wiem, że jesteś dobrym człowiekiem,
i przykro mi, jeśli masz gówniany humor.
Tylko to wiem.
Dzięki.
Ciastko z granolą?
Dzięki.
Justin, zapomniałeś papieru.
Jak go zobaczę, dam mu znać.
Czego chcesz?
Alex zrywa ze mną bez powodu, Tyler dowiaduje się, że znałem Monty’ego,
i nie chce mnie znać, a na ognisku
twoi przyjaciele bardzo chcieli coś wyznać.
No więc które z nich…
zabiło Bryce’a?
No właśnie. Lęk, panika…
Nie chodzi o to, czego się spodziewasz.
Tylko o to, co cię zaskoczy.
Potrzebujesz pomocy? Wejdź na stronę 13reasonswhy. info
Napisy: Magdalena Adamus