NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Halo?
Jeden sygnał. Masz odbierać po jednym sygnale.
Bo co? Skąd masz ten numer?
Dowiesz się.
Do zobaczenia w szkole.
No więc przyszły walentynki.
Hasłem balu jest „Miłość to miłość”…
Powiem wam coś o licealnych miłościach.
Miłość nie kwitnie w atmosferze totalnej paranoi.
Jeśli ktoś uważa, że szkolne walentynki to szczery pokaz miłości,
pewnie myśli też, że ochrona na lotnisku ma go chronić.
Co jest? Po co te kamery?
Są wszędzie.
Pewnie przez to graffiti.
Po akcji na boisku ich nie montowali.
Większość liceów ma teraz kamery.
To nie to. Oni muszą coś wiedzieć.
Nakręcasz się tak od tygodni. Musisz przestać.
Ignorujesz wszystko poza swoją optymistyczną bańką.
A wszystko się chrzani.
To już trzeci raz. Odbierzesz?
- To jakiś automat. - To go zablokuj.
Dzwonią z różnych numerów.
Czemu to cię tak stresuje?
Muszę iść na lekcję.
Czego?
Wiesz, co będzie, jak nie odbierzesz.
Znasz zasady.
Nie znam żadnych pieprzonych zasad.
Wiem tylko, że dzwoniłeś 15 razy.
I nie wiem dlaczego!
Przecież wiesz.
Właśnie, że nie.
No to się dowiesz.
Kim jesteś?
Tego się nie dowiesz. Chyba że nie odbierzesz, jak dzwonimy.
Wtedy sytuacja się ostro zjebie.
Jak to? Co zrobisz?
Nie, Clay. Pytanie brzmi: co ty zrobisz?
O czym mówisz?
Odbieraj nasze telefony, to się przekonasz.
Wiem, co powiesz.
- O czym? - O walentynkach.
Nie cierpię tańców i głupich kartek.
- Chodzi o to… - Przejdziemy się?
- Dobra. - Super.
Stoję przed perspektywą skończenia liceum
bez pewnych doświadczeń.
Kiedyś myślałam, że ich nie potrzebuję, ale chyba zmieniłam zdanie.
W sumie przeżyłam kilka ciekawych rzeczy
i takie, które mogłam sobie darować,
ale niektórych nie chcę przegapić.
Takich normalnych, jak zaproszenie na bal
i pójście na ten bal z kimś, kto mnie zaprosi.
Muszę iść.
- Tam. Sam. - Dobra.
Fajnie się gadało, na razie.
CIEMNIA ZAJĘTA
Winston, wiem, że to ty.
Winston?
Co to, kurwa, za jeden?
Numeru nie poznajesz?
Tak, ale kto mówi?
Czego chcesz?
Żebyś robił, co ci każę.
Albo upublicznię…
dowód niewinności Monty’ego.
Niemożliwe, nie masz go.
Tak myślisz?
W końcu mamy jego telefon.
Co na nim znajdziemy?
Wiadomości, maile, zdjęcia.
Chrzanisz.
Nie ma…
Pieprzony kłamca.
Clay, ranisz mnie.
Lepiej tego nie rób, to kiepski pomysł.
Otwieraj drzwi!
Pierdol się! Otwieraj!
Kurwa.
Proszę, wypuść mnie!
Błagam!
To nie byłem ja!
Clay, co się stało?
Chyba…
Zatrzasnąłem się.
Zamek jest zepsuty
i czasem się zacina.
Co tu robiłeś?
Szukałem…
Szukałem Winstona.
Serio?
Będzie tu dopiero na czwartej lekcji.
Mogę mu przekazać, że go szukałeś.
Nie.
Nie trzeba.
Na pewno wszystko gra?
Tak.
Jest dobrze.
Nie przesadzam z tą totalną paranoją.
Tylko mówię.
Kamery sprawią, że będzie tu bezpieczniej.
To naruszenie prywatności.
No dobrze, ale może dzięki temu nic więcej się nie stanie.
Już nigdy.
A skoro o bezpieczeństwie mowa, tak sobie myślałam…
Może pójdziemy na bal całą grupą?
Pewnie.
W grupie siła.
Damy pozytywny przykład.
Nie musimy czekać, aż jakiś facet nas zaprosi.
Kto jest za?
Wszystkie macie partnerów?
Nie no, to dobrze.
Sztosik.
Ja nie mam partnera.
Pójdziemy razem?
A co z Clayem?
Chyba nie jest zainteresowany.
To porąbane.
Jak cała ta sprawa.
Jestem, kurna, przewodniczącą.
Trzęsę tą całą szkołą, a randki nie potrafię sobie załatwić.
Faceci są do dupy!
Powiedz mi coś, czego nie wiem.
To porypane.
Zainstalowali kamery tuż przed walentynkami?
Co to ma być?
Tu chodzi tylko o pozory.
Nie widać różnicy między miłością a dobrym selfikiem.
Pewnie, że widać, selfie są wieczne.
Ale miłość to miłość.
Kto wie, czym jest miłość?
Miłością.
Masz to na plakacie.
Marnujemy tyle czasu,
skupiając się na jakichś romansach,
a przez to cały dzień pójdzie na marne.
Co byś wolał robić w walentynki?
Tyler wspominał coś o maratonie slasherów w Crestmont.
Możemy wszyscy pójść.
Chciałbym, ale muszę dokumentować
ten żalowy bal do kroniki.
Ale dzisiaj mam czas.
Tyler mówił, że dzisiaj ma plany.
No tak.
Ale my możemy coś porobić.
Tylko we dwóch.
Chyba że też jesteś zajęty.
Tak.
To znaczy nie.
W sensie, że dam radę.
W porządku.
Spoko.
Stary, gdzie byłeś? Zostawiłem ci sześć wiadomości.
Wybacz, tyle miałem na głowie.
- Chloe dzwoniła. - Po co?
Martwi się o ciebie.
Podobno do niej też nie oddzwaniasz.
Ja też mam się martwić?
Nic jej nie powiedziałem, jeśli o to chodzi.
- Nie o to. - Już nic nikomu nie mogę powiedzieć.
Już wszystko jasne?
Mnie możesz powiedzieć.
Justin, od kiedy cokolwiek cię obchodzi?
Słuchaj, po południu cała drużyna ma warsztaty.
Wpadnij.
Po co? Teraz ty jesteś kapitanem.
Tylko współkapitanem, pomagam Charliemu.
Wiesz, że to przez Kerbę.
- Jasne. - Zach.
Nie byłoby mnie w drużynie,
gdybyś nie interesował się mną, gdy tego potrzebowałem.
Dobra.
Przyjdę.
Sorry, odpada.
Nawet jako kumple?
Odzywasz się do mnie, tylko gdy czegoś potrzebujesz.
Nie odpuszczasz mi dzisiaj.
To ty przestałeś ze mną gadać.
Kilka razy poszliśmy na kawę,
a potem totalnie mnie olałeś.
Nie olałem, tylko…
Nie mogę o tym myśleć, bo mi odwala.
Rozumiem to.
- Zwłaszcza ja. - Wiem.
- I tak z tobą nie pójdę. - Nawet jako przyjaciele?
Masz już kogoś?
Nie, fajnie, że taka możliwość tak cię szokuje.
Co ci tak na tym zależy?
Bo…
Bo jestem przewodniczącą i powinnam tam być.
- Idź sama. - Nie powinnam musieć.
Co z tego, że odzyskaliśmy nasze życie,
skoro nie możemy z niego korzystać?
Rozumiem cię.
Jesteśmy w liceum, więc zawsze ktoś czeka,
aż coś spierdolisz.
Więc w końcu to zrobisz.
Rety, ty się naprawdę dygasz.
Nie chowam się za telefonem jak jakiś tchórz.
Nie chowam się. Jestem tuż obok.
Mam tu wolne miejsce.
Zapraszam.
Żebyś mi przywalił w ryj?
O nie, to ty powinieneś oberwać.
Masz wywołać bójkę i nie wolno ci oddawać.
Daję ci pięć minut.
Pięć… Ty tak serio?
Jak mam…
Halo?
To bez sensu, ale musisz mnie walnąć, byle mocno.
Nie.
Stary.
Proszę, walnij mnie.
Nie wiem, o co biega, ale nie będę cię okładał.
To przez nogę? Czy obiecałeś swojej Chloe koniec bójek?
Wróć, Chloe to laska Bryce’a.
Daj spokój, Bryce’a to prałeś równo.
Taka z ciebie pizdeczka? Dobrze mówię?
Cipeusz?
Cwel.
Jeszcze raz, cipo.
Clay, musisz wziąć się w garść.
I kto to mówi.
Sobie mogę zjebać życie. A ty nas wszystkich wykończysz.
Ogarnij się.
Wisi mi jak.
Robi wrażenie.
Tak trzymaj.
Stary…
Drugi tydzień mnie olewasz.
Co jest?
Nic.
Byłem zajęty.
Zajęty czym?
Szkołą.
I pracą.
Masz pracę?
Tak.
Gdzie?
W studiu fotograficznym.
Mam swoje życie, nie będę na każde twoje skinienie.
No jasne.
Tyler Down proszony do gabinetu.
- Wszystko gra? - Tak.
Tyler?
To tylko dr Singh, jak zwykle.
Dziękuję.
Do toalety?
Antonio Padilla, ty nie w klasie?
Mam przepustkę.
- Do? - Do toalety.
Właśnie ją minąłeś.
Pokaż.
Bez jaj, nie mam na to czasu.
Ja mam go całe mnóstwo, bo to moja praca.
I co mi niby zrobisz?
Nic.
Wykorzystaj ten instynkt walki.
Powalcz dla mnie.
Że co? Nie łapię.
Amatorska liga East County. Mała, niezależna.
W niej ja, goście z policji, strażacy, utalentowane dzieciaki.
Ted?
Jakiś problem?
Absolutnie nie.
- Antonio… - Tony.
Rozważa walkę w lidze.
Myślę, że się nadaje. Będziemy w kontakcie.
Podam ci szczegóły.
Potrzebujesz czegoś, Tony?
Nie. Szukałem Tylera. Zostawił książkę w klasie.
Jest u dyrektora Bolana.
U dyrektora?
Też tam idę, mogę mu zanieść książkę.
Nie trzeba, widzę się z nim później.
Wracam na lekcję.
W porządku.
Mimo tej całej presji wciąż próbujemy być ludźmi
i uwierzyć w miłość.
Kretyn ze mnie.
Nie zaprzeczę, ale poproszę o szczegóły.
Zaprosiłaś mnie na bal.
Byłem rozkojarzony.
Muszę się trochę ogarnąć i zacząć zachowywać jak człowiek, więc…
Wielkim mówcą to ty nie jesteś,
zwłaszcza gdy silisz się na totalną szczerość,
ale rysowanie idzie ci lepiej.
MIŁOŚĆ TO MIŁOŚĆ? ZAZNACZ TAK ALBO TAK
Nie wygląda, jakbym miała jakiś wybór, nie?
Mniej więcej o to chodziło.
Jak mówiłaś, normalni ludzie chodzą na bale…
Będziesz ze mną normalna?
Co jest?
Mam cię, kurwa!
Julie? Kochanie, co się dzieje?
Przepraszam.
Wkurza się, gdy ludzie łamią zakaz używania komórek.
Pozwól no.
Co to miało być?
Nie mów, że nic, bo nigdy tak nie jest, dobrze wiesz.
- Ktoś ma telefon Monty’ego. - Co?
Jak to możliwe?
Nie wiem, od dwóch tygodni nękają mnie zdjęciami,
a od wczoraj dzwonią.
- Oni? - Oni, on, ktoś.
- Ma zmieniony głos. - Skąd wiesz, że to telefon Monty’ego?
Cześć, tu Monty. Zostaw wiadomość, oddzwonię.
- Czemu nie mówiłeś? - Nie wiedziałem, czy to na serio.
Jak to „na serio”?
Nie wiedziałem, czy to w ogóle ważne.
Dopóki nie zaczęli dzwonić.
Wczoraj w nocy?
Mówią, że mają dowód.
Jak nie będę ich słuchał, upublicznią go.
Co kazali ci zrobić?
Jeszcze nic. Próbuję się wymigać.
Słuchaj, to niemożliwe, żeby mieli dowód.
Bo żaden nie istnieje.
Nie daj sobą pogrywać.
Ogarniemy to.
Nie muszę wam mówić,
że dajecie przykład wszystkim chłopakom w szkole.
- Nie muszę mówić… - To nie mów.
Przestań.
Trochę szacunku.
Sama twierdzi, że nie mówi nam niczego nowego.
Ty to w ogóle gówno wiesz,
więc lepiej to przemyśl.
Wystarczy.
Panowie! Mordy w kubeł.
Posłuchajcie damy.
Mogę wam powiedzieć jedno.
Odwaga na boisku jest gówno warta,
jeśli nie potraficie się postawić tym,
którzy zachowują się jak fiuty.
Albo chwalicie się, że puknęliście fajną laskę.
Albo…
nazywacie nas „damami”, udając dżentelmenów,
a chcecie nas upokorzyć.
Żeby walczyć z takim zachowaniem,
trzeba być prawdziwym mężczyzną.
Jasne, że ją zaproszę. Aż się o to prosi.
Luke, daj spokój.
W sensie, że „wyraża zgodę”.
To było…
Byłaś świetna.
Jak zwykle.
W sensie w tym…
W tym jesteś świetna.
Co u ciebie?
Idziesz na ten bal?
Nie, to raczej dla mnie niewskazane.
A ty?
Oczywiście.
- Charlie! - Co?
Idę na bal z Charliem.
Zaraz, co?
Rozmawialiśmy, pamiętasz?
Nie, ale…
Dobra, jasne.
- Świetnie. - Świetnie.
Kurde, Justin, ja nie chciałem…
Powiem jej, że nie mogę.
Tylko strasznie się jej boję.
Stary, nie szkodzi.
Idź z nią.
Na pewno? Liczyłem, że mi zabronisz.
Powodzenia.
Pomyślałem…
że jeśli pan z nim pogada, to posłucha.
Spróbuję.
Miło, że się troszczysz.
To był ciężki sezon dla wszystkich.
Jak się trzymasz?
W porządku?
Na pewno?
Chodzisz na spotkania?
Tak, byłem na tym w kościele przy domu Jensenów.
Sami starsi goście.
Nie wierzyli, że licealista ma na co narzekać…
W kościele niedaleko mnie też działa taka grupa.
To kościół baptystów.
Widzę, jak po spotkaniach ludzie kręcą się po parkingu.
Głównie młodsi.
Może warto tam zajrzeć.
Już po lekcjach, ale zabawa trwa.
Nie mów Tony’emu.
Clay, gdzieś ty, kurwa, był?
Przepraszam, coś mnie zatrzymało.
- Znalazłeś Tylera? - Wciąż go nie ma.
Jego mama mówi, że zaczął zmianę o 15.30, a już po piątej.
Okłamał ją?
Nas wszystkich.
Standall na bank coś wie.
Czemu Tyler gadał z dyrem?
Przepraszam.
Co z tobą? Mamy problem.
I nawet więcej niż jeden. Cholera.
Cześć, co tu robicie?
Mama mówiła, że dzwoniliście.
Dzwoniliśmy też do ciebie, ale nie odbierałeś.
Wyłączyłem komórkę.
Co robiłeś po szkole? Spóźniłeś się do pracy?
Nie, zaczynam zmianę o 17.30.
Czemu pytacie? Co to za pilna sprawa?
Chciałem zapytać,
czy pomożesz mi jutro z didżejką.
Dlaczego ja?
Pomogłeś mi przygotować komputer.
Nie mogę.
- Wybacz. - Czemu nie?
Muszę iść do pracy.
Spędzę tu następne pięć godzin,
gdybyście chcieli sprawdzić.
No dobra.
Gdybym wiedział, że tak wymiatasz,
w życiu bym się nie zgodził.
To sport klasy niższej.
W tym cały problem.
W Hillcrest marnowałeś czas, grając w polo.
I krykieta!
Po takiej szkole Liberty musi być dla ciebie nudne.
Wręcz przeciwnie.
W sensie…
W Hillcrest nikomu nie odbijało, gdy dzwonił telefon.
To było…
Na pewno nie było nudne, przyznaję.
Przyjaźnisz się z nimi, nie?
Co odbiło Clayowi?
On już taki jest.
Czasem mu się ulewa.
Bez jaj.
Czyli stawiam kolację.
W porządku.
Tak sobie myślałem o tym balu.
Skoro i tak tam będziesz,
może dotrzymam ci towarzystwa?
Będziemy się nabijać z ludzi na parkiecie.
Pewnie.
Możemy iść razem.
Fajnie.
Cała impreza to żenada, ale to nie znaczy, że nie możemy pójść.
Choćby w celu komentarza społecznego.
Jako kumple?
Zdecydowanie.
Kumple.
Spoko.
Przepraszam.
A ja nie.
Cały wieczór na to czekałem.
Wciąż wydzwaniają?
Nie, to Ani.
Muszę odebrać.
Złapię cię później.
Czego chcesz?
Powiedziałeś o mnie Foleyowi?
Nie. Skąd znasz Justina?
A swojej dziewczynie?
Powiedziałeś.
I co?
Jest twoim alibi.
Mówi, że byliście razem, gdy zabito Bryce’a.
Tak.
Ale nie była. Możemy to udowodnić.
Kurwa, nie mogę tego robić.
Mów, co masz, albo…
To niemożliwe, żebyś…
Nie zabiłem Bryce’a.
Jasne?
Mów, co masz, albo…
Albo rób, co chcesz. Wisi mi to.
Wiesz co? Chyba masz rację.
Już dość się wycierpiałeś.
Jeśli chcesz telefon Monty’ego, dostaniesz go.
Jest twój.
Tylko sobie po niego przyjdź.
Gdzie jest?
Tam, gdzie dziewczyny obgadują takich jak Monty,
żeby zwrócić na siebie uwagę.
Uwierzyłeś, że po tym wszystkim dostaniesz jego telefon?
Czego ty, kurwa, chcesz?
Nikomu ani słowa. Jestem twoją tajemnicą.
Dlaczego?
Bo to jeszcze nie koniec.
A kiedy będzie?
Dzisiaj na balu.
Odbierz, gdy zadzwonimy, a dostaniesz ten telefon.
Dlaczego na pieprzonym balu?
Bo wszyscy lubią tańczyć.
Do zobaczenia.
Ty…
Kurwa mać!
Pójdziesz, chociaż nie chcesz?
Moja dziewczyna chce iść.
Przecież jej nie kochasz.
Nie wiem, czy wierzę w miłość.
Byłeś kiedyś zakochany?
Nie.
W tym rzecz.
A Hannah?
Przez długi czas myślałem, że ją kocham.
Jaka jest różnica
między myśleniem, że się kocha, a prawdziwą miłością?
Tak naprawdę to jej nie znałem.
I nie wiedziałem, czym jest miłość. Wciąż nie wiem.
Nie wiesz, czym jest miłość,
ale jesteś pewien, że to kłamstwo.
Może nie kłamstwo, tylko…
Fantazja?
Gdy poznajesz kogoś naprawdę, fantazja znika, a z nią miłość.
Więc miłość to jakiś ideał.
Co znaczy, że nikt nie może naprawdę kochać drugiej osoby,
a co za tym idzie – ciebie.
Myśli pan, że jej unikam?
I niech pan nie mówi: „To nieważne, co ja myślę”,
mam tego dość, dla mnie to jest ważne.
Co pan myśli?
Myślę…
Tak sobie myślę…
że możesz wierzyć w miłość,
ale kochasz tak mocno, że to czasem aż boli.
Właśnie tego bólu się boisz.
Jak każdy zresztą.
Kiedy się kogoś kocha…
to w końcu go stracimy.
Prędzej czy później.
Tak, to całkiem możliwe.
Ale kochamy mimo wszystko.
Nieprawdaż?
W porządku.
To w co naprawdę wierzysz?
Że wszyscy jesteśmy sami.
I tylko sami możemy siebie ocalić.
Aleś ty szykowny w tym garniturze.
- Ani to szczęściara. - Czego chcesz, mamo?
Sprzątałam piwnicę.
Zobacz, co znalazłam.
Pan Poopers!
Wszędzie go ze sobą nosiłeś.
Zawsze poprawiał ci humor i pomyślałam…
- Nie mam już pięciu lat. - Nikt nie jest za stary na pociechę.
Pewnie jest cały zaśliniony i zasmarkany.
Jak chcesz, oddam go potrzebującym.
Zaczekaj.
Zatrzymam go. Co mi tam.
Kupiłeś Ani jakąś kartkę walentynkową
wczoraj w galerii?
Czy to już wyszło z mody?
Wyszło.
Skąd wiesz, że byłem w galerii?
Coś wspominałeś. Albo to był Justin.
W każdym razie pozdrów Ani.
No i…
bawcie się dzisiaj dobrze.
- Będzie fajnie, twój pierwszy bal. - Tak.
Mój pierwszy bal.
A te telefony?
Dali sobie spokój.
Więc możemy się zabawić?
Dokładnie.
Chcesz zatańczyć?
Nie.
Przyniesiesz mi ponczu?
Mają tutaj poncz? Ludzie wciąż to piją?
- Zaraz to sprawdzę. - Dzięki.
Czego chcesz?
Pozwolenia na stanie obok.
Zabawne. Odmawiam.
Wstawiłem się za tobą na tych warsztatach.
Zasłużyłem na jeden taniec.
Nie potrzebuję twojej pomocy.
No jasne, że nie, ja tylko…
Myślę, że robisz wiele dobrego.
Nawet jak opieprzasz ludzi,
rozumiem dlaczego.
I wyglądasz wtedy zabójczo seksownie.
To źle?
Tak, bardzo źle.
Przyszłam z Charliem.
Żeby się odegrać na Justinie.
Co nie?
Wybrałaś złego gościa.
Charlie to jakiś gej czy inny bi.
No jasne, że tak myślisz.
Jest jedynym przyzwoitym i miłym facetem w drużynie,
więc zakładacie, że jest gejem?
To pojebane.
Nie o to chodzi.
Charlie to swój chłop. Nasz rozgrywający.
Czyli zakładasz, że nazwanie kogoś gejem to obelga?
To dopiero pojebane.
Nie jesteś zbyt społecznie świadoma.
Jeśli będę chciała się uświadomić,
przyjdę do ciebie.
Brzmi nieźle.
Nie mam nic do gejów.
Ani tym bardziej do kobiet.
Jeśli naprawdę chcesz wkurzyć Justina,
zgłoś się do mnie.
Nie znalazłem ponczu. Ale mam trzy rodzaje dietetycznej coli.
Możesz przypisać efekty.
Przyszedłeś.
Przypisz efekty do klawiszy, nie będziesz musiał używać touchpada.
Przepraszam za wczoraj. Dużo ostatnio pracuję.
Byłem zagoniony i zestresowany.
Doceniam twoją przyjaźń.
Ja twoją też.
Wszystko w porządku.
Czyli muszę kliknąć tutaj…
Przypomnij mi, co dwie kaleki robią na balu.
Możesz przez chwilę nie być fiutem?
To ostatni semestr, poczuj energię liceum.
Skoro tak mówisz…
Chcesz łyka?
Nie, dzięki.
Dokąd to?
- Idę sobie. - Stój.
- Psujesz mi stylówkę. - Co?
- Ty tak serio? - Dasz sobie radę.
Wykorzystaj urok Dempseya.
Masz na myśli ten urok Dempseya?
Masz ochotę na salsę?
Obczaj te gołąbeczki, jak wywijają na parkiecie.
Odwagi, abyśmy zmieniali to, co możemy.
I mądrości, abyśmy poznali różnicę.
Widzę nową twarz.
Przedstawisz się?
Cześć, jestem Justin…
i jestem uzależniony.
Cześć, Justin.
DO CHARLIEGO: JAK TAM NA BALU?
Niewiele dziś mówiłeś.
Moja historia jest…
Skomplikowana?
Opowiedz ją, żeby to zmienić.
Spróbuję, obiecuję.
Już się starasz, przecież widzę.
Nie zapomnij być też nastolatkiem.
Nie macie dzisiaj balu?
Tak, ale zaraz się kończy.
Nigdy nie jest za późno.
JEST SUPER, JESS OLAŁA MNIE DLA DIEGA.
Wyglądasz…
Wyglądasz pięknie.
Dziękuję.
A ty przystojnie.
Nie musisz tak mówić.
Wyglądam na zmęczonego i pogubionego.
Jesteś tak przystojny, jak wtedy gdy cię poznałam.
Wtedy też byłem zmęczony i pogubiony.
Halo?
Dobrze się z nią bawisz?
Pocałuj ją znowu, zanim będzie za późno.
Co się dzieje?
Powiedz mi.
Proszę.
- Zakazali mi mówić. - Kto taki?
Kurwa, nie wiem.
- Ufasz im bardziej ode mnie? - Ja im nie ufam.
- To pojebane. - Czemu nie powiedziałeś?
Jak mam ci pomóc?
A jeśli nie możesz? Jeśli nic nie da się zrobić?
Może tylko to nas łączy?
Jebana katastrofa, po której trzeba sprzątać.
Co nam zostaje, jeśli nie da się tego naprawić?
Czego ty chcesz, Clay?
Żeby to się skończyło.
Chcę mieć głupie, nudne życie i móc, kurwa, spać po nocach.
Ja też, wiesz?
No i co?
Nie odbieraj.
Niech to się skończy. Nie odbieraj.
Halo?
Wypierdalaj stamtąd, w tej chwili.
O kurde.
To moja nuta.
- Chodź tańczyć. - Chcesz tańczyć?
No to zatańczymy.
No dobra.
Pomogę wam.
Cała jesteś?
- Dobrze. - No chodź!
Już idę!
Lepiej sobie usiądź.
Co? A weź nie pierdol.
Stary, ze dwóch opiekunów ma na ciebie oko.
To co? Wywalą mnie za dobrą zabawę?
No kurwa.
Kurwa, nie dotykaj mnie.
Zach…
Zajmij się swoimi problemami.
Clayowi odwala.
- Twoja laska maca się z Diegiem. - Jess nie jest moja.
No to należy do Diega.
Jess, co robisz?
Przepraszam.
To zły pomysł.
Serio? On też mi „nie służy”?
- Wiesz, o co chodzi. - Idź już sobie.
Ssij pałę, stary.
- No to było… - Justin, spadaj stąd.
Kto ci dał prawo tak się wcinać?
Czemu to robisz?
Dlaczego on?
Może jestem samotna.
Na to też masz ripostę?
Dajcie czadu!
Gotowy? Następny utwór, dawaj.
Przepraszam na chwilę.
Kurna, muszę odebrać. Ogarniesz to?
Jasne.
Dobra.
Szlag, w tej chwili?
Kurwa, na dobra.
Nie. Zaraz będę.
Wypadło mi coś pilnego.
Ale chyba wrócę.
Chyba?
Ciągle mnie wypytują i sprawdzają.
W ogóle mi nie ufają.
Spróbuj wytrzymać.
Kiedyś pojmą, że to dla ich dobra.
Wciąż chcesz nam pomóc, prawda?
Nie mam wyboru.
Zawsze ma się wybór.
Poważna ta kłótnia z dziewczyną.
Wszystko gra?
Pierdol się.
Zrobiłem wszystko, co chciałeś. Co teraz?
Spotkamy się.
Chcesz się spotkać, nie?
- Chcę telefonu Monty’ego. - Pod prysznicami.
Tam mnie znajdziesz.
Nie rozłączaj się.
Idź dalej.
Nie bój się…
na razie.
Jesteś…
Jesteś tutaj?
Idź aż do końca.
Wyobraź sobie…
że siedzisz w areszcie oskarżony o morderstwo.
Znasz to uczucie, prawda?
Ale tym razem wszyscy mają cię gdzieś.
Nikt ci nie wierzy.
Jesteś totalnie sam.
Bierzesz prysznic, patrzysz w dół
i widzisz krew spływającą do odpływu.
Twoją własną krew.
Co, do chuja?
Wszędzie.
Dopiero potem czujesz nóż.
Jaka byłaby twoja ostatnia myśl?
- O czym pomyślał Monty? - Myślałem…
Mieliśmy się spotkać.
Idź na boisko, już!
Bez ociągania.
Kiepsko to dla ciebie wygląda. Jesteś na miejscu zbrodni.
Szlag.
Pomocy!
- Wszystko w porządku? - Tak.
Ja tylko nigdy…
Nawet nie wiem, czy jestem…
Alex.
Jesteś Alex, tak?
No tak.
To najważniejsze.
Chcesz przestać?
Jestem na miejscu.
Gdzie jesteś, kurwa?
Spokojnie, tygrysie. Już niedaleko.
Spotkamy się na środku.
Właśnie tak.
Coraz cieplej.
Cieplej.
Jestem przed tobą.
Znalazłeś mnie.
Czekaj.
Halo?
Ja pierdzielę.
- Pomóż mi. - Cholera.
Dobra.
Boże, pokaż mi to.
Pokaż.
Kurwa mać!
Spokojnie, nic ci nie będzie.
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
Boże.
- Nie chcę umierać. - Nie umrzesz, jasne?
Będzie dobrze.
Biegnę po pomoc, uciskaj ranę.
- Uciskaj! - Nie zostawiaj mnie.
- Już dobrze. - Ja nie chcę…
Jestem z tobą.
Boże!
Przepraszam.
Tak mi przykro.
I kto tu jest potworem?
Co nie?
Kiepsko to dla ciebie wygląda.
I co zrobisz?
Teraz mnie zabijesz?
Chryste, odłóż ten nóż, świrze. To koniec.
Koniec czego?
O kurna.
Pobeczałeś się przez to?
To jebana kukła.
Zluzuj majty i odłóż nóż.
Nie!
Dawaj telefon Monty’ego!
Tego chcesz?
Dawaj.
Ten?
Czy tamten?
Co, do chuja?
Mamy cię.
Ktoś, komu tak odpierdala od byle żartu,
musi mieć coś na sumieniu.
Wiemy, że coś ukrywasz.
A to dopiero początek.
Prawda jest taka, że byłem kiedyś zakochany.
Wiele rzeczy zrobiłem z miłości. I do czego to doprowadziło?
Miłość rozbudziła we mnie wściekłość, paranoję i strach.
Miłość zrobiła ze mnie potwora, i to więcej niż raz.
Co się, kurwa, stało?
Nie wiem.
Miłość wyłącznie spierdoliła mi życie.
Przez nią zwątpiłem w swoje związki i przyjaciół.
Jezu, Clay.
Miałeś rację.
Nie naprawię tego.
Co gorsza, miłość sprawiła, że przyjaciele zwątpili we mnie.
Więc wiecie co?
Jebać miłość.
Potrzebujesz pomocy? Wejdź na stronę 13reasonswhy.info.
Napisy: Magdalena Adamus