NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Stworzyliśmy okrutny świat.
Moje pokolenie.
Pokolenie moich rodziców.
Za mało w nim dobroci,
za mało troski,
a zbyt wiele nienawiści, złości i krzywdy.
Tyle mówimy o ochronie naszych dzieci,
lecz robimy za mało, by je ocalić.
SZEŚĆ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
„Opisz, jak zmierzyłeś się z wyzwaniem, przeszkodą lub porażką.
Jak to na ciebie wpłynęło i czego się wtedy nauczyłeś?”
Weźcie się pierdolcie.
NAZWISKO
APLIKACJA NA STUDIA
Twierdzą, że podanie na studia pozwoli im lepiej cię poznać.
Pieprzenie. Po prostu masz zobaczyć na piśmie,
jak bardzo zjebałeś sobie życie.
POŁĄCZENIE OD: MONTY
ODRZUĆ
Żadnego jeszcze nie złożyłem.
Przegapiłem wszystkie terminy. Jestem w czarnej dupie.
ZABLOKUJ
Dlaczego do tego doszło?
Bo dzieją się dziwne rzeczy.
Totalnie porąbane rzeczy.
Stary.
Wszystko…
w porządku?
Tak.
Znowu bezsenna noc?
Nie, spałem.
Jestem w domu od tygodnia,
a ty sypiasz może po dwie godziny.
Śpisz wtedy, kiedy ja.
Mogę…
Muszę postawić klocka.
Chyba straciłem poczucie czasu,
ale tak to jest w liceum.
Przychodzisz o 7.50, wychodzisz o 14.40
i myślisz: „Kiedy to zleciało?”.
Padam na twarz od dziewiątej klasy.
Powinieneś jechać, wycieczka jest obowiązkowa.
Od kiedy to słowo cokolwiek dla ciebie znaczy?
Tata tam wykłada, od kiedy byłem mały. Znam kampus.
Chodzi o to, że możesz tam studiować.
- Nie chcesz? - Nie, tata się za bardzo ucieszy.
No i to za blisko domu.
Muszę się wyrwać z miasta.
Na co ci Sanderson, skoro masz Occidental?
Jeszcze mnie nie przyjęli.
Poza tym mnie tam się podoba, że Sanderson jest tak blisko domu.
Mówiłeś, że studia są dla nierobów.
Sądziłem, że się nie nadaję.
Że nie zasługuję na przyszłość.
Ty myślałeś, że się nie nadajesz?
Byłeś takim aroganckim dupkiem.
Właśnie.
Jedno chyba wynika z drugiego.
Mam opisać historię wyzwania, przeszkody lub porażki?
Moje życie to same wyzwania, przeszkody i porażki.
I w żadnym college’u to się nie zmieni.
Przepraszam.
Tylko spokojnie.
MONTY ZOSTAŁ WROBIONY
Bo co?
Co jest, kurwa?
Kto to zrobił?
Żebym to ja wiedziała.
O kurde, drzwi dyra.
Szacun.
Wiesz, kto to zrobił?
Nie, ale ma jaja.
Jak możesz…
Mamy przejebane.
O tak.
On by tego nie zrobił, prawda?
- Nie. - Więc kto?
Może ona?
Nie sądzę.
Jest w Łapy Precz. Wie, jaki był Monty.
To wciąż jej brat.
LICEUM LIBERTY BIURA ADMINISTRACYJNE
Starczy tego, wracajcie do klas.
Wiemy, że się tym przejęliście.
To poważne wykroczenie, znajdziemy winnego.
Zaufajcie mi.
Panie Down.
- Przepraszam. - W porządku.
Bardzo by nam pomogło,
gdybyś pokazał zdjęcia szeryfowi.
Tak?
To znaczy, pewnie.
Wracajcie do klas. Dziękuję.
Potrzebujemy godzinę na pobranie odcisków i próbek farby.
Żaden problem.
Szkoła nie jest bezpiecznym miejscem.
Wszędzie czai się zagrożenie.
Cześć.
Co robisz na tych zajęciach?
Wpadłem zobaczyć, co u ciebie.
Wszystko gra.
Na pewno?
Myślisz, że możesz o to wypytywać?
Wciąż mi na tobie zależy, Jess.
Takie wydarzenia mogą przywołać dawne traumy.
Traumy?
Chcesz gadać o traumie? Odstawiasz pieprzonego psychologa?
Uspokójcie się.
A pogadamy o tym, skąd się ta trauma wzięła?
Jess…
O tobie i twoim kumplu Brysie?
Nie powinniście tu o tym rozmawiać.
Justin, idź już.
Ktoś próbuje mnie wrobić.
Nas wszystkich, ale zaczyna ode mnie.
Winston.
To musi być on.
Jest nowy, skąd zna mój kod do szafki?
- Skąd wie, która to? - Może cię obserwował.
Nie mamy żadnych wspólnych zajęć.
To jedyna możliwość.
A jeśli to ktoś od nas?
Kto mógłby to zrobić?
To bez sensu.
Serio?
Wszystkim ufasz?
Nawet Charliemu? Ledwo go znamy.
Albo Zackowi, któremu ostatnio odpierdzieliło?
Tony chodzi wkurwiony, a Jess żre się z Justinem.
Kotku, nie nakręcaj się tak.
Weź oddech.
- Będzie dobrze. - Niby jak?
Jak ma być dobrze?
Zacznijmy od tego, że wrzucisz na luz.
Popracuj nad tym, dobra?
Wszędzie czai się niebezpieczeństwo.
Od obecności policji nikt nie poczuje się bezpieczniej.
Wręcz przeciwnie.
Ja pierdolę.
Czarna kurtka, stój.
- Podejdź no. - Serio?
Zdejmij plecak, stań tam, nogi szeroko.
Do tego trzeba mieć uzasadnione podstawy.
Wystarczy mi podejrzenie.
Dałeś mi je, gdy zacząłeś zwiewać.
Odwróć się.
Dziękuję.
Dokąd tak leciałeś?
Do mojej szafki. Zapomniałem czegoś.
Puszki farby?
Podręcznika na lekcję.
To nadal szkoła, prawda?
Zdecydowanie.
Antonio Padilla.
Jestem tu, żeby dbać o bezpieczeństwo.
Więc tamte białe dzieciaki też pan przetrzepie?
Nie.
Bo tamte dzieciaki…
nie mają farby na rękach.
To z warsztatu. Lakierowałem karoserię.
Wojownik z ciebie.
Tylko gdy trzeba.
Zmykaj na lekcję.
Niezłe fotki.
Tak?
Mam też trochę na cyfrówce.
Widać, że byłeś pierwszy na miejscu.
Przyszedłem wcześniej, żeby pracować nad kroniką.
Słyszałem, że to Monty cię napadł.
Dlatego wstałeś na tamtym apelu?
Tak.
To był Monty.
- Nie chciałem… - Nie szkodzi.
Musisz go nienawidzić.
Wcale nie.
To…
To dziwne, ale…
jest mi go żal.
To przeze mnie zginął.
Podobno ten, który go zabił,
nazwał go gwałcicielem dzieci.
Ja tam dzieckiem nie jestem…
Byłem na niego wściekły, ale teraz tylko mi smutno.
Drodzy maturzyści.
Zapraszamy do autobusów. Pora zwiedzić uczelnię.
Powinniśmy iść.
Tak.
Dzięki, że byłeś ze mną szczery.
Dzień dobry.
Jak się masz?
Dobrze.
Jedziesz na wycieczkę?
Tak.
I dobrze, studia są ważne.
Chcę powiedzieć, że wiem, jak bardzo ci teraz ciężko.
Chcę ci pomóc.
Mogę się przydać.
Dobrze?
Pewnie.
Dziękuję.
W porządku. Miłej wycieczki.
Plan jest taki: policzą nas,
zrywamy się na przystań, kradniemy łódź i do wody.
Tam niedaleko jest wodospad. Będzie super.
To najgorszy czas na takie akcje.
A może…
to najlepszy czas?
Nie, najgorszy, biorąc pod uwagę sytuację.
- Wszystko gra. - Jest do dupy.
Jeden pies.
Ktoś próbuje nas wkurzyć,
a to znaczy, że za dużo wie.
Nie wie.
A może wie, walić to.
Czy nie byłoby lepiej, gdyby wszystko się wydało?
Niby jak?
- Panowie, kolejka! - Przepraszam.
Zachary Dempsey i Alex Standall!
Widziałaś?
Widziałaś to?
Robią razem kronikę.
To pewnie nic.
To tak się dostał do mojej szafki.
Co jeszcze wie?
- Trzeba powiedzieć innym o Winstonie. - Wcale nie.
Wywołamy tylko masową panikę.
Znajdziemy ich na wycieczce, odłączymy się.
To idealny moment.
Na co?
- Na co? - Nic.
- Witam maturzystów. - Cholera, Bolan.
A ten tu, kurwa, po co?
Wielu z was nie rozważa w ogóle Sanderson,
bo jest za blisko domu.
W rzeczywistości to jedna z najlepszych małych prywatnych uczelni w kraju.
Ciekawostka: jej nagradzanym wydziałem literatury
kieruje ojciec naszego kolegi, Claya Jensena.
Cieszę się, że mogę wam dzisiaj towarzyszyć.
Oczekuję, że dacie się poznać
z najlepszej strony.
- Co ty odpieprzasz? - Widzieliście…
- Wywal to. - Przez okno?
Zmieszczę się tutaj?
Za dzieciaka też siedziałem z tyłu autobusu.
Tu wszystko uchodziło na sucho.
Trochę wtedy rozrabiałem.
Panie Padilla, dawno nie gawędziliśmy.
Jak tam ostatnia klasa?
Jakoś leci.
Udaje ci się łączyć szkołę z pracą?
Wycieczka była idealną okazją,
żeby sprawy się spierdoliły.
I tak się stało.
- Trzeba znaleźć kosz. - Nie przy Bolanie. Kurwa.
Muszę pilnować Jess. Jak znowu coś odwali…
A Winston i Tyler?
Tam są.
Rozdzielamy się, bez wyskoków.
DZIĘKUJEMY ZA PORZĄDEK!
Clay!
Ani, cześć.
Cześć, tato.
Mam was oficjalnie powitać.
Czujemy się powitani.
Dzień dobry. Przepraszam…
Co za niesamowite miejsce.
Tak długo mieszkam w Evergreen i nigdy tu nie byłem.
Nie obraźcie się.
Umówiłem was z dziekanem ds. rekrutacji.
Dzięki, fantastycznie.
Może być?
Clay?
- Brzmi super. - Profesorze Jensen.
- Dziękujemy za gościnę. - Nie ma za co, Gary.
Potowarzyszę ci podczas zwiedzania.
Możemy wrócić do naszej rozmowy?
Jasne.
Co to było? Nazwał go Garym? Jakiej rozmowy?
Po prostu się znają.
Nie wiedziałem.
Podzielcie się na dwie grupy!
Cholera.
Grupa pierwsza tędy.
Wszystko gra?
Możemy się umówić, że przestaniemy o to pytać?
Zaraz wrócę, muszę…
Clay Jensen, wracaj do grupy!
Ja pieprzę. Miej oko na Tylera.
Coś się stało?
To pewnie nic. Po prostu go pilnuj.
Dobra. Zrobisz to samo z Zachiem?
Myślisz, że coś zrobi?
Nic już, kurwa, nie wiem.
Clay Jensen!
Panie Jensen.
- Dzień dobry. - Twój tata ma ładny kampus.
- Nie należy do niego. - No jasne.
Myślałem, że może chcesz porozmawiać o tym graffiti.
Nie, skądże.
Powinieneś wiedzieć, że otrzymaliśmy anonimowe zgłoszenie.
Ktoś twierdzi, że to twoja sprawka.
To…
- To nie miałoby sensu. - Zgadzam się.
Zastanawiam, skąd ten cynk.
- Nie wiem. - W porządku.
Jeśli się czegoś dowiesz…
A ten czego chciał?
Niczego.
Chcecie go namierzyć po farbie?
W Evergreen tylko kilka sklepów może sprzedawać farby w spreju.
Muszą legitymować klientów i ewidencjować sprzedaż.
Jak odkryjemy markę, sprawdzimy sklepy.
W porządku. Bądźmy w kontakcie.
Bractwa odgrywają ogromną rolę na uczelni.
Sama z dumą do jednego należę.
To jedna z najlepszych rzeczy, jaką można przeżyć na studiach.
Moje ulubione inicjatywy to projekty społeczne…
No co?
Nic, idziemy obok siebie.
Ja tam pójdę tędy.
Stary, nie.
Najlepiej poznać studenckie życie na własnej skórze.
Nie.
Co ty…
- Miłej wycieczki. - Zach!
Urwałem się z wycieczki, bo…
Kurwa!
…nie chciałem, żeby Zach miał kłopoty.
Uniwersytet słynie z supernowoczesnych budynków.
To prawda.
- Zaraz wracam. - A ty dokąd?
Ten budynek ma świetne belkowanie.
Zrobię zdjęcie.
- Ten to kocha architekturę. - O tak.
Długo się kumplujecie?
Od zeszłego roku.
To dobry gość.
Czasem bywa dziwny.
- Zauważyłem. - Właśnie.
Ale nasz przewodnik jest gorszy.
Po prawej macie Wydział Nauk Przyrodniczych.
Zachęcamy naszych studentów do rozwijania pasji.
Dlatego ja studiuję bioinżynierię i taniec współczesny.
Właściwie wszyscy tutaj to „dwukierunkowicze”.
Serio zrobił cudzysłów rękami.
Może to był taniec współczesny.
Wydział Architektury mieści się
w jednym z najważniejszych budynków na kampusie.
Wiesz, gdzie się podział Clay?
Spójrz na niego.
Jak się ślini do tej całej Amandy.
Boże, dziękuję.
Przepraszam!
- Amando? - Tak?
Strona uczelni mówi,
że odsetek napaści seksualnych jest tu niższy od średniej krajowej.
Ale czy większość spraw nie rozstrzyga się za zamkniętymi drzwiami
bez przejrzystości ani odpowiedzialności prawnej?
Nie wiem.
Jako kobieta na kampusie powinnaś to wiedzieć.
Przewodnicząca samorządu.
Jasne.
Brawo.
Start!
Duszkiem!
Jak odkryją, że jesteśmy w liceum…
Połowa ludzi tutaj jest nieletnia. Nie bój żaby.
Czy musimy grać w pijackie gry?
- Tak się dygasz, a sam pijesz. - Przez ciebie!
Wmawiaj to sobie dalej.
Jeśli jesteś tu dla mnie, to zostaję.
Start!
Szybko!
Dalej, przerzucaj!
Corey!
Fajne uczucie, co?
Corey!
Corey by się zgodził.
Zawsze muszę być Coreyem?
Corey!
- Rewanżyk! - Dobra!
- Ruchy! - Piąteczka.
O kurna.
Boże, to dzienne picie. Co nie?
Cała jesteś?
Kotku?
Brady, schlałeś mnie!
Tak to się kończy z tequilą.
Wezmę cię na górę.
Prześpisz się.
Cała twoja, Jensen. Nie będę cię powstrzymywał.
No weź, chcesz ją zerżnąć.
Wiesz, że ona też jest chętna.
Zrób to.
No śmiało, zerżnij ją.
Nie mogę.
Bo co?
Jej facet jest w pokoju obok.
To twoja wymówka?
Nie: „w życiu bym tego nie zrobił”?
Pojebany jesteś.
A może zaczynasz to łapać.
Łapać co?
Do czego jesteś zdolny.
Jaki naprawdę jesteś.
A ty to, kurwa, kto?
Ja nie chciałem…
Nie chciałeś co? Wypierdalaj stąd!
Zaraz was tutaj sponiewieram.
- Dawać piłki… - Zach!
- Kurna! - Przepraszam!
Mój plecak.
Gdzie on się, kurwa, podział?
- Jest tutaj. - Co się dzieje?
- Trzymać go! - Co jest?
Chwila, nie.
Coś ty zrobił?
Nic, pomyliłem pokoje.
Spokojnie, to mój kumpel.
Trzymajcie go!
Nie!
Puśćcie mnie, proszę.
Wiecie co? Łapcie obu.
Zaraz, jesteśmy kumplami.
Czyżby?
Bo żadnego z was nigdy nie widziałem na kampusie.
Kim jesteś, kumplu?
Proszę…
Chcieliśmy się zabawić, strzelić po piwku, tyle.
To chciałeś zrobić z moją dziewczyną, gnoju?
- Zabawić się? - Nie tak było.
Puśćcie mnie.
Zobaczyłeś pijaną, nieprzytomną dziewczynę
i postanowiłeś ją przelecieć.
Clay, pojebało cię?
Puszczaj!
Puszczaj mnie!
Chyba nie masz zamiaru tutaj studiować?
A jeśli mam?
Boisz się, że wejdę między ciebie i przewodniczkę Amandę?
Nie.
Czemu się nie denerwujesz?
Czym? Studiami?
Nie, graffiti.
Tylerem, wszystkim.
Jestem pewny, że będzie dobrze.
Poważnie?
Masz jakąś tajną strategię? Jak możesz być pewny?
Bo muszę.
Bo tak naprawdę nic nie zrobiłeś.
Nie kłamałeś ani nic.
Więc wywiniesz się, jeśli nas złapią.
Co ty?
Jak możesz tak mówić?
Chodzi o to.
Nie poznaję cię.
Nie wiem, kim jesteś.
Jestem sobą.
I próbuję…
o siebie zadbać.
Oby ci się udało.
Z drugiej strony to musi być fajne,
jak w nowej szkole nie znają twojej historii.
Tak.
To prawda.
Czasami chciałbym…
Sam nie wiem.
No co?
Co byś chciał?
Chciałbym wymazać pewne rzeczy.
Na przykład?
Choćby to…
że próbowałem się zabić.
Jezu.
- Przykro mi. - Mnie też.
I to jak.
Sorry, zrobiło się niezręcznie. Rzadko o tym mówię.
To nie jest niezręczne.
Powinieneś o tym mówić.
- Przepraszam, że zamilkłem… - A co miałeś powiedzieć?
Cieszę się, że żyjesz?
Dzięki.
Ja też.
Wybacz, że nie zostałem wtedy na imprezie,
żeby sprawdzić, czy żyjesz po akcji z Montym.
Musiałem się stamtąd zmyć.
Rozumiem.
Mnie też kiedyś pobił.
Za co?
To skomplikowane.
Przepraszam, nie jestem gejem.
Cholera.
Już miałem nadzieję…
Nie.
Nie przejmuj się.
Jest okej.
Dobra.
Dzięki.
Spoko.
Nie masz za co dziękować.
Powinniśmy…
„Opisz, jak zmierzyłeś się z wyzwaniem, przeszkodą lub porażką.
Jak to na ciebie wpłynęło
i czego się wtedy nauczyłeś?”
Nie wiem, czemu zadzwonili na numer balangowy.
Alarmowy.
Wciąż cię trzyma?
Bardzo powoli trzeźwieję.
Co się z tobą, kurwa, dzieje?
A z tobą?
Słuszna uwaga.
Nie możesz robić takich rzeczy.
Musisz zajebiście uważać.
Uważać?
Uważałem przez całe życie.
Zach…
To nie byłeś ty, prawda?
Graffiti?
Kurwa, nie.
Jak możesz o to pytać?
Jezu, Clay.
Co to było?
Panie Jensen, oni nas przetrzymywali.
Mieliście szczęście.
Bo oskarżyli was o straszne rzeczy.
Gdyby nie to, że straż im nie ufa, mielibyście poważny problem.
Co wyście sobie myśleli?
Clay.
Powiedziałem Gary’emu, że was zatrzymano, więc pojechali bez was.
A ty, Clay…
przegapiłeś dziekana.
Przynajmniej jeden ich syn ma przyszłość.
Porozmawiamy w domu.
Zach,
muszę pomówić z twoją mamą.
Już panu współczuję.
Nic ci nie jest?
Pierdol się.
Nie za dobrze wyglądasz.
Boże!
Ładnie tu.
Wprowadziłam kilka zmian.
Słyszałam o Zachu i Clayu. Przyłapano ich w bractwie?
Clay pilnował Zacha.
Ostatnio zachowuje się… dziwnie.
Tak jak Clay.
I ty, co nie?
Wiem.
Przepraszam za to darcie kotów z Justinem.
Poradzę sobie, spokojnie.
Musimy jakoś wytrzymać do końca szkoły.
Albo pójdziesz na jakąś Columbię i więcej cię nie zobaczę.
Nie.
Nieprawda. Będziemy się widywać.
Już zawsze będziemy razem.
Przetrwamy te kilka miesięcy.
A potem będziemy wolne.
Na zawsze.
Jasne, wolne.
Aleś tam posiedział.
Jak poszło?
Jak zwykle.
Wciąż mówią to samo.
„Rozczarowałeś nas. Martwimy się.
Czy wizyty u dr. Ellmana pomagają?”
A pomagają?
A jak, kurwa, myślisz?
Tata się wkurza, że zawaliłem u dziekana.
Ty na pewno wymiatałeś.
Nie, dałem ciała.
To kwestia czasu, zanim wszystko zjebię i wrócę do ćpania.
- To nieprawda. - Mówisz?
Bo tak się zachowujesz.
Wcale nie.
Nieważne.
Nie spinaj się, pójdziesz do Occidental.
Nawet jak mnie przyjmą, na co nie ma gwarancji,
tam jest w chuj drogo.
Sanderson jest chociaż za darmo.
Nie musisz tam iść tylko dlatego.
- Mamy kasę. - Nie chcę bardziej doić twoich rodziców.
I nie chcę zabierać czegoś, co powinno być twoje.
Chcę, żebyś mógł studiować, gdzie chcesz.
Słuchaj…
nie żebym teraz przebierał w ofertach.
A mogę ci jakoś pomóc?
Z czymkolwiek?
Nie.
Dzięki.
Co właściwie robiłeś w pokoju tej dziewczyny?
Co ja tam robiłem?
Co robię teraz?
Droga komisjo rekrutacyjna,
zajebiście się pogubiłem.
Ostra harówka jak na 7.00 rano.
Co tu robisz?
Poranna kawa.
A ty?
Zadanie.
Czemu tak się zarzynasz?
To drugi semestr ostatniej klasy…
Nie każdy ma fundusz powierniczy albo rodzinę po Princeton.
Nie mam już żadnej z tych rzeczy.
To może weź się do roboty.
Nie.
Tłumok ze mnie.
- Pewnie, usiądź. - Nie jestem mądry.
Dwieście lat genów białych protestantów i patrz na mnie.
Mam średnią 2,8.
Jeśli bardzo się postaram, wyciągnę ją do 2,9.
Wieczny trójkowy uczeń.
- Nie narzekam. - Przynajmniej się tak nie stresujesz.
A ty masz ile, 4,0?
4,4.
Jasny gwint.
Myślałem, że to niemożliwe.
Czego chcesz?
Czemu ze mną gadasz?
- Próbuję być miły. - Akurat.
Od tego masz farbę.
To nie ja.
Poważnie.
Powiedz mi, co się stało,
a obiecuję, że nigdy nikomu nie powiem.
Po prostu powiedz, co naprawdę się stało.
Nie wiem.
I po co kłamiesz?
Co ci to da?
Czemu kazałeś mi pilnować Tylera?
Czemu nic nie napisałeś?
Bo nic się nie wydarzyło.
Spodziewałeś się czegoś?
Wciąż mu wierzysz, prawda?
No jasne.
Na pewno?
Tak, nie chciałem, żeby ściągnął na siebie uwagę.
Dając się aresztować na imprezie?
Zach mi wszystko powiedział.
Co to było? Nic ci nie jest?
Jak zachowywał się Tyler? Doszło do czegoś?
- Był jakiś dziwny? - Totalnie normalny.
Jarał się wycieczką i college’em.
Gadał z kimś?
Niespecjalnie, a co? Z kim miał gadać?
Idziesz na hiszpański?
Tak.
Spadam na lekcję.
Cześć, Clay.
Panie Jensen, możemy porozmawiać?
Po co mnie w ogóle pyta?
Nie żebym miał jakiś wybór. Nigdy nie mam.
Wpadam w kolejną kupę szajsu i mogę tylko reagować.
Rozmawiałem z twoim łaskawym ojcem,
a ponieważ Sanderson nie zamierza drążyć sprawy,
ja też postanowiłem odpuścić.
Czyli…
nie mam kłopotów?
Nie.
Ale chcę poznać powody stojące za twoim zachowaniem.
Jeśli to wszystko zrozumiem,
będę mógł ci pomóc przetrwać ostatnie miesiące w szkole.
Wiem, że przeszedłeś…
bardzo wiele przez ostatnie dwa lata.
Nawet nie wyobrażam sobie, co czujesz…
Wandalizm.
Słucham?
Wciąż o tym myślisz?
Chcę, żebyś wiedział, że jeśli ktokolwiek będzie ci dokuczał
albo będziesz miał problemy ze znajomymi,
zawsze możesz przyjść do mnie.
Chcę ci pomóc.
Ale w tym celu muszę wiedzieć, co się dzieje.
Rozumiesz?
Pewnie. Dziękuję.
Przepraszam. Zapomniałam książek.
Nie szkodzi.
Lubię się tu uczyć.
Tutaj czuję się bezpieczniej.
Poczucie bezpieczeństwa jest ważne.
Miałabyś ochotę na kawę?
- Teraz? - Tak.
Właśnie się wybieram.
- Pewnie. - Spoko.
Nie martwisz się o Tylera? Zwykle przychodzi.
Nie martwię się.
Zwykle ci wierzę, ale dzisiaj wyciskasz jak nienormalny…
Trenuję do walki.
Prawdziwej walki?
- Caleb wie? - Pewnie, że wie.
- Bo zwykle mówi… - Wiem, co mówi.
I tak to zrobię.
Ale mogą ci tam zrobić krzywdę.
A jak odkryją, że jesteś gejem?
- Co wtedy? - Staniesz się dla nich celem.
To boks, tam zawsze jesteś celem.
Wydaje się, że to towarzystwo… Sam nie wiem.
Co się tak przejmujesz?
Wiesz, że potrafię walczyć.
Od kiedy wiedziałeś, że jesteś gejem?
Zawsze wiedziałem.
Wiedziałem, że jestem inny, od kiedy byłem mały.
Nie wiedziałem tylko jak. W takim środowisku trudno to zrozumieć.
Tam mają konkretne podejście do męskości.
Nie miałem z kim pogadać.
Szybko zacząłem z dziewczynami.
Nigdy do niczego nie doszło.
- Nigdy? - Nie.
Zawsze czułem się, jakbym grał jakąś rolę.
Bo nie czułem tego, co powinienem.
A potem zacząłem coś czuć do chłopaków.
I stąd wiedziałem.
Pomożesz mi z workiem?
Tak.
Wszyscy próbują cię zaszufladkować.
Albo się wtedy dopasujesz, albo nie, albo udajesz.
Ale to zawsze cholerna szufladka.
Jak pudło, w którym cię pochowają.
Dlatego zawaliłeś wycieczkę?
Żeby uciec z szufladki?
Nie zrobiłem tego specjalnie. Tak wyszło.
Tak wyszło? Czy dokonałeś jakiegoś wyboru?
Dlaczego właśnie tak wybrałeś?
- Bo było nudno. - Daj spokój.
Wymyśl lepszą historyjkę.
- Czemu poszedłeś na górę? - Chciałem jej pomóc.
Dlaczego ty?
Dlaczego właśnie ty miałeś ją uratować?
Bo widziałem kolejnego zwyrola z kolejną piękną dziewczyną
i nie chciałem…
żeby to się powtórzyło.
Dlaczego wszedłeś do pokoju,
skoro była tam sama?
Co zamierzałeś tam zrobić?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
To chyba przerażające, że nie wiesz.
Tak.
Myślałem…
Myślałem o seksie.
Z tą dziewczyną?
Nie.
W sensie…
Nie myślałem…
o konkretach.
Zobaczyłem fajną laskę i…
I co?
Stanął mi.
Nawet tego nie zauważyłem i to było straszne.
Dlaczego?
- Co cię tak przeraziło? - Kurwa mać, nie wiem.
To pan powinien mi powiedzieć. To pańska praca.
Na tym według ciebie polega?
Ja pierdolę, niech mi pan powie.
Jestem tu przez ataki paniki, natarczywe myśli i cały ten syf.
Nie miał mi pan pomóc się ich pozbyć?
Miałem.
Ale tak wygląda ta praca.
Zawsze zadaję te pytania.
Ja tylko chcę, żeby mi się poprawiło.
To możliwe.
I się poprawi.
Ale nie od razu i nie bez wysiłku.
Równie dobrze…
może być gorzej, zanim będzie lepiej.
Jesteś odważna, że do nas dołączyłaś.
Ale nie ukrywam, że byłam zaskoczona.
Nie winię cię.
Większość ludzi myśli, że bronię tego, kim jest Monty…
Kim był.
I tego, co zrobił.
Ale ja taka nie jestem.
- Nie jestem jak on. - Oczywiście.
Musi ci być ciężko go opłakiwać,
wiedząc, co zrobił.
Zawsze wiedziałam, że jest wybuchowy.
Nie rozumiem tylko sprawy z Bryce’em.
W sensie?
Był dla Monty’ego jak brat.
Nawet dla mnie był miły.
Przepraszam, wiem, że Bryce zrobił straszne…
Nie szkodzi.
Był skomplikowanym człowiekiem.
Kiedyś mieszkałaś w jego domu, prawda?
W domku gościnnym.
Widywałaś tam Monty’ego w ostatnich miesiącach?
Nie przypominam sobie.
A widziałaś cokolwiek, co sugerowałoby…
że Monty chciał skrzywdzić Bryce’a?
Niczego takiego nie widziałam.
Dla mnie i moich przyjaciół to trudne czasy.
Dzięki, że przyszłaś.
Jestem zdziwiona, że dotarłeś.
Myślałam, że wystawisz mnie po raz trzeci.
Przepraszam za to.
Po prostu mam dużo na głowie.
Niby czego?
Rozbijania się autem i chlania?
Szkoły i innych takich.
Co się dzieje?
To do ciebie niepodobne.
Co jest niepodobne?
To, że mnie olewasz.
Nie dzwonisz.
Nie patrzysz na mnie.
Zachey.
Co się dzieje?
Ten cały syf…
Wszystko się zjebało.
O czym mówisz?
Powiedz, co się stało, i jakoś to naprawimy.
Tego się nie da…
Nie naprawimy tego.
Wszyscy pragniemy czegoś lepszego.
Prawdziwszego.
Bolało, gdy to zrobiłeś?
Nie musisz odpowiadać. To nie moja…
Nie szkodzi.
Myślałem…
Nawet nie wiem, co myślałem.
Nie myślałem o tym, co poczuję później.
Jaki będę zjebany.
Bo nie sądziłem, że będzie jakieś później.
Teraz żałuję, że o tym nie pomyślałem.
Nie uważam, że jesteś zjebany.
To niesamowite, ile osiągnąłeś.
Tak.
Ciężko pracowałem na fizjoterapii.
W końcu mogę chodzić bez tej pieprzonej laski.
Ale już nigdy nie będę normalny.
Srać normalność.
Co to właściwie znaczy?
Nikt nie czuje się normalny.
Pewnie masz rację.
Grupa dobrych przyjaciół na pewno pomaga.
Tyler ciągle powtarza, że jesteście bardzo blisko.
Może nie tak jak kiedyś…
A co się stało?
No wiesz, wszyscy są świetni.
Ale już się tak często nie widujemy.
Dla mnie to lepiej. W sensie…
Nie mam wielu znajomych w Liberty.
Fajnie, że zadzwoniłeś.
Też się cieszę.
Idziemy?
- Bill wspominał o kamerach? - Nie jestem co do nich przekonany.
Cześć, Clay.
Rozmawialiśmy o tobie.
Czy coś się stało?
Nie, chciałem pogadać z twoimi rodzicami.
O czym?
Szeryf Diaz opowiada nam o nowych zabezpieczeniach w szkole.
Ostatnio dużo się dzieje, chciałem, żeby wiedzieli,
że robimy wszystko,
żeby odpowiednio chronić ciebie i innych uczniów Liberty.
To…
To świetnie.
No to…
ja się biorę do roboty.
Eseje i tak dalej.
Widziałeś Diaza?
Tak.
Jest źle, prawda?
Prawda.
Jest źle.
Clay, co się z tobą dzieje?
Mam atak paniki.
„Lekcje wyciągnięte z napotkanych przeszkód
mogą być kluczowe dla naszych sukcesów.
Opisz, jak zmierzyłeś się z wyzwaniem, przeszkodą lub porażką.
Jak to na ciebie wpłynęło i czego się wtedy nauczyłeś?”
MONTY ZOSTAŁ WROBIONY
WROBIŁEŚ GO.
ZAŁĄCZONO ZDJĘCIE
Będzie jeszcze znacznie gorzej…
zanim coś się poprawi.
ZATUSZOWAŁEM MORDERSTWO.
Potrzebujesz pomocy? Wejdź na stronę 13reasonswhy. info
Napisy: Magdalena Adamus