Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ik zal een vertaal vertellen.
Een verhaal dat van vader op zoon gaat in het oude Londen.
HOOFDSTUK I.
Het kan geschiedenis zijn. Het kan een legende zijn.
Misschien gebeurde het echt, misschien ook niet. Maar het zou kunnen.
Het begint met een gebeurtenis die vreugde bracht in heel Londen.
Hendrik VIII had een zoon gekregen.
Zijn naam was Edward Tudor, en bij koninklijk besluit...
werd hij de Prins van Wales, de hertog van Cornwall.
De koning was nog blijer dan het volk.
De opvolging van de Tudors was verzekerd.
Hoewel weinigen dit wisten...
werd er op hetzelfde tijdstip een andere baby geboren...
bij een arme familie in Offal Court, bij Pudding Lane.
Door een mysterieus toeval waren de baby's identiek.
Midden in alle drukte stond de historische London Bridge.
Hier groeide het arme kind, Tom Canty, op tot jongen.
Elke dag moest hij van zijn vader bedelen...
ook al was dat wettelijk verboden.
En zelfs op lichte misdrijven stond de doodstraf.
Een cent, alstublieft? Een cent, juffrouw?
Heb medelijden met een hongerige, kreupele jongen.
Eén cent maar?
Heb genade, mijnheer.
Tom wilde graag ontsnappen aan zijn armoedige omstandigheden.
Hij fantaseerde over een beter leven.
Heb je geen thuis of familie, jongen?
Pardon? - Heb je geen thuis, geen familie?
Alleen een arme, zieke vader, mijnheer. Te zwak om te werken.
Voor de jonge Tom Canty was dit een meevaller.
Drie hele stuivers.
Eén voor zijn dronken vader, één om stiekem aan zijn moeder te geven...
en één voor zijn vriend en weldoener, eerwaarde Andrew.
Zelfs als hij jongens zag spelen die niet hoefden te bedelen...
was Tom niet jaloers.
Want zijn dromen waren nog prachtiger dan hun spel.
Hij zag zichzelf te midden van luxe, met zijn eigen dienaars.
Een beter leven bestond niet.
In het prachtige paleis bij Westminster, ruim 4 km verderop...
had de Prins van Wales juist heel andere dromen.
Kon hij maar doen wat hij wilde...
en met leeftijdsgenoten spelen. Een normaal mens zijn.
Hoogheid.
Hoogheid, met uw welnemen.
De graaf van Hertford.
Koninklijke Hoogheid.
Als het Zijne Hoogheid belieft...
volgt na de gebeden een uur studie van Griekse verzen.
Gevolgd door een uur Latijnse vertaling.
De rest van de ochtend, met uw welnemen, leert u de Franse taal.
Na de lunch, met uw welnemen...
volgt er simpele rekenkunde...
de geschriften, rechtswetenschap en de geschiedenis van de oudheid.
Wie is het? - Ik, eerwaarde Andrew.
O, kom binnen.
Hallo, Tom. - Hallo, eerwaarde Andrew.
Deze is voor u.
Wat gul. Geef maar aan je moeder. - Zij krijgt er al een.
De mijne is ook voor haar, met Gods zegen. Ze heeft het harder nodig dan ik.
Je bent laat. Wat heb je uitgespookt?
Ik zag wat jongens spelen. - Wat speelden ze?
Dat weet ik niet. Maar ik deed alsof ik meespeelde...
en ik was de prins. - Prins.
Ik hield een krijgsraad.
Stuurde mijn legers op een kruistocht.
Weet u wat ik toen doen? - Wat ik toen doen?
Het was vast vermoeiend om de prins te zijn.
Maar je miste je Latijnse les...
en je taal wordt ook niet beter. 'Wat ik toen doen.'
Het spijt me. Wat ik toen deed.
Het geeft niet. Het is toch niet echt.
Sorry van de les, maar de tijd vloog voorbij.
Ineens was het donker. - Ja, ik begrijp het.
Een dag, een leven lang, het is allemaal hetzelfde.
De tijd vliegt, en ineens is het donker.
Er volgt een nieuwe dag, een nieuw leven.
Ga slapen, Tom.
Eerwaarde Andrew?
Hoe is de echte prins?
Gewoon een jongen zoals jij, precies even oud als jij.
Is dat zo? Dan hebben we dezelfde verjaardag.
Kon ik hem maar eens zien.
Maar hij is een echte prins. Van adel.
Dat word je niet alleen door geboorte.
Jij kan ook van adel zijn. - Hoe?
Door te studeren.
Kan dat? - Ja, maar alleen als je leert.
Ik beloof het. - Ik sta voor je klaar.
Goedenacht nu, Tom.
Goedenacht, eerwaarde. - God waakt over je.
Waar is die nietsnut van een zoon van je? - Weet ik niet.
Misschien bij eerwaarde Andrew.
Eerwaarde Andrew. Priesters, leren, studeren.
Het verpest hem. - Ik weet het niet.
Het is jouw schuld, met je onzinnige ideeën.
Toch maar thuisgekomen? Zonder een cent, ongetwijfeld.
Bang voor het pak slaag dat je krijgt, hè?
Drie stuivers. Dus je kan best werken als je wilt?
Van nu af aan verwacht ik minstens drie stuivers per dag...
of het zal je bezuren. - Laat hem met rust.
Van je vader proberen te stelen, hè? Geleerd van die priester?
Ik zal je eens iets leren als ik terugkom.
Wakker worden, Tom. Eet je soep.
Ga maar weer slapen, dromen. Kon ik maar zo dromen.
Ma? - Ja?
Waar woont de prins?
Westminster Palace in Whitehall. Als hij niet in Hampton Court is.
Mogen wij naar hem kijken?
Dat mag, van een grote afstand. Buiten de poorten van het paleis.
Nu lekker slapen.
Nog eens. - Tijd voor uw rust, Hoogheid.
Maar ik... - Bevel van Zijne Majesteit.
Waar zijn je manieren, bedelaar? Wegwezen.
Hoe durf je. Hij deed niets fout.
Met uw welnemen, Hoogheid, maar dit zijn mijn bevelen.
Nieuw bevel. Open de poort en laat hem binnen.
Niet bang zijn. Kom binnen.
Hoe heet je? - Tom Canty, met uw welnemen.
Een goede Saksische naam. Waar woon je?
Offal Court, net buiten Pudding Lane.
Merkwaardig. Dat klinkt alsof je er goed kunt eten.
Toch lijk je uitgehongerd. - Met uw welnemen.
Ik zal hem wat restjes geven.
Nee. Hij komt naar mijn vertrekken en krijgt het lekkerste eten dat er is.
Kom maar, Tom.
Beter? - Veel beter.
Gelukkig is het een heilige dag. Geen lessen.
Heb je broers en zussen?
Nee. - Ik heb er twee.
Halfzussen, maar te oud om mee te spelen. Elizabeth, en Mary met haar sombere blik.
Haar dienaren mogen niet lachen, uit angst dat de zonde hun ziel verwoest.
Maar mijn nicht, Jane Grey, heeft mijn leeftijd en is knap en heel leuk.
Vertel eens over Offal Court.
Is het leven daar goed? - Nee.
In de buurt is wel een poppenshow, en apen die optreden.
En prachtige toneelstukken met gevechten.
Geweldig. - Ja, en het kost maar een cent.
Vertel me meer. - Soms vechten ze met knuppels.
Er zijn races. En zomers zwemmen, plonzen en duiken ze in de rivier.
Ik zou een fortuin betalen om dat eens te kunnen zien.
Wat nog meer? - Ze spelen in het zand.
En soms maken ze zandtaartjes van modder. De modder is echt heerlijk.
Ze rollen door de modder. - Wat een prachtig leven.
Vrij zijn.
Kon ik me ook maar in vodden hullen en lekker in de modder spelen.
Voor één keer, zonder berispt te worden.
Jij hebt hetzelfde haar als ik.
En dezelfde ogen, lengte, figuur. - Een godsgeschenk.
Laten we van kleren ruilen, een paar uurtjes maar.
Hoogheid. - Dat wil je wel, toch?
We ruilen weer terug voor iemand erachter komt.
Dat zou leuk zijn. - Hoogheid, dat durf ik niet.
Ik beveel het je. Kom naar mijn kamer.
Wie zou het geloven?
Kom hier.
Echt, niemand merkt het verschil.
O, mijn Heer, vergeef me. - Het is geweldig.
In jouw vodden kan ik de wereld zien.
Vrij zijn en doen wat ik wil.
Ik mag dit niet laten staan.
Maar hoe komt u weer binnen? - Binnen?
Wie herkent de Prins van Wales nou niet?
We lijken zo op elkaar. En die schildwacht bij de poort...
Dat is waar. Die bruut. Dan ga ik niet door de poort.
Ik ken een andere weg.
Weet u het zeker? - Zolang mijn oom en zussen me niet zien.
Niemand te zien.
Blijf hier tot ik terugkom. Dat is een bevel. Doe alsof je mij bent.
Weten jullie de weg naar Londen?
Welk deel van Londen? - O, in de buurt van Offal Court.
Nooit van gehoord?
Met de apen, de acteurs, de jongens in de rivier?
Dat moet wel. - Ik weet het, denk ik.
Dank je. En hoe heet jij, jongen? - Herald Weaver.
Je wordt rijkelijk beloond, Herald Weaver.
Hé, Tom.
De rivier.
De modder.
De heerlijke modder.
Niet gooien. Pak aan.
Lady Jane Grey, Hoogheid.
Edward, mijn heer. Wat is er? Bent u ziek?
U kijkt naar me alsof ik een geest ben. Wat is er mis?
Heb genade, ik ben maar een bedelaar.
Wat zegt u nu? - Ik moet de prins zien.
De prins?
Hij zal me laten gaan. Alstublieft.
Alstublieft?
Niet op uw knieën, niet voor mij.
Als uw vader dit zag... - Ik ben niet de prins.
Edward, lieve, lieve neef. U bent niet in orde.
U bent ziek en in de war. Ik haal een dokter.
Zijne Koninklijke Hoogheid mag zijn vertrekken niet verlaten.
Hij is geestesziek en weet niet wie hij is.
Binnen.
Mijn jongen...
mijn Edward, mijn prins. Wat hoor ik allemaal?
Je neemt je oude vader, de koning, toch niet beet?
De koning?
Heer, heb genade.
Ik geloofde het niet. Dacht dat het een boosaardig gerucht was.
Kom hier. Je bent ziek.
Breek het hart van je vader niet. Zeg dat je me kent.
Ik ken u, Sire.
U bent de gevreesde heer, de koning die God beware.
Mooi, je kent me. Dat is beter.
Rustig nu, en tril niet. Niemand doet je pijn.
Veel beter, toch? Komt je geheugen terug en ken je jezelf weer?
Zul je geen gekke dingen meer zeggen?
Ik smeek u me te geloven, ik sprak de waarheid.
Ik ben de minste van al uw onderdanen, geboren om te bedelen.
Ik ben hier slechts door toeval. Ik ben te jong om te sterven.
Sterven? Waar heb je het over?
Wie sterft er? Jij toch zeker niet?
God beloont uw oneindige genade, Uwe Majesteit.
Mag ik nu gaan? - Waarheen?
Naar huis. Naar mijn moeder.
Je moeder? Ze stierf bij je geboorte.
O, alstublieft, laat me gaan.
Misschien een gebrek aan zelfidentificatie.
Een soort obsessie, Majesteit.
We zullen het testen. Edward, mijn prins...
ik spreek Latijn en jij vertaalt wat ik zeg.
'Een goede geest bezit het koninkrijk.'
Goed gedaan. Een zwerver. Onzin. Nu doen we Frans.
Ik spreek geen Frans, Majesteit.
Ik heb dat nooit geleerd. - Geen Frans?
Nooit geleerd?
Majesteit.
Kom hier, kind.
Rust je verwarde hoofd, mijn zoon...
en kalmeer.
Je zult snel opknappen.
Het is slechts tijdelijk.
Luister, handelaars in somberheid en triestheid.
Mijn zoon is gek.
Maar dat is slechts tijdelijk.
Hij heeft te veel gestudeerd.
Hij krijgt meer tijd om te spelen en sporten...
zo vaak en lang als hij wil. Zo zal hij genezen.
Is mijn zoon en de erfgenaam van Engeland gek?
Onthoud jullie rang. Hij is nog altijd de Prins van Wales.
Morgen wordt hij gekroond. Tref de voorbereidingen.
Majesteit, alleen de hertog van Norfolk...
de adelsmaarschalk van Engeland, kan uw zoon bevestigen.
En hij zit gevangen wegens verraad.
Beledig me niet met die gehate naam. Word ik getart?
Moet de prins wachten omdat de adelsmaarschalk verraad pleegde?
Ik wil zijn doodsvonnis vandaag nog hebben.
Zoals u beveelt.
Kus me, mijn zoon, en ga spelen...
want mijn ziekte zit me dwars.
Kom terug als ik uitgerust ben.
Als je ruzie wil, kun je het krijgen. Fijne landing.
Je zult boeten voor je gedrag.
Nee. - Daar.
Een stuiver om te kijken, of wegwezen.
Kom op, jongens, volg mij.
Wees maar eerlijk.
Ik weet het.
Mijn einde is nabij.
Maar eerst sterft die verrader, Norfolk.
Hoe staat het ervoor? Heb je het bevel gegeven?
Majesteit, het bevel is gegeven.
De edelen van het rijk staan nu bij de kamer waar het vonnis wordt bevestigd.
Ze wachten op uw teken.
Help eens.
Ik zal persoonlijk voor het parlement staan...
en het vonnis bezegelen om deze...
Ik heb zo verlangd naar mijn wraak.
Nu is het te laat en wordt mij dit genot ontnomen.
Maar haast je, laat anderen het overnemen. Ik zal het grootzegel gebruiken.
Breng mij morgen nog zijn hoofd. - Zoals Uwe Majesteit beveelt.
Wilt u mij het grootzegel geven om uw wensen uit te voeren?
Jij hebt het, toch? Wie anders? - Vergeef me, maar u nam het me af.
Wat heb ik er in vredesnaam mee gedaan?
Gaf u het niet aan Zijne Hoogheid, de prins?
Dat is waar. Ik herinner het me nu.
Haal hem onmiddellijk. Schiet op.
Aan de kant voor de Grootkanselier.
Uw vader stuurde me voor een kwestie van leven of dood.
Zijne Majesteit heeft onmiddellijk het grootzegel nodig.
Waar heeft u het gelaten? - Het grootzegel?
Wat is dat? Een dier soms?
Geen grapjes nu, alstublieft. Waar heeft u het gelaten?
Nergens. Ik weet niet eens hoe het eruitziet.
U weet niet hoe het eruitziet? Zo gek kunt u niet zijn.
Waar is het voor, mijn heer? - Waar is het voor?
U heeft dit honderden keren geleerd.
Wettelijk regeert de koning met een dossier, niet alleen zijn woord.
Een koninklijk bevel is ongeldig zonder het grootzegel.
Als we het niet snel vinden, wordt de hertog van Norfolk niet onthoofd...
en u niet aangesteld als Prins van Wales.
Alstublieft, ik wil geen Prins van Wales zijn.
Maar waarom moet de hertog van Norfolk onthoofd worden?
U bent momenteel niet bij zinnen, neef.
De hertog en zijn zoon wilden zich de troon toe-eigenen.
Dat mag hij doen. - Dit is ook verraad, neef.
Maar eerwaarde Andrew zei...
Zei ik niet... - Beste heer...
ik zeg alleen dat eerwaarde Andrew zei dat de hertog...
de adellijkste heer in het land is.
Als uw vader, de koning, dat had gehoord...
zou zelfs uw prinselijke nek in gevaar zijn.
Wacht even, meneer. Ik ben hier niet bekend.
Waar is Offal Court? - Alweer zo laat buiten?
Wegwezen.
Hoeveel heb je?
Geef hier. - Laat me los. Ik heb geen geld.
Als dat waar is, breek ik al je botten, zowaar ik John Canty heet.
Canty? Dus jij bent zijn vader.
Ik heb je gezocht. - Zijn vader?
Wat raaskal je? Ik ben jouw vader, zoals je snel zult zien.
Ik ben vermoeid en verdwaald. De grap is er nu af.
Breng me naar mijn vader, de koning, en hij zal je goed belonen.
En dan kan je je zoon weer meenemen.
Ik lieg niet. Ik ben de Prins van Wales.
Helemaal gek geworden.
Maar gek of niet, ik zal jou wel onder handen nemen.
Schiet op.
Blijf van hem af. - Blijf erbuiten.
Sla de jongen niet. - Blijf erbuiten, bemoeizuchtige dwaas.
Ga met je vader mee. - Dat is hij niet. Ik ben...
Edward Tudor, zoon van Hendrik VIII. - Zie? Gek geworden.
Door die ideeën van jou.
Wat heb jij hem ooit geleerd, behalve bedelen?
En jij dan? Behalve te liegen, van me te stelen...
en zijn tijd te verdoen, jij duivelszoon.
Stop, Canty. - Dat zal je leren. Pak aan.
Eerwaarde Andrew, ik ben het, Will.
Hier. Laat me u helpen.
Hij is doorgedraaid.
Helemaal gek geworden. Vertel je moeder maar wie je bent.
Nogmaals, ik ben Edward, de Prins van Wales.
O Tom, niet nu. - Tom is gezond en wel.
Hij wacht op me in het paleis. Mijn vader, de koning, zal hem teruggeven.
Zie je wel?
Je weet wat er nu gebeurt, hè? Doe normaal.
Ik wil u echt niet kwetsen, maar ik heb u nooit eerder gezien.
Tom, hou op zei ik.
Dat is Tom niet.
Hij is anders.
Ik weet niet hoe, maar hij is anders. - Anders, hè?
Niet zo anders dat hij morgen niet hoeft te bedelen. Begrepen?
Kom terug met genoeg geld voor de huur, of we worden eruit geschopt.
Ik wil niets horen over zulke kwalijke zaken.
Ik laat u niet lijden, mevrouw. Ik zal deze dronken bruut aanpakken.
Jij dronken bruut.
Wegwezen.
Bekrompen oude man.
Canty. - Wat moet je?
Weet je wat je hebt gedaan? - Boeit me niet. Rot op.
Je sloeg de priester, eerwaarde Andrew. - En wat dan nog?
Hij is dood. Je hebt hem vermoord.
Je zult hiervoor opgehangen worden.
We moeten vluchten, of sterven.
Let op je woorden.
En jij, dwaas...
waag het niet onze naam te noemen. We moeten de politie afschudden.
Jij blijft hier tot je bericht krijgt.
Zijne Majesteit de koning beveelt dat u vanwege staatsredenen...
uw ziekte moet verbergen op elke mogelijke manier.
U mag nooit meer zeggen dat u geen echte prins bent.
U spreekt niet meer over een zogenaamde lage afkomst en opvoeding. Begrijpt u?
Zoals de koning beveelt.
Mocht u het vergeten zijn, vanavond gaat u naar het staatsbanket in de Gildezaal.
Een staatsbanket? In de Gildezaal?
Hoogheid. U moet uw toespraak doen. - Nu?
Wat denk je wel?
Ik heb haast, aan de kant. - O, absoluut.
Handen thuis. Laat me gaan.
Blijf toch, zuurpruim. Waar is je loyaliteit?
Vanavond zou je moeten proosten op de Prins van Wales.
Deze man heeft een priester vermoord en is op de vlucht.
Dus ik ben een moordenaar? En jij dan?
De Prins van Wales, ontvoerd door hem. - De Prins van Wales.
Het is de waarheid. - Ik heb een idioot opgevoed.
De Prins van Wales. - Daar drinken we op, een dubbele.
Op de Prins van Wales en zijn moordende vader.
Je zit er niet ver naast. - Een koninklijke toost.
Drink, schurk, of we voeren je aan de vissen.
Drink, jij zure ploert. Vooruit.
Uw geheugen komt terug. Alles gaat foutloos, zelfs de speech.
Dank je. Ik heb hard geoefend met de graaf van Hertford.
Ik eis toegang tot de Gildezaal en mijn rechten.
Ongemanierde ploerten.
Wegwezen. - Nogmaals...
ik ben de Prins van Wales. - Verraad.
Nu ik alleen ben, durven jullie mij te beledigen...
maar jullie zullen je beledigingen inslikken.
Prins of niet, je bent een dappere jongen.
Ik sta aan zijn kant. - Pak de prins.
Aan de kant voor de boodschapper van de koning.
Doe open, in naam der koning.
De boodschapper van de koning.
Luister, luister.
Ik breng ernstig nieuws van het paleis van Westminster.
De koning is dood.
Lang leve de koning.
Lang leve koning Edward.
Lang leve de koning.
Dat bent u.
O, nee.
Waar gaan we heen? - De herberg.
Maar ik moet die bedrieger ontmaskeren. - De Gildezaal betreden is onmogelijk...
zoals je zag. - Wat moet ik dan?
Mijn lot is gevaarlijk en wanhopig. - Laten we dus voorzichtig zijn. Kom mee.
Eet en slaap wat, en morgenochtend zal ik u helpen. Hoe klinkt dat?
Dat lijkt mij verstandig. Eerlijk gezegd, ben ik uitgehongerd.
Mooi, ik ook. - Wacht.
Weet je de weg naar het paleis? - Met mijn ogen dicht.
Morgen begeleid je me erheen.
Ik zal u beschermen. Miles Hendon, tot uw dienst.
Heb je het gehoord? De koning is dood.
Een uur geleden overleden.
Vandaar dat gedoe in de Gildezaal. - Opgeruimd staat netjes.
Voor anderen misschien een verschrikking, maar voor mij was hij altijd goed.
Hij was een van onze grootste koningen. Een worstelaar, zwaardvechter en jager.
Hij was een reus onder mannen.
Lang leve koning Edward.
Maar ik ben de koning.
Daar ben je. Jij zal niet meer ontsnappen.
Een stevig pak slaag zal je leren. - Wacht even.
Dat zijn grote woorden. Wat heeft hij je aangedaan?
Het gaat je niets aan, maar hij is mijn zoon.
Een leugen.
En hij is gek. - Nog een leugen.
Als je bij mij wilt blijven, stopt dit nu. - Ik ken hem niet. Ik veracht hem.
Dat is dan geregeld. - Dat zien we nog wel.
Eén vinger en ik splijt je als een gans. Wegwezen.
Snel een beetje. - Jij bent nog niet van me af.
Alweer bedankt. Die man is een moordenaar. Hij vermoordde een priester.
De eetlust zal ons vergaan met zulke vreselijke waarheden.
We zijn er.
Beter dan dat rattennest in Offal Court.
Wek me als het eten klaar is.
Bij alle heiligen.
De bedelaar neemt je kamer en bed in alsof het van hem is.
Dat noemt zichzelf de koning.
Hij speelt zijn rol met verve.
O, eindelijk.
Je mag me voorbereiden.
Schiet op, man. - Waarvoor?
Ik wil me wassen.
Daar hoef je geen toestemming voor te vragen.
Ik wacht.
Wat is er?
Giet het water en stel geen domme vragen.
De handdoek.
Ik wacht weer. - O, wees me genadig.
Is dat zo?
Nou...
Ga je zitten in de aanwezigheid van de koning? Ben je je plek vergeten?
Straks word ik nog opgesloten wegens slechte manieren.
In dit geval wijk ik af van de procedure. Je mag opscheppen.
Wat gul van u, Majesteit.
Zei je dat je naam Hendon was? - Ja, Sire.
Ik wil meer van je weten. Je lijkt galant. Ben je van adel?
De onderste regionen van adel, Majesteit.
Mijn vader is Sir Richard Hendon, van Hendon Hall in Kent.
Die naam komt me niet bekend voor. Vertel me meer over jezelf.
Wat kan ik vertellen? Hij is rijk en erg gul.
Dus hij betaalt zijn belastingen? Dat is mooi.
En je moeder? - Die stierf toen ik klein was.
Apart, mijn moeder ook. - Broers?
Ja, twee.
Arthur, lijkt op zijn vader, en mijn kleine broer, Hugh.
Een mindere man. - Er is altijd een zwart schaap.
Heb je zussen? - Nee, niemand anders.
Behalve mijn nicht, Lady Edith. Mooi, dochter van een graaf, erfgename.
Geweldig.
Ze was verloofd met mijn broer Arthur. - Ik was ooit verloofd.
Werkelijk? - Met Maria I van Schotland. Ik was zes.
En wat gebeurde er met die alliantie?
Nou, er waren problemen met Schotland.
Ze moest de erfgenaam van de troon van Frankrijk huwen. Niet dat ik het erg vond.
Wanneer zag je je familie voor het laatst? - Tien jaar geleden.
Dat is een lange tijd. Waarom ben je weggegaan?
Hugh overtuigde mijn vader dat ik Lady Edith wilde schaken tegen zijn wil.
Het was waarschijnlijk waar. Waar ging je naartoe?
Frankrijk. Ik vocht daar in de continentale oorlogen...
maar werd gevangengenomen en zeven jaar vastgezet.
Ik wist te ontsnappen en ben net hier. Arm in geld en kleding, zoals je ziet.
Nog armer in kennis over het thuisfront.
Je bent schandelijk behandeld, maar als koning zal ik het rechtzetten.
Wat gul van Uwe Majesteit.
Je hebt misschien wel mijn leven gered en dus ook mijn kroon.
Dat verdient een beloning. Spreek je wens uit.
Majesteit, ik heb maar één verzoek. - En dat is?
Dat ik mag zitten in aanwezigheid van de koning van Engeland.
Sta op, Sir Miles, ridder. Sta op en neem plaats.
Zolang Engeland en de kroon bestaan, loopt dit privilege niet af.
O, mijn benen.
Dek me toe, Sir Miles.
Waar moet ik nu slapen? - Je slaapt bij de deur en bewaakt die.
Bij de deur slapen. Bewaken.
Nou...
Dek me weer toe, ik heb het koud. Wat doe je?
Het is klaar. Ga weer slapen. Ik ben spoedig terug.
Binnen.
Een dringend bericht voor u. - Wat is het?
De man die net wegging, vraagt u zo snel mogelijk...
naar de brug bij Suffolk te komen. - Oké.
Maar het was beter geweest als Sir Miles persoonlijk was gekomen.
Dat lijkt me netjes en geschikt.
Ik neem het. - Dank u.
Is dat genoeg? - Nog een kleine.
Hoe durf je. Wie ben je?
Ben ik zo goed vermomd dat je je pa niet herkent?
Jij zult hangen.
Als ik niet op de vlucht was, zou ik je een pak rammel geven.
Ik heb mijn naam natuurlijk veranderd.
Tyler, John Tyler. En jij heet nu Jack. - Wat doe je met...
Bemoei je met je eigen zaken.
Nou ja, zeg.
Waar is de jongen? - Een andere jongen kwam hem voor u halen.
Ze gingen samen weg. - Waarheen?
Richting Suffolk-poort, edelachtbare.
Heb je hier twee jongens gezien? Eentje zo groot.
Ja, en een norse, roodharige bruut.
Die sleepte hem naar Rochester Road. Ik zei nog...
Iemand een bezem? Goede, volle bezems.
Waar zijn die dappere avonturiers waar hij over vertelde?
Een of ander dorp aan het plunderen. - Goede nacht daarvoor, hè?
Ik kan niet wachten ze te ontmoeten. - Ze zullen je een warm welkom geven.
Naar buiten nu. En let op voor de politie.
Oké, meneer. - Len, zorg voor deze man.
Ik, prinses Elizabeth, zweer plechtig trouw aan Zijne Majesteit...
koning Edward VI, zijn erfgenamen en opvolgers volgens de wet.
Lady Jane Grey.
Ik, Lady Jane Grey, zweer plechtig trouw aan Zijne Majesteit, koning Edward VI...
zijn erfgenamen en opvolgers volgens de wet.
Zijne Excellentie, de aartsbisschop van Canterbury.
Ik, Thomas Cranmer, aartsbisschop van Canterbury...
zweer plechtig trouw aan Zijne Majesteit, koning Edward VI...
zijn erfgenamen en opvolgers volgens de wet.
Zijne Excellentie, de aartsbisschop van York.
Ik, John Metcalf, aartsbisschop van York...
zweer plechtig trouw...
Majesteit?
Aan Zijne Majesteit, koning Edward VI...
zijn erfgenamen en opvolgers volgens de wet.
Zijn Excellentie, de hertog van Northumberland.
Stilte.
Waarom zou jij bij ons mogen aansluiten?
Los van je verhalen over diefstal en plunderingen.
Als het aanvallen van een bemoeizuchtige vent...
en hem doden goed genoeg is, dan kan ik dat zeggen.
Per ongeluk, natuurlijk.
Hoeveel zielen zitten er in deze bende?
Zo'n 40. De meesten zijn hier, maar het is velen niet goed vergaan.
Hoe komt dat? - Ze werden gemarteld voor bedelen.
Zweepslagen tot bloedens toe en bekogeld aan de schandpaal.
Ze bedelden opnieuw. Opnieuw zweepslagen en een oor werd afgesneden.
Ze bedelden een derde keer. Wat moesten ze? Het was hun beroep.
Ze kregen een brandmerk op hun wang en werden als slaven verkocht.
Ze vluchtten. Ze werden opgejaagd en opgehangen.
Sommigen is het beter vergaan.
Yokel, Burns, Hodge. Toon deze man jullie versieringen.
Yokel, onze vriend wil vast je verhaal horen.
Bij alle heiligen, graag.
Ik was ooit een welvarende boer. Vrouw, kinderen.
Nu heb ik geen vrouw en kinderen meer.
Geen idee of ze nog leven, maar dank de Heer, ze zijn niet meer in Engeland.
Mijn arme, oude moeder verzorgde zieken. Een van hen stierf.
Ze werd als heks verbrand. Mijn baby's en ik keken huilend toe.
De wet van de koning.
Op de genadige koning.
Zijn wet, die mijn moeder in de hel deed belanden.
M'n vrouw en ik bedelden met onze kinderen in de armen.
Maar honger hebben is een misdaad, dus we kregen zweepslagen.
Drink opnieuw op de genadige wet van de koning.
De wet van de koning. Op de genadige koning.
Mijn vrouw en kinderen verhongerden. Drink, jongens. Een druppel maar.
Voor de dode kinderen en de vrouw. - Op de dode kinderen en de vrouw.
Ik bedelde weer en verloor een oor. Ik werd als slaaf verkocht.
Op mijn wang is de letter 'S' van slaaf gebrandmerkt.
Nu kennen jullie me. Een slaaf van de koning.
Als ze me vinden, zal ik volgens zijn wet...
worden opgehangen. - Dat zal niet gebeuren.
En vanaf nu bestaat die wet niet meer. - Wie was dat in vredesnaam?
Ik ben Edward, je koning.
Onopgevoede zwervers. Is dit mijn dank voor de koninklijke zegen die ik gaf?
Broeders, dit is mijn zoon. Een dromer, een dwaas, en knotsgek.
Hij denkt dat hij de koning is.
Ik ben de koning. - Zo is het genoeg.
Heb je geen respect, voor koningen noch zwervers?
Beledig mijn leiderschap opnieuw en ik hang je eigenhandig op.
Wees verstandig, jongen. Vermaak jezelf als je wil, maar kies een andere titel.
Druiloor, koning van de maankalveren.
Lang leve druiloor, koning van de maankalveren.
Kroon hem.
Haal de kroon.
Hier, de mantel. - Kroon hem.
Lang leve druiloor.
Wie ben je en wat wil je?
U moet me kennen. Ik ben uw zondebok.
Mijn zondebok? - Ja, mijn heer. John, John Marlowe.
O, ja.
Ja, ik herinner het me. Ik ben wat ziek geweest.
De dood van de koning was een schok. - Arme meester.
Bijzonder hoe je in de war kunt raken. Maar ik voel me al beter.
Ik merk dat een kleine hint vaak goed helpt.
Waarom was je ook alweer hier? - Omdat Uwe Majesteit...
onlangs drie fouten maakte in de Griekse ochtendles.
Herinnert u het zich? - Ja.
Ja, ik geloof het wel. Ga verder.
Uw tutor was boos en beloofde me zweepslagen te geven.
Zweepslagen? Maar ik maakte toch de fout?
Mijn heer is het vergeten. Uw tutor straft mij voor uw fouten.
Ik begrijp het niet.
Majesteit, niemand mag de koning straffen. Dus ik krijg uw straf.
Dat is niet eerlijk. - Zo hoort het. Het is mijn beroep.
Wat een bijzonder beroep. En ben je geslagen voor die fouten, arme vriend?
Nog niet. Mijn straf zou vandaag plaatsvinden.
Ik kwam u eraan herinneren dat u had beloofd te bemiddelen.
Maak je geen zorgen. Niemand geeft je zweepslagen.
Dank u, Majesteit. - Nee, ik moet jou bedanken.
Je hebt me enorm geholpen met mijn geheugen.
Help me vanaf nu dagelijks een uur...
om dingen te herinneren. - Graag.
Over mijn verleden, mijn zussen, alles wat je weet over dit paleis.
Ik zal je goed belonen.
Dank u, Majesteit.
Kom op.
Len, druiloor...
Er ligt daar een dorp. Neem hem mee en steel wat je kan.
Voor die woorden kun je worden opgehangen. - Ja, Majesteit.
Vooruit, je hoorde de bevelen. - Hé, edelachtbare...
Ook al is hij mijn eigen onzalige zoon, ik zou hem niet vertrouwen.
Hou ze in de gaten, maar grijp niet in. - Ik weet het.
Ik wil dat hij leert.
Er valt hier niks te stelen.
We moeten bedelen. - Spreek voor jezelf, niet voor mij.
Je verveelt me. - Luister, Jack.
Je wil niet stelen of bedelen. Dan ben je het lokaas terwijl ik bedel.
Waar heb je het over? - Kijk, er komt nu iemand aan.
Ik doe alsof ik een toeval krijg.
Jij jammert en valt op je knieën.
Je blijft jammeren tot we z'n geld hebben. Begrepen?
Wat is er? Hoe kan ik helpen? - Mijn broeder zal het u vertellen, meneer.
Een vreselijke aandoening. Ik sterf van de pijn.
Een cent voor wat eten? Alleen eten verlicht de pijn.
Een cent? Je krijgt er twee. Hier, arme jongen.
Help me eens. - Ik ben zijn broer niet.
Je bent erg hard als hij je broer is. - Hij is een bedelaar en dief.
Hij heeft waarschijnlijk uw zakken gerold.
De beste genezing is een goed pak slaag. - Dief. Kom terug.
Stop, dief. Hou hem tegen.
Ik heb je.
Kun je mijn paard vasthouden? - Ja, meneer.
Kun je me helpen? Ik volg een moordenaar die hier ergens rondhangt.
Heb je een verdachte man met rood haar gezien?
Ja, ongeveer een kwartier geleden. - Met een jongen?
Hij leek een jongen te achtervolgen.
In welke richting? - Die kant op, richting het bos.
Moge de heiligen u belonen.
Dank je.
- Druiloor, de eerste koning van de maankalveren... - Druiloor, de eerste koning van de maankalveren...
hier volgt de aanklacht. Eerste aanklacht, weigeren om te bedelen.
Niet alleen weigerde deze verraderlijke sterveling te bedelen, edelachtbare...
hij verraadde me ook als een dief en zorgde voor een heksenjacht.
Wat is daarop je antwoord? - Het is waar.
Het spijt me alleen dat hij niet werd gepakt.
Volgende aanklacht. Ontsnappen aan je voogd.
Dat spreekt voor zich, edelachtbare.
Gelukkig had ik u gewaarschuwd, hè?
De volgende aanklacht, het weigeren... - Om te stelen, edelachtbare.
Weigeren om te stelen.
Op de terugweg dwong ik deze ellendeling een onbewaakte keuken in.
Een onbewaakte keuken.
Hij kwam niet alleen met lege handen terug...
maar probeerde ze zelfs te waarschuwen.
Wil er iemand voor de beklaagde spreken? - Ik.
Laat één man voor allen spreken. - Ik.
Wat zeg je? - Ongeacht zijn misdadige verzuim...
mogen we deze rakker. Hij heeft lef getoond.
Dan wordt zijn schuld bepaald door een gevecht.
Hij zal een duel uitvechten met zijn aanklager.
Als hij wordt verslagen, wordt hij schuldig bevonden en veroordeeld.
Als hij wint, wordt hij eervol vrijgesproken.
Het wordt een gevecht met schermstokken van hetzelfde gewicht en lengte.
Begin.
Goed gevochten. Je hebt jezelf vrijgesproken van alle aanklachten.
De titel 'Druiloor de eerste, koning van de Maankalveren' is nu nietig verklaard.
Je wordt nu plechtig gekroond tot koning van het recht.
Wat is dit voor onzin? - Welkom, Sir Miles.
Gaat het?
Wat is dit voor schurftige ridder? Wat doe je hier?
Ik ben zijn kampioen. - Ook gek.
Hij ontvoerde mijn zoon. Een laffe schurk.
Ik ben de enige kampioen.
Maar zo is het niet eerlijk.
Snel, naar Canterbury Road.
Hé. Stop. Kom hier.
Trek hem aan zijn benen naar beneden.
Vooruit.
Achter hem aan.
Kom op.
Schudden.
Kom op, sla hem.
Vooruit, jongen.
Dapper gedaan. Een handige manoeuvre.
Help.
Alstublieft, heer. De kleren die ik op de London Bridge kocht.
Ik hoop dat ze passen.
Ze voelen wat ruw aan, maar het is beter dan deze vodden.
Zodra u omgekleed bent, moeten we gaan.
Rechtstreeks naar Westminster om mijn troon te bestijgen.
Wie ken je aan het hof? - Sir Humphrey Marlowe.
De oude luitenant van de keukens, of stallen of zo.
O, ja.
En die oude gek, de graaf van Hertford.
Sir Miles, voor je tong je nek verraadt...
die oude gek is wel mijn oom.
De broer van wijlen de koningin, mijn moeder.
En Sir Humphrey Marlowe is al vijf jaar dood.
Hoe weet jij dat? - Twijfel je aan me, Sir Miles?
Zijn zoon John is mijn zondebok. - Je zonde...
Allemachtig.
U bent echt de koning. - Sir Miles, bent u gek?
Vergeef me. Het was slechts een grap.
Ik vergeef je grappen. Je hebt veel voor je koning gedaan.
Het is vreemd...
Zeer vreemd.
Wat, Majesteit?
Die bedelaarsjongen weet niets van staatszaken, protocollen.
Ze moeten het nu wel ontdekt hebben.
Waarom is het land niet gevuld...
met boodschappers en zoektochten naar mij?
Ja, dat is vreemd.
Die bedelaarsjongen...
hoe zou het hem vergaan?
Als hij niet wegrot in een kerker.
Hal Bodkin, maker van kandelaars, veroordeeld tot tien jaar gevangenis...
voor stropen, vraagt om clementie.
Tien jaar voor stroperij? Wat ving hij?
Een paar konijnen, Majesteit.
Als beschermheer... - Een schandelijke veroordeling.
Hij wordt vrijgesproken.
Gaat u verder.
Mary Smithers, oude vrijster, veroordeeld tot de brandstapel wegens hekserij.
De gebruikelijke straf, Majesteit.
Peter Burns... - Gebaseerd op welk bewijs?
Ze vervloekte een belastinginner, Majesteit.
Ze vervloekte hem tot pijn en spasmes in zijn botten.
Hoe is het met de belastinginner?
Goed, Majesteit. - Wat is dit voor rechtspraak?
Als de belastinginner ongedeerd is...
spreekt het voor zich dat ze onschuldig is.
Spreek haar vrij.
Ja, Majesteit.
Ik moet spreken, Sire. De duivel aanroepen is ketterij.
Haar ziel moet op de brandstapel worden gereinigd door de vlammen.
Ik geef slechts advies, Majesteit.
Heb ik het recht niet, als dochter van uw vader?
Nog iets, dochter van Spanje? - Ja, broeder.
Genade wordt gemakkelijk verkregen in uw handen.
Elke dag spreekt u zondaars vrij...
die opgehangen of verbrand moeten worden voor hun misdaden.
Is genade ook een misdaad? - Als het te ver gaat.
In de gevangenissen van wijlen uw vader zaten soms wel 62.000 gevangenen.
En tijdens zijn heerschappij werden er 72.000 dieven...
rovers en ketters naar de beul gebracht.
Is dat iets om trots op te zijn? Moet ik dat overtreffen, dochter van Aragon?
Er stroomt koud bloed door uw aderen, vrouw, als het al stroomt. Schaam u.
Scheer u weg.
En bid tot God om die steen in uw borst te ruilen voor een mensenhart.
Wegwezen. Bent u doof? Een bevel van de koning.
Waar is dat kampvuur voor?
Er zullen kampvuren zijn op elke heuveltop in het land vanavond.
Dansend, flikkerend en roosterend tot zonsondergang.
Waar is deze viering voor?
Ben je in een roes geweest? - Heb je het niet gehoord?
Morgen wordt de nieuwe koning gekroond.
Goed. - Gekroond? Morgen? Die beginneling?
Naar het paleis, we moeten snel zijn.
Het raam op de eerste verdieping is van mijn vertrekken.
Wat is uw plan?
De kleren van die oplichter zijn lijf scheuren.
Ik zal het hele paleis wakker schudden.
Stop. In naam der koning.
Schiet op. Confronteer de oplichter voor hij wordt gekroond.
Halt, jij daar. - Kapitein, ik kan het uitleggen.
We moeten opschieten. - In de cel.
In het paleis is 'n oplichter. Hij is niet de koning en mag niet gekroond worden.
Weg met hem. - Jullie worden allemaal opgehangen.
Echt, die jongen is een oplichter. - Als ik niet dacht dat je gestoord was...
zou je de doodstraf krijgen voor verraad.
Hij is niet van koninklijken bloede.
Nog één woord en je krijgt zweepslagen.
Ik presenteer u...
koning Edward, uw onbetwiste koning.
Waarvoor jullie vandaag allemaal zijn gekomen...
om uw eer en dienst te betuigen.
Zijn jullie bereid hetzelfde te doen?
Ja.
God behoede koning Edward.
Ontvang dit koninklijke zwaard vanaf het altaar van God.
Spreek recht met dit zwaard...
stop het toenemende verderf, bescherm de heilige kerk van God...
help en verdedig weduwes en wezen...
herstel wat verloederd is, behoud dat wat hersteld is...
straf en hervorm dat wat er mis is en bevestig wat goed is.
Vandaag krijgt u een gouden kroon op uw hoofd...
om uw koninklijk hart te verrijken met overvloedige gratie.
En we kronen hem met alle prinselijke deugden...
door de eeuwige koning, Jezus Christus, onze Heer.
Stop.
Ik verbied je om deze oplichter te kronen.
Ik ben de koning.
Blijf van hem af. Het klopt. Hij is de koning.
Op mijn leven, dit is... - Negeer Zijne Majesteit.
Het is de ziekte die hem overvalt. Grijp die vagebond.
Blijf van hem af. Ik zeg u, hij is de koning.
Laat Tom Canty de eerste zijn die u trouw zweert en u smeekt...
de kroon op te zetten en bezit te nemen van wat u toebehoort.
Dit is een zeer gevaarlijke situatie. Het kan de opvolging in gevaar brengen.
Wacht.
Ik heb het antwoord.
Vertel me waar het grootzegel is. Dat weet alleen de Prins van Wales.
De troon hangt van zo'n simpele vraag af. - Dat is geen raadsel.
Ga naar mijn kamer in het paleis en bij de vloer...
in de hoek bij de deur, vindt u een koperen spijker.
Druk erop en een juwelenkast zal openen. U zult als eerste het zegel zien.
Breng het hier.
Ja, Uwe Maj... - Wacht. Bespaar uzelf de reis.
Zoals de koning kan bevestigen, heb ik in alle hoeken en gaten gezocht.
Is het niet, Majesteit? - Ja.
Ik keek in de juwelenkast. Was het zegel daar?
Nee.
Gooi deze leugenachtige schavuit de straat op en geef hem zweepslagen.
Als ik de koning ben, beveel ik je te stoppen.
Dit ruikt naar verraad. Het is erg vreemd dat iets omvangrijks...
als het grootzegel van Engeland zomaar verdwijnt.
Een massief gouden schijf.
Wacht, was het rond en dik, met letters erin gegraveerd?
Ja.
Nu weet ik waar het is.
Als je het had beschreven, had je het al gehad.
Wat zegt u?
Bent u de rechtmatige koning? - Nee, maar ik weet waar het is.
Dan moet u de koning zijn. - Ik heb het daar niet bewaard.
Dat deed hij, de echte koning.
Hij zal zelf vertellen waar het is en dan zullen jullie hem geloven.
Denk goed na, Majesteit. Het was het allerlaatste wat u deed...
voor u uit het paleis ontsnapte in mijn vodden.
Ik herinner me dat allemaal, maar niets van het grootzegel.
Majesteit, ik herinner u aan die ochtend, precies zoals het gebeurde.
We praatten. Herinnert u zich dat? - Ja.
U gaf me eten en stuurde uw dienaars weg...
zodat ik me niet hoefde te schamen. - Ja, ik herinner me dat.
Toen ruilden we voor de grap van kleren.
We stonden voor een spiegel en we leken op elkaar.
Weet u nog? - Ja.
Toen rende u uw kamer uit, langs een tafel.
En dat grootzegel lag op die tafel.
U zocht een plek om het te verstoppen... - Dat is genoeg.
Ga naar mijn kamer. In de helm van mijn Milanese pantser vindt u het grootzegel.
Dat klopt, mijn koning. De kroon van Engeland is van u.
Snel, Sir Geoffrey, maak haast.
God behoede de koning.
Neem deze koninklijke mantels en geef me uw vodden.
Gooi hem in de toren. - Nee, doe hem niets aan.
Dankzij hem hebben jullie mij.
Vertel, Tom Canty, hoe wist jij waar het zegel was?
Dat was simpel.
Waarom? - Ik heb het zo vaak gebruikt.
Gebruikt? Waarvoor?
Je hoeft niet bang te zijn. Waar gebruikte je het grootzegel voor?
Om... noten mee te kraken.
Komt u mee, alstublieft.
Dit is geen grap. Uw aanwezigheid is vereist.
Maak bekend dat Tom Canty de bescherming van de kroon geniet...
en nu de eervolle titel draagt van vertrouweling van de koning.
Heb je je moeder al gevonden? - Ja, Sire.
Er zal goed voor haar worden gezorgd en je vader zal worden aangepakt.
Wacht hier tot de koning klaar voor u is.
Hij is mijn koning niet.
Hoe durf je voor de koning te zitten. - Blijf van die man af.
Hij mag zitten in de aanwezigheid van de koning.
Sir Miles, goed te zien dat u veilig bent. Het zwaard.
Dit is mijn strijdmakker in tegenspoed, Miles Hendon.
Hij was mijn enige vriend en redde mijn leven.
Sta op, Miles Hendon, graaf van Kent. Edward van Engeland slaat u tot edelman.
De jonge koning onthield alles over het leed en de onderdrukking van zijn volk.
De heerschappij van Edward VI was de genadigste...
RECHTVAARDIGHEID EN VERGELDING
in die wrede tijden.
EINDE