‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪- นี่ เป็นไงบ้าง ‪- หวัดดี สบายดีไหม
‪- ฉันสบายดี เธอล่ะ ‪- สบายดี ขอบใจ
‪ดี เป็นไงบ้างเนี่ย
‪ก็ไม่เลว แล้วเธอล่ะ ดูมีออร่านะ
‪- คิดงั้นเหรอ ‪- ใช่เลย
‪ฉันพยายามอยู่
‪แค่แยกลูกปัดพวกนี้ใช่ไหม
‪ใช่แล้ว
‪ลงไปหมอบที่พื้น
‪ไป!
‪แค่นั้นแหละ
‪ไหวไหม
‪ไหว
‪แน่ใจนะ
‪เออ
‪- ไง ‪- ว่าไง
‪เป็นไงบ้าง เสียใจด้วยนะเรื่องแม่นาย
‪นี่จูเนียร์
‪มีญาติติดคุกข้อหาฆาตกรรมซ้อนอยู่
‪มันแย่มากพวก
‪พวกเขามีดีเอ็นเอและพยานด้วย
‪เขาไม่มีวันได้กลับบ้านอีก โคตรแย่เลย
‪เขาถูกขังอยู่ปีกเดียวกับรูเบน
‪เขาจะจัดการปัญหานี้ให้
‪อะไรก็ได้ที่นายต้องการ
‪ได้ทั้งแบบช้า แบบเร็ว
‪ในห้องขังเขา ในสนาม
‪เสียงดังก็ได้ถ้านายอยากประกาศศักดา ‪หรือเงียบก็ได้ ได้หมด
‪ฉันไม่สนหรอก
‪ฉันแค่อยากให้มันเรียบร้อย
‪นี่ ฉันจะไม่โกหกหรอกนะ
‪ทันทีที่ผู้คุมย้ายเขาไปขังเดี่ยวเพื่อความปลอดภัย
‪งานนี้จะสำเร็จยากขึ้นมาก
‪งั้นก็จัดการวันนี้เลย
‪เตรียมการเลย
‪เตรียมแล้ว
‪- เรียบร้อยแล้วโทรบอกฉันนะ ‪- ได้
‪ได้เลย
‪เสียใจด้วยนะเรื่องแม่นาย
‪การเสียพ่อแม่ไปไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
‪นั่งลง
‪ว่ามาเลย มีอะไรจะบอกฉัน
‪นายพูดถูก
‪เป็นฝีมือคิทจริงๆ
‪ฟังนะ ตอนที่ฉันไม่อยู่
‪คิทเป็นคนดูแลน้องๆ ฉัน
‪แอตส์คงด่าสเตฟ พูดถึงเขาแย่ๆ หนักมาก
‪คิทเลยจ้างไอ้หมอนั่น
‪คนที่นายบอกฉันน่ะ
‪ให้ไปสั่งสอนแอตส์
‪แอตส์ไม่ควรจะโดนแทง ‪ควรจะโดนซ้อมแค่นิดหน่อย
‪ฉันไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยนะ
‪และถ้าฉันรู้
‪เรื่องนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่
‪ฉันกำลังแสดงให้นายเห็นนะ
‪ว่าฉันภักดี
‪คิทก็ภักดีเหมือนกัน
‪ให้เราได้พิสูจน์ให้นายเห็นนะ
‪คิทต้องไป
‪หมายความว่าไง
‪นายรู้ว่าฉันหมายความว่าไง
‪คิทต้องไป
‪นายต้องจัดการ วันนี้เลย
‪ถ้าคิทไม่ตายภายในพรุ่งนี้
‪นายก็ต้องตาย
‪ไปได้แล้ว
‪ทีนี้เราจะได้เห็นว่าเขาภักดีไหม
‪ร้านของเชลลีย์เพิ่งโดนยิง
‪- อะไรนะ ‪- ใช้ปืนกล ตอนนี้ตำรวจอยู่ที่นั่น
‪โทษที
‪เป็นอะไรไหม
‪ผมสัญญา…
‪พวกมันจะต้องเจอดี
‪พวกมันจะไม่กลับมาอีก
‪ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้
‪ได้ยินไหม
‪คิดว่าพวกเขาอยากถามอะไรฉันนะ
‪เฮ้ย ไปกันเถอะ
‪แม่งคงบ้าไปแล้วถ้ามันคิดว่าฉันจะทำอะไรนาย
‪เราเป็นพี่น้องกัน
‪เป็นครอบครัว
‪ตลอดไป
‪แต่ฉันจะพูดกับนายตรงๆ นะ
‪ดูเชนกับซัลลี่ตามเล่นงานเราแน่
‪และเล่นหนักด้วย
‪งั้นเอาไงล่ะ
‪ทำไงกันดี
‪เราต้องหนีว่ะ
‪เราต้องไปจากที่นี่วันนี้เลย
‪ปัญหาเดียวคือไปไหน
‪ฉันมีลูกพี่ลูกน้องอยู่ที่คาร์ดิฟฟ์
‪- เหรอ ‪- เขาช่วยเราหนีได้
‪คาร์ดิฟฟ์อยู่โคตรไกลเลยนะพวก
‪เอางี้
‪ให้เขาช่วยนั่นแหละ
‪โทรบอกเขาให้ช่วยจัดการหน่อย ‪เพราะเรามีเวลาไม่มากแล้ว
‪เราต้องหนีคืนนี้เลย
‪ฉันจะไปจัดการเรื่องน้องฉัน ‪แล้วจะกลับมาหานายนะ
‪โอเคนะ
‪รักนะเว้ย
‪เฮ้ย ฉันอยากรู้ทุกอย่าง ‪เกี่ยวกับไอ้เคอร์ทิสเดี๋ยวนี้
‪ทุกอย่าง!
‪- ดูเชน ฉันไม่รู้… ‪- เฮ้ย ฟังนะ อย่ามาลองดีกับฉัน!
‪ถ้าไม่อยากมีปัญหา เธอควรพูดออกมาได้แล้ว!
‪พี่สาวของเขา ชื่อวี
‪แล้วก็ผู้ชายอีกคนชื่อสปีคส์ เขาชอบแวะไปบ่อยๆ
‪พวกเขาขายปืน
‪- ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้… ‪- คิดว่า "ขอโทษ" จะช่วยใครได้เหรอ
‪ทีอย่างนี้ทำไมไม่ปากมากล่ะ
‪ทีอย่างนี้ทำไมไม่พูดมาก
‪อีโง่เอ๊ย! ไอ้ฉิบหาย!
‪แจ็ค เธอต้องจัดการเรื่องนี้นะ
‪ฉันไม่เป็นไร
‪หมอนั่นต้องตายวันนี้
‪ฉันไม่สนหรอก
‪ฉันจะโทรหาเคอร์ทิส
‪แล้วพูดว่าอะไร แจ็ค
‪บอกเขาว่าฉันจะพาลอรินไปให้
‪ไม่
‪หมอนี่เจ้าเล่ห์เกินไป
‪สุดท้ายเธอจะโดนซุ่มโจมตี
‪- ไม่เข้าท่าเลย ‪- แต่เรื่องทั้งหมดนี้เป็นความรับผิดชอบของฉัน
‪นั่นพี่สาวฉัน มันเป็นปัญหา ‪และความรับผิดชอบของฉัน
‪- ฉันต้องทำเรื่องนี้ให้ถูกต้อง ‪- แจ็ค เธอไม่…
‪มีใครถามความเห็นเธอรึไง
‪สิ่งที่เธอทำมาตลอดชีวิตฉัน
‪สร้างปัญหาให้ฉันและทำทุกอย่างของฉันพัง
‪เหี้ยห่าสารพัดไม่เคยจบสิ้น
‪ถ้าเรื่องนี้จบเมื่อไหร่
‪ฉันกับเธอจะเป็นไงรู้ไหม
‪เราขาดกัน
‪โย่
‪- นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว ‪- ฉันไม่พลาดวันนี้อยู่แล้ว นายก็รู้
‪นายจะเริ่มไหม
‪ฉันเริ่มเอง
‪สุขสันต์วันเกิดครับ พ่อ
‪พวกเราคิดถึงพ่อ
‪สุขสันต์วันเกิดครับ พ่อ
‪พวกเราอยู่นี่
‪ยังอยู่ตรงนี้
‪ยืนหยัดอย่างเข้มแข็ง
‪แอรอนเรียนมหาลัย ‪อย่างที่พ่อเคยบอกว่าเขาจะได้เรียน
‪แล้วพอเขาเรียนจบ ‪เขาก็จะรุ่งกับอาชีพการตลาดมาก
‪และสเตฟ
‪ผมโกหกไม่ได้หรอก…
‪สเตฟเรียนแย่ลงตอนที่ผมไม่อยู่
‪แต่… ไม่เป็นไร ‪เพราะเขาจะทำคะแนนให้ดีเหมือนเดิม
‪ก็นั่นแหละครับ พวกเราสบายดีกัน
‪ปีหน้าเราจะกลับมาที่นี่อีก
‪เราไม่เคยลืมพ่อกับแม่เลย
‪ไอ้น้องของพี่…
‪ต้องกลับไปอ่านหนังสือแล้ว
‪นี่ เดี๋ยวก่อน
‪มีเรื่องต้องคุยกับพวกนายหน่อย
‪มีบางอย่างเกิดขึ้น
‪ตอนนี้ฉันบอกไม่ได้ว่าเรื่องอะไร ‪รู้ไว้ก็พอว่ามันร้ายแรง
‪- และเราต้องหนีคืนนี้ ‪- อะไรนะ
‪หนีเหรอ หนีไปไหน
‪ลูกพี่ลูกน้องคิทมีบ้านอยู่ที่คาร์ดิฟฟ์ ‪เราจะอยู่ที่นั่นสักพัก
‪คาร์ดิฟฟ์เหรอ
‪พูดอะไรของนายวะเนี่ย
‪- คาร์ดิฟฟ์อยู่ไหน ‪- อยู่ที่เวลส์
‪อีกฟากนึงของประเทศ
‪อย่าพูดแบบนั้นแถวนี้สิ อย่าลืมว่าเราอยู่ที่ไหน
‪กลับบ้านไปเก็บของใช้จำเป็นของพวกนายมา
‪พอฉันโทรหา พวกนายต้องพร้อมย้ายเลย
‪อาทิตย์นี้ฉันมีสอบ หรือนายลืมเรื่องนี้
‪การสอบที่สำคัญที่สุด ‪แล้วนายมาบอกเรื่องนี้กะทันหันแบบนี้เนี่ยนะ
‪เราจะหาทางเลี่ยงมัน
‪หมายความว่าไงหาทางเลี่ยงมัน ‪ไม่มีทางเลี่ยงได้เลย
‪- ฉันไม่ไป ‪- แอรอน ตอนนี้นี่ไม่ใช่เรื่องของนายนะ
‪เข้าใจที่ฉันพูดไหม
‪มันเป็นเรื่องของเราทุกคน
‪ต้องทำให้แน่ใจว่าเราทุกคนปลอดภัย
‪ทำไมเราถึงจะไม่ปลอดภัยล่ะ
‪บอกมาสิ นายไปทำอะไรมา ‪นายไปทำห่าอะไรมา
‪ฉันเพิ่งบอกนายว่าไงเรื่องการพูดจาแบบนั้น
‪แล้วมหาลัยล่ะ ปริญญาฉันล่ะ
‪ทุกอย่างจะได้รับการแก้ไขน่ะ
‪แต่ตอนนี้นายต้องกลับบ้าน ‪ไปเก็บกระเป๋าของนายกับสเตฟ
‪ไม่ได้รึไงวะ
‪เฮ้ย จะไปไหนน่ะ สเตฟ ใจเย็นก่อน
‪สเตฟ
‪นี่
‪ขอร้องล่ะ กลับบ้านและเตรียมหนีเพื่อฉันเถอะนะ
‪ถ้านายทำแบบนี้กับเขาตอนนี้ ‪นายจะทำชีวิตเขาปั่นป่วนไปตลอดชีวิต
‪แอรอน ฉันต้องการนายนะ
‪ไม่เข้าใจรึไง
‪ไม่ว่ะ
‪ฉันไม่อยากโดนลากไปเกี่ยวกับ ‪ชีวิตแก๊งนักเลงข้างถนนของนายอีกต่อไปแล้ว
‪- ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ ‪- มันไม่ใช่…
‪ได้ปริญญาเมื่อไหร่ ฉันจะไปจากที่นี่
‪- แอรอน ใจเย็นๆ ‪- เย็นอยู่
‪ใครน่ะ
‪นายอยากได้ตัวลอรินใช่ไหม
‪เธอก็รู้ว่าใช่
‪เรื่องพวกนี้ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นเลย ‪ถ้าเธอยอมให้ฉันคุยกับลอริน
‪ช่วยให้หล่อนมีเหตุผล
‪ฟังนะ ฉันจะส่งที่อยู่ไปให้นาย
‪เอายากับเงินที่นายเอาไปมาด้วย ‪ให้ครบทุกบาททุกสตางค์
‪และฉันจะพาลอรินไป
‪เธอต้องเข้าใจนะ แจ็ค ว่าทำไมฉันถึงสงสัยนิดๆ
‪ทำไมจู่ๆ เธอถึงอยากปล่อยให้ลอรินกลับมาหาฉัน
‪เพราะฉันมีหัวหน้า และพวกเขาไม่พอใจฉัน
‪ลอรินไม่ใช่พี่สาวพวกเขา
‪พวกเขาต้องการให้เรื่องนี้จบวันนี้ ‪เพราะงั้นฉันต้องรับผิดชอบ
‪ได้ยินที่ฉันพูดใช่ไหม
‪ได้ยิน
‪เอาของที่นายเอาไปคืนมา ‪แล้วฉันจะยกลอรินให้นาย
‪ต้องการแบบนี้ไหม
‪เราจะเจอกันที่ไหน
‪จะส่งที่อยู่ไปให้เดี๋ยวนี้แหละ อีกชั่วโมงเจอกัน
‪มันคือกับดัก
‪และพวกมันคิดว่านายโง่พอที่จะตกหลุมพราง
‪ไม่ พวกมันกำลังติดกับเราต่างหาก
‪เราจะลักพาตัวแจ็ค
‪อะไรนะ
‪แจ็คแลกกับลอริน
‪กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณ
‪หวัดดี ดูเชน
‪เราน่าจะคุยกันหน่อยนะ
‪เรื่องสเปนน่ะ
‪ยังไงก็…
‪โทรหาฉันนะ และ…
‪และแน่นอน ฉันจะอัปเดตข้อมูลล่าสุดให้
‪โอเค แล้วคุยกันนะ บาย
‪ทำไมดูเชนไม่รับสายฉัน
‪แม่เขาเพิ่งตาย อย่าคิดมากน่ะ
‪เขาไม่ได้พูดอะไรกับคุณเลยเหรอ
‪พูดถึงฉันน่ะ
‪เช่นอะไร
‪เราต่างรู้ดีว่าเขาโหดเหี้ยมแค่ไหน
‪เขาไม่มีอะไรต้องระแวงใช่ไหม
‪มีไหม
‪- เฮ้ย ขายปืนกันเถอะ ‪- เอาจริงดิ
‪- จริง ‪- ต้องงี้ดิ มาๆ
‪ตอนนี้ไม่สะดวกคุย จูเนียร์
‪ฉันว่านายต้องฟังเรื่องนี้ว่ะ
‪ญาติฉันน่ะ เขาโดนย้าย
‪แล้วไงต่อ
‪ไม่มีการแจ้งล่วงหน้าเลย
‪พวกเขาส่งเขาไปอยู่ที่สครับส์
‪เพราะงั้นรู้ใช่ไหมว่าเรื่องที่อยากให้เขาจัดการ
‪ไม่มีทางทำได้อีกแล้ว
‪ไม่มีทางเกิดขึ้นได้
‪แม่งเอ๊ย
‪แม่งเอ๊ยอะไรวะ
‪เธอเป็นเป้านิ่งอยู่ตรงนั้นเลยนะพวก
‪นั่นไง
‪ต้องเป็นเธอแน่ๆ
‪ลอรินอยู่ไหน
‪นายอยู่ไหน มาแล้วเหรอ
‪เอาเลย
‪ขอดูลอรินหน่อย
‪ลอรินอยู่ในรถ
‪นายต้องมารับนางไป นางกลัวมาก
‪ได้เลย แจ็ค
‪เฮ้ย รีบลงมือก่อนที่พวกมันจะเห็นเราเหอะ
‪ไป
‪เดี๋ยว
‪ฮัลโหล
‪ที่รัก นี่ฉันเอง
‪พวกเขารอนายอยู่
‪แจ็คกับคนอื่นๆ
‪พวกเขาจะเล่นงานนายตอนที่นายไปเจอ
‪ฉันไม่เคยอยากให้ใครเจ็บตัว
‪ฉันแค่อยากกลับบ้าน
‪โธ่ ที่รัก
‪เธอกลับบ้านได้อยู่แล้ว
‪เธออยู่ไหนเนี่ย
‪นั่นลอรินเหรอ
‪นั่นวีเหรอ
‪บ้าเอ๊ย ช่างมันเถอะ
‪- นึกแล้วเชียวว่าไม่ใช่ความคิดที่ดี… ‪- ไม่ๆ
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องวีหรอก พูดกับฉันก็พอ
‪แค่บอกมาว่าเธออยู่ที่ไหน ที่รัก
‪เรื่องทั้งหมดนี้จบได้ โอเคไหม
‪ถ้าฉันบอกนาย
‪นายต้องสัญญานะว่าจะมาคนเดียว
‪ได้เลย ฉันสัญญา
‪จะมีแค่เธอกับฉัน โอเคนะ
‪เธออยู่ไหน
‪โย่
‪โย่ เราเอาของมาให้
‪- ไหน เอาของมาดูซิ ‪- เรายังไม่ได้ตกลงราคากันเลยนะ
‪เขี้ยวชะมัด อยากได้เท่าไหร่ล่ะ
‪- สี่ร้อย ‪- แค่ 400 ปอนด์เองเหรอ
‪นั่นราคาเปิดสถานะของฉันน่ะ
‪ตลกตรงไหนเนี่ย
‪- นั่งก่อนสิ ดื่มน้ำก่อน ‪- ไม่เป็นไร
‪- เฮ้ย นั่งเหอะ เป็นอะไรเนี่ย ‪- ฟังนะ
‪นายเป็นคนอยากซื้อปืนนะ
‪ตกลงเราจะทำธุรกิจกันไหม ‪หรือแค่กวนพวกเราเล่น
‪เฮ้ย ฉันว่านายแม่งพูดมากว่ะ
‪- เฮ้ย ใจเย็น อะไรวะเนี่ย ‪- เฮ้ย ปล่อยเธอนะ
‪- ปล่อยฉันนะเว้ย ‪- ปล่อยเธอ!
‪- โย่ ‪- โย่
‪- ปล่อยฉันนะ! ‪- ใจเย็นๆ
‪รออะไรอยู่วะ จับมันไว้สิ
‪- ปล่อยฉัน ‪- เฮ้ย หุบปากซะ
‪จับมันสิวะ มันกลัวจนมือสั่นแล้ว
‪จะใช้ปืนทำอะไรเหรอวะ เอาปืนมา
‪ปล่อยเธอ
‪บอกให้ปล่อยเธอไง!
‪เทีย ไป
‪รู้ไหมว่านายเพิ่งทำอะไรลงไป
‪จับมัน!
‪เปิดสิวะ
‪เทีย
‪เฮ้ย อยู่ไหนเนี่ย
‪นายต้องกลับบ้านมาเก็บของแล้วนะ
‪- ช่วยมารับฉันทีได้ไหม ‪- เดินไปเลยพวก
‪- ให้ตายสิวะแม่ง ‪- มันอยู่ไหนวะ
‪- หามันไปเรื่อยๆ นะ ‪- ไปตรงนั้น
‪อะไรนะ
‪มารับฉันที
‪ฉันหาแกเจอแน่นอน สาบานได้ ‪ฉันรู้ว่าแกอยู่แถวนี้แหละ
‪ลอริน
‪- ฉันขอโทษ ‪- โธ่ ลอริน
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪นี่
‪ยัยโง่เอ๊ย ตอนนั้นเธอคิดอะไร
‪ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องคิดได้
‪เป็นเพราะฮอร์โมนนี่แหละ
‪เธอไม่เป็นตัวของตัวเอง
‪แต่ขอร้องล่ะที่รัก
‪เธอต้องสัญญานะ
‪ว่าจะไม่ทำอะไรแบบนี้กับฉันอีก
‪เพราะฉันจะตามหาเธอเสมอ
‪ฉันจะหาเธอเจอเสมอ
‪ไม่ว่ายังไงก็ตาม
‪เพราะเราเป็นครอบครัวเดียวกัน
‪ฉันรักเธอ
‪ไปกันเถอะ
‪กระเป๋าอยู่ไหน
‪อยู่ตรงนี้
‪นังบ้าเอ๊ย
‪ปล่อยนะ!
‪ฉันขอโทษ
‪เฮ้ย เคอร์ทิส จะมาไม่มาวะเนี่ย
‪นายอยู่ไหนวะ
‪เฮ้ย ใคร…
‪ลอริน นั่นเธอเหรอ
‪เชี่ย
‪เฮ้ย ปล่อยฉันนะ!
‪มานี่เลยไอ้เวร
‪- ไอ้เด็กเปรต จะไปไหน ‪- ปล่อยฉัน!
‪ปืนอยู่ไหนแล้ว ปืนอยู่ไหน
‪ของของฉันอยู่ไหน
‪เฮ้ย ปืนอยู่ไหน
‪- เฮ้ย ‪- นั่นใครวะ
‪พวกนายทำบ้าอะไรกันวะ
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪นั่นน้องชายฉันนะเว้ย น้องชายแท้ๆ ของฉัน
‪พวกนายบ้ารึเปล่าวะ
‪พวกนายไม่อยากมีเรื่องหรอก รับรองได้
‪- พวก เขาขโมยของของฉันไปนะ ‪- เขาไม่ได้ขโมยอะไรเลย
‪- เขาขโมยปืนฉันไป ‪- ฉันเปล่า
‪ก็บอกแล้วไงว่านายแม่งเพ้อเจ้อ ‪เขาไม่ได้ขโมยอะไร ทีนี้จะเอาไง
‪ไอ้ห่านี่… หุบปากซะ ไอ้ขี้ขลาด
‪นายโง่รึไงวะเนี่ย
‪ถอยไปนะโว้ย
‪พวกนายไม่อยากมีเรื่องหรอก ฉันบอกแล้วไง
‪- เออ เข้าใจแล้วพวก ‪- เออ เข้าใจก็ดีแล้ว
‪ถ้าฉันเห็นพวกนายแถวนี้อีก ฉันเอาตายแน่
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪นายไม่เป็นไรแล้ว
‪ไปกันเถอะ
‪สเตฟ ไม่ต้องกังวลนะ
‪เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪ลอริน
‪ลอริน มาๆ ลุกขึ้น
‪อย่างนั้นแหละ ไม่เป็นไรนะ ฉันช่วย
‪เร็วเข้า ไม่เป็นไรนะ
‪ฉันช่วยเธอเอง มาสิ
‪- เข้าไปเลย ปิดประตู ‪- ขึ้นไปข้างบน
‪มันตายแล้วนี่
‪เฮ้ย พวกนาย เก็บกวาดนี่ด้วย
‪จ้องห่าอะไร ไปสิ
‪พวก ทำให้รถคันนั้นหายไปซะนะ
‪- อย่าลืมจัดการพี่สาวมันด้วย ‪- เฮ้ย
‪ช่วยทำให้รถหายไปและจัดการนังพี่สาวหน่อยนะ
‪ระหว่างที่ฉันไปจัดการเรื่องรูเบน
‪ได้เลย หัวหน้า
‪พวกนายขึ้นไปข้างบนคนนึง หาผ้าปูที่นอนมา
‪ยื่นมือมา
‪ไม่เป็นไรนะ
‪เฮ้ย นั่นเด็กดิ้นเหรอ
‪ใช่
‪ฉันอยากเจอยัยหนูสุดๆ แล้วรู้ไหม
‪หรือตาหนู
‪ไม่หรอก
‪เด็กคนนี้ต้องเป็นราชินีตัวน้อยแน่ๆ
‪และฉันก็จะเป็นน้าที่ดีที่สุดด้วย
‪โอเคไหม
‪กอดหน่อย
‪ฉันจะปกป้องเธอนะ
‪โอเคไหม
‪นี่ ฉันจะโทรละนะ
‪ไงพวก อยู่ไหนเนี่ย
‪หมอนั่นไม่อยู่แล้วละ
‪- นั่นใครพูดวะ ‪- นี่ ฟังนะ
‪นี่
‪เขาจะไม่กลับมาแล้ว
‪แต่เธอมีทางเลือกนะ
‪อยากอยู่ที่นี่ต่อก็อยู่ไป แต่เราจะหาเธอเจอแน่
‪ไอ้ชาติชั่ว
‪เคอร์ทิสอยู่ไหน
‪เธอไม่ฟังที่ฉันพูดเลย
‪บอกได้เลยว่าเขาจะไม่กลับมาแล้ว
‪ทางเลือกที่สองเธอคือไสหัวกลับลิเวอร์พูลไปซะ
‪ไปใช้ชีวิตของเธอ
‪แล้วแต่เธอจะเลือกเลย
‪อะไร
‪เคอร์ทิสอยู่ไหน
‪ผู้มาเยี่ยมนักโทษกรีน ดาคอสต้า ฮู้ด
‪คาเรีย ราชาด และเวสต์ ตามฉันมาค่ะ
‪พวก…
‪ฉันรู้ว่าปีที่ผ่านมาไม่ง่ายเลย
‪ฉันไม่ได้ขอทำหน้าที่นี้
‪หน้าที่พ่อและแม่ของนายกับสเตฟ
‪มันยากนะเว้ย
‪โคตรยากเลย
‪ยากสำหรับเราทุกคน
‪ฉันรู้ว่านายพยายามมาตลอด
‪และฉันก็พยายาม
‪แต่ฉันอยากให้นายรู้นะ แอรอน
‪ทุกอย่างที่ฉันทำ…
‪และเรื่องเดียวที่ฉันแคร์
‪คือพวกนายสองคน
‪นายกับสเตฟ
‪แค่นั้นเลย
‪นายจะทำข้อสอบได้ดีอยู่แล้วละ
‪เพ็บเบิลส์ มีเรื่องอะไรวะ
‪- ไม่มีอะไร ไม่ใช่อย่าง… ‪- ต้องการอะไร
‪ไม่ใช่อย่างนั้นนะ
‪เธอจะมีปัญหาอะไร ลุงก็ไม่สนหรอก
‪ลุง ฟังหนูก่อน
‪หนูรู้สึกแย่กับเรื่องที่เกิดขึ้น
‪หนูเลยอยากทำอะไรเพื่อลุง
‪ไงคะ
‪หนูคุยกับป้าเทย์เลอร์ ‪บอกป้าว่าลุงคิดถึงแทชมากแค่ไหน
‪ป้าเลยบอกว่าลุงกับแทช ‪เจอกันได้ทุกสองสามสัปดาห์
‪เอาละ หนูปล่อยให้ลุงอยู่กับแทชดีกว่า
‪เธอต้องช่วยพ่อเธอแต่งบ้านนะ
‪เขาไม่มีรสนิยมเลย
‪- บาย เพ็บเบิลส์ ‪- บาย ที
‪ขึ้นรถสิ
‪นี่!
‪ยังเก็บสร้อยคอไว้รึเปล่า
‪เก็บไว้ค่ะ เก็บไว้ในห้องนอนที่บ้าน
‪- แน่ใจนะว่าไม่อยากกินเค้กอีก ‪- ไม่ค่ะ อิ่มแล้ว
‪ได้ยินว่าลูกอยากเป็นสัตวแพทย์
‪ใช่ค่ะ
‪หนูอยากดูแลสัตว์
‪แม่จะว่ายังไงถ้าพ่อซื้อหมาให้ลูกสักตัว
‪หรือสองตัว
‪หรือสี่ตัว
‪แม่ฆ่าพ่อแน่
‪แม่ปรี๊ดแตกแน่
‪เรารู้จักกันมานานแค่ไหนแล้ว
‪เคยเห็นฉันไม่รักษาคำพูดเหรอ
‪นายฝากโนอาห์ไว้กับใครล่ะตอนที่นายหนี
‪ฉันดูแลเขาเหมือนลูกฉันเองเลยนะ
‪ฉันอยู่ตรงนี้เพื่อนาย
‪โนอาห์จะคิดยังไง
‪ถ้าต้องโตมากับการคุ้มครองพยาน
‪ในที่ที่ไกลมาก
‪ไม่มีเพื่อน ไม่มีครอบครัว
‪รู้ว่าพ่อเขาเป็นพวกขายเพื่อน
‪เขาจะรู้สึกยังไงวะ
‪- แล้วนายจะรู้สึกยังไง ‪- ฉันต้องยอมรับสภาพใช่ไหมเนี่ย
‪แม่ฉันเพิ่งตายไป
‪อะไรวะเนี่ย
‪จะไม่พูดว่า "เสียใจด้วยนะ ดูเชน" หน่อยเหรอ
‪เสียใจด้วยเรื่องแม่นาย
‪แต่มันเห็นแก่ตัวไปหน่อยนะว่าไหม
‪นายทำตัวเหมือนนายห่วงแต่ตัวเองเลยว่ะ
‪ไม่ครับ ไม่มีอะไร
‪เดบอราห์ พี่สาวนาย
‪ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน
‪รู้เลยด้วยว่าอยู่ตึกไหน
‪ป้ากับลูกพี่ลูกน้องนายที่จาเมกา
‪ฉันก็รู้เหมือนกันว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน
‪น่าเสียดายนะถ้าพวกเขาต้องเป็นทุกข์
‪เพราะนาย
‪พวกเขาไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลยนะ
‪ฉันรู้
‪แต่นายก็รู้ว่าวงการนี้เป็นยังไง
‪เอางี้เลยเหรอ ดูเชน
‪ให้ฉันช่วยนายนะ
‪ให้ฉันช่วยครอบครัวนาย
‪โย่
‪ชวนยังไงคุณก็คงไม่ไปใช่ไหม
‪ผมมีเหตุผลที่ต้องอยู่
‪แล้วเจอกันนะ
‪โอเค อีกแค่ไม่กี่วันแล้ว
‪ทันที่สภาลงนามอย่างเป็นทางการ
‪และประทับตราข้อเสนอใหม่ของซัมเมอร์เฮาส์
‪รถเกลี่ยดินเข้าไป
‪ส่วนที่ยากที่สุดก็สำเร็จแล้ว
‪เรามีปัญหา
‪อะไร
‪ผมจะต้องฆ่าเมียคุณ
‪ผมไม่แน่ใจว่าผมได้ยินถูกไหม
‪ถูกแล้วละ
‪รู้ไหมว่าเมียคุณหักหลังผมที่สเปน
‪ไม่หรอก เธอไม่ทำหรอก ใครบอกคุณ
‪แหล่งข่าวที่เชื่อถือได้
‪อีกอย่าง เราต่างก็รู้ว่าเธอเคยทำมาก่อน
‪ไม่แปลกที่เธอจะทำอีกครั้ง
‪คุณต้องการอะไร
‪ซัมเมอร์เฮาส์
‪คุณต้องเปลี่ยนแผนกลับไปเป็นเหมือนเดิม
‪ต้องมีบ้านมากพอสำหรับทุกคนที่อยากกลับมา
‪ดูเชน มันเป็นไปไม่ได้
‪ไหงเป็นงี้เนี่ย นึกว่าเราตกลงกันแล้วซะอีก
‪แม่ผมเคยพูดว่า
‪"ซัมเมอร์เฮาส์เป็นมากกว่าตัวเลข"
‪"มันคือบ้าน"
‪"มันคือชุมชน"
‪และเจฟฟรีย์ แม่ผมพูดถูก
‪ผมเสียใจด้วยจริงๆ นะเรื่องแม่คุณ
‪แต่มันเป็นไปไม่ได้ ทุกอย่างเริ่มดำเนินการแล้ว
‪นักลงทุนจะสูญเสียมากมายมหาศาล
‪ผมกำลังให้ทางเลือกคุณ
‪ลิซซี่ตาย…
‪หรือเอาแผนเดิมกลับมา
‪ยังไม่พร้อมอีกเหรอ
‪ไม่ พร้อมแล้ว
‪เราจะเอารถนายไปใช่ไหม
‪ไม่ต้องห่วงเลยนะ นายก็รู้ว่ารถฉันเจ๋ง
‪ฉันบอกแอรอนกับสเตฟ ‪ว่าอีก 20 นาทีเราจะไปถึงที่นั่น
‪รีบไปกันเถอะ
‪เฮ้ย เจ
‪ฉันรู้นะว่านายทำเพื่อฉัน
‪ขอบใจนะ ขอบใจจริงๆ
‪ลูกพี่ลูกน้องฉันจะไปเจอเราที่สถานี
‪ในคาร์ดิฟฟ์
‪เขามีบ้านให้เราอยู่ได้จนกว่าเราจะตั้งหลักได้
‪อ้อ และเขามีคนรู้จักจะแนะนำให้เรารู้จักด้วย
‪นั่นแหละ
‪ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪ใส่ถุงมือทำไมวะ
‪พวก!
‪(ดูเชน - ไอแมสเสจ - วันนี้ 15.31 น. ‪คิทล่ะ)
‪(อีกไม่นาน - ส่งแล้ว)
‪(วันนี้ 21.45 น. ‪คิทล่ะ)
‪(เรียบร้อยแล้ว)
‪เจมี่สอบผ่าน
‪ใช่ สำหรับนาย
‪เขาสอบผ่านสำหรับนาย
‪พวก
‪เขาพิสูจน์ตัวเองแล้ว
‪เขาภักดี
‪เราก็ต้องเดินหน้าต่อ
‪นายไม่เชื่ออย่างนั้นหรอก
‪นี่ ไม่ว่าพวกนายสองคนจะมีปัญหาอะไรกัน
‪แต่ฉันเชื่อว่าเจมี่คือแผนเกษียณของเรา
‪หรือว่านายยังอยากออกไปลุยข้างถนนอีกตอนแก่
‪ฉันไม่อยากว่ะ
‪อย่างนี้นี่เอง
‪รู้อะไรไหม บางทีนายอาจพูดถูก
‪อาจถึงเวลาต้องเดินหน้าต่อแล้ว
‪หมายความไงวะ ซัลลี่
‪ฟังนะพวก
‪นายก็มีทางของนาย ฉันก็มีทางของฉัน
‪และมันไม่ใช่ทางเดียวกัน
‪ผมรู้นะว่าคุณโกรธผม
‪คุณก็มีสิทธิ์โกรธแหละ
‪สองสามอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันมีเรื่องเยอะมาก
‪ทั้งเรื่องแม่คุณ
‪เรื่องร้าน
‪เรื่องอื่นๆ ด้วย สิ่งที่ฉันเคยเลือกเมื่อนานมาแล้ว
‪สิ่งที่ฉันคิดว่าฉันลืมได้แล้ว แต่…
‪ปรากฏว่ายังไม่ลืม
‪อยากเล่าให้ผมฟังไหม
‪เพราะผมไม่เข้าใจที่คุณกำลังพูดเลย
‪คุณพูดอะไรน่ะ
‪ฉันเข้าใจคุณมากกว่าที่ฉันแสดงออกนะ
‪ตั้งแต่เราคบกันมา ฉันก็ลำบากใจกับสิ่งที่คุณทำ
‪ความกดดัน เรื่องที่ต้องตัดสินใจ ในแต่ละวัน
‪ฉันไม่อิจฉาคุณเลย
‪ฉันไม่ได้เห็นด้วยกับคุณเสมอไป
‪แต่ลึกๆ แล้วฉันเข้าใจนะ
‪เข้าใจจริงๆ
‪คุณทำสิ่งที่คุณต้องทำเพื่อปกป้องคนที่คุณรัก
‪คนที่คุณห่วงใย ครอบครัวคุณ
‪และฉันรักคุณที่เป็นแบบนั้น
‪และฉันยืนยันได้อย่างเป็นทางการ
‪ว่าแผนการพัฒนาใหม่ของซัมเมอร์เฮาส์ในปัจจุบัน
‪ได้ถูกระงับแล้ว
‪ไชโย!
‪มันบ้ามาก
‪ตอนแรกคุณจะช่วยเรา แล้วทำไมเปลี่ยนใจล่ะ
‪เพราะคุณก็รู้นี่ว่าคุณจะต้องติดคุกนานมาก
‪แล้วลูกชายคุณล่ะ
‪คุณมีลูกชายนะ
‪ไม่เอาน่า รูเบน รับความช่วยเหลือเถอะ
‪จอดเรือก่อน มีอีกคน!
‪สเตฟ เอาจริงนะ
‪นายต้องล้านจาน
‪- เรียนหนักมากเลยใช่ไหม ‪- ใช่เลย
‪สเตฟ แฟนมาหา
‪ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ‪เป็นของขวัญขอบคุณเจมี่ต่างหาก
‪เฮ้ย จะไปไหน
‪ล้างจานสิวะ
‪หัวหมอน้อยๆ หน่อย
‪นี่ เอาใบนี้ไปล้างด้วย
‪รักนะ
‪เจมี่!
‪- เจมี่! ฟื้นสิ! ‪- เจมี่!
‪- ฟื้นสิ! ‪- เจมี่!
‪- ขอร้องล่ะ! ‪- เจมี่ฟื้นสิ!
‪ขอร้องล่ะ เจมี่ ฟื้นเถอะ เจมี่ ฟื้นสิ
‪เจมี่ มองฉันนะ
‪ฟื้นสิเจมี่
‪- เรียกรถพยาบาลเถอะ ‪- เจมี่ มองฉันสิ
‪- ฮัลโหล ‪- ฟื้นสิ!
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล