‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪บอกแล้วว่าน่าจะขังนางไว้ในห้องขัง
‪นางไม่สมควรจะอยู่ในบ้านกับเรา
‪ไม่ควรเลยหลังจากที่นางหนีไปกับลูกชายนาย
‪ครอบครัวของเรา
‪ส่ายก้นยั่วนายจนนายเผลอใช้หัวล่างคิด
‪เกรงใจกันบ้างก็ดีนะ
‪ถ้าหล่อนไม่ได้อยู่ในลอนดอนด้วยซ้ำ ‪และเรากำลังเสียเวลาเปล่าล่ะ
‪นอนเตียงนี้เธอจะสบายกว่าเยอะ ‪พยาบาลก็ดูแลสะดวกขึ้นด้วย
‪แม่
‪เอาเตียงนอนใหญ่ๆ สบายๆ ‪มาไว้ในห้องนั่งเล่นแล้วนะ
‪อะไรครับ แม่อยากได้อะไร
‪นี่ ใช้นี่สิ
‪ดูเชน
‪อีกนานไหมเพื่อน
‪ใกล้เสร็จแล้ว
‪เอาละ คุณสามารถปรับองศาเตียงด้วยอันนี้
‪อันนี้ เพื่อให้เธอสบายมากที่สุด
‪นี่ คุณจะช่วยเราย้ายเธอไปที่เตียงด้วยใช่ไหม
‪โทษที ไม่ได้หรอก มันเป็นเรื่องของ ‪สุขภาพและความปลอดภัย
‪ผมแค่มาส่งของและประกอบเตียง
‪ใช้เตียงเสร็จแล้วก็โทรบอกโรงพยาบาลนะ
‪พวกเขาจะมาเก็บกลับไป
‪- โทษทีนะ ผม… หวัดดีครับ ‪- หวัดดี
‪คริส เป็นไงบ้าง
‪มีคนมาหานาย
‪อะไรนะ
‪เรื่องงานสินะ
‪ไงครับแม่
‪แม่เป็นไงบ้าง
‪- ไม่สะดวกคุยว่ะ ‪- ไม่ใช่เรื่องสเปน
‪แจ็คบอกฉันน่ะ
‪เสียใจด้วยนะ
‪มันแย่ว่ะ
‪อยากเข้าไปเยี่ยมแม่ไหม
‪ฉันมาเพื่อเยี่ยมอยู่แล้ว
‪- สบายดีไหม ซัลลี่ ‪- สบายดี
‪เอาจริงดิ
‪นายจะมาคุยเรื่องงานกันในนี้ต่อหน้าแม่เหรอ
‪คริส ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องงานเลยนะ
‪เขาจะมาช่วยเราย้ายแม่
‪ทุกคนจับกันคนละมุม
‪แล้วค่อยๆ ย้ายแม่ไปที่เตียงนะ
‪- ได้ ‪- โอเคไหม
‪ได้เลย
‪แม่ครับ
‪เราจะย้ายแม่กันนะครับ
‪ย้ายไปที่เตียง ใช้เวลาไม่นานหรอก
‪โอเค เอาเลย
‪หนึ่ง สอง สาม
‪ขอบใจนะ
‪เอาเลย
‪จำอาหารหรูๆ ‪ที่คุณเคยทำที่นี่ได้ไหมครับ คุณฮิลล์
‪มีอยู่สองสามครั้งหลังเลิกเรียนที่ผมหิวมาก
‪ใช่ครับ ชอบมาที่นี่ หวังว่าคุณจะทำอาหาร
‪ถ้าผมมีบุญพอนะ
‪มาที่นี่ก็จะได้กินแอคกีกับปลาเค็มแล้วก็เกี๊ยว
‪ใช่
‪ตอนนี้ยังเกือบนึกรสชาติออกเลย
‪อย่าลืมปลานึ่งนั่นด้วยนะพวก
‪- กระเจี๊ยบ ‪- กระเจี๊ยบ
‪ฉันลืมปลากระพงนึ่งไปเลย
‪ลืมช่วงเวลานั้นไม่ลงจริงๆ
‪เชลลีย์ อาหารพวกนั้นคือตำนานเลยละ
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪คุณฮิลล์เป็นตำนานของที่นี่
‪เข้มแข็งไว้นะครับ คุณฮิลล์
‪เอาละ พวกนายอย่าเครียดกันนะ
‪แม่
‪ผมต้องไปแล้ว
‪ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะกลับมาที่นี่
‪ผมจะกลับมา
‪ผมสัญญา
‪สเปน
‪เป็นไงบ้าง
‪เรียบร้อยแล้ว
‪มูนีร์บอกว่าของใกล้จะพร้อมแล้ว
‪ล็อตใหญ่เลย
‪ข่าวดี
‪ทุกอย่างยืดเยื้อมานานเกินไปแล้ว
‪แต่ก็ขอบใจนะ
‪นายว่าเจมี่เป็นไงบ้าง
‪ดูเหมือนพวกมันจะมีแผนชั่วกันนะ
‪แต่นายก็รู้แล้วละว่าฉันรู้สึกยังไง
‪คุยกับเอมิลิโอสิ เขาจะพูดแบบเดียวกัน
‪นี่
‪นายไปหาหมอครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪ไม่รู้ว่ะ หาแค่ตอนติดคุก ทำไม
‪นายเคยรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงแบบไม่มีเหตุผลไหม
‪ก็เป็นบางครั้งมั้ง
‪ตอนไหน
‪ก็อย่างตอนจะทำงาน
‪ฉันพูดถึงเวลาทั่วไป
‪ทั่วไปแบบไหนวะ
‪ทั่วไปแบบเวลาที่นายทำเรื่องทั่วไปน่ะ
‪ทำอาหาร ขับรถ อะไรก็แล้วแต่
‪ไม่ว่ะ
‪นายเป็นอะไรรึเปล่า
‪ไม่เป็นอะไร
‪ฉันจะโทรหามูนีร์นะ
‪อยู่กับแม่นายบ้างละกัน
‪โย่ คิท
‪ฉันกลับมาแล้ว
‪ต้องคุยกับนายว่ะ
‪โทรกลับด้วยนะ
‪รักนะ
‪นี่อะไรวะ
‪ค่าซ่อมรถ 850 ปอนด์เหรอ
‪จัดการแล้วละ
‪จัดการอะไร แอรอน
‪เด็กผู้หญิงที่ชื่อเทีย เธอเอารถเจ้าหน้าที่คนนึงไป
‪แล้วเกิดอุบัติเหตุ
‪ฉันจ่ายเงินแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก
‪เดี๋ยวนะ นายจ่ายเหรอ
‪ใช่ ด้วยเงินของฉัน จากงานของฉัน
‪ฉันเข้าใจถูกไหม นายเอาเงินนาย
‪ไปจ่ายค่าซ่อมรถให้เด็กที่ไหนก็ไม่รู้
‪ไม่ใช่รถของเด็กที่ไหนก็ไม่รู้นะ ‪สเตฟอยู่ในรถคันนั้น
‪เดี๋ยว อะไรนะ
‪แล้วเพิ่งจะมาบอกฉันตอนนี้เนี่ยนะ ‪ตำรวจรู้เรื่องไหม
‪- ไม่ ‪- เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่
‪ตอนนายไม่อยู่
‪ฉันฝากให้นายดูแลนะ แอรอน
‪นายควรจะหยุดเขาไม่ให้ไปมีเรื่องมีราว
‪ถ้าฉันไม่อยู่ที่นี่ นายก็เป็นหัวหน้าครอบครัว
‪ฉันโคตรเบื่อเรื่องของนายเลยว่ะ
‪พยายามจะให้ฉันเป็นอย่างอื่นทุกวัน
‪"ได้เวลาก้าวขึ้นมาเป็นหัวหน้าครอบครัวแล้ว"
‪นายไม่ได้อยู่ที่นี่ เจมี่ ฉันอยู่
‪- ฉันทำดีที่สุดเท่าที่ทำได้ ‪- แล้วไง อยากได้เหรียญเหรอ
‪อยากได้เหรียญที่ดูแลน้องชายเหรอ บอกมาสิวะ
‪ขี้เกียจฟังว่ะ
‪- ฉันพูดกับนายอยู่ จะไปไหน ‪- อย่ามาโดนตัวฉัน
‪นายโง่รึไงวะ
‪ปล่อยฉันนะ
‪- ทั้งที่ฉันทำทุกอย่างเพื่อนายเนี่ยนะ ‪- ขอร้องล่ะ
‪แอรอน
‪แล้วก็ช่วยหยิบชุดวอร์มฉันมาให้ด้วยได้ไหม
‪- ชุดนี้มันคับไป ‪- ได้ อยู่ตรงไหน
‪ในตู้เสื้อผ้าฉัน ถ้าแม่ไม่ย้ายไปแล้วนะ
‪ได้เลย
‪บ้าเอ๊ย โซฟานี่ไม่สบายเลยว่ะ
‪ของนอร์เวย์นะ
‪เหรอ ยัยเบ็กส์แฟนเธอ ‪เคยลองนอนโซฟาตัวนี้บ้างไหมเนี่ย
‪ที่ฉันไม่เข้าใจเลยก็คือ
‪ครอบครัวของเบ็กส์ดูเป็นคนมีตังค์เห็นๆ
‪ทำไมพวกเขาไม่เพิ่มเงินหน่อย ‪และซื้อบ้านที่มีห้องพักแขกให้นาง
‪- ห้องพักแขกเหรอ ‪- ใช่
‪เอาละ ฉันไปก่อนนะ ‪อยากได้อะไรอีกก็โทรมานะ
‪โอเค แล้วเจอกัน
‪รู้ใช่ไหมว่าเธอไม่ต้องออกมาสูบบุหรี่นอกบ้านก็ได้
‪นางไอใส่ฉันตลอด
‪ทุกครั้งที่ฉันไปสูบบุหรี่ตรงหน้าต่าง ‪อย่างกับตำรวจสุขภาพและความปลอดภัย
‪ใช่ นางเป็นลิตเติลมิสมัฟเฟตได้เลย ‪ถ้านางอยากเป็น
‪แต่รู้อะไรไหม ครอบครัวก็คือครอบครัว
‪วันนี้ฉันจะไปหาที่อื่นให้นางอยู่นะ
‪ไม่ต้องรีบหรอก จริงๆ นะ
‪ฉันไม่ได้ทำเพื่อเธอหรอก
‪ฉันทนฟังเสียงนางกรนอีกคืนไม่ไหวแล้ว
‪ไปก่อนนะ
‪ลอริน
‪ไปดูข้างบน
‪ทำแบบนั้นทำไม
‪มันไม่ได้ช่วยให้ครอบครัวฉัน ‪กลับมาอยู่ด้วยกันนะ
‪เก็บขึ้นมา
‪ฉันจะไม่เก็บอะไรทั้งนั้น
‪วางกลับที่เดิม
‪ทั้งหมดเลย
‪เอาให้เหมือนเดิมเป๊ะนะ
‪ฉันทำไม่ได้ มันร้อนเกินไป ดูเสื้อแจ็กเก็ตตัวนี้สิ
‪- ก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น ‪- โห เงียบไปเลย
‪เป็นเพราะนายใส่เสื้อผ้าบางน่ะสิ
‪ก็ฉันตั้งใจจะไปโรงเรียน
‪- เฮ้ย สเตฟ ‪- โอเคเลยพวก
‪มีเรื่องอะไรเนี่ย
‪- ฉันควรจะอยู่ที่โรงเรียนน่ะสิ ‪- ฉันจะบอกว่าเป็นวันอบรมครู ไม่ต้องห่วง
‪โตจนกอดพี่ชายไม่ได้แล้วเหรอ
‪กอดพี่นายเหอะ เลิกทำเป็นโกรธได้แล้ว
‪ทำไมไม่ไปโรงเรียน ชุดนักเรียนอยู่ไหน
‪วันอบรมครูน่ะ ครูอบรมอะไรกันสักอย่าง
‪เหรอ
‪ของนายก็อบรมครูเหรอ
‪เธอคงเป็นเทียสินะ
‪หนึ่งเดียวคนนี้แหละ
‪แล้วนี่ใคร
‪เราต้องไปแล้ว
‪- ไปไหน ‪- มีการบ้าน
‪ไปบ้านเราสิ ฉันจะทำอาหารให้กิน
‪สเตฟ
‪ไง
‪เพ็บเบิลส์สบายดีไหม
‪ดี
‪ผมมาเอาของนิดหน่อยและจะไปแล้ว
‪ไปไหน
‪ที่อื่น
‪น่าจะดีกว่าสำหรับคุณนะ ที่ผมไม่ได้อยู่ที่นี่
‪ไม่ต้องห่วงฉันหรอก
‪ฉันก็จะไปแล้วเหมือนกัน
‪เอาเรือไปที่บาธ
‪ฉันมีเพื่อนอยู่ที่นั่น และมีที่ให้จอดเรือได้
‪งั้นก็โชคดีนะ
‪คุณเคยไปบาธไหม
‪ไม่
‪ตรงนี้แหละ
‪แน่ใจนะ
‪มีอีกทางเลือกนึง
‪ฆ่าเบเวอร์ลีย์ซะ
‪ดูเชนน่าจะเก็บนางได้ง่ายๆ เลย
‪ฉันไม่อยากทำแบบนั้น
‪ก็ได้ งั้นเราก็ต้องหาคนมาช่วย
‪ไม่ได้นะ จะให้ใครรู้ไม่ได้
‪ขุดศพมันก็เรื่องนึงนะ
‪แต่การกำจัดศพเนี่ย
‪มันคนละเรื่องกันเลยนะ
‪เชื่อฉันสิ
‪ตกลงว่าไง
‪จะช่วยพวกเราไหม
‪ช่วย
‪บอกแล้ว
‪พวกเขาทำงานที่สุสานรถ
‪รู้ว่าต้องกำจัดอะไรยังไง
‪ความลับนี้จะรั่วไหลไม่ได้เด็ดขาดนะ
‪ไม่รั่วไหลหรอก
‪- ไง สบายดีไหม มีอะไรให้ช่วยคะ ‪- ขอคุยกับเชลลีย์หน่อยได้ไหม
‪ตอนนี้เชลลีย์ไม่อยู่ค่ะ เธอมีนัดข้างนอก
‪เชลลีย์จะกลับมาเมื่อไหร่
‪เดี๋ยวดูให้นะคะ
‪ขอโทษนะ มีอะไรให้ช่วยไหม
‪- ขอถามชื่อหน่อยได้ไหม ‪- ค่ะ ฉันชื่อนาโอมิ
‪ขอบคุณนะ นาโอมิ ‪ผมชอบเรียกคนอื่นด้วยชื่อแรก
‪ช่วยลดความตึงเครียดได้น่ะ
‪ผมชื่อเคอร์ทิส
‪เรียกชื่อผมได้ตามสบายนะ
‪คุณรู้ไหมว่าลอรินอยู่ไหน นาโอมิ
‪ลอรินเหรอคะ
‪เธอเป็นลูกค้าหรือว่า…
‪ฉันว่าคุณคงมาผิดที่แล้วละ
‪แถวนี้มีร้านทำเล็บเชลลีย์อีกไหมล่ะ นาโอมิ
‪งั้นก็มาถูกที่แล้วละ
‪ดีเลย
‪เพราะผมต้องตามหาลอริน
‪ผมเป็นห่วงเธอน่ะ เธอเป็นคนพิเศษของผม
‪เธอเคยพูดถึงเชลลีย์ ‪และแผนการใหญ่ของพวกเธอ
‪และบอกว่าสักวันอยากมาช่วยดูแลร้านนี้
‪ผมเลยคิดว่าถ้าจะมีใครรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน
‪ก็ต้องเป็นเชลลีย์แน่ๆ
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใครหรือว่านี่มันเรื่องอะไร
‪แต่ฉันต้องขอให้คุณออกไปจากร้านค่ะ
‪ให้ฉันโทรแจ้งตำรวจไหม นาโอมิ
‪ไม่จำเป็นหรอก นาโอมิ
‪ผมแค่อยากติดต่อลอรินให้ได้ ‪มันเป็นเรื่องด่วนของครอบครัว
‪ดังนั้นถ้าคุณสามารถบอกลอรินหรือเชลลีย์ได้
‪หรือแม้แต่แจ็ค
‪ผมจะขอบคุณมาก
‪โอเค ฉันจะบอกเชลลีย์ให้ละกัน
‪คุณเป็นคนรักษาคำพูดไหม นาโอมิ
‪ค่ะ
‪ดี แปลว่าคุณจะทำตามที่พูดใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ
‪มีเหตุผลอะไรรึเปล่าที่คุณไม่เรียกชื่อผม
‪ลืมชื่อผมแล้วเหรอ
‪เปล่าค่ะ เคอร์ทิส
‪ขอบคุณนะ นาโอมิ
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪- โย่ พี่สาว ‪- ว่าไง
‪ลอรินเป็นไงบ้าง นางปลอดภัยไหม
‪ทำไมถึงถามแบบนั้น
‪นาโอมิโทรหาฉัน บอกว่าติดต่อเชลลีย์ไม่ได้
‪เธอบอกว่ามีผู้ชายสองคน ผู้หญิงหนึ่งคนแวะมา
‪ทำตัวน่าสงสัยมาก
‪หมายความว่าไง น่าสงสัยยังไง
‪เธอบอกว่าพวกเขาไม่ได้ทำอะไร ‪แต่ท่าทางไม่เป็นมิตร
‪เธอบอกว่าพวกเขามาตามหาลอริน
‪รีบร้อนมาก
‪ผู้ชายชื่อเคอร์ทิส
‪เชี่ย!
‪ว่าไง
‪สบายดีใช่ไหม
‪สบายดีไหม
‪ที่สเปนเป็นยังไงบ้าง
‪ฉันจะพูดตรงๆ นะ…
‪ฉันไม่ค่อยพอใจเลยว่ะที่นายส่งซัลลี่ไปที่นั่น
‪เพราะถ้านายอยากให้จัดการฮวนอีกแบบ
‪ก็น่าจะบอกฉัน ฉันจะจัดการให้
‪ไม่มีอะไรที่ฉันไม่เคยทำมาก่อน
‪นายก็รู้ว่าเจตนาของฉันคืออะไร
‪- รู้ใช่ไหมว่าซัลลี่ไม่ไว้ใจนาย ‪- จริงใช่ไหมเนี่ย
‪แต่ฉันก็เริ่มจะกวนตีนเขาแล้วละ
‪แล้วเรื่องคนที่ฆ่าแอตส์ล่ะ
‪คนที่ฆ่าแอตส์ทำไม
‪เราเจอตัวมันแล้ว
‪เหรอ ก็ดีนี่ ใช่ไหม
‪ใช่ นายคงคิดอย่างนั้นใช่ไหมล่ะ
‪คิทฆ่าหมอนั่นก่อนที่ฉันจะมีโอกาสได้คุยกับมัน
‪และหาต้นเหตุที่แท้จริงว่ามันทำทำไม
‪นายว่าคิทฆ่าหมอนั่นทำไม
‪- จะรู้ไหม ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นนี่หว่า ‪- คิทเป็นเด็กนายนะ
‪เขาต้องพูดอะไรกับนายบ้างแน่ๆ
‪ไม่ ฉันยังไม่ได้คุยกับเขาเลย
‪ฉันเพิ่งกลับมา
‪โอเค
‪รู้อะไรไหม ฉันจะพูดให้ฟังเฉยๆ นะ
‪ให้นายรู้ว่าฉันคิดยังไง
‪ถ้าฉันคิดผิดก็บอกละกัน
‪ว่ามาเลย นายคิดว่าไง
‪ฉันคิดว่านายเป็นเด็ก ‪ที่มีแรงจูงใจในการเป็นหัวหน้า
‪เด็กที่ทำให้แอตส์โดนฆ่าตาย
‪เพราะสิ่งที่เขาทำกับนายและน้องๆ ของนาย
‪แล้วฉันก็คิดว่าคิทเพื่อนนายพยายามปิดบังเรื่องนี้
‪ด้วยการฆ่าคนคนเดียวที่บอกฉันได้ ‪ว่าทำไมแอตส์ถึงโดนฆ่า
‪- นายเข้าใจทุกอย่างผิดหมดเลย ‪- ฉันยังพูดไม่จบ
‪ฉันคิดว่านายวางแผนแบบผู้ใหญ่ดี เจมี่
‪ฉันชอบนะ
‪นายคิดว่านายจะหนีรอดไปได้ใช่ไหม
‪ตอนนี้นายจะพยายามวนกลับมา
‪และเอาทุกอย่างที่ควรจะเป็นของนายไป
‪นาย คิท ใครก็ตามที่อยู่ข้างนาย…
‪นายเข้าใจผิดหมดเลย
‪ผิดหมดเลยพวก
‪นายกล้าสาบานใช่ไหม
‪ฉันสาบานเลย
‪คนของนายทำให้ฉันไม่ได้คำตอบอะไรเลย
‪ตอนนี้เป็นหน้าที่นายแล้วที่ต้องเอาคำตอบมาให้ฉัน
‪ไปทำกิจกรรมได้ ทุกท่าน
‪ผู้คุมครับ
‪ผมอยากพบตำรวจสายสืบคดีของผมให้เร็วที่สุด
‪ไม่ได้เรื่อง!
‪ขว้างขึ้นไปสิ
‪ขึ้นไป!
‪ลูกสาวคุณเล่นคริกเก็ตไหม
‪เราต้องการสาวๆ มาเล่นคริกเก็ตเพิ่ม
‪ผมอยากแน่ใจว่าลูกสาวผมได้รับการดูแล
‪ต่อให้ผมไม่อยู่ใกล้ๆ
‪เห็นเงินพวกนั้นที่ผมให้แจ็คส่งให้คุณไหม
‪นี่คือสิ่งที่ผมอยากทำกับมันตอนนี้
‪ผมอยากให้เงินทั้งหมดถึงมือแทช
‪แกอายุเท่าไร
‪สิบขวบ
‪ตอนนี้แกยังอยู่กับแม่แกใช่ไหม
‪และสามีของแม่แก
‪และฉันเดาว่าคุณไม่อยากให้ ‪แม่ของแกกับสามีข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้
‪- ใช่เลย ‪- อืม
‪มันคือแกกับอนาคตของแก
‪เรื่องแบบนั้นจะมีปัญหาไหม
‪ฉันจัดการได้
‪แต่ต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมนะ
‪ก็ต้องมีอยู่แล้วละ
‪เย็นนี้ฉันจะแวะเข้าไป คืนนี้ฉันจะอยู่กับแม่
‪มาให้ได้นะ แม่อาการไม่ดีเลย
‪ฟังนะ ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลง โทรหาฉันนะ
‪แน่นอน
‪โอเค แค่นี้นะ
‪ไหนเล่ามาซิ
‪เธอจะบอกว่าลอรินกลับมาที่ซัมเมอร์เฮาส์
‪หลังจากที่ฉันบอกว่าห้ามกลับมางั้นเหรอ
‪ลอรินถูกพวกนั้นข่มเหง นางทนไม่ไหวแล้ว
‪นางไม่รู้จะหนีไปที่ไหนนอกจากกลับมาที่นี่
‪ไอ้เคอร์ทิสมันบ้าเกินคน
‪รู้ใช่ไหมว่าลอรินจะอยู่ที่นี่โดยที่ซัลลี่ไม่รู้ไม่ได้
‪เธอเข้าใจใช่ไหม
‪เมมเบอร์หมอนั่นไว้ในมือถือฉัน
‪ฉันจะจัดการมันเอง
‪เปิดประตูหน่อย ฉันรู้ว่านายอยู่ในนั้น
‪- ไง ‪- เป็นไงบ้าง
‪- ทำไมไม่รับสายฉันเลย ‪- ฉันไม่สบายน่ะ
‪นอนพักตลอดเลย
‪ทำไมไม่เห็นบอกฉันเลยว่านายฆ่าคนที่ฆ่าแอตส์
‪พูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪ฉันโดนดูเชนกับซัลลี่พูดจาหมาๆ ใส่
‪เพราะคิดว่าฉันสั่งให้ฆ่าแอตส์
‪ช่างหัวดูเชน ช่างหัวพวกแม่งทั้งคู่เหอะ
‪เรื่องนี้ไม่ตลกนะเว้ย
‪คิท นายทำอะไรลงไป
‪เปล่าซะหน่อย
‪อย่าโกหกฉันเลยว่ะ
‪ช่างแม่งเว้ย ฉันต้องไปแล้ว
‪ต้องไปแล้วอะไรวะ ฉันคุยกับนายอยู่นะ
‪- อย่าบอกนะว่านายฆ่าแอตส์ ‪- ฉันเปล่านะ!
‪เกิดอะไรขึ้น
‪คนของฉันควรจะทำร้ายเด็กนั่นนิดหน่อย
‪ให้รู้จักเจียมตัว
‪มันไม่ควรจะแทงเด็กนั่นแบบนั้น
‪แล้วทำไมมันถึงแทง
‪เพราะไอ้เด็กซ์เตอร์มันบ้า
‪มันคงมันมือหรืออะไรสักอย่าง จะไปรู้ได้ไงวะ
‪นายทำแบบนั้นทำไม
‪นี่ถามจริงๆ เหรอวะ
‪ฉันจะเป็นเพื่อนแบบไหนวะ
‪ที่รู้ว่ามันทำอะไรนาย แอรอน ‪และสเตฟ แต่ไม่ทำห่าอะไรเลย
‪ตอนนายอยู่ในคุก
‪นายไม่เห็นหรอกว่าสเตฟเป็นยังไง
‪เขาเสียใจมากนะ
‪เสียใจสุดๆ
‪แล้วนั่นลูกพี่ฉันนะเว้ย
‪เขาเป็นเพื่อนฉัน
‪เห็นเขาเป็นแบบนั้นฉันก็ปวดใจ
‪แล้วไอ้แอตส์นั่นก็ด้วย ‪หลังจากนั้นก็จ้องเล่นงานสเตฟตลอด
‪ที่โรงเรียน ข้างถนน
‪พูดถึงสเตฟเสียๆ หายๆ
‪ฉันต้องสั่งสอนมันหน่อยว่ะ ต้องทำจริงๆ
‪ไม่ว่ะ
‪นายไม่ต้องทำเลย
‪เขาเป็นเด็กนะเว้ย
‪เด็กของดูเชน
‪ช่างหัวดูเชนแม่งเหอะ
‪หมอนั่นข่มเหงนายหนักมากนะเว้ย
‪นายไม่รู้หรอกว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน ‪ที่ต้องเห็นไอ้พวกนี้เอานายเข้าคุก
‪คิดว่าฉันจะนั่งเฉยๆ ไม่ทำอะไรงั้นเหรอ
‪พวก ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้เด็กนั่นตายนะ
‪ไอ้เด็กซเตอร์มันทำและฉันก็จัดการมันแล้ว
‪พูดอะไรกับฉันหน่อยสิวะ
‪เราซวยแล้วละ
‪ทั้งคู่เลย ซวยแล้ว
‪ร็อบ ขอชามินต์ที่นึงนะ ไม่ใส่น้ำตาล
‪และดูแลผู้ชายคนนี้ด้วย
‪ไม่เป็นไร ขอบใจ ฉันสั่งไปแล้ว
‪รวมออเดอร์เขาไว้ในบัญชีฉันนะ ‪ทิ้งถุงชาไว้ในถ้วยเลย
‪ขอบคุณที่สละเวลา ฉันรู้ว่านายยุ่งมาก
‪ได้ยินว่านายตามหาเมียอยู่
‪นายได้ยินมาถูกแล้วละ
‪คงไม่ได้เจอหรอก
‪ลอรินไม่ได้รู้สึกเหมือนนาย
‪เธออยากกลับบ้าน
‪และนี่คือบ้านของเธอ
‪ลอรินสับสนน่ะ ดูเชน
‪ฮอร์โมน เธอไม่เป็นตัวของตัวเอง
‪เธออุ้มท้องลูกฉันอยู่
‪นายจะยอมให้ลูกนายโดนพรากไปแบบนั้นเหรอ
‪พ่อที่ไหนจะยอม
‪ฉันไม่มีลูกว่ะ
‪แต่ฉันเข้าใจนะ
‪ครอบครัวสำคัญกว่าทุกอย่าง
‪เสมอ
‪แต่ฟังนะ
‪ฉันได้ยินมาว่านายโหดร้ายกับลอริน
‪ขังเธอไว้อย่างกับเธอเป็นตัวประกัน
‪ยึดโทรศัพท์มือถือเธอ
‪สั่งเธอว่าใส่อะไรได้บ้าง
‪ผู้ชายที่ไหนทำแบบนั้นกับแม่ของลูกวะ
‪แล้วยังคาดหวังให้เธออยู่ด้วยอีก
‪ไม่สมเหตุผลเลย
‪ด้วยความเคารพนะเพื่อน
‪ฉันตั้งใจไว้เลยว่า ‪จะไม่บอกใครว่าต้องใช้ชีวิตยังไง
‪โดยเฉพาะวิธีดูแลครอบครัวพวกเขา
‪ฉันแค่รู้สึกว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ ว่ะ พูดตรงๆ นะ
‪ฟังนะ ดูเชน
‪ฉันมาที่นี่เพื่อพาลอรินกลับไปที่ที่เธอควรอยู่
‪คำถามคือเราจะทำให้มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‪เราจะไม่ทำ
‪ว่าไงนะ
‪ลอรินจะไม่กลับบ้านไปกับนาย
‪ฉันขอดีๆ แล้วนะ
‪ฉันว่าเราข้ามไปแบบไม่ค่อยดีเลยดีกว่า
‪ให้มันจบๆ ไป
‪ฟังดูเหมือนนายกำลังบอก
‪สิ่งที่ลอรินควรจะบอกฉันเอง
‪ลอรินทิ้งนายที่ลิเวอร์พูล
‪เธอไม่รับสายนาย
‪ฉันว่าเรื่องที่นายต้องเข้าใจก็มีแค่นี้แหละ
‪หวังว่านายจะไม่โทษฉันที่พยายามนะ ดูเชน
‪บอกลอรินนะว่าฉันรอรับสายอยู่เสมอ ‪เมื่อเธอพร้อมจะคุย
‪ได้
‪ขอบใจที่เลี้ยงกาแฟนะ ดูเชน
‪- ไง ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม ‪- ไง
‪ไม่มีปัญหา เขาจะไม่พูดอะไรเลย
‪เมื่อไหร่ของจะมาอีก ของใกล้หมดแล้วนะ
‪อยากให้เจือจางอีกไหม จัดการให้ได้เลยนะ
‪เป็นอะไรกันวะเนี่ย ‪ใจเย็นน่ะ ของกำลังมา เข้าใจนะ
‪ให้ตามมันไปไหม
‪ไม่ ตามคนอื่นไป
‪อย่าเข้าใกล้เกินไปนะ
‪ไอ้เด็กนี่โทรมาหาฉันอยู่ได้
‪ใคร
‪ก็แค่ไอ้งั่งคนนึง ฉันบล็อกมันทุกทางแล้วนะ
‪ฉันบล็อกมันทั้งสแนป ไอจี เฟซบุ๊ก ‪มันก็ยังโทรหาอีก
‪ทำไมล่ะ
‪มันโทรมาพูดเรื่องคนจัดหาของ
‪แต่มันไม่ยอมจ่ายเงิน
‪ฉันต้องการเงินนะพวก
‪พูดถึงเรื่องเงิน ฉันมีอะไรจะให้นายดู
‪แต่นายต้องสาบานว่าจะไม่พูดอะไร
‪จะให้ฉันดูอะไร
‪นายยังไม่สาบานเลย
‪ฉันสาบาน
‪โอเค เยี่ยม มาเลย
‪โย่
‪ของใกล้หมดแล้วนะ ฉันต้องเติมของแล้ว
‪เฮ้ย
‪เอานี่ไปที่บ้านเก็บของ เอาของกลับมาครึ่งถุง
‪แล้วระวังตัวด้วยนะ
‪โอเคไหม รีบไปรีบมาล่ะ
‪- คุณทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว รูเบน ‪- ไม่ต้องมาพูดจาไร้สาระกับผมเลย
‪ผมรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้องสำหรับพวกคุณ
‪ทีนี้ก็บอกผมทีว่ามันถูกต้องสำหรับผมยังไง
‪อธิบดีกรมอัยการจะรับทราบ ‪เรื่องความร่วมมือของคุณ
‪ไม่
‪ผมอยากรู้ว่าคุณจะเสนออะไรให้ผม
‪ผมฟังอยู่นะ
‪คุณขอพบเราเองนะ รูเบน
‪คุณกำลังบอกว่าคุณจะทำให้เราเสียเวลาเหรอ
‪หรือคุณมีอะไรอยากบอกเรา
‪ผมบอกอะไรได้เยอะเลย
‪มันต้องเกี่ยวกับดูเชน ฮิลล์นะ ‪นั่นคือสิ่งที่เราอยากได้ยิน
‪เกี่ยวกับดูเชน เกี่ยวกับซัลลี่
‪ผมบอกคุณได้หมดแหละ
‪แต่ก่อนอื่น ผมอยากรู้ว่าคุณช่วยอะไรผมได้บ้าง
‪เพราะผมไม่สนเรื่องอธิบดีกรมอัยการหรอก
‪สิ่งที่ฉันบอกคุณได้คือ
‪ถ้าคุณเอาแต่กวนประสาทเรานะ รูเบน
‪คุณจะต้องติดคุกหัวโต
‪กลับไปที่เรื่องดูเชนกันเถอะ
‪ผมรู้จักเขามา 20 ปีแล้ว
‪ผมเล่าเรื่องเก่าๆ ให้คุณฟังได้หมดแหละ
‪สิ่งที่เขากับซัลลี่ทำเมื่อนานมาแล้ว ‪เริ่มตั้งแต่เรื่องบ็อบบี้ เรคส์เลย
‪คุณไม่รู้เรื่องบ็อบบี้ เรคส์ใช่ไหมล่ะ
‪มันเกิดขึ้นก่อนที่คุณจะเป็นตำรวจ
‪เขาเคยเป็นใหญ่ก่อนที่ดูเชนจะเข้ามา
‪บ็อบบี้เป็นหัวหน้าคนแรกที่พวกเขาฆ่า
‪ผมเล่าเรื่องเรคส์ให้คุณฟังได้
‪แต่ผมอยากรู้ตัวเลขก่อน
‪- คุณต้องการเท่าไหร่ ‪- ศูนย์
‪ศูนย์ข้อกล่าวหา ติดคุกศูนย์ปี
‪คุณพร้อมจะให้การเอาผิดดูเชนกับซัลลี่ในศาลไหม
‪พร้อม
‪เอาละ รูเบน
‪เราจะคุยกับผู้บังคับบัญชา ‪และดูว่าจะช่วยอะไรคุณได้บ้าง
‪ลูกชายผม
‪โนอาห์
‪ดูเชนรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪คุณกังวลอะไร
‪ถ้าดูเชนรู้ว่าผมคุยกับพวกคุณ
‪ต้องมีปัญหาแน่
‪- ทำอะไรตรงนั้นนานจัง ‪- เงียบเหอะน่า ดูต้นทางไปก็พอ
‪โย่
‪เชี่ย! ไปเอามาจากไหนเนี่ย
‪เจอเมื่อวันเสาร์
‪ฉันพาเซห์ราไปที่สนามเด็กเล่น ถนนอัมเฮิร์สต์
‪ด้ามปืนมันโผล่ออกมาจากบ่อทราย
‪พวกวัยรุ่นแก๊งเอ-โร้ดชอบทิ้งปืนกับมีดไว้ที่นั่น
‪- ฉันรับรองว่าเราขายได้แน่ ‪- เธอคิดงั้นเหรอ
‪เรามีเงิน 4 หมื่นปอนด์แล้ว
‪มากพอจะลงทุนซื้อบ้านหลังแรกแล้วนะ
‪ไม่ได้หรอก เธอบ้าไปแล้ว
‪ได้เช็กราคาบ้านแถวนี้บ้างรึเปล่า
‪แฟลตเท่ารูหนูยังตั้ง 4 แสนเลย
‪- เราไม่มีปัญญาซื้อหรอก ‪- ก็ใช่น่ะสิ
‪เราถึงจะไม่ซื้อบ้านในลอนดอนไง
‪แม่บอกให้ซื้อหลังแรกให้ได้ก่อน ‪เราต้องซื้อบ้านนอกลอนดอน
‪ซึ่งแปลว่าเราต้องลงทุนในแมนเชสเตอร์ ‪หรือเวลส์หรือที่ไหนสักที่
‪เอาจริงนะ ซัมซี่ มันต้องมีสักที่แหละ
‪จะบอกให้นะ บ้านเป็นการลงทุน ‪ที่ดีที่สุดที่นายทำได้
‪ลืมไอ้พวกกลโกงที่ช่วยให้รวยเร็วในไอจี
‪และบิตคอยน์อะไรพวกนั้นไปได้เลย ‪มีแต่ทำให้เราเสียตังค์ตลอด
‪เราจะซื้อแฟลตเล็กๆ ราคาสักแสนสอง
‪เรามีเงินหนึ่งในสามแล้ว ขายยาอีกสักสองเดือน
‪เราจะมีเงินเหลือเฟือเอาไปซ่อมแซมบ้าน
‪- ใช่ ฉันเข้าใจ ‪- นั่นแหละ
‪ป้าฉันบอกว่าจะช่วยเราเรื่องขอเงินกู้
‪เพราะฉะนั้นถ้าซื้อแฟลตราคาแสนสอง
‪ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของแสนสองก็คือสองหมื่นสี่ ‪ทนายเอาค่าจ้างของเขาไป
‪เราจะมีเงินหมื่นห้าเพื่อซ่อมแซมบ้าน ‪ก่อนจะขายหรือปล่อยเช่า
‪เธอคิดเลขเก่งนะเนี่ย
‪เดี๋ยวนะ ไม่ๆ
‪ฉันว่าเธอลืมบางอย่างไปนะ ‪ภาษีหรืออะไรสักอย่าง
‪พูดเรื่องอะไรวะเนี่ย
‪สแตมป์ใช่ไหม
‪สแตมป์อะไรสักอย่าง บ้าเอ๊ย ไม่รู้ว่ะ
‪อากรสแตมป์น่ะเหรอ
‪เออ เงินที่รัฐบาลพยายามขโมยไปจากเรา
‪เวลาที่เราซื้อบ้านน่ะ
‪- เฮ้ย ฉันหิวว่ะ ต้องหาของกิน ‪- อย่าขยับนะ
‪คิดว่าเขาเหลืออะไรไว้บ้างไหม
‪ลงไปนั่งที่พื้น นั่งลงไป!
‪อะไรวะเนี่ย
‪อย่าขยับ หุบปาก!
‪ปาของอีกสิ ฉันท้าแกเลย
‪มีใครอยู่ที่นี่อีก
‪พวกแกบ้ารึไงวะ รู้ไหมนี่บ้านใคร
‪เบาเสียงหน่อย
‪เช็กดูส่วนอื่นๆ ของบ้านว่ามีใครอยู่อีก
‪ช่วยบอกเราทีสิ
‪ว่านี่บ้านใคร
‪เชี่ยไรเนี่ย อย่ายุ่งกับเธอ…
‪อะไร จะให้มันซัดฉันก่อนรึไง
‪ที่นี่ไม่มีใครแล้ว แต่ดูนี่สิ
‪ฉันว่าบ้านหลังนี้ต้องเกี่ยวข้องกับดูเชนแน่ๆ
‪เธอจะต้องทำให้ฉันสองเรื่อง
‪เรื่องแรก อย่าซื้อบ้าน ‪ในแมนเชสเตอร์ มันห่วยแตก
‪ไปซื้อที่ลิเวอร์พูลแทน
‪เรื่องที่สอง บอกดูเชนนะ
‪ถ้ามันอยากได้ของของมัน
‪มันต้องพาลอรินของฉันมาให้ฉัน
‪ได้ยินไหม
‪รู้เรื่องนะ
‪เธอฝังเขาลึกแค่ไหนเนี่ย
‪ไม่รู้สิ เกือบเมตรได้
‪นี่เราขุดเกินเมตรแล้วนะ ยังไม่เจออะไรเลย
‪แต่มันอยู่ตรงนี้แหละ
‪เราฝังเขาไว้ตรงนี้แน่นอน
‪มีบางอย่างตรงนี้
‪ค่อยๆ นะ เอานี่มา
‪อะไรน่ะ
‪ใช่ผ้านวมไหม
‪เชลลีย์ ช่วยฉันที
‪เชลลีย์
‪ช่วยฉันที
‪ไปกันเถอะ
‪เดเร็ก ขอเข้าไปหน่อยได้ไหม
‪พูดเพราะๆ หน่อยสิ คี
‪เปิดซะทีโว้ย!
‪เทรย์รอเก็บกวาดอยู่ ขอบคุณ
‪คุณแน่ใจใช่ไหม
‪วางใจได้ คนสวย
‪อะไรก็ตามที่เธออยากซ่อน ‪จะไม่มีวันมีใครหาเจอ
‪- ฉันขอโทษ ‪- พอเถอะ
‪เธอเริ่มเล่าใหม่ดีกว่านะ
‪ลอรินพูดเรื่องของนายให้เลย์ตันฟัง
‪เขาถึงได้รู้
‪ว่าต้องไปที่งานศพเพื่อนนายและยิงนาย
‪ฉันรู้แค่ว่าฉันควรบอกความจริงกับนาย
‪- ลอรินไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร… ‪- ก็เลยมาบอกความจริงฉันตอนนี้
‪- ฉันขอโทษ ซัลลี่ ‪- พอเถอะ
‪แต่ดูเชนรู้ใช่ไหม
‪ฉันไปหาเขาเพราะไม่รู้จะทำยังไง
‪แต่ไม่มาหาฉัน
‪ฉันขอโทษ
‪ลอรินก็เสียใจเหมือนกัน
‪นางทำเรื่องที่โง่มากลงไป
‪และใช่ มันให้อภัยไม่ได้
‪แต่พวก คนเราก็ทำ
‪สิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจจะทำเลยจริงๆ ตั้งกี่ครั้ง
‪สิ่งที่เราเสียใจและเอาคืนกลับมาไม่ได้น่ะ
‪ลอรินเป็นพี่สาวฉัน
‪ฉันจะยืนเคียงข้างนางตลอดไป
‪แบบเดียวกับที่ฉันเคยยืนเคียงข้างนาย
‪ซึ่งฉันจะทำซ้ำแล้วซ้ำอีก
‪เพราะนั่นคือสิ่งที่เราทำเพื่อครอบครัวเรา
‪ฉันพยายามแก้ไขสิ่งต่างๆ แล้ว
‪ฉันซ้อมนางและส่งนางไปอยู่ไกลๆ ‪เพราะนั่นคือสิ่งที่ต้องทำ
‪ฉันมีปัญญาทำแค่นั้นแหละ
‪รับสายซะทีเหอะว่ะ
‪อะไร
‪พวก บ้านเก็บของโดนปล้น
‪อะไรนะ
‪มีคนมาที่นี่พร้อมปืน
‪ทำร้ายแบรดเดอร์สกับซัมซี่
‪พวกมันเอาเงินกับยาไป
‪ใครแม่งบ้าพอจะทำแบบนั้นวะ
‪แบรดเดอร์สกับซัมซี่ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ใช่ พวกเขาไม่เป็นไร
‪แต่ฟังนะ
‪ฉันว่าเป็นคนเดียวกับ ‪ที่ไปร้านทำเล็บของเชลลีย์ว่ะ
‪มันบอกว่าถ้าดูเชนอยากได้ของคืน
‪ต้องรีบพาลอรินไปหามัน
‪เดี๋ยวฉันโทรกลับนะ
‪อะไร
‪เคอร์ทิส พ่อของลูกลอรินเพิ่งไปปล้นบ้านเก็บของ
‪มันบอกว่าเราเอาของกับเงินคืนได้ ‪ถ้าฉันพาลอรินไปให้มัน
‪ฟังดูเหมือนเธอจะซวยแล้วว่ะ
‪ฉันต้องการนายนะพวก
‪ฉันต้องการนาย
‪ตอนนี้ลอรินอยู่ไหน
‪อยู่ที่บ้าน
‪บอกให้มาที่นี่
‪จริงเหรอ
‪ฉันจะไปจากที่นี่คืนนี้ หล่อนอยู่ที่นี่ได้สองสามวัน
‪แต่จะบอกให้นะ แจ็ค
‪ฉันผิดหวังในตัวเธอมากเลยว่ะ
‪แต่เราคงต้องอยู่เคียงข้างครอบครัวใช่ไหมล่ะ
‪อ้าว เชลลีย์
‪สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจคือ มันก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว
‪ทำไมคุณไม่ลืมมันไปซะที
‪เธอมีปัญหาอะไรเนี่ย เชลลีย์ ‪มันก็แค่เรื่องที่ทำให้นึกถึงอดีตน่ะ
‪มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันแล้ว
‪แหงละ เพราะตอนนี้เธอเป็นคนดีสุดๆ เลย
‪ใช่ไหมล่ะ เชลลีย์
‪แต่เธอหลอกฉันด้วยการตอแหล ‪เหมือนเธอความจำสั้นไม่ได้หรอก
‪- อย่าลืมสิ ฉันรู้จักเธอดี ‪- ฉันไม่ชอบเรื่องที่เกิดขึ้น
‪จริงๆ นะ ฉันไม่ชอบเลย
‪เรารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เราทั้งคู่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪เธอช่วยเรากำจัดศพไรอัน
‪แล้วทำไมถึงแกล้ง ‪ทำเป็นเหมือนไม่เคยทำ เชลลีย์
‪อย่าเข้าใกล้ฉันอีกเด็ดขาด
‪อย่าเข้าใกล้ร้านฉันอีกเด็ดขาด เข้าใจไหม
‪ถ้าเธอต้องการแบบนั้น ฉันจะโทรบอกตำรวจ
‪แล้วพวกเขาจะขุดไรอันขึ้นมา ‪และเจอดีเอ็นเอของเธอบนตัวเขาเต็มไปหมด
‪เชิญขุดไปเลย
‪เพราะพวกเขาจะเจอแต่ความว่างเปล่าใต้พื้นดิน
‪ถ้าคุณอยากเล่นเกมนี้ต่อไปนะ เบฟ
‪สุดท้ายคุณจะไปอยู่ใต้พื้นดินซะเอง
‪(คริส)
‪(คริส ‪สายที่ไม่ได้รับ)
‪ดูเชน รับโทรศัพท์ด้วย
‪เรื่องแม่น่ะ
‪ฉันไม่รู้ แต่บางอย่างกำลังเกิดขึ้น ‪นายต้องรีบมาที่นี่เลยนะ
‪ไงครับ
‪แม่โอเคไหมครับ
‪แม่
‪ไม่เป็นไรนะครับ
‪ไม่เป็นไร
‪ให้ตายสิ
‪มือแม่เย็นมากเลย
‪เหมือนตัวแม่กำลังซีดลง
‪เริ่มเป็นสีเทาแล้ว
‪แม่
‪ผมอยู่นี่ โอเคไหมแม่
‪ผมอยู่นี่
‪ดูเชน
‪แม่รักแก
‪ไม่ใช่ครับแม่ นี่ไม่ใช่ดูเชน
‪นี่ผมเอง
‪คริส
‪แม่รักแก ดูเชน
‪แม่
‪- หุบปากน่ะ ‪- อะไรล่ะ
‪โอเค
‪เฮ้ย เกิดอะไรขึ้นวะ
‪พวก มีคนปล้นบ้านเก็บของน่ะ
‪มีคนบุกเข้ามาหาพวกวัยรุ่น ‪พกปืนมาด้วย ทำร้ายพวกเขา
‪ซัมซี่ พวกมันหน้าตาเป็นยังไง
‪- พวกมันไม่ใช่คนแถวนี้ ‪- เฮ้ย เธอชื่อซัมซี่เหรอ
‪เอางี้นะ พวกนายออกไปก่อนเลย
‪ออกไปสิวะ
‪- พาคนของฉันไปด้วย ‪- ตามมา
‪- ไม่ พวก ฉันไปไหนไม่ได้ ‪- หุบปากแล้วออกไปซะ
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪รู้จักพวกมันไหม
‪ไม่ ฉันไม่รู้
‪ฉันคิดว่าไม่ใช่คนแถวนี้ สำเนียงไม่ใช่
‪เคอร์ทิสน่ะ
‪พวกมันเอาอะไรไป
‪ทุกอย่าง ผงขาว โค้ก แม้แต่ของในตู้เซฟ
‪โย่
‪โย่!
‪หวัดดี ดูเชน
‪แบบนี้ "ไม่ค่อยดี" พอสำหรับนายไหม
‪เอาของของฉันมา
‪ไม่งั้นมันจะกลายเป็นควันทั้งหมด
‪จำไว้นะ
‪ครอบครัวมาก่อนทุกอย่าง
‪บ้าเอ๊ย
‪ไง วิลสัน พวก
‪ตอนนี้ผมไม่สะดวกคุย
‪นี่เรื่องด่วนนะ ดูเชน
‪รูเบนไล่ผมออก
‪ผมถามเขาว่าทำไม ‪เขาก็ให้เหตุผลไม่มากเท่าไหร่
‪ผมว่าเราต่างก็รู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪ผมทำอะไรไม่ได้แล้วละ
‪แต่ถ้าผมเป็นคุณ ‪ผมจะเริ่มคิดหาทางออกที่เป็นไปได้
‪(คริส)
‪โย่
‪ฉันพยายามแล้ว ฉันพยายามโทรหานายแล้ว
‪แม่ตายแล้ว ดูเชน
‪แม่ตายแล้ว
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล