SERIAL NETFLIX
Mówiłam, żeby ją zamknąć w kanciapie.
Nie zasługuje na to, by być z nami.
Nie po tym, jak uciekła z twoim synem,
naszą rodziną.
Zakręciła tyłkiem, a ty zacząłeś myśleć nie tą głową.
Okaż odrobinę szacunku.
A jeśli nie ma jej w Londynie i to tylko strata czasu?
Będzie jej tu wygodniej. Pielęgniarkom też ułatwimy życie.
Mamo.
Masz teraz cudowne, duże łóżko w salonie.
O co chodzi? Co ci podać?
Użyj tego.
Dushane?
Jak długo jeszcze?
Już kończę.
Tym można regulować łóżko.
Tak, żeby było jej jak najwygodniej.
Pomożesz mi przenieść ją do łóżka?
Wybacz, nie mogę. Przepisy BHP.
Miałem tylko dostarczyć i złożyć łóżko.
Dzwoń do szpitala, gdy nie będzie ci potrzebne. Odbiorą je.
- Przykro mi, stary… Cześć. - Cześć.
Chrisie, jak tam?
Ktoś do ciebie.
Co?
Interesy, tak?
Cześć, mamo. Wszystko dobrze?
- Kiepski moment. - Nie chodzi o Hiszpanię.
Jaq mi powiedziała.
Przykro mi.
Jest źle.
Chcesz ją zobaczyć?
Po to tu jestem.
- W porządku, Sully? - Tak, spoko.
Żartujesz sobie.
Chcesz omawiać interesy przy mamie?
To nie ma z tym nic wspólnego.
Pomoże nam przenieść mamę.
Każdy chwyci za róg
i delikatnie przeniesiemy ją na łóżko.
- Dobra. - W porządku?
Jasne.
Mamo,
teraz cię przeniesiemy.
Na łóżko. Zrobimy to szybko.
Dobra.
Raz, dwa, trzy.
Dziękuję.
Proszę bardzo.
Pamiętam, jak pani przyrządzała wytworne potrawy.
Parę razy po szkole umierałem z głodu.
Przychodziłem tu z nadzieją, że coś pani ugotowała.
Gdy mi się poszczęściło,
dostawałem duszoną rybę z ackee i pyzami.
No tak.
Prawie czuję jej smak.
Nie zapomnij o rybie na parze.
- Okra. - Okra!
Zapomniałem o lucjanach na parze.
Ale nie zapomnę tych czasów.
- Shelley, te posiłki były legendarne. - Tak.
No tak.
Pani Hill jest legendą.
Niech się pani nie poddaje.
Trzymajcie się.
Mamo.
Muszę lecieć.
Nie martw się. Wrócę.
Wrócę.
Obiecuję.
Hiszpania.
Co się stało?
Załatwione.
Mounir mówi, że dostawa wkrótce będzie gotowa.
Ta wielka.
Dobre wieści.
Sprawa zbyt długo się ciągnie.
Doceniam, co zrobiłeś.
Co z Jamiem?
Wyglądało mi na to, że coś knuli.
Ale znasz moje zdanie.
Pogadaj z Emilio. Powie ci to samo.
Hej.
Kiedy ostatnio byłeś u lekarza?
Nie wiem. W więzieniu. Dlaczego?
Zdarzało ci się kiedyś, że serce wali ci bez powodu?
Czasem tak.
Kiedy?
Kiedy mam jakąś robotę.
Ale tak normalnie.
To znaczy?
Gdy robisz normalne rzeczy.
Gotowanie, prowadzenie auta…
Nie.
- Wszystko u ciebie gra? - Tak.
Będę na łączach z Mounirem.
Spędź z nią trochę czasu.
Kit.
Wróciłem.
Musimy się styknąć.
Oddzwoń.
Nara.
Co to jest?
Naprawa auta za 850 funtów?
Już załatwione.
Co jest załatwione?
Jedna dziewczyna, Tia, wzięła auto kolesia z opieki
i miała wypadek. Zapłaciłem za to. Nie martw się.
Chwila. Ty zapłaciłeś?
Pieniędzmi za moją pracę.
Postawmy sprawę jasno. Ze swojej forsy
zapłaciłeś za naprawę auta jakiejś laski?
To nie było auto jakiejś laski. Stef był w wozie.
Że co?
Teraz mi to pokazujesz? Były tam gliny?
- Nie. - Kiedy to się stało?
Gdy cię nie było.
Był pod twoją opieką.
Miałeś go powstrzymać przed pakowaniem się w gówno.
Ty tu rządzisz, gdy mnie nie ma.
Mam dość twojego pierdolenia.
Codziennie chcesz mnie zmieniać, żebym stał się głową domu.
Nie było cię tu, Jamie. Ja byłem.
- Zrobiłem, co mogłem. - Chcesz za to medal?
Za opiekę nad młodszym bratem? Daj znać.
Mam już dość.
- Dokąd idziesz, kiedy do ciebie mówię? - Nie dotykaj mnie.
Pogięło cię, brachu?
Puść mnie!
- Po tym, co dla was zrobiłem? - Proszę.
Aaronie.
Przyniesiesz mi moje dresy?
- Te są za ciasne. - Spoko. Gdzie są?
- W mojej szafie, jeśli mama nie ruszała. - Jasne.
Rany, ale jest niewygodna.
Norweska.
Tak? Twoja laska Becks próbowała kiedyś spać na takiej?
Jednego nie rozumiem.
Rodzina Becks ewidentnie ma kasę.
Czemu nie dołożą hajsu na chatę z pokojem gościnnym?
- Pokój gościnny? - Tak.
Dobra, zmykam. Daj znać, gdybyś czegoś potrzebowała.
Narka.
Nie musisz wychodzić na fajkę, skarbie.
Kaszle na mnie,
gdy tylko palę przy oknie. Jest gorsza niż inspektor BHP.
Czasem wyłazi z niej prawdziwa damula.
Ale jest rodziną.
Znajdę jej dziś inne miejsce.
Bez pośpiechu. Serio.
Nie robię tego dla ciebie.
Nie zniosę kolejnej nocy jej chrapania.
Spadam.
Lauryn?
Sprawdź piętro.
Dlaczego to zrobiłaś?
Nie pomoże mi to odzyskać rodziny.
Podnieś to.
Gówno, nie podniosę.
Odłóż to.
Wszystko.
Tak jak było.
Nie mogę. Za gorąco na to. Spójrz na tę kurtkę.
- Nie jest aż taka duża. - Daj żyć.
Nosisz te swoje liche ciuchy.
Idę do szkoły.
- Hej, Stefie. - Dobra.
- Co się stało? - Powinienem być w szkole.
Powiem, że nie ma dziś zajęć. Spoko.
Już za stary, żeby przytulić brata?
Przytul brata. Nie świruj.
Co ze szkołą? Gdzie mundurek?
Dzień wolny. Szkolenie nauczycieli.
No tak.
Też masz wolne?
- Ty pewnie jesteś Tia. - We własnej osobie.
A to kto?
Musimy iść.
- Dokąd? - Odrabiać lekcje.
Czemu nie w chacie? Zrobię jakieś żarcie.
Stefie?
Hej.
- Z Pebbles wszystko dobrze? - Tak.
Przyszedłem po kilka rzeczy i spadam.
Co? Gdzie?
Gdzie indziej.
Pewnie lepiej dla ciebie. Beze mnie.
O mnie się nie martw. Sama się przenoszę, więc…
Popłynę do Bath.
Mam tam przyjaciół i jest gdzie zacumować.
No to powodzenia.
Byłeś kiedyś w Bath?
Nie.
To tu.
Jesteś pewna?
Jest inne wyjście.
Pozbądź się Beverley.
- Dushane może ją odpalić raz-dwa. - Nie chcę tego.
Dobra, to potrzebujemy pomocy.
Nikt nie może wiedzieć.
Wykopanie ciała to jedno,
ale jak się go pozbyć?
To już całkiem inna sprawa.
Zaufaj mi.
Co powiecie?
Pomożecie nam czy nie?
Tak.
Mówiłam ci.
Pracują w gruzie.
Wiedzą, jak się czegoś pozbyć.
Nikt się nie może o tym dowiedzieć.
Nie martw się.
- Witam. W czym mogę pomóc? - Rozmawiam z Shelley?
Nie, nie ma jej. Ma spotkania.
Kiedy wróci?
Już sprawdzam.
Mogę pomóc?
- Mogę zapytać o imię? - Tak, jestem Naomi.
Dziękuję, Naomi. Wolę zwracać się do ludzi po imieniu.
Pomaga rozładować napięcie.
Jestem Curtis.
Proszę mówić mi po imieniu.
Wiesz, gdzie jest Lauryn, Naomi?
Lauryn?
Jest klientką czy…
Chyba pomyliłeś miejsce.
Jakaś inna Shelley ma tu salon paznokci?
Jestem we właściwym miejscu. I dobrze.
Bo muszę znaleźć Lauryn.
Martwię się o nią. Jest dla mnie wyjątkowa.
Mówiła często o Shelley i o ich wspólnych planach.
Miała pomóc prowadzić to miejsce.
Więc jeśli ktoś wie, gdzie jest,
to Shelley.
Nie wiem, kim jesteś. Ani o co chodzi.
Muszę was prosić o opuszczenie salonu.
Mam zadzwonić na policję, Naomi?
Nie będzie takiej potrzeby. Muszę się skontaktować z Lauryn.
Pilna sprawa rodzinna.
Gdybyś przekazała wiadomość jej, Shelley
czy nawet Jaq,
byłbym wdzięczny.
Dobrze. Powiadomię Shelley.
Jesteś słowną kobietą, Naomi?
Tak.
Dobrze. Zatem dotrzymasz tej obietnicy.
Tak.
Dlaczego nie używasz mojego imienia?
Zapomniałaś je?
Nie, Curtisie.
Dziękuję, Naomi.
O co im chodziło?
- Siostro. - Mów.
Co tam z Lauryn? Wszystko gra?
Czemu mnie o to pytasz?
Dzwoniła Naomi. Nie może złapać Shelley.
Przyjechali dwaj kolesie i laska.
Byli jacyś śliscy.
Jak to śliscy?
Mówi, że nic nie zrobili, ale ostro ją cisnęli.
Ponoć szukają Lauryn.
Pilnie.
Jakiś koleś o imieniu Curtis.
Kurwa!
Co tam?
Jest spoko.
Wszystko gra?
Jak poszło w Hiszpanii?
Będę szczery…
Nie cieszyłem się, że przysłałeś Sully’ego.
Skoro należało inaczej zająć się Juanem, trzeba było dać cynk.
Nic nowego dla mnie.
Wiesz, na co mnie stać.
- Wiesz, że Sully ci nie ufa? - No raczej.
Zaczęły nam się jazdy.
Co z kolesiem, który zabił Atsa?
A co z nim?
Znaleźliśmy go.
To chyba dobrze, nie?
Tak można by pomyśleć.
Kit go zdjął, zanim zdążyłem z nim pogadać
i rozgryźć, o co tu biega.
Dlaczego tak zrobił?
- Nie wiem. Nie było mnie tam. - Kit to twój ziom.
Musiał ci coś powiedzieć.
Jeszcze z nim nie rozmawiałem.
Dopiero wróciłem.
Dobra.
Zagram w otwarte karty.
Powiem ci, jak to widzę.
Daj znać, jeśli się mylę.
Mów. Jak to widzisz?
Widzę dzieciaka, którego chciałby być szefem.
Który zabił Atsa przez to, co zrobił tobie i twoim ziomom.
A twój brachu Kit próbuje to zatuszować.
Odpalił jedyną osobę, która wiedziała, czemu zabito Atsa.
- Jakieś to pokręcone. - Nie skończyłem.
Myślę, że masz wielkie plany, Jamie.
Podoba mi się to.
Myślisz, że uszło ci to na sucho?
Spróbujesz się zakręcić
i odzyskać to, co ci się należy.
Ty, Kit, każdy u twego boku.
Mylisz się.
Całkowicie.
Przysięgasz?
Na całego.
Twój ziom pozbawił mnie odpowiedzi.
Teraz ty musisz ją zdobyć.
Wychodzimy, panowie.
Strażniczko.
Muszę jak najszybciej zobaczyć się z detektywami.
Niezdarnie!
Wyrzut w górę!
W górę!
Czy twoja córka gra?
Jest za mało dziewczyn w krykiecie.
Chcę wiedzieć, że zadbacie o moją córką.
Gdyby mnie zabrakło.
Te torby, które wysyłam ci przez Jaq…
Oto, co chcę z nimi zrobić.
Dajcie wszystko Tash.
Ile ma lat?
Dziesięć.
Obecnie mieszka z mamą.
I partnerem jej mamy.
Zakładam, że nie chcesz w to mieszać jej mamy i partnera.
- Tak jest. - Dobra.
To na jej przyszłość.
Czy coś takiego będzie problemem?
Mogę to zrobić.
Wiadomo, będzie za to dodatkowa opłata.
Wiadomo.
Wpadnę wieczorem. Zostanę z nią.
Zadbaj o to. Źle wygląda.
Zadzwoń, jeśli coś się zmieni.
Oczywiście.
Dobra. Na razie.
Podsumujmy.
Mówisz, że Lauryn wróciła do Summerhouse’u,
choć mówiłem, że jej nie wolno?
Znęcali się nad nią. Nie mogła już tego znieść.
Nie miała dokąd uciec.
Ten Curtis ma porządną szajbę.
Lauryn nie wolno tu być, a Sully nie może o tym wiedzieć.
Rozumiesz to?
Wpisz mi jego numer.
Zajmę się nim.
Otwórz drzwi. Wiem, że tam jesteś.
- Co tam? - Jak leci?
- Czemu zrzucasz moje telefony? - Ej, byłem chory.
Zalegałem sobie.
Czemu nie mówiłeś, że zdjąłeś kolesia, który zabił Atsa?
Tobie o co biega?
Dushane i Sully nadają,
bo myślą, że to ja zaciukałem Atsa.
Jebać Dushane’a. Jebać ich obu.
To nie żart.
Kit, co zrobiłeś?
- Nic, stary. - Nie kłam, brachu.
Jebać to. Spadam stąd.
Co ty pieprzysz? Mówię do ciebie.
- Nie mów, że zabiłeś Atsa. - No nie!
Co się stało?
Mój ziom miał go trochę poobijać, żeby nie podskakiwał.
Nie miał go dźgnąć kosą.
- Dlaczego to zrobił? - Bo Dexter to świr.
- Poniosło go. Cholera wie. - Po co ci to było?
Ziomie, mówisz serio?
Musiałem coś zrobić po tym, jak załatwił ciebie, Aarona i Stefa.
Gdy byłeś w więzieniu, nie widziałeś, co się działo ze Stefem.
Stary, był załamany.
Całkowicie załamany.
Jest mi bliski.
To właściwie rodzina.
Dobijało mnie, że taki był.
A ten Ats wciąż się go czepiał.
W szkole, na ulicy,
wciąż dogadywał Stefowi.
Musiałem mu pokazać dobre maniery.
Nie.
Nie musiałeś.
Był dzieciakiem.
- Dzieciakiem Dushane’a. - Jebać Dushane’a!
Zgwałcił cię po swojemu.
Ciężko było patrzyć na tych skurwieli, którzy cię wsadzili.
Miałem siedzieć i nic nie robić?
Nie chciałem, żeby dzieciak zginął.
To wina Dextera, więc go za to zdjąłem.
Powiedz mi coś, brachu.
Mamy przesrane.
Obaj mamy przesrane.
Rob, napiję się herbaty miętowej. Bez cukru.
I cokolwiek on chce.
Nie trzeba, dzięki. Już zamówiłem.
Dopisz to do mojego rachunku. Nie wyjmuj torebki.
Dziękuję za twój czas. Wiem, że jesteś zajęty.
Słyszałem, że szukasz swojej pani.
Dobrze słyszałeś.
Nic z tego.
Lauryn nie jest zainteresowana.
Chce wrócić do domu.
A to jej dom.
Lauryn jest zdezorientowana. Hormony. Nie jest sobą.
Ona nosi moje dziecko.
Pozwoliłbyś sobie odebrać dziecko?
Czy jakikolwiek ojciec?
Nie mam dzieci.
Ale poniekąd rozumiem.
Rodzina jest najważniejsza.
Zawsze.
Ale posłuchaj mnie.
Ponoć ostro świrujesz z Lauryn.
Zamykasz ją jak zakładniczkę.
Konfiskujesz jej telefon.
Mówisz jej, jak ma się ubierać.
Co za facet robi tak matce swojego dziecka?
I oczekuje, że z nim zostanie?
Bez sensu.
Z całym szacunkiem,
ale staram się nie mówić innym, co mają robić.
Zwłaszcza w sprawach rodzinnych.
Trochę to dla mnie odjechane. Mówiąc szczerze.
Słuchaj, Dushane.
Chcę zabrać Lauryn tam, gdzie jej miejsce.
Ale jak to zrobimy?
- Nie zrobimy tego. - Słucham?
Lauryn nie wróci z tobą do domu.
Milej cię już nie poproszę.
To przejdźmy już lepiej do bycia niemiłym.
Miejmy to z głowy.
Chyba mówisz mi coś,
co Lauryn powinna mi sama powiedzieć.
Lauryn zostawiła cię w Liverpoolu. Nie odbiera telefonów.
Więcej nie musisz usłyszeć.
Nie wiń mężczyzny za to, że próbuje, Dushane.
Powiedz Lauryn, że czekam na telefon, jak będzie gotowa.
Jasne.
Dzięki za kawę, Dushane.
- Wszystko gra? - Co tam?
Nic wielkiego. Słaba gadka.
Kiedy dostawa? Zostały nam ostatnie pakiety.
Mamy znowu rozrobić? Zaraz się tym zajmiemy.
Co z wami? Wyluzujcie. Towar jest w drodze, czaicie?
Mam go śledzić?
Nie, pojedź za resztą.
Nie jedź za blisko.
Chłopak ciągle wydzwania na mój cholerny telefon.
Kto taki?
Jakiś pacan. Ciągle go blokuję.
Zablokowałam go na Snapie, Insta, Facebooku, a on wydzwania.
Ale dlaczego?
Wydzwania w sprawie łącznika,
ale on nie musi płacić rachunków.
Potrzebuję hajsu, brachu.
Skoro o tym mowa, pokażę ci coś. Przysięgnij, że nic nie powiesz.
Co mi pokażesz?
Jeszcze nie obiecałeś.
Obiecuję.
Baza. Chodź.
Hej.
Worek prawie pusty. Musimy go uzupełnić.
Hej.
Pojedźcie do jamy i przynieście pół worka śmieci.
Bądźcie ostrożni.
Tak? Ale pospieszcie się.
- Słusznie postępujesz. - Nie pieprz mi tu.
Wiem, że dla was słusznie.
Ale dlaczego jest słusznie dla mnie?
Powiadomimy prokuratora o twojej współpracy.
Nie.
Chcę wiedzieć, co wy mi oferujecie.
Słucham.
Poprosiłeś o to spotkanie.
Mówisz, że marnujesz nasz czas? A może chcesz nam coś powiedzieć?
- Mam wiele do powiedzenia. - Chcemy posłuchać o Dushanie Hillu.
O Dushanie. O Sullym.
Opowiem, o czym chcecie, ale chcę wiedzieć, co dla mnie zrobicie.
Bo gówno mnie obchodzi prokurator.
Powiem ci tylko,
że jeśli robisz nas w ciula,
trafisz do pierdla na długo.
Wróćmy do Dushane’a.
Znam go od 20 lat. Mogę wam opowiedzieć o dawnych dziejach.
O tym, co on i Sully robili dawno temu. Począwszy od Bobby’ego Raikesa.
Nie wiecie nic o Bobbym Raikesie?
Za młodzi jesteście.
Był liderem, zanim pojawił się Dushane.
Był pierwszym bossem, którego zabili.
Opowiem wam o Raikesie.
Ale najpierw podajcie liczbę.
- A jakiej szukasz? - Zero.
Zero zarzutów. Zero wyroków skazujących.
Zeznałbyś przeciwko Dushane’owi i Sully’emu? W sądzie?
Tak.
Dobrze. Porozmawiamy z przełożonymi i damy znać.
Mój syn.
Noah.
Dushane wie, gdzie jest.
Co cię martwi?
Jeśli się dowie, że z wami gadam,
pojawi się problem.
- Co tak długo? - Cicho. Po prostu wyglądaj.
Hej.
Cholera! Skąd to masz?
Znalazłam w sobotę.
Zabrałam Zehrę na plac zabaw przy Amhurst Road.
Chwyt wystawał z piaskownicy.
Dzieciaki z głównych ulic zawsze tak porzucają swoje gnaty i kosy.
- Moglibyśmy go sprzedać. - Tak myślisz?
Mamy już łącznie 40 kafli. Wystarczy, by kupić pierwszą hawirę.
Nie, teraz poleciałaś.
Obczaiłaś ceny domów na dzielni?
Jakieś 400 patyków za mały domek.
- Nie mamy tyle hajsu. - Dlatego nie kupimy w Londynie.
Mama mówi, że musimy kupić poza Londynem,
czyli trzeba zainwestować w Manchesterze czy Walii…
Jasna sprawa, Samsi. Da się coś znaleźć.
Nieruchomość to najlepsza inwestycja.
Zapomnij o tych ściemach z Insta
o bitcoinie i tak dalej. Przez nie stracimy całą forsę.
Kupimy małe mieszkanie za 120 patyków.
Mamy już jedną trzecią. Dwa miesiące gonienia
i starczy nam hajsu nawet na remont.
- No kumam. - Tak, ziomie.
Ciocia mówi, że pomoże z hipoteką.
Kupimy mieszkanie za 120 tysi,
20% z tego to 24 koła. Prawnik zgarnie swoje.
Zostanie 15 patyków na remont przed wynajęciem.
Matematyczka z ciebie, co?
Chwila, nie.
Coś ci umknęło. Jakiś podatek czy coś.
O czym ty mówisz, ziomie?
Skarbówka?
Coś skarbowego. Kurwa, nie…
Chodzi ci o opłaty skarbowe?
Rząd chce ci zajumać jakiś straszny hajs,
kiedy chcesz kupić chatę.
- Jestem głodna. Zjadłabym coś. - Nie ruszaj się.
Myślisz, że coś zostało?
Na pieprzoną ziemię. Siadaj!
Co do cholery?
Stój. Zamknij się.
Spróbuj tylko czymś jeszcze rzucić.
- Kto jeszcze tu jest? - Pogięło was? Wiecie, czyja to jama?
Mów ciszej.
Sprawdź, czy nie ma nikogo.
Oświeć nas.
Czyja to jama?
Co jest, kurwa? Zostaw ją.
Co? Miałby mnie pierwszy załatwić?
Nikogo tu nie ma. Ale spójrz na to.
Zgaduję, że nieruchomość jest powiązana z Dushane’em.
Zrobisz dla mnie dwie rzeczy.
Raz, nie kupuj nic w Manchesterze. To dziura.
Kup w Liverpoolu.
Dwa, powiedz Dushane’owi,
że jeśli chce zwrotu swojej własności, musi mi oddać Lauryn.
Słyszałaś?
Jasne?
Jak głęboko go pochowałaś?
Nie wiem, kilka metrów.
Wykopaliśmy już kilka metrów i nic nie ma.
Ale to było tutaj.
Na pewno pochowaliśmy go tutaj.
Coś tu jest.
Spokojnie. Daj mi to.
Co to jest?
To ta kołdra?
Shelley, pomóż mi.
Shelley!
Pomóż mi!
Chodźmy.
Derku, wpuścisz nas?
A magiczne słowo, Ki?
Teraz, kurwa!
Tray zrobi porządek. Dziękuję.
Jesteś pewien?
Zaufaj mi, ślicznotko.
Cokolwiek chcesz ukryć, nie zostanie odnalezione.
- Przepraszam. - Przestań.
Zacznij od początku.
Lauryn wygadała się Leytonowi w łóżku o twoich sprawach.
Stąd wiedział,
że najłatwiej cię sprzątnąć na pogrzebie.
Wiem tylko, że należy powiedzieć ci prawdę.
- Nie wiedziała, co zrobi… - Powiedz mi prawdę teraz.
- Przepraszam cię, Sully. - Przestań.
Dushane wiedział?
Poszłam do niego, bo nie wiedziałam, co robić.
- Ale nie do mnie? - Przepraszam cię.
Lauryn też cię przeprasza.
Odpierdoliła coś głupiego.
Tak, to niewybaczalne.
Ale ile razy robiłeś rzeczy,
których szczerze nie planowałeś?
Których żałujesz, ale już nie cofniesz?
Lauryn to moja siostra.
Będę walczyć za nią do samego końca. Tak jak to zrobiłam dla ciebie.
I zamierzam tak dalej robić.
Bo tak się robi dla swojej rodziny.
Próbowałam to naprawić.
Stłukłam ją i odesłałam, bo tak należało.
Nie miałam innego pomysłu.
Odbierz już, kurwa.
Co?
Siostro. Ktoś obrabował jamę.
Co?
Kolesie wbiegli tu z giwerami.
Obili Braddersa i Samsi.
Zabrali hajs i towar.
Kto byłby na tyle świrnięty, by to zrobić? Bradders i Samsi są cali?
Tak, jest spoko.
Ale to chyba ten sam gość, co w salonie paznokci Shelley.
Mówi, że jeśli Dushane chce swoje rzeczy, musi szybko oddać mu Lauryn.
Słuchaj, oddzwonię.
O co chodzi?
Ojciec dziecka Lauryn, Curtis, obrabował jamę.
Odzyskamy towar i hajs, jeśli oddamy mu Lauryn.
No to masz przejebane.
Potrzebuję cię, brachu.
Potrzebuję cię.
Gdzie teraz jest?
W domu.
- Powiedz jej, żeby tu przyszła. - Serio?
Wyjeżdżam. Może tu zostać kilka dni.
Ale wiedz jedno, Jaq.
Cholernie mnie rozczarowałaś.
Ale trzeba walczyć za rodzinę do końca, prawda?
Shelley.
Nie rozumiem, dlaczego po tylu latach,
nie odpuściłaś tematu?
Co z tobą, Shelley? Co ci przeszkadzają wspominki?
- To nie ma już nic wspólnego ze mną. - Bo teraz nagle jesteś cnotką.
Prawda, Shelley?
Ale mnie nie oszukasz tymi bzdurami o krótkiej pamięci.
- Nie zapominaj, że cię znam. - Źle mi z tym, co się stało. Naprawdę.
Wiemy, co się stało. Obie wiemy.
Pomogłaś nam pozbyć się ciała Ryana, więc czemu udajesz, że nie?
Nie zbliżaj się już do mnie.
Nie zbliżaj się już do mojego salonu. Rozumiesz?
W takim razie zadzwonię na policję.
Wykopią Ryana i znajdą na nim twoje DNA.
Niech kopią.
Znajdą tylko dziurę w ziemi.
Jeśli będziesz dalej grać w te gierki,
sama skończysz w ziemi.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Dushane, odbierz telefon.
To mama.
Nie wiem, co się dzieje. Przyjedź jak najszybciej.
Hej.
Wszystko dobrze, mamo?
Hej.
Już dobrze.
Wszystko dobrze.
Rety.
Ma zimne ręce.
Jakby traciła kolor.
Sinieje.
Hej.
Jestem przy tobie, mamo.
Jestem tutaj.
Dushane,
kocham cię.
Nie, mamo. To nie Dushane.
To ja.
Chris.
Kocham cię, Dushane.
Mamo?
- Zamknij się, stary! - Co?
Dobra.
Co tu się odpierdoliło?
Brachu, ktoś obrabował jamę.
Jakieś fiuty ze spluwami napadli na młodych i skopali.
Samsi, jak wyglądali?
- Nie są z dzielni. - Hej. Masz na imię Samsi?
Wiecie co? Wyjdźcie stąd.
Wyjdźcie! No co?
- Weźcie zioma ze sobą. - Chodź.
- Nie mogę nigdzie iść. - Cicho bądź i wypad stąd.
Nic ci nie jest?
Rozpoznasz ich?
Nie. Nie wiem.
Chyba nie są stąd. Mieli inny akcent.
To Curtis.
Co zabrali?
Wszystko. Herę, kokę, nawet rzeczy z sejfu.
Joł.
Joł!
Witaj, Dushane.
Wystarczająco niemiłe dla ciebie?
Oddaj mi, co moje,
albo wszystko pójdzie z dymem.
Pamiętaj,
rodzina jest najważniejsza.
Kurwa!
Hej, Wilsonie. Brachu.
Nie mogę teraz rozmawiać.
To pilna sprawa, Dushane.
Ruben mnie zwolnił.
Zapytałem go dlaczego. Nie był zbyt wylewny.
Obaj wiemy, co to oznacza.
Ja nic więcej nie zdziałam,
więc na twoim miejscu pomyślałbym o możliwych rozwiązaniach.
Hej.
Próbowałem. Dzwoniłem do ciebie.
Odeszła, Dushane.
Mama nie żyje.
Napisy: Przemysław Stępień