‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ได้เวลาของผู้เข้าแข่งขันลำดับต่อไปแล้ว ‪ขอเสียงต้อนรับบลิสกับเคซียาห์!
‪พวก ฉันไม่… ฟังสิ ใครๆ ก็กรี๊ดชื่อนาง
‪- ใช่ไหมล่ะ ‪- เธอเริ่ดมาก
‪โอ๊ย อย่าอวยฉันนักเลย
‪- ใครๆ ก็ร้อง… ‪- รักพวกเธอจัง
‪ส่วนที่ดีที่สุด… ด้นสดเลย!
‪ฉันไม่เคยดูเจ๋งขนาดนี้เลย
‪- เราจะไปต่อที่บ้านเด็กซ์เตอร์ ‪- ฉันไปไม่ได้
‪แม่ฉันอาละวาดแน่ถ้าไม่กลับบ้านอีก
‪- ฉันทำไม่ได้ ฉันต้องกลับแล้ว ‪- เธอต้องไปนะ
‪เราต้องรีบถ่ายรูปกับนาง ‪ก่อนจะต้องเสียตังค์ถ่ายนะ
‪รอแป๊บๆ นี่ไอจี
‪โอเค รักนะทุกคน
‪- แล้วเจอกัน ‪- บาย
‪รักนะ
‪แล้วเจอกัน
‪ว่าไง เคซียาห์
‪ฉันเป็นเพื่อนแอตส์ ทีนี้ก็ขึ้นรถซะ
‪ทางเดียวที่เรื่องนี้จะยาวนานกว่าที่มันควรจะเป็น
‪ก็คือถ้าเธอเริ่มคิดว่าเธอต้องทำตัวเป็นสาวซ่า
‪สาบานได้ว่าฉันไม่รู้ว่าเขาจะทำแบบนั้นกับเด็กนั่น
‪ฉันไม่รู้อะไรเลย ขอร้องล่ะ
‪แม่เจ้า ดูนี่สิ
‪แม่โทรมาจ้า โทรจนมือถือจะระเบิดแล้ว
‪แม่คงเป็นห่วงน่าดู
‪ขอคุยกับแม่เธอหน่อยได้ไหม ‪ดูว่านางรู้อะไรบ้างรึเปล่า
‪อย่านะ ขอร้องล่ะ
‪งั้นก็พูดออกมาซะทีสิวะ อีโง่
‪ถ้าฉันบอกเธอ เขาต้องไปหาฉันกับแม่แน่ๆ
‪เชื่อสิ มันไม่ไปหรอก
‪เพราะไอ้เวรนั่นตายห่าแน่นอน
‪เธอแค่ต้องบอกฉันมาว่ามันชื่ออะไร
‪แล้วเธอก็ไปได้ จริงๆ นะ
‪เหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
‪แค่บอกฉันมาว่าคนที่แทงแอตส์ชื่ออะไร
‪ฉันจะเจอมันได้ที่ไหน
‪แล้วเธอก็ไปได้
‪หมอนั่นชื่อเด็กซ์เตอร์
‪ยัยนั่นรู้จักมันผ่านทางญาติหรืออะไรสักอย่าง
‪บอกว่ามันจ้างเธอให้ไปผูกมิตรกับแอตส์
‪พูดจาอ่อยเขา และทำให้เขาขึ้นรถให้ได้
‪เธอบอกว่ามันบอกเธอแค่นั้น
‪เธอเชื่อยัยนั่นไหม
‪ฉันรู้สึกว่าเธอไม่ใช่เด็กแก๊ง
‪เธอหงอสุดๆ ดูไม่ชินกับเรื่องแบบนี้
‪ฉันจะเจอไอ้เด็กซ์เตอร์นั่นได้ที่ไหน
‪มันมีโรงรถอยู่ที่โบว์ อยากให้ฉันไปที่นั่นไหม
‪ไม่
‪เธออยู่กับยัยเด็กนั่น ‪เราจะได้รู้ว่ามันไม่ได้ตอแหล
‪พวกนาย
‪ไปที่โรงรถนั่นนะ
‪รอให้หมอนั่นมา พอมันมาก็โทรบอกฉันเลย
‪ฉันอยากคุยกับมันซึ่งๆ หน้า เข้าใจไหม
‪โอเค ได้
‪นี่ ใช้ซิมเติมเงินเท่านั้นนะ
‪ทิ้งโทรศัพท์ไว้กับแจ็ค
‪แล้วเรื่องจัดหาของเป็นไงบ้าง
‪แจ็ค ของกำลังจะมาน่ะ
‪- เพราะทางนี้ของใกล้หมดแล้วนะ ‪- กำลังจัดการอยู่
‪โอเค รู้เรื่อง
‪- ได้แล้วครับ ‪- กราเซียส ลงบัญชีห้องผมไว้นะ ห้อง 402
‪ฉันรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่นานขึ้นอีกสองสามวัน
‪แต่นายสองคนไม่น่าฆ่ากันเลย รู้ไหม
‪กลับมาหาฉันกันได้แล้ว คิดถึงนะ
‪รัก
‪(แอรอนกำลังบันทึกเสียง)
‪เออ ฉันยุ่งอยู่ ต้องอ่านหนังสือ
‪นายมาทำอะไรที่นี่ ฉันไม่นึกเลยว่านายจะมา
‪ฉันมาที่นี่เพื่อแก้ปัญหาบางอย่าง
‪ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪ยี่สิบห้าเนี่ยนะ
‪โอเค
‪ฉันว่าฉันควรไปรับเงินดาวน์ก้อนนี้
‪แล้วไปหาไอ้ฮวนนั่นเอง
‪ตกลงกันให้ได้
‪ฉันก็ทำแบบนั้นอยู่แล้วนะ
‪ลุกพี่ ถ้านายมีอะไรจะพูดก็พูดมา ‪ไม่งั้นก็ถอยไปซะ นี่เรื่องของผู้ใหญ่
‪เฮ้ย เราจะไม่ทำแบบนั้นด้วยซ้ำ
‪คิดว่าฉันลืมเหรอ
‪ลืมอะไร
‪นายพูดเรื่องอะไรวะเนี่ย
‪ดูเชนบอกฉันว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในอดีต…
‪เขาบอกนายแบบนั้นเหรอ
‪ใช่ เขาพูดแบบนั้น
‪ฉันจะพูดให้ฟังชัดๆ นะ เจมี่
‪ดูเชนไม่ได้พูดแทนฉัน
‪ถ้านายมองฉันผิดไป นายก็จบเห่
‪เจมี่ สาบานได้เลยว่าฉันจะฝังนายที่นี่แน่
‪ฉันเลยจับตาดูนายอยู่
‪พูดจบยัง
‪นายจะไปเจอคนชื่อฮวนหรือยังไง
‪ใช่ ฉันจะไป
‪และนายจะไปด้วย
‪รอรับโทรศัพท์ด้วยล่ะ
‪- สบายดีไหม ที่รัก ‪- ไง ที่รัก
‪บอกเขารึเปล่า
‪ช่วยชงชามะนาวกับขิงให้หน่อยได้ไหม
‪ไหนๆ ก็ไหนๆ ฉันขอด้วยนะ
‪- ได้สิ ‪- ขอบคุณนะ
‪ขอบคุณ
‪ฉันบอกแล้วไง บอกดูเชนไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก
‪ถ้าเขารู้ว่าเธอกลับมา เขาเล่นงานเธอเองแน่
‪บ้าเอ๊ย
‪เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้น
‪ฉันอยู่ที่นี่นานกว่านี้ไม่ได้ แจ็คกี้ ‪ฉันดูออกว่านางไม่อยากให้ฉันอยู่
‪ฉันขอกลับบ้านไปหาแม่ได้ไหม
‪เธอเป็นบ้าอะไรวะเนี่ย เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ
‪ถ้าพวกมันมาตามหาเธอ
‪ที่แรกที่พวกมันจะไปก็คือซัมเมอร์เฮาส์
‪ใจเย็นๆ น่า
‪บ้าเอ๊ย
‪ไอ้โซฟาห่านี่ก็…
‪ขอบคุณมากนะที่ยอมให้นางอยู่ที่นี่
‪อีกไม่นานหรอก
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪ที่รัก นี่ก็เกือบอาทิตย์นึงแล้วนะ
‪อย่าโกรธเลยนะ ฉันแค่พูดเฉยๆ
‪- ฉันอยากช่วยจริงๆ นะ ‪- ไม่เป็นไร
‪- ฉันอยากช่วย ก็แค่… ‪- ฉันเข้าใจ
‪ฉันจะไม่ให้นางมารบกวนเธออีก
‪- รู้อะไรไหม มันไม่ยุติธรรมเลย ‪- มันจบแล้ว
‪ลอริน
‪(ลอริน)
‪อย่ารับนะ
‪- แจ็คกี้ ‪- ใจเย็น
‪- แจ็คกี้ ‪- ใจเย็นๆ!
‪โย่ ลอริน หายหัวไปไหนมาเนี่ย ‪ฉันเป็นห่วงแทบแย่
‪ลอรินไม่อยู่ที่นี่
‪แล้วนั่นใครวะ แล้วพี่สาวฉันอยู่ไหน
‪ฉันถามว่าพี่สาวฉันอยู่ไหน ‪แล้วทำไมนายใช้มือถือนางโทรมาหาฉัน
‪ลอรินทิ้งมือถือไว้
‪ทิ้งไว้หมายความว่าไง นางไปไหน
‪เฮ้ย ฉันถามนายอยู่นะ ลอรินอยู่ไหน
‪ไม่ต้องห่วง ฉันจะหาเธอให้เจอ
‪หมายความว่าไง "ไม่ต้องห่วง" เคอร์ทิส
‪เออ ใช่ ฉันรู้ว่านายเป็นใคร เคอร์ทิส
‪ทีนี้ฟังให้ดีนะ ถ้านายทำอะไรที่ทำให้นางเจ็บ
‪สาบานได้เลย…
‪แจ็ค…
‪ฉันดีใจที่ตอนนี้เราเรียกชื่อแรกกันแล้วนะ
‪บ้าเอ๊ย
‪ยังไงเราก็ต้องการสิ่งเดียวกัน
‪เราทั้งคู่อยากให้ลอรินปลอดภัย
‪และมีความสุข
‪ไม่จำเป็นต้องขู่หรอก
‪ฉันไม่ได้ขู่นะ
‪ฉันเข้าใจว่าเธอกังวลนะ แจ็ค
‪แต่ลอรินคือโลกของฉัน
‪เธอคือทุกอย่างของฉัน
‪ฉันจะไม่ยอมให้เธอต้องเจ็บหรอก เธอรู้ดี
‪ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอปลอดภัย
‪ลอรินกับลูก
‪รู้อะไรไหม ช่างแม่งเหอะ ‪ฉันจะไปตามหานางที่นั่นเอง
‪ก็ดีเหมือนกันนะ แจ็ค
‪เรามาช่วยกันตามหาลอรินก็ได้
‪ถ้าได้ข่าวจากนาง รีบโทรหาฉันนะ
‪ขอบใจนะ แจ็ค
‪ติดต่อกันไว้นะ
‪เชื่อไหม
‪แจ็คสาบานว่าไม่เจอลอรินเลย
‪นางก็ต้องพูดแบบนั้นอยู่แล้ว
‪ถึงขั้นเสนอตัวมาตามหาลอรินที่นี่เลย
‪แหงละ อีนั่นมันร้าย
‪เหมือนพี่มันนั่นแหละ
‪อย่าพูดถึงลอรินแบบนั้นนะ เธออุ้มท้องลูกฉันอยู่
‪ช่างแม่งเหอะ เคอร์ทิส
‪นางหนีไปแล้ว
‪นางไม่ต้องการนาย
‪อีนั่นมันจัญไร และนางกลับไป ‪ที่ที่นางจากมาแล้ว จบไหม
‪- ลอรินไม่ได้หนี ‪- ลืมนางซะเถอะ เคอร์ทิส
‪ก็แค่ชั่วคราวเอง
‪ฉันแค่ต้องคุยกับเธอ แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย
‪นี่นายเพี้ยนไปแล้วเหรอ
‪คิดว่าจะง่ายขนาดนั้นเหรอ
‪ยัยนั่นมีเพื่อนฝูง
‪เพื่อนนักเลง และพวกมันต้องมีปืนแน่
‪พวกมันไม่ยอมให้นายเอาตัวนางมาหรอก
‪ชาลส์รออยู่นะ
‪เขาเอาเงินมาแล้ว
‪โอเค
‪ไปกันเถอะ
‪เดี๋ยว
‪บอกชาลส์ว่าเอาไปได้ห้ากระบอก
‪- ชาลส์สั่งไว้เจ็ดนะ ‪- ลดราคาให้เขาสิ
‪เคอร์ทิส
‪ไปสิ
‪อย่า
‪ไปสิ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกเขาจะยังให้พวกนายไป
‪พวกเขารู้ไหมว่าแม่นายรักษาตัวอยู่
‪รู้
‪แต่แม่งไม่สน
‪แต่ก็มีวิธีนะ
‪ฉันจะคิดถึงเธอ
‪ระวังของของแม่ฉันด้วย
‪ไม่ต้องห่วงนะ จะมีคนไปเยี่ยมเธอเยอะเลย
‪ฉันอยากเห็นแสงสีของโบลตันมาตลอด
‪- แพท ‪- ฉันบอกพวกมันแล้ว…
‪ไอ้พวกเวร
‪มีอะไร ราล์ฟ
‪นักพัฒนาน่ะสิ
‪โกหกทั้งเพ
‪พวกมันซ่อนไว้อย่างดี แต่ฉันก็หาเจอ
‪พวกมันเปลี่ยนข้อกำหนดอาคารสงเคราะห์
‪เปลี่ยนเหรอ เท่าไหร่
‪ก่อนหน้านี้พวกมันบอกว่า 29% ใช่ไหม
‪ตรงนี้บอกว่าพวกมันทำได้แค่ห้า
‪- ห้าเหรอ ‪- 5% เหรอ
‪- พวกเขาทำแบบนั้นไม่ได้ใช่ไหม ‪- ได้สิ
‪ไอ้พวกเจ้าเล่ห์
‪พวกมันยัดเงินใต้โต๊ะแน่ๆ
‪- แม่ ได้เวลากินยาแล้ว ‪- โอเค
‪เราก็รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
‪อุบายสกปรกทั้งหลายแหล่ของพวกมัน
‪ถึงกำหนดแจ้งความของเราเมื่อไหร่
‪มันจะต่างตรงไหน ยังไงก็หยุดพวกมันไม่ได้แล้ว
‪จบแล้วละ
‪พวกมันชนะแล้ว
‪- แม่ ‪- ว่าไง
‪น้ำไม่ไหล
‪โคตรใจดำเลย
‪ทำกับเราอย่างกับสัตว์
‪ลูกรู้ใช่ไหมว่าหมายความว่าไง
‪ลูกต้องรินวิสกี้ให้แม่หนึ่งช็อตเพื่อกินยาไง
‪- วิสกี้เหรอ ‪- คิดว่าพูดเล่นเหรอ
‪วิสกี้เหรอแม่
‪ผมออกไปซื้อน้ำให้แม่นะ
‪(ศาลสูงคดีอาญา)
‪คดีต่อไปค่ะ ‪รูเบน ไมเคิล มิลเลอร์ หมายเลข 89119
‪มีใครเป็นตัวแทนคุณมิลเลอร์ไหม
‪- มีครับท่าน ‪- คุณลี ขอบคุณครับ
‪คุณจะยื่นคำร้องอะไรไหม
‪ครับท่าน เราจะยื่นคำร้องขอประกันตัวครับ
‪คุณมิลเลอร์อยู่ไหม
‪- อยู่ค่ะ ใต้เท้า ‪- พาเขามาเลยค่ะ
‪คุณช่วยบอกชื่อเต็ม สัญชาติ และวันเกิดของคุณ
‪กับศาลได้ไหม
‪รูเบน ไมเคิล มิลเลอร์
‪ผมเป็นคนอังกฤษ
‪เกิดวันที่ 14 มกราคม ปี 82
‪ช่วยยืนยันได้ไหมคะว่าที่อยู่ของคุณคือ ‪18 วูดแลนด์ เทอร์เรซ
‪อี 20 7 เอซี
‪ใช่ครับ
‪คุณจะยื่นคำร้องในขั้นนี้ใช่ไหม
‪ไม่ใช่ในขั้นนี้ครับ
‪ไหนคุณบอกว่าจะยื่นขอประกันตัว
‪ครับท่าน
‪คุณมิลเลอร์เป็นสมาชิกที่มีอิทธิพลของชุมชนท้องถิ่น
‪และได้รับการนับถืออย่างสูง
‪เขายังเป็นผู้ดูแลหลักของโนอาห์ ‪ลูกชายของเขาด้วย
‪คุณบลิสเซตต์
‪ท่านคะ
‪จำเลยถูกตั้งข้อหาร้ายแรงมากหลายข้อหา
‪ทั้งสมคบคิดฆาตกรรม
‪และจัดหาอาวุธปืน ‪โดยมีเจตนาเพื่อทำอันตรายต่อชีวิต
‪อัยการสั่งฟ้องว่าคุณมิลเลอร์จัดหารถและอาวุธปืน
‪ให้กับแก๊งค้ายาต่างๆ
‪ซึ่งส่งผลให้เกิดเหตุฆาตกรรมอย่างน้อยสามครั้ง
‪ดูจากลักษณะและความร้ายแรงของข้อกล่าวหา
‪และเพราะความรุนแรงของโทษที่น่าจะได้รับ
‪และความเสี่ยงที่ผู้ถูกกล่าวหาจะหลบหนี
‪อัยการจึงยืนยันขอคัดค้านการประกันตัวค่ะ
‪ผมคิดว่าการฟังเจ้าหน้าที่ ‪ที่รับผิดชอบคดีนี้น่าจะมีประโยชน์นะ
‪กรุณาระบุชื่อและอายุค่ะ
‪ซาราห์ ฟรานซิส มอร์ริสันค่ะ ‪อายุมากกว่า 21 ปี
‪- ตำแหน่งของคุณคืออะไร ‪- ตำรวจสายสืบค่ะ
‪ตำรวจมีพยานวัตถุที่เชื่อมโยงคุณมิลเลอร์
‪กับการฆาตกรรมชายสามคน ‪ในเครือข่ายแก๊งนักเลงในลอนดอนเมื่อปีที่แล้ว
‪มีหลักฐานแน่นหนาที่เชื่อมโยงคุณมิลเลอร์
‪กับการสมคบคิดกับอาชญากรชื่อดัง ‪ในต่างประเทศที่ขยายวงกว้างขึ้น
‪เพื่อนำเข้า จัดจำหน่าย ‪และขายยาเสพติดประเภทเอ
‪ด้วยมูลค่าข้างถนนเป็นเงิน 25 ล้านปอนด์
‪นอกจากนี้
‪คุณมิลเลอร์ยังมีความสัมพันธ์ส่วนตัว ‪ที่ใกล้ชิดมานานหลายปี
‪กับชายคนหนึ่งที่ตำรวจเชื่อว่า ‪เป็นหัวหน้ากลุ่มอาชญากรรม
‪พวกเขาเป็นเพื่อนกัน
‪และเป็นเพื่อนร่วมธุรกิจด้วย
‪การสืบสวนของตำรวจกำลังเข้มข้น
‪และเราคาดว่าจะทำการจับกุมได้อีกจำนวนมาก
‪เนื่องด้วยข้อมูลที่เกิดขึ้นจากการกักขังคุณมิลเลอร์
‪พวกเขาปฏิเสธการประกันตัว
‪พวก…
‪นังนั่น
‪มันปลอมตัวอยู่ที่ซัมเมอร์เฮาส์เกือบปี
‪เธอไม่ได้สิ่งที่ต้องการนะ
‪ไม่อย่างนั้นพวกเขาลากคุณเข้าไปแล้ว
‪ปัญหาไม่ใช่เธอ
‪รูเบนต่างหาก
‪เขาเริ่มหงุดหงิด และกังวลเรื่องลูกชาย
‪เขาจะทำร้ายคุณไหม
‪คุณจะพูดอะไรกันแน่
‪ผมเดาว่าคุณคงไม่ได้เก็บ ‪อะไรที่ไม่ควรเก็บไว้ในบ้านนะ
‪เพราะพวกเขาแวะไปหาแน่
‪บ้านผมไม่มีอะไร
‪ดี ระหว่างนี้คุณก็พยายามอย่ามีเรื่อง
‪และพยายามทำให้ข้างถนนสงบเข้าไว้นะถ้าทำได้
‪แต่มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับผมเสมอไปนะ
‪สิ่งสุดท้ายที่คุณต้องการตอนนี้ ‪คือเสียงเรียกความสนใจ
‪ลูกรัก แม่ว่ามีขนมหวานนะ
‪- ลูกกินไม่ได้ ‪- แต่หนูอยากกิน
‪พ่อรู้ แต่นี่ของเพื่อน ลูกกินไม่ได้ ยายครับ!
‪- ช่วยพาแกไปหน่อยนะครับ ‪- ไปกันเถอะ อย่าเพิ่งกวนพ่อนะ
‪เอมิลิโอ ฉันทำแบบนี้ไม่ไหวแล้ว ฉันจะร้องไห้
‪คุณต้องเข้มแข็งนะ
‪ตกลงไหม เก็บอาการไว้
‪เพื่อเด็กๆ
‪และเพื่อโซเฟีย ขอร้องล่ะ
‪เข้ามา
‪(ลิฟต์เสีย ใช้บันไดเท่านั้น)
‪มาครับ ผมช่วยเปิดให้
‪ขอบคุณค่ะ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪- เดี๋ยวผมช่วยยกขึ้นไปให้ครับ ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪ไม่เป็นไร งานจะเสร็จไวถ้าร่วมใจกัน
‪- ขอพระจ้าอวยพรนะคะ ‪- โอเคครับ
‪แย่นะครับที่สภาเมืองปิดลิฟต์
‪ใช่เลย
‪ชั้นนี้รึเปล่าครับ คุณผู้หญิง
‪เป็นอะไรรึเปล่าครับ
‪ดี
‪แล้วเรื่องการป้องกันล่ะ
‪นายทิ้งใครไว้เหรอ
‪แน่นอน
‪กี่คน
‪ปกติก็แค่คนเดียว
‪และเขาจะเป็นคนพกปืนใช่ไหม
‪เหมือนฮวน ใช่
‪แปลว่าน่าจะมีปืนสองกระบอก
‪ใช่
‪คนชื่อฮวนคนนี้ เขาฆ่าเพื่อนนายนี่
‪แล้วทำไมถึงคิดว่า ‪พอเราไปถึงที่นั่นเขาจะไม่ฆ่าเรา
‪ความโลภ
‪ถ้าฮวนคิดว่าการที่นายมีชีวิตอยู่ ‪ทำเงินให้เขาได้มากกว่าตาย
‪เขาจะปล่อยนายไป
‪โอเค
‪- เจมี่อยู่ไหนกันแน่เนี่ย ‪- ฉันก็ไม่รู้
‪- เขาบอกแค่ไปทำงาน ‪- ทำงานเหรอ
‪งานเดียวที่ผู้ชายทำคือฟันหญิง
‪- พูดมากน่ะ ‪- อะไร
‪นายจะบอกฉันว่า ‪นายไม่คิดว่าเจมี่เลียจิ๋มสาวเหรอ
‪นั่นพี่ฉันนะ อุบาทว์ว่ะ
‪อะไร จะบอกว่านายต่างหาก ‪ที่ไม่เลียจิ๋มสาวงั้นเหรอ
‪อะไรวะ เงียบเหอะ เข้าบ้านไปเลย
‪ใช่ไหมล่ะ
‪ฉันเข้าใจๆ
‪เป็นอะไรไป
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เชี่ย
‪อารา เป็นอะไรรึเปล่า
‪ตื่นสิ
‪อารา
‪- อารา ‪- อาราโอเครึเปล่า
‪ไม่ ฉันว่านางกินอะไรเข้าไป ‪อารา ได้ยินฉันไหม อารา!
‪- เราต้องเรียกรถพยาบาล ‪- อย่าเรียกนะ
‪พอพวกเขาเห็นเรา ‪ต้องโทรหาสังคมสงเคราะห์แน่
‪ตื่นสิ เธอกินอะไรเข้าไปวะเนี่ย
‪- เธอต้องการหมอ ‪- ทำซีพีอาร์หรืออะไรสักอย่างสิ
‪- ฉันทำไม่เป็น ‪- เซห์รา หลบไปก่อน
‪ได้ยินฉันไหม
‪ทำอะไรสักอย่างสิ ‪ฉันว่านางไม่หายใจแล้วด้วยซ้ำ อารา
‪ตื่นสิ อารา
‪บ้าเอ๊ย
‪ได้ เราจะช่วยเธอ
‪ฉันเรียกอูเบอร์แล้ว พาเธออกไปข้างนอกกัน
‪โย่!
‪- เร็วเข้า อย่างนั้นแหละ ‪- เธอเป็นอะไร
‪- เธอเป็นโรคลมชัก ‪- เราต้องพาเธอไปโรงพยาบาล
‪โอเค ได้ ขึ้นมาเลย
‪โอเค
‪(ร้านทำเล็บเชลลีย์)
‪- ฉันจัดการตรงนี้ให้ก็ได้นะ ‪- แน่ใจนะ
‪แน่ใจสิ ไปเถอะ
‪- เธอใจดีมาก ขอบใจมากนะ ‪- ไม่เป็นไร
‪ฉันจะวางกุญแจไว้บนโต๊ะนี้นะ ยังไงก็…
‪ไม่มีปัญหา
‪ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรหาฉันนะ แต่…
‪ไม่ต้องห่วง ไม่มีปัญหาอะไรหรอก ‪เราจะไม่เป็นไร
‪- เจ๋ง ‪- เธอไปเถอะ
‪ขอบใจนะ
‪- โอเค เจอกัน บาย ‪- บาย
‪ไง เชลลีย์
‪ฉันนี่ตามรังควานตลอดเลยเนอะ
‪โผล่มาทุกทีที่เธอไม่อยากเจอฉัน
‪- ไม่ ฝันไปเถอะ ฉันต้องไปแล้ว ‪- ไม่ เธอจะไปไหน เชลลีย์
‪ประเด็นคือเราทุกคนไม่ได้โชคดีเหมือนเธอ
‪ชีวิตพวกเราบางคนก็ห่วยแตกและโดดเดี่ยว
‪ช่วงนี้ทิชเป็นยังไงบ้าง
‪แกต้องเป็นลูกแหง่แน่ๆ เลยใช่ไหม
‪แกคงเศร้ามากถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
‪ฟังนะ คุณจะไม่ได้เงินจากฉันอีก ‪แม้แต่แดงเดียว เข้าใจไหม
‪เพราะงั้นอยากทำอะไรก็เชิญ ‪ทำสิ่งที่คุณทำอยู่ แต่อย่ามาขู่ฉัน
‪เธอนี่โกหกไม่เคยเนียนเลยนะ เชลลีย์
‪ฝึกยังไงก็ไม่เนียน
‪เอาละ ฟังนะ
‪เอามา 20,000 แล้วฉันจะหุบปากตลอดไป
‪สองหมื่น
‪เป็นอะไรรึเปล่า เชลลีย์
‪เชลลีย์
‪นางรู้อะไรเกี่ยวกับเธอ
‪ที่ที่ฉันเคยอยู่ เราเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริง
‪ฉันเจอชะนีแสบๆ แบบนั้นในคุกมาเยอะมาก
‪แฟนเก่าฉัน
‪เขาเป็นเพื่อนกับไรอัน สามีของเบฟ
‪เขาไปพัวพันกับเรื่องโง่ๆ
‪ดื่มเหล้า
‪ขโมยรถ
‪ฉันช่วยเก็บของให้เขา
‪เงิน บางทีก็ยาเสพติด
‪แต่ไม่เคยฝากปืนนะ ฉันไม่ยุ่งกับของพวกนั้น
‪แล้วเกิดอะไรขึ้น
‪เธอไว้ใจฉันได้ เชลลีย์
‪ให้ตายสิ เธอช่วยฉันไว้เยอะมากนะ
‪ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร ฉันจะไม่ตัดสินเธอหรอก
‪วันที่ฉันรู้ว่าฉันท้องทิช
‪เบฟกับไรอันแวะมาฉลอง
‪แล้วพวกเขาสามคนก็ดื่ม ปุ๊น…
‪ทุกคนปล่อยมุกกันเรื่องชื่อเด็กอะไรพวกนั้น
‪แล้วพวกเขาก็เริ่มเถียงกัน
‪ได้ไงก็ไม่รู้
‪ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก
‪แฟนเก่าฉันชกหน้าไรอัน
‪และหัวไรอันก็ไปกระแทกมุมโต๊ะ
‪เวร!
‪เบฟร้องลั่น
‪แล้วก็มีเลือดก็เต็มไปหมด และ…
‪ฉันอยากเรียกรถพยาบาล
‪แต่แฟนเก่าฉันเอาแต่พูดว่า "ไม่"
‪"มีของอยู่ในแฟลต เราจะติดคุก"
‪"พวกเขาจะเอาเด็กไป"
‪และฉันก็เชื่อเขา
‪แล้วเธอทำยังไง
‪แฟนเก่าฉัน เขา…
‪ห่อศพไรอัน
‪ด้วยผ้านวมจากห้องนอนฉัน
‪แล้วเราสามคนก็ขับรถไปที่หนองน้ำ
‪ไม่นะ
‪ให้ตายสิ เธอฝังเขาเหรอ
‪ถ้าตำรวจเจอศพเขา…
‪ดีเอ็นเอฉัน…
‪บ้าเอ๊ย
‪ดูเชนว่าไงบ้าง
‪เขาไม่รู้ และเขาจะไม่รู้
‪- เชลลีย์ ‪- ไม่
‪ฉันจะไม่ดึงเขาเข้ามาเกี่ยวข้อง
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪ฉันสายแล้ว ฉันต้องไปรับทิช แกไปเล่นกับเพื่อน
‪เดี๋ยวๆ
‪เธอจะทำยังไง
‪ฉันต้องให้เงินเบฟ
‪ฉันไม่รู้หรอกว่าจะทำยังไง ‪แต่ฉันต้องให้เงินหล่อน
‪ถ้าเธอให้เงินนังนั่นตอนนี้ เธอก็ต้องให้ไปเรื่อยๆ
‪นี่ฉันจริงจังนะ เชลลีย์
‪ฉันมีทางเลือกไหมล่ะ
‪อยากได้อันไหน
‪อันนั้น
‪แน่ใจนะ ‪เพราะพอใส่เงินเข้าไปแล้วจะเอาคืนไม่ได้
‪แน่ใจนะ
‪โอเค
‪- ได้แล้ว ‪- แกะให้หน่อยได้ไหม
‪พวกเขาใจดีไหม
‪อาราเป็นไงบ้าง
‪หมอล้างท้องให้นาง
‪พวกเขาคิดว่านางจะไม่เป็นไร
‪แล้วแม่เธอล่ะ
‪โรงพยาบาลไม่อยากรู้เหรอว่าแม่เธออยู่ไหน
‪สุดท้ายนางก็จะโผล่มาแหละ
‪ทันทีที่สร่างเมา
‪จะวิ่งเข้ามา
‪ทำตัวใสๆ ตกใจ และกังวล
‪แต่ก็เป็นแบบนั้นอยู่ได้แค่ห้านาที
‪คนอย่างแม่ฉันน่ะ
‪ไม่ควรมีลูกเลย
‪บ้าเอ๊ย เหนื่อยเป็นบ้าเลยว่ะ
‪อีกห้านาทีปลุกฉันนะ หรือถ้ามีใครมาก็ปลุกด้วย
‪ไม่ต้องห่วง
‪เฮ้ย อย่าทำอะไรพิลึกๆ ‪อย่างดมผมฉันตอนฉันหลับนะ
‪พูดมากว่ะ
‪เราต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนวะ
‪ฉันต้องเปลี่ยนผ้าพันแผลนี่ทุกแปดชั่วโมงนะ
‪เฮ้ย ถ้าฉันต้องฟังนายพูด ‪เรื่องแผลโดนยิงห่าเหวอะไรของนายอีกที…
‪กระสุนแทบจะไม่โดนนายเลยด้วยซ้ำ
‪ไปตายซะ ฉันแค่ไม่อยากให้มันติดเชื้อ
‪ไร้สาระว่ะ เป็นเพราะนาย ‪อยากนั่งเฉยๆ ทั้งวันต่างหาก
‪ให้ตายสิวะ พอกันทั้งคู่เลยแม่ง
‪พูดมากชะมัด
‪มันคือโชคชะตาเว้ย
‪ฉันปวดขี้มากเลยว่ะ
‪เงียบไปเลยพวก นายอายุเท่าไหร่แล้ว
‪อะไร คนจะขี้…
‪- ห้ามได้ที่ไหน ‪- มันเป็นเรื่องธรรมชาติ
‪ปริมาณขี้ของนายไม่มีอะไรเป็นธรรมชาติเลย
‪ฉันมีระบบย่อยอาหารที่มีประสิทธิภาพมาก
‪หุบปากได้แล้ว
‪ฉันพูดเฉยๆ นะ ‪มันเป็นสัญญาณของลำไส้ที่แข็งแรง…
‪โย่
‪นั่นมันรถคันนั้นนี่หว่า
‪นั่นคือไอ้คนที่ฆ่าแอตส์
‪- แน่ใจนะ ‪- ต้องใช่มันแน่ๆ
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- บอกดูเชน
‪อย่าเพิ่ง เขาบอกให้ดูให้แน่ใจก่อน ‪ว่าเป็นมันจริงๆ
‪นั่นมันรถในคลิปนะ ต้องใช่มันอยู่แล้ว
‪พวก อยากให้ดูเชนมาที่นี่ ‪แล้วเจอว่าไม่ใช่มันเหรอ
‪เออ ฉันคิดแบบนั้นเลยละ
‪พวกนายรอในรถนะ เดี๋ยวฉันมา
‪- คิท จะทำอะไรน่ะ ‪- จะบ้ารึไง
‪จะไปไหนของมันวะ
‪ช่างแม่ง
‪คิท มาทำอะไรที่นี่วะ
‪เพราะนายซวยแล้วไง
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พวก ตอนนี้มีคนสามคน ‪นั่งอยู่ในรถที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้าม
‪พร้อมบุกเข้ามาฆ่านาย
‪เชี่ย นายพาพวกมันมาเหรอ จะบ้ารึไง
‪ฉันจะไม่ยอมโดนฆ่า ‪เพราะเด็กที่ฉันไม่รู้จักด้วยซ้ำหรอกนะ
‪พวก นายก็น่าจะคิดเรื่องนี้
‪ก่อนจะเอาเด็กผู้หญิงโง่ๆ มาทำงานนะ
‪มีสมองบ้างไหมวะ
‪ไอ้เชี่ย! แล้วทำไมนายไม่บอกฉัน ‪ว่าพวกมันเฝ้าดูอยู่
‪ทำไมนายไม่ทำให้ไอ้เด็กนั่น ‪มันแค่กลัวอย่างที่ฉันบอกวะ
‪ก็มันพยายามจะแย่งมีดฉัน จะให้ฉันทำไงวะ
‪ไม่มีใครบอกให้ฆ่ามันเลยนะ ‪เชี่ยอะไรวะเนี่ยแม่ง
‪อะไร
‪เฮ้ย อะไรวะ
‪เชี่ย…
‪นี่ใครมาอีกวะ
‪- เกิดอะไรขึ้น ฉันบอกให้รอไง ‪- ฉันไม่รู้ คิทวิ่งเข้าไปข้างใน
‪- เขาเข้าไปในนั้นแล้ว ให้ตายสิ ‪- พวก เขาทำตัวบ้ามาก
‪เดี๋ยวนะ นั่นมัน…
‪นั่นดูเชน ฮิลล์นี่
‪- มันมาทำห่าอะไรที่นี่ ‪- ไม่ต้องห่วงๆ
‪- รีบไปกันเถอะ ‪- โอเค
‪รถคันเดียวกับในคลิปวิดีโอเลย
‪- มันอยู่ในนั้นใช่ไหม ‪- ใช่
‪นายต้องรับผิดชอบนะ ฉันทำแบบนั้นเพราะนาย
‪หมายความว่าไงวะ
‪นายต้องทำแค่เรื่องเดียวแต่เสือกทำพัง
‪ทำไมฉันต้องรับผิดชอบวะ
‪- หมอนี่เล่นอะไรอยู่ ‪- ฉันไม่รู้
‪เด็กนั่นพยายามจะแย่งมีดฉัน ‪ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
‪- ไปคุยกับมันสิ บอกมันว่าเกิดอะไรขึ้น ‪- ไม่ได้หรอก
‪- หมายความว่าไงวะ ‪- ฉันทำไม่ได้
‪นายต้องบอกมันนะ
‪ฉันบอกไม่ได้หรอก ฉันบอกไม่ได้
‪ช่างแม่งแล้วเว้ย ฉันไปละ
‪เฮ้ย เชี่ย!
‪เชี่ยเอ๊ย
‪บ้าเอ๊ย
‪มันพยายามจะแย่งปืนฉัน
‪มันจะแย่งปืนฉัน
‪เฮ้ย มีคนออกมาจากบ้าน เราต้องเผ่นกันแล้ว
‪มองฉันแบบนั้นทำไม มันพยายามจะแย่งปืนฉัน
‪ไปเอาเทปมา
‪คิท ไปกันเถอะ
‪ไปกันได้แล้ว
‪นายโอเคป่าววะ
‪ว่าไงพวก
‪แม่น่ะ แม่อยู่โรงพยาบาล นายต้องรีบมาเลยนะ
‪แม่
‪ผมเอง
‪แม่ได้ยินเราไหม
‪แม่ไม่พูดอะไรสักคำตั้งแต่ฉันมาถึง
‪แม่ นี่ผมเอง ผมอยู่นี่แล้ว
‪หมอว่ายังไงบ้าง
‪แม่อ่อนแอ
‪เบาหวาน ความดันโลหิตสูง
‪หมอเคยบอกแม่แล้วว่าต้องระวังมากกว่านี้
‪หมอบอกว่าอย่าเครียดโดยไม่จำเป็น
‪แต่นายก็รู้จักแม่ดี
‪ว่าแม่เป็นยังไง
‪แม่
‪ผมอยู่นี่แล้ว
‪ผมขอโทษ
‪พาแม่กลับบ้านที
‪แม่อยากอยู่ที่บ้านแม่
‪ไม่เอาโรงพยาบาล
‪ไม่เอาความวุ่นวาย
‪ขอร้องล่ะ
‪พาแม่กลับบ้านนะ
‪เอามือวางบนรถ
‪มานี่
‪ก่อนหน้านี้มีคนเดียว
‪ตอนนี้มีสองคน
‪เงินมันเยอะน่ะ
‪ดูเชนยอมรับเงื่อนไขของฉัน
‪ฉันกับดูเชนยอมรับเงื่อนไขของนาย
‪เงินดาวน์ และ 25%
‪ดี
‪แบบนี้ฉันแฮปปี้
‪ฉันอาจทำให้นายแฮปปี้ได้มากกว่านี้นะ
‪เพราะโดยส่วนตัวแล้วฉันคิดว่า
‪เราทุกคนคิดเรื่องนี้เล็กไปหน่อย
‪เราอยากให้ส่งของเข้ามาทุกอาทิตย์
‪เรากำลังพูดถึงของเป็นตัน ไม่ใช่กิโล
‪เงินก้อนโต
‪โอเค
‪จะมีปัญหาไหม
‪ไม่มี
‪แต่บางที
‪ก็ต้องมีการยึดของ
‪และมีการจับกุมบ้าง
‪เพื่อภาพลักษณ์น่ะ นึกออกไหม
‪แต่จำนวนอาจจะน้อยหน่อย
‪และคนที่โดนจับก็เป็นคนไม่สำคัญ
‪แบบนั้นจะมีปัญหาไหม
‪ไม่มี
‪นายบอกว่านายเอาเงินดาวน์มาใช่ไหม
‪อยู่ในรถ
‪ไปดูในรถ
‪เรื่องนี้อาจจะง่ายขึ้นเยอะ
‪ถ้าไม่มี…
‪ถ้าไม่มีอะไรที่มัน…
‪เอมิลิโอ ประโยคนี้พูดว่าไงนะ
‪ลับลมคมใน
‪ลับลมคมในแบบนี้
‪เราเคารพนายนะ ฮวน
‪เรารู้ว่าเราทำธุรกิจที่นี่ไม่ได้ถ้าไม่มีนาย
‪แต่จะว่าไป
‪คืนนี้นายเงียบมากเลยนะ
‪คราวที่แล้วนายพูดเพื่อตัวเองเยอะเลยนี่
‪พูดเยอะ แผนเยอะ
‪ฉันก็แค่อยากให้ตกลงกันได้ ‪แบบที่ได้ประโยชน์กันทุกคน
‪ตอนนี้ตกลงกันได้แล้วก็ลุยต่อได้
‪ยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ฟังดูเหมือนเยอะ
‪แต่จริงๆ แล้ว
‪มันไม่เยอะหรอกถ้าคิดว่าได้อะไรมา
‪มันควรจะได้การคุ้มกันจากพวกดูเกสนะ
‪ใช่ไหม
‪พวกเขาจะไม่เป็นปัญหาสำหรับนาย
‪ดูเหมือนว่าเราจะตกลงกันได้แล้วนะ
‪งั้นตอนนี้เราก็รวยกันทุกคนแล้ว
‪ง่ายดี
‪ใช่ มารวยกันเถอะ
‪ได้ข่าวว่านายชอบกินของหวาน
‪ใช่ ฉันชอบ โชคไม่ดีเลย
‪ฉันเอาของฝากให้นายได้ไหม
‪- เอามาสิ ‪- โอเค
‪โอเคไหม
‪ฮวน
‪มันคืออะไรเหรอ
‪ก็แค่การแสดงออกเล็กๆ น้อยๆ
‪เพื่อความสัมพันธ์ทางธุรกิจที่ยาวนานน่ะ
‪ให้ตายสิ
‪โอเคเลย
‪ชิ้นนี้
‪ทำห่าอะไรของนายวะเนี่ย
‪- ยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์เหรอ ‪- ไม่
‪คิดว่าฉันโง่เหรอวะ
‪เฮ้ย ซัลลี่ ฉันขอจัดการเองนะ
‪เพื่ออันโตนิโอ้
‪ไปกันเถอะ
‪- แผนการใหญ่งั้นเหรอวะ ‪- พูดเรื่องอะไรวะ
‪- คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ ‪- รู้อะไร
‪- นายกับฮวนตีซี้กัน ‪- คิดว่าฉันจะตีซี้กับตำรวจได้เหรอวะ
‪เราต้องไปแล้ว
‪นายฆ่าตำรวจในสเปนทำไมวะ ‪พาฉันมาเพื่อทำแบบนี้เหรอวะ
‪แล้วเรื่องพี่ชายฉันล่ะ
‪เรียบร้อยแล้ว
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล